En niet zomaar terug, terug met een nieuwe website, een nieuwe naam en een nieuwe lay-out. Ik hoop jullie daar weer tegen te komen!
Verder ben ik te volgen op:
donderdag 23 juli 2015
Back in the game!
Steeds vaker begon ik weer met schrijven, spellen ging iets beter en nadat ik een 8,7 terug kreeg voor een toets Nederlands van spellen en formuleren wist ik het zeker, ik ben terug!
En niet zomaar terug, terug met een nieuwe website, een nieuwe naam en een nieuwe lay-out. Ik hoop jullie daar weer tegen te komen!
En niet zomaar terug, terug met een nieuwe website, een nieuwe naam en een nieuwe lay-out. Ik hoop jullie daar weer tegen te komen!
donderdag 16 juli 2015
De toets
Wekenlang zit ik te stoeien met mijn schoolwerk voor de toetsen aan het einde van het schooljaar. Het gaat moeizaam, de teksten zijn lang en alle woorden tellen is ontzettend vermoeiend. Na enkele bladzijdes ben ik doodop en lig ik weer als een ziek vogeltje op de bank. Lichamelijk gaat het namelijk ook niet al te best.
5 weken lang probeer ik de stof voor Nederlands door te lezen, mijn beste vak. Het gaat over spelling en formuleren, maar waar dat eerst altijd automatisch ging, moet ik het nu daadwerkelijk met de regeltjes doen. Het frustreert me dat de dwang zoveel impact heeft op mijn denken en kunnen. Stapje voor stapje kom ik dichterbij het einde van het hoofdstuk en komt het einde van de stof in zicht. Ik plan het schoolexamen in de week erna en zo moet ik nog even hard aan de bak.
Op school word ik in een apart kamertje gezet, waardoor ik geen last had van de rumoer in de school. ik sla de eerste bladzijde om en begin het door te lezen. De woorden dansen voor mijn ogen en het lukt het me al snel niet meer om te focussen. Ik besluit de toets door te bladeren en met het makkelijkste te beginnen, ergens halverwege de toets. Daarna terug naar het begin. Ik kijk opnieuw naar de woorden en ik schiet in paniek. Het lukt zo niet. Ik ga met mijn handen voor mijn ogen zitten en ik probeer op mijn ademhaling te letten. Dit komt nooit goed, ik kan dit niet.
Na een tijdje op mijn ademhaling gelet te hebben begin ik wat rustiger te worden, ik probeer mezelf bemoedigend toe te spreken en uiteindelijk begin ik opnieuw met lezen. Nu rustiger, zinnetje voor zinnetje. Het gaat langzaam, maar het lukt me eindelijk om verder te komen. Net voordat de tijd om is, is de toets klaar. Er is niks meer aan te doen. Ik vrees ervoor. Laten we hopen op het beste.
Daarna volgde een aantal zenuwachtige weken, ik was bang dat de paniek het had verpest, dat het een dikke onvoldoende was. Hoe langer het duurde, des te meer twijfels en druk ik voelde. Maar uiteindelijk kwam het verlossende punt.
'8,7.'
'Wát?'
'Ja, je hebt een 8,7.'
Ongeloofwaardig kijk ik mijn docent aan. Dat kan niet, dat kan echt niet. Toch is het zo. Even later kijk ik de toets in, ik sta nog steeds versteld van het punt. Vorig jaar haalde ik een 6,8 voor dezelfde toets, een erg laag cijfer voor Nederlands voor mij. 'Deze was weer op z'n Marleens!' Wat een opluchting, wat een rust. Het geeft energie, kracht en de moed om er weer verder tegenaan te gaan. De dwang kan veel van me af pakken, maar het lukt hem niet om alles te verpesten.
Terwijl ik in de bus zit op weg naar huis denk ik erover na. 'Zie je wel dat je het nog kan, je bent niet dom.' In gedachten geef ik mezelf een piepklein schouderklopje, heb ik ook nog iets positiefs gedacht vandaag.
5 weken lang probeer ik de stof voor Nederlands door te lezen, mijn beste vak. Het gaat over spelling en formuleren, maar waar dat eerst altijd automatisch ging, moet ik het nu daadwerkelijk met de regeltjes doen. Het frustreert me dat de dwang zoveel impact heeft op mijn denken en kunnen. Stapje voor stapje kom ik dichterbij het einde van het hoofdstuk en komt het einde van de stof in zicht. Ik plan het schoolexamen in de week erna en zo moet ik nog even hard aan de bak.
Op school word ik in een apart kamertje gezet, waardoor ik geen last had van de rumoer in de school. ik sla de eerste bladzijde om en begin het door te lezen. De woorden dansen voor mijn ogen en het lukt het me al snel niet meer om te focussen. Ik besluit de toets door te bladeren en met het makkelijkste te beginnen, ergens halverwege de toets. Daarna terug naar het begin. Ik kijk opnieuw naar de woorden en ik schiet in paniek. Het lukt zo niet. Ik ga met mijn handen voor mijn ogen zitten en ik probeer op mijn ademhaling te letten. Dit komt nooit goed, ik kan dit niet.
Na een tijdje op mijn ademhaling gelet te hebben begin ik wat rustiger te worden, ik probeer mezelf bemoedigend toe te spreken en uiteindelijk begin ik opnieuw met lezen. Nu rustiger, zinnetje voor zinnetje. Het gaat langzaam, maar het lukt me eindelijk om verder te komen. Net voordat de tijd om is, is de toets klaar. Er is niks meer aan te doen. Ik vrees ervoor. Laten we hopen op het beste.
Daarna volgde een aantal zenuwachtige weken, ik was bang dat de paniek het had verpest, dat het een dikke onvoldoende was. Hoe langer het duurde, des te meer twijfels en druk ik voelde. Maar uiteindelijk kwam het verlossende punt.
'8,7.'
'Wát?'
'Ja, je hebt een 8,7.'
Ongeloofwaardig kijk ik mijn docent aan. Dat kan niet, dat kan echt niet. Toch is het zo. Even later kijk ik de toets in, ik sta nog steeds versteld van het punt. Vorig jaar haalde ik een 6,8 voor dezelfde toets, een erg laag cijfer voor Nederlands voor mij. 'Deze was weer op z'n Marleens!' Wat een opluchting, wat een rust. Het geeft energie, kracht en de moed om er weer verder tegenaan te gaan. De dwang kan veel van me af pakken, maar het lukt hem niet om alles te verpesten.
Terwijl ik in de bus zit op weg naar huis denk ik erover na. 'Zie je wel dat je het nog kan, je bent niet dom.' In gedachten geef ik mezelf een piepklein schouderklopje, heb ik ook nog iets positiefs gedacht vandaag.
dinsdag 7 juli 2015
In de bus
Een snikhete dag, met 30 graden in de bus zonder airco. Ik hou niet van bussen en al helemaal niet met dit plakweer. Starende mensen door mijn lange mouwen, 'heb je onder een steen geleefd?' Het liefst zou ik onzichtbaar willen worden, ik haat dit zo. Ik schaam me ervoor en tegelijkertijd durf ik echt niet zonder.
Een paar bushaltes later tikt iemand op mijn rug, ik draai me om en ik kijk in de ogen van een meisje van een jaar of 7. 'Waarom draag jij lange mouwen?' Ik denk even na, hoe leg je dit een kind van die leeftijd uit?
'Ben je wel eens bang dat er een monster onder je bed zit?' Ze knikte.
'En heb je ooit zo'n monster gezien?'
'Nee.'
'Ik heb een beetje hetzelfde. Ik ben heel erg bang dat ik ziek word door andere mensen, als ik ze aanraak of als ik iets aanraakt wat anderen al hebben aangeraakt. Dat klopt helemaal niet, dat is een foutje in mijn hoofd. Ik ben bang voor iets dat niet zomaar gebeurt. Snap je dat een beetje?'
Ze knikte weer. 'Maar als je dat weet, dan hoef je die mouwen toch niet meer aan?'
'Dat klopt. Maar dat durf ik nog niet. Daarvoor krijg ik hulp van iemand en dan durf ik het over een tijdje weer wel.'
De moeder van het meisje staat op en trekt haar kind mee. 'Hoe durf je mijn kind zo bang te maken en haar aan te steken met die stommiteiten van je.' Ze loopt naar voren in de bus en gaat daar zitten. Uit het veld geslagen, boos, maar vooral heel verdrietig en met nog meer schaamte bekeek ik wat er gebeurde. Zei ik dan echt iets slechts?
Een man die in de buurt zat vroeg of het ging. 'Ik vind het goed van je dat je dat meisje toch de waarheid hebt verteld, daar heb je erg veel moed voor nodig. Trek je niks aan van die vrouw, ze snapt er niks van en misschien schrok ze wel van je eerlijkheid. Hopelijk word je goed geholpen en ben je er snel vanaf. Ik vind je een krachtig persoon, sterkte.' Hij lachte vriendelijk en verontschuldigde zich dat hij uit moest stappen.
Ik kijk weer naar het meisje en haar moeder en laat de woorden van de man bezinken. Het meisje kijkt me verdrietig aan, 'maar mama, ik vond haar lief!' Misschien had die man dan toch wel gelijk.
Een paar bushaltes later tikt iemand op mijn rug, ik draai me om en ik kijk in de ogen van een meisje van een jaar of 7. 'Waarom draag jij lange mouwen?' Ik denk even na, hoe leg je dit een kind van die leeftijd uit?
'Ben je wel eens bang dat er een monster onder je bed zit?' Ze knikte.
'En heb je ooit zo'n monster gezien?'
'Nee.'
'Ik heb een beetje hetzelfde. Ik ben heel erg bang dat ik ziek word door andere mensen, als ik ze aanraak of als ik iets aanraakt wat anderen al hebben aangeraakt. Dat klopt helemaal niet, dat is een foutje in mijn hoofd. Ik ben bang voor iets dat niet zomaar gebeurt. Snap je dat een beetje?'
Ze knikte weer. 'Maar als je dat weet, dan hoef je die mouwen toch niet meer aan?'
'Dat klopt. Maar dat durf ik nog niet. Daarvoor krijg ik hulp van iemand en dan durf ik het over een tijdje weer wel.'
De moeder van het meisje staat op en trekt haar kind mee. 'Hoe durf je mijn kind zo bang te maken en haar aan te steken met die stommiteiten van je.' Ze loopt naar voren in de bus en gaat daar zitten. Uit het veld geslagen, boos, maar vooral heel verdrietig en met nog meer schaamte bekeek ik wat er gebeurde. Zei ik dan echt iets slechts?
Een man die in de buurt zat vroeg of het ging. 'Ik vind het goed van je dat je dat meisje toch de waarheid hebt verteld, daar heb je erg veel moed voor nodig. Trek je niks aan van die vrouw, ze snapt er niks van en misschien schrok ze wel van je eerlijkheid. Hopelijk word je goed geholpen en ben je er snel vanaf. Ik vind je een krachtig persoon, sterkte.' Hij lachte vriendelijk en verontschuldigde zich dat hij uit moest stappen.
Ik kijk weer naar het meisje en haar moeder en laat de woorden van de man bezinken. Het meisje kijkt me verdrietig aan, 'maar mama, ik vond haar lief!' Misschien had die man dan toch wel gelijk.
Abonneren op:
Posts (Atom)