Voor de wekker wakker, geen topnacht gehad. Toch voel ik me uitgerust. Als ik uit bed stap veel pijn, daar gaat het weer hoor. We hebben weer een goede dag gehad! En na een goede dag komt altijd ... precies, een slechte. Fijn, net iets op de planning staan. Al snel gaat de pijnstilling er in, rustig opstarten. Rond 12:30 word ik naar de bushalte gebracht, daar wachten. De bus komt precies optijd, later stapt vriendin Larissa op. Samen gaan we in Waalwijk schoolspullen halen.
In Waalwijk aangekomen veel lachen. Het begint te regenen, fijn.We kopen een paraplu voor 2 euro, een veel te kleine. We werden nog nat. We zijn goedkoop geslaagd bij de action, en nog goed ook! Ook nog een heel leuk Jip&Janneke schrift & pennen gekocht, een beetje kinderlijkheid mag er nog wel bij! Daarna weer terug naar het busstation. Ik heb veel pijn, toch doorlopen. Dit had ik al verwacht toen ik uit bed stapte, jammer dat mijn gevoel het goed had.
Als ik thuis ben plof ik op de bank, ik ben kapot. Na het eten veel denkvoer, ik wil gaan fietsen, uitwaaien. Helaas, te weinig energie. Veel spierpijn, morgen ook nog revalidatie. Uitwaaien moet overgeslagen worden, ik baal daarvan, heb het nodig. Maar het is niet anders. Als ik later op de avond op de bank plof voor nog wat mariokart merk ik dat ik veel te veel heb gegeven vandaag. Verkrampt zittend, ogen proberen open te houden. Lastig als je zo moe bent. Aan het einde van de avond knap ik wat op, nog een klein spelletje met mama spelen.
Geen zin om naar bed te gaan. Toch weet ik dat het moet. Morgen weer revalidatie/fysiotherapie. 14:10, ik wil proberen op de fiets te gaan. We wachten af, eerst kijken hoe het weer en de spierpijn is. Ondanks dat revalidatie niet mijn favoriete bezigheid is heb ik er zin in. Even bewegen, stapjes vooruit gaan zitten. En hopen, heel veel hopen. Hopen op een kans voor een leven zonder pijn. Voor mijn hoofd is het niet zeker, voor de mensen van het Leijpark wel. Toch zegt de naam van mijn ziekte wat anders, 'CHRONISCH benigne pijnsyndroom.' Met die angst zullen we moeten leven, misschien voor altijd pijn...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten