Als ik wakker word uit bed. Kort daarna naar beneden, ik zet muziek op van de musical Petticoat. Lekker meezingen, even genieten. Ik ken alles, hoe het gezegd wordt, de timing, alles. Sommige zinnen raken me, of betekenen wat voor me. Dat vind ik iets moois van musical. Altijd herken je wel iets van jezelf.
Aan het begin van de middag op zoek naar paracetamol. Ik ben moe en ik heb veel extra pijn. Waarschijnlijk door de stress van de afgelopen dagen. Nadat ik de paracetamol gevonden had ga ik op Youtube. Ik kijk filmpjes van Chantal Janzen, ook dit vrolijkt me op. Chantal Janzen maakt me altijd aan het lachen.
Halverwege de middag ga ik naar de fysiotherapie. Ik leg mijn fysiotherapeut uit wat er aan de hand is en waarom ik maar één keer ga deze week. Ze begrijpt het en ze complimenteert me dat ik eindelijk mijn grens een keer aan heb. Zo ervaar ik het niet. Fysio overslaan is achteruit gaan. Ze kijkt nog even naar mijn voet omdat ik steeds pijnscheuten heb als ik hem beweeg. Niks aan te zien, daarna aan de slag. We doen het vandaag iets anders. We beginnen op de loopband omdat ik het eng vindt, zo heb ik de controle en staat er sowieso iemand naast me. Uiteindelijk lukt het lopen/strompelen redelijk en ga ik alleen door met de rest van mijn oefeningen. Als ik klaar ben, ben ik uiteindelijk toch best trots. Weer een angst overwonnen.
's Avonds veel twitteren en whatsappen. Als ik naar de avond terugkijk heb ik eigenlijk geen idee wat ik nou precies gedaan heb. Tegen twaalf uur loop ik naar beneden om nog wat te drinken. Daarna maak ik me klaar en ga ik naar bed. Ik ben moe en eigenlijk is het weer te laat geworden. Ik moet flink bijtanken, ik heb het nodig.
zondag 9 juni 2013
Donderdag 18 april 2013
Als een blok geslapen, een nacht van 7 uur. Veel. Ik hoop dat ik vandaag dan niet meer op instorten sta, het wordt een heftig dagje. Als ik op twitter kom zie ik dat mijn blog mijn blog voor 'Hoezo Anders' al op de site is gezet. Het gaat over mijn zelfbeeld. Deze is hier te lezen.
De hele ochtend doe ik rustig aan, ik ben nog steeds heel moe en ik wil mijn energie niet verspillen. Uiteindelijk loop ik naar de bushalte. Ik merk dat ik steeds moeilijker loop. In mijn ene voet heb ik pijnscheuten zodra ik hem beweeg, de andere is overbelast omdat ik daar constant op leun. Het is niet handig en ik begin me mateloos te irriteren.
Als de bus aankomt stap ik in. Zo'n kwartier later stap ik weer uit. Het waait hard, ik ben mijn jas vergeten. Ik loop het stuk naar mijn school toe, ik ben vroeg. Ik besluit om door te lopen naar de herdenkingsplek. Daar schrijf ik op een papiertje een gedicht voor hem, ik leg het bij de andere. Nu is het goed.
Daarna loop ik door naar de aula en ik ga zitten. Als iedereen er is wordt het doodstil. Een aantal familieleden komen erbij zitten en dan beginnen we. Aan het einde blijft het stil. Uiteindelijk staat iedereen op en loopt naar buiten. Buiten de aula valt er een last van mijn schouders, lucht. Het was erg heftig, maar een hele mooie herdenking. En dat verdient hij.
Buiten even wachten, daarna word ik opgehaald. Ik heb veel pijn, het kost me ook lichamelijk erg veel. Thuis aangekomen bel ik even met een vriendin. We hebben even een goed gesprek over positief zijn en ziekte, het doet me goed. Aan het einde van de dag heb ik toch weer een huilbui. Alles van de afgelopen week komt er even uit. Uiteindelijk open ik mijn 'doosje vol fijne herinneringen' om me op te vrolijken. Veel dingen die ik bewaar van vroeger. Zo zit er bijvoorbeeld het kaartje van de eerste busreis in mijn eentje in. Dingen met goede herinneringen, uiteindelijk heb ik weer een lach op mijn gezicht.
Om iets na twaalven lig ik in bed, ik ben moe. Morgen fysiotherapie, ik hoop dat mijn fysiotherapeut begrijpt dat ik deze week maar één keer ben gekomen. Ik denk het wel. Ik denk terug aan deze dag. Een traan en een lach. Het was toch wel mooi.
De hele ochtend doe ik rustig aan, ik ben nog steeds heel moe en ik wil mijn energie niet verspillen. Uiteindelijk loop ik naar de bushalte. Ik merk dat ik steeds moeilijker loop. In mijn ene voet heb ik pijnscheuten zodra ik hem beweeg, de andere is overbelast omdat ik daar constant op leun. Het is niet handig en ik begin me mateloos te irriteren.
Als de bus aankomt stap ik in. Zo'n kwartier later stap ik weer uit. Het waait hard, ik ben mijn jas vergeten. Ik loop het stuk naar mijn school toe, ik ben vroeg. Ik besluit om door te lopen naar de herdenkingsplek. Daar schrijf ik op een papiertje een gedicht voor hem, ik leg het bij de andere. Nu is het goed.
Daarna loop ik door naar de aula en ik ga zitten. Als iedereen er is wordt het doodstil. Een aantal familieleden komen erbij zitten en dan beginnen we. Aan het einde blijft het stil. Uiteindelijk staat iedereen op en loopt naar buiten. Buiten de aula valt er een last van mijn schouders, lucht. Het was erg heftig, maar een hele mooie herdenking. En dat verdient hij.
Buiten even wachten, daarna word ik opgehaald. Ik heb veel pijn, het kost me ook lichamelijk erg veel. Thuis aangekomen bel ik even met een vriendin. We hebben even een goed gesprek over positief zijn en ziekte, het doet me goed. Aan het einde van de dag heb ik toch weer een huilbui. Alles van de afgelopen week komt er even uit. Uiteindelijk open ik mijn 'doosje vol fijne herinneringen' om me op te vrolijken. Veel dingen die ik bewaar van vroeger. Zo zit er bijvoorbeeld het kaartje van de eerste busreis in mijn eentje in. Dingen met goede herinneringen, uiteindelijk heb ik weer een lach op mijn gezicht.
Om iets na twaalven lig ik in bed, ik ben moe. Morgen fysiotherapie, ik hoop dat mijn fysiotherapeut begrijpt dat ik deze week maar één keer ben gekomen. Ik denk het wel. Ik denk terug aan deze dag. Een traan en een lach. Het was toch wel mooi.
Rust zacht
†
Blog Hoezo Anders: Zelfbeeld
Steeds
opnieuw beginnen met dit blog. Dan is het te persoonlijk, dan onzin,
dan te oppervlakkig. Het is nooit goed. Een typisch voorbeeld van mijn
zelfbeeld. Het is nooit, maar dan ook nooit goed genoeg.
Ik ben ontzettend perfectionistisch. Ik wil alles perfect, anders is het niet goed. Ik wil dus iets wat niet mogelijk is, je kan niet altijd alles goed doen. En als ik dan eindelijk ergens wél tevreden mee ben, is er altijd wel iemand die het volledig afkraakt. Het is dus eigenlijk nooit goed. Niet voor mij of voor een ander. Is dat eerlijk? Nee. Toch gebeurt het, en ik ben vast niet de enige.
Ik heb tot nu toe veel fouten gemaakt in mijn 15-jarige leventje. Op sommige dingen ben ik alles behalve trots en kan ik me nu, zoveel jaren later, nog steeds ontzettend boos om maken. Voor die fouten, was ik altijd een vrolijk meisje. Nu ben ik een pessimist met een heel laag zelfbeeld. Ik durf geen keuzes meer te maken, omdat ik bang ben dat ik het verkeerde kies en het fout gaat. Ik raak in paniek en op dat moment gaat alles juist helemaal fout, faalangst. Daarnaast vind ik het eng als ik ook maar dreig met iets goed te doen. Ook dan raak ik in paniek, slaagangst. Dus wat ik ook doe, altijd komt er een angst te voorschijn. En angst is niet goed, toch?
Ik krijg vaak complimentjes. Zo vinden mensen dat ik heel goed kan schrijven. Ik ben het er niet mee eens. Alles wat ik schrijf is maar een schets, een schetsje van het echte werk wat ik nooit maak. Vind ik het dan echt zo slecht? Nee, ik vind het gewoon. Het is niet goed, het is niet slecht. Het is gewoon gemiddeld.
De laatste tijd gaat het niet zo goed met me. Ook hierom krijg ik complimentjes. 'Wat blijf je positief ondanks je omstandigheden.' 'Wat ga je er goed mee om.' 'Wat goed van je dat je alles probeert mee te doen.' Vraag het aan mijn lotgenoten en je weet dat dit allemaal niet waar is. Voor de mensen die er niks vanaf weten en er geen verstand van hebben ga ik er goed mee om. Ik blijf maar doorgaan en doorgaan totdat ik letterlijk instort. Wordt dat nou echt 'goed' genoemd? Grappig, het is namelijk niet echt goed voor mijn lichaam. Complimentjes die lief bedoeld zijn, maar die niet de waarheid spreken. Zodra ik het uitleg wordt er gezegd dat ik mezelf niet zo omlaag moet praten. Maar is dat echt omlaag praten? Ik zie het meer als niet ontkennen dat ik het écht fout doe.
Doe ik dan echt alles fout voor mijn gevoel? Nee. Al enige tijd ben ik bezig om van alles aan mezelf te veranderen. Onder andere mijn zelfbeeld. Ik ben klaar met mezelf afkraken, het heeft lang genoeg geduurd. Tijd voor wat vrolijkheid. Het gaat in kleine stapjes vooruit. Steeds vaker heb ik vlagen dat ik positief over mezelf kan praten, het is goed. Met snelheid heb je al gauw slordigheid, dan is de kans groter dat ik snel weer terug val in mijn oude gewoonte.
Hoe moeilijk het ook is, het komt goed. Ik kan het. En als ik het kan, dan kan iedereen het. Ik ben immers maar ik. Ik ben niet geweldig, maar ik ben goed zoals ik ben. En dat zal ik blijven, ongeacht wat ik, of een ander van me denkt.
Ik ben ontzettend perfectionistisch. Ik wil alles perfect, anders is het niet goed. Ik wil dus iets wat niet mogelijk is, je kan niet altijd alles goed doen. En als ik dan eindelijk ergens wél tevreden mee ben, is er altijd wel iemand die het volledig afkraakt. Het is dus eigenlijk nooit goed. Niet voor mij of voor een ander. Is dat eerlijk? Nee. Toch gebeurt het, en ik ben vast niet de enige.
Ik heb tot nu toe veel fouten gemaakt in mijn 15-jarige leventje. Op sommige dingen ben ik alles behalve trots en kan ik me nu, zoveel jaren later, nog steeds ontzettend boos om maken. Voor die fouten, was ik altijd een vrolijk meisje. Nu ben ik een pessimist met een heel laag zelfbeeld. Ik durf geen keuzes meer te maken, omdat ik bang ben dat ik het verkeerde kies en het fout gaat. Ik raak in paniek en op dat moment gaat alles juist helemaal fout, faalangst. Daarnaast vind ik het eng als ik ook maar dreig met iets goed te doen. Ook dan raak ik in paniek, slaagangst. Dus wat ik ook doe, altijd komt er een angst te voorschijn. En angst is niet goed, toch?
Ik krijg vaak complimentjes. Zo vinden mensen dat ik heel goed kan schrijven. Ik ben het er niet mee eens. Alles wat ik schrijf is maar een schets, een schetsje van het echte werk wat ik nooit maak. Vind ik het dan echt zo slecht? Nee, ik vind het gewoon. Het is niet goed, het is niet slecht. Het is gewoon gemiddeld.
De laatste tijd gaat het niet zo goed met me. Ook hierom krijg ik complimentjes. 'Wat blijf je positief ondanks je omstandigheden.' 'Wat ga je er goed mee om.' 'Wat goed van je dat je alles probeert mee te doen.' Vraag het aan mijn lotgenoten en je weet dat dit allemaal niet waar is. Voor de mensen die er niks vanaf weten en er geen verstand van hebben ga ik er goed mee om. Ik blijf maar doorgaan en doorgaan totdat ik letterlijk instort. Wordt dat nou echt 'goed' genoemd? Grappig, het is namelijk niet echt goed voor mijn lichaam. Complimentjes die lief bedoeld zijn, maar die niet de waarheid spreken. Zodra ik het uitleg wordt er gezegd dat ik mezelf niet zo omlaag moet praten. Maar is dat echt omlaag praten? Ik zie het meer als niet ontkennen dat ik het écht fout doe.
Doe ik dan echt alles fout voor mijn gevoel? Nee. Al enige tijd ben ik bezig om van alles aan mezelf te veranderen. Onder andere mijn zelfbeeld. Ik ben klaar met mezelf afkraken, het heeft lang genoeg geduurd. Tijd voor wat vrolijkheid. Het gaat in kleine stapjes vooruit. Steeds vaker heb ik vlagen dat ik positief over mezelf kan praten, het is goed. Met snelheid heb je al gauw slordigheid, dan is de kans groter dat ik snel weer terug val in mijn oude gewoonte.
Hoe moeilijk het ook is, het komt goed. Ik kan het. En als ik het kan, dan kan iedereen het. Ik ben immers maar ik. Ik ben niet geweldig, maar ik ben goed zoals ik ben. En dat zal ik blijven, ongeacht wat ik, of een ander van me denkt.
zaterdag 1 juni 2013
Woensdag 17 april 2013
Als ik wakker word begin ik te tellen, ik heb zo'n 4 uurtjes geslapen, we gaan al vooruit. Dan ga ik opschieten, ik kan precies één uur eerder op school zijn dan gepland. Als ik naar de bushalte loop heb ik het gevoel dat ik te laat kom, ik probeer door te lopen zover dat lukt.
Ik heb de bus gehaald. Daarna de les in. Wiskunde, de les die ik met die jongen had. Normaal zat hij midden in de klas, hij was altijd aanwezig. Op zijn plek staat nu een mooie kaars, een stilte. De docent begint erover. Een groot deel van het uur praten we over hem, over zelfmoord zelf. Het is zo heftig, zo dichtbij. Ondanks dat niemand er zin in heeft beginnen we uiteindelijk toch met de les.
Na de les ga ik naar huis. Ik praat kort met een docente over hoe het met me gaat, uiteindelijk moet ik haasten voor de bus. Enigszins probeer ik te rennen, onmogelijk als je al nauwelijks kan lopen. Dan geef ik het op en loop ik rustig door, die bus is toch al weg.
Als ik thuiskom even rusten, daarna ga ik kort aan de slag voor 'Touw In Eigen Handen.' Er zitten een aantal fouten in het forum. Ook staan we met een stukje op 'Op Eigen Benen.' Dit stukje is hier te lezen.
Daarna ga ik weer op de bank liggen, ik zet de film 'Annie' op. Uiteindelijk val ik in slaap. Een paar minuten later ben ik weer wakker en erg chagrijnig, mijn broer is thuis gekomen en ik werd wakker van het lawaai van de deur. Een tijdje later komen er nog meer mensen thuis. Weer even later gaan we eten.
's Avonds ben ik veel aan het whatsappen, ook heb ik wat gesprekken op twitter. Halverwege de avond is het voor mij echt klaar, ik trek het niet meer. Er komen tranen, heel veel tranen. Als ik weer rustig ben lees ik een complimentje op twitter. Iemand die mijn blog leest en niet meer kan stoppen, het doet me goed.
Aan het einde van de avond ga ik douchen, hopelijk helpt de warmte tegen de pijn, dan kan ik misschien sneller slapen. Ik douche zittend en dit is de 1e keer dat ik dan geen zeep in mijn oog krijg. Ik maak er grapjes over samen met anderen: 'Je hebt een nieuw hoogtepunt in je leven bereikt!' Uiteindelijk lachen, fijn dat mensen humor hebben.
Daarna ga ik slapen. Morgen weer een heftige dag voor de boeg, de herdenking op school van die jongen. Hopelijk is het mooi, dat verdient hij.
Ik heb de bus gehaald. Daarna de les in. Wiskunde, de les die ik met die jongen had. Normaal zat hij midden in de klas, hij was altijd aanwezig. Op zijn plek staat nu een mooie kaars, een stilte. De docent begint erover. Een groot deel van het uur praten we over hem, over zelfmoord zelf. Het is zo heftig, zo dichtbij. Ondanks dat niemand er zin in heeft beginnen we uiteindelijk toch met de les.
Na de les ga ik naar huis. Ik praat kort met een docente over hoe het met me gaat, uiteindelijk moet ik haasten voor de bus. Enigszins probeer ik te rennen, onmogelijk als je al nauwelijks kan lopen. Dan geef ik het op en loop ik rustig door, die bus is toch al weg.
Als ik thuiskom even rusten, daarna ga ik kort aan de slag voor 'Touw In Eigen Handen.' Er zitten een aantal fouten in het forum. Ook staan we met een stukje op 'Op Eigen Benen.' Dit stukje is hier te lezen.
Daarna ga ik weer op de bank liggen, ik zet de film 'Annie' op. Uiteindelijk val ik in slaap. Een paar minuten later ben ik weer wakker en erg chagrijnig, mijn broer is thuis gekomen en ik werd wakker van het lawaai van de deur. Een tijdje later komen er nog meer mensen thuis. Weer even later gaan we eten.
's Avonds ben ik veel aan het whatsappen, ook heb ik wat gesprekken op twitter. Halverwege de avond is het voor mij echt klaar, ik trek het niet meer. Er komen tranen, heel veel tranen. Als ik weer rustig ben lees ik een complimentje op twitter. Iemand die mijn blog leest en niet meer kan stoppen, het doet me goed.
Aan het einde van de avond ga ik douchen, hopelijk helpt de warmte tegen de pijn, dan kan ik misschien sneller slapen. Ik douche zittend en dit is de 1e keer dat ik dan geen zeep in mijn oog krijg. Ik maak er grapjes over samen met anderen: 'Je hebt een nieuw hoogtepunt in je leven bereikt!' Uiteindelijk lachen, fijn dat mensen humor hebben.
Daarna ga ik slapen. Morgen weer een heftige dag voor de boeg, de herdenking op school van die jongen. Hopelijk is het mooi, dat verdient hij.
Dinsdag 16 april 2013
Ondanks alles heb ik deze nacht toch nog een beetje geslapen. Halverwege de ochtend loop ik naar de bushalte, één uurtje school, daarna weer naar huis. Ik ben erg moe en ik sta op instorten.
's Middags op de bank, dan avondeten. Daarna verhuis ik naar boven en ga ik op mijn moeders bed liggen. Ik heb ontzettend veel pijn en ik ben moe, eigenlijk hoop ik dat ik eventjes kan slapen. Gisteren de hele dag naar school was te lang, veel te lang. Ik vind het lastig met wat er nu allemaal gebeurd. Ik wil het verdriet delen, maar ook niet heel veel extra pijn lijden. Ik moet het evenwicht zien te vinden. Nadat ik daarover heb nagedacht hoor ik buiten mijn buurjongetje van de glijbaan af roetsjen, hij schatert van het lachen. Op dat moment vergeet ik even alles, ik geniet van zijn plezier.
's Avonds luister ik muziek, ondertussen lees ik het condoleanceregister op de schoolsite. Een brok in mijn keel. Zoveel mensen die hem missen, zoveel mooie woorden. Daarna sluit ik af en ga ik naar bed. In bed ben ik klaarwakker. Ik pieker en ik heb veel pijn. Ik stap uit bed om eventjes te bewegen, daarna ga ik weer terug liggen. Hopelijk slaap ik toch nog een beetje. Ik heb het zo hard nodig, juist nu.
's Middags op de bank, dan avondeten. Daarna verhuis ik naar boven en ga ik op mijn moeders bed liggen. Ik heb ontzettend veel pijn en ik ben moe, eigenlijk hoop ik dat ik eventjes kan slapen. Gisteren de hele dag naar school was te lang, veel te lang. Ik vind het lastig met wat er nu allemaal gebeurd. Ik wil het verdriet delen, maar ook niet heel veel extra pijn lijden. Ik moet het evenwicht zien te vinden. Nadat ik daarover heb nagedacht hoor ik buiten mijn buurjongetje van de glijbaan af roetsjen, hij schatert van het lachen. Op dat moment vergeet ik even alles, ik geniet van zijn plezier.
's Avonds luister ik muziek, ondertussen lees ik het condoleanceregister op de schoolsite. Een brok in mijn keel. Zoveel mensen die hem missen, zoveel mooie woorden. Daarna sluit ik af en ga ik naar bed. In bed ben ik klaarwakker. Ik pieker en ik heb veel pijn. Ik stap uit bed om eventjes te bewegen, daarna ga ik weer terug liggen. Hopelijk slaap ik toch nog een beetje. Ik heb het zo hard nodig, juist nu.
Abonneren op:
Posts (Atom)