Ik word wakker door geluid op de gang, wekkers vannacht al uit gezet. Nauwelijks geslapen. Meteen merk ik dat dit niet zo'n beste dag gaat worden, toch wil ik naar school, nu ik toch op tijd wakker ben. Ik kan nog even blijven liggen, dit doe ik dan ook. Als ik daarna uit bed wil stappen merk ik dat mijn lichaam het niet wil. Uiteindelijk stuur ik een whatsappje naar mijn moeder en blijf ik liggen, dit was niet de planning.
Als ik het later nog een keer probeer wil het weer niet, nu doorzetten. Uiteindelijk sta ik, mijn voeten zijn gammel, zal niet lang kunnen staan. Snel pak ik makkelijke kleding en strompel naar de badkamer. Na een tijdje zitten uitrusten douchen, ik douche zittend. Hopelijk helpt het tegen de pijn, ook dit doet het niet. Na het aankleden weer rusten, daarna strompel ik weer naar mijn bed en ga ik weer liggen. Weer een tijd later besluit ik echt naar beneden te gaan, daar liggen mijn medicijnen, hard nodig.
Na zo'n half uur lopen klungelen op de trap beneden, ik ben kapot. Ik eet een banaan, deze gaat ook niet naar binnen. Te misselijk van de pijn, het zit niet mee. De rest van de tijd op de bank, youtube filmpjes kijken, proberen afleiding te zoeken. Deze heb ik niet kunnen vinden, de pijn is té erg.
Als mijn ouders thuis komen gaat het eten op, ik ben beroerd, wil niet mee eten. Uiteindelijk wordt er een appeltje voor me geschild, deze eet ik liggend op de bank op. Na een tijdje krijg ik last van mijn heup, ook op mijn zij liggen lukt niet meer, uiteindelijk toch weer rechtop zitten. De misselijkheid blijft.
Vandaag nog een gesprek met Kirsten gehad, een lotgenoot. We begrijpen elkaar, het is anders dan de mensen om ons heen, dat merken we beiden. Het voelt goed om zo'n iemand te hebben, ik voel me er beter door. Geeft rust, een stukje stress weg.
Ook morgen niet naar school, het gaat niet. Hoe hard ik het ook haat, ik moet rusten. Rusten totdat mijn lichaam weer genoeg energie heeft dat het kleine dingetjes kan. Een beker drinken optillen kost me al moeite. Hopelijk een redelijke nacht, blijven hopen.
Vandaag in gedachte geweest bij familie van Gorp, Guusje, ook wel bekend als KanjerGuusje, vloog vandaag een jaar geleden van ons weg. Kanker pakte haar leven af. Haar verhaal heeft veel indruk op me gemaakt, geschreven door haar vader uit liefde. Het verhaal geeft me energie. Kracht. Haar wil om te leven terwijl haar lichaam niet meer kon. Hoeveel moed heb je dan? Ze was een kanjer, door haar heb ik een wil om door te gaan, ook als het even tegen zit. En om denkend aan Guusje af te sluiten haar woorden voor het slapen: 'Slaap lekker. Welterusten. Tot morgen. Doei dag'
(Het verhaal van Guusje is te lezen op www.kanjerguusje.nl of koop het boek: 'KanjerGuusje 'mijn leven is van mij'' door Lowie van Gorp. Hiervan gaat 5 euro naar Stichting KanjerGuusje (www.stichtingkanjerguusje.nl ). Een bijzonder boek over een bijzonder meisje. Zeker aan te raden!)
dinsdag 30 oktober 2012
Maandag 29 oktober 2012
Een slechte nacht, ik ben beroerd. Toch opstaan, wel voor het goede doel. Rustig ontbijten met fruit, ik ben misselijk van de pijn, krijg het niet naar binnen. In de auto nog steeds misselijk, ik twijfel of ik die laatste 2 lesuren vanmiddag wel doe. Beginnen met ergotherapie. Ik heb een nieuwe ergotherapeut, ook deze is aardig. Gelukkig! Ook deze heeft snel door dat ik het moeilijk vind om rust te nemen, toch is het nodig.
'Is het slim om die laatste 2 lesuren mee te doen?'
'Nee....'
'Waarom zou je het dan wél doen?'
'Omdat ik anders weer zoveel achter loop.'
Aan het einde van het gesprek weer zo iets. Confronterend, ik weet dat het moet. Maar mijn geest wil er niet aan toegeven.
'Neem je rust?'
'Ja, denk ik.'
'Zegt ze met een grote glimlach, echt doen he?'
Daarna een gesprek met de psycholoog. Ook hier wordt weer over rust gesproken. Ook bereiden we het gesprek voor dat ik zometeen heb met mijn leerlingcoordinator en mijn zorgcoordinator. Er zijn veel punten waar we het over moeten hebben. Ik krijg het advies om niet op lange termijn afspraken te maken, maar op korte termijn. Als ik klaar ben naar huis, thuis even wat eten en dan weer terug naar school. Ik ben nog steeds beroerd, besluit op die laatste 2 lesuren niet mee te doen, rust nemen. Doen wat me gevraagd is.
Bij het gesprek veel besproken. Weer nieuwe afspraken, deze moeten ook met de directie overlegt worden, omdat ze niet weten of het mag. Alles om de weg naar 5 havo makkelijker te maken, als deze dan nog mogelijk is. Ik hoop van wel, maar niks is zeker.
Thuis douchen, daarna op de bank liggen. Ik ben op. Tijdens het avondeten krijg ik een minimale hoeveelheid binnen, het wil niet. Te misselijk. Te veel pijn. Ook na het eten weer op de bank. Daar lig je dan. Dekentje over je heen, moe van de pijn. 's Avonds nog even whatsappen. Er wordt me aangeraden om morgen thuis te blijven, ik vind het moeilijk. Weet dat ik het waarschijnlijk niet op school red, maar ik wil er niet aan toegeven. Uiteindelijk zet ik toch nog mijn wekker. We zien morgen wel, tegen beter weten in.
'Is het slim om die laatste 2 lesuren mee te doen?'
'Nee....'
'Waarom zou je het dan wél doen?'
'Omdat ik anders weer zoveel achter loop.'
Aan het einde van het gesprek weer zo iets. Confronterend, ik weet dat het moet. Maar mijn geest wil er niet aan toegeven.
'Neem je rust?'
'Ja, denk ik.'
'Zegt ze met een grote glimlach, echt doen he?'
Daarna een gesprek met de psycholoog. Ook hier wordt weer over rust gesproken. Ook bereiden we het gesprek voor dat ik zometeen heb met mijn leerlingcoordinator en mijn zorgcoordinator. Er zijn veel punten waar we het over moeten hebben. Ik krijg het advies om niet op lange termijn afspraken te maken, maar op korte termijn. Als ik klaar ben naar huis, thuis even wat eten en dan weer terug naar school. Ik ben nog steeds beroerd, besluit op die laatste 2 lesuren niet mee te doen, rust nemen. Doen wat me gevraagd is.
Bij het gesprek veel besproken. Weer nieuwe afspraken, deze moeten ook met de directie overlegt worden, omdat ze niet weten of het mag. Alles om de weg naar 5 havo makkelijker te maken, als deze dan nog mogelijk is. Ik hoop van wel, maar niks is zeker.
Thuis douchen, daarna op de bank liggen. Ik ben op. Tijdens het avondeten krijg ik een minimale hoeveelheid binnen, het wil niet. Te misselijk. Te veel pijn. Ook na het eten weer op de bank. Daar lig je dan. Dekentje over je heen, moe van de pijn. 's Avonds nog even whatsappen. Er wordt me aangeraden om morgen thuis te blijven, ik vind het moeilijk. Weet dat ik het waarschijnlijk niet op school red, maar ik wil er niet aan toegeven. Uiteindelijk zet ik toch nog mijn wekker. We zien morgen wel, tegen beter weten in.
Zondag 28 oktober 2012
'The day after,' veel pijn. Als ik op mijn telefoon kijk heb ik whatsappjes, ik probeer nog wat dingen duidelijk te maken, deze worden verkeerd opgepakt. De ruzies gaan door. Ik ben chagrijnig, al snel zit ik weer boven. 's Middags kijk ik de film 'Achtste Groepers Huilen Niet,' veel herkenning door mijn overleden beste vriendin. Dikke tranen, op vele momenten, de emoties zitten hoog. Was dit een slim idee om in mijn eentje te kijken? Nee. Toch geen spijt, ik wilde de film al heel lang zien. Nu voelde ik me er klaar voor, het viel me niet tegen. En wauw, wat een supermooie film!
Daarna een gesprek met een bloglezer genaamd Kirsten, ze reageerde pas op mijn blog en ik heb contact opgenomen via twitter. Ook zij heeft chronische pijn, voor het eerst voel ik me volledig begrepen, zij zit in dezelfde situatie, het voelt goed om er samen over te praten. Je bent niet de enige met deze klachten.
's Avonds wat dingen uitpraten, ik krijg het beter verwoord. In bed veel pijn, heel veel pijn. Morgen revalidatie, daarna een gesprek op school en eigenlijk wil ik dan nog 2 uurtjes les volgen, ik weet niet of me dat gaat lukken met deze pijn, balen. Hopelijk slaap ik wel een beetje goed, dan valt het vaak nog een beetje mee.
Daarna een gesprek met een bloglezer genaamd Kirsten, ze reageerde pas op mijn blog en ik heb contact opgenomen via twitter. Ook zij heeft chronische pijn, voor het eerst voel ik me volledig begrepen, zij zit in dezelfde situatie, het voelt goed om er samen over te praten. Je bent niet de enige met deze klachten.
's Avonds wat dingen uitpraten, ik krijg het beter verwoord. In bed veel pijn, heel veel pijn. Morgen revalidatie, daarna een gesprek op school en eigenlijk wil ik dan nog 2 uurtjes les volgen, ik weet niet of me dat gaat lukken met deze pijn, balen. Hopelijk slaap ik wel een beetje goed, dan valt het vaak nog een beetje mee.
zondag 28 oktober 2012
Zaterdag 27 oktober 2012
27ste, de dag dat ik ziek werd. Vandaag alweer 11 maanden geleden, ingevuld met een dagje Efteling. Om 10:10 ben ik bij Cynthia, te laat. Like always. Medicijnen gaan erin voor de vliegende hollander, daarna in meerdere attracties gegaan. Het is gezellig. Rond het eten word ik heel erg misselijk, pijn stijgt ook steeds harder. Geen rolstoel verkrijgbaar, koud. Mijn voeten doen weer ontzettend veel pijn, geen idee hoe lang ik dit volhoud. In de villa volta bereikt de misselijkheid zijn toppunt tijdens het verhaal. Als ik uitreken hoe laat ik pijnstilling heb geslikt snap ik meteen waarom, een uur later is de misselijkheid weer wat gezakt. Aan het einde van ons Eftelingbezoek kijken we aquanura, net niet donker. Helaas. Daarna nog even in de Fata Morgana, tijd over. Uiteindelijk weer tijd te weinig. We rennen naar de uitgang. Geen conditie meer, ook veel pijn. Niet heel slim. In de auto naar huis doodop, wat whatsappen met vriendinnen. Thuis plof ik op de bank, ik ben kapot. Ik blijf liggen, dit komt morgen niet meer goed.
Aan het einde van de avond wat onenigheid met vrienden, dit loopt uit op ruzie. Ik baal hiervan, zit al een tijdje niet goed in mijn vel. Heb niet erg het gevoel dat ik het nog aan kan, ik zit er doorheen. 's Nachts huilen in bed, ik trek het niet meer. Uiteindelijk komen alle emoties eruit, 11 maanden ziek zijn is lang. Weer een mijlpaal gehaald, de laatste mijlpaal voor de mijlpaal '1 jaar.'
Een superleuke dag met een slecht einde.
Aan het einde van de avond wat onenigheid met vrienden, dit loopt uit op ruzie. Ik baal hiervan, zit al een tijdje niet goed in mijn vel. Heb niet erg het gevoel dat ik het nog aan kan, ik zit er doorheen. 's Nachts huilen in bed, ik trek het niet meer. Uiteindelijk komen alle emoties eruit, 11 maanden ziek zijn is lang. Weer een mijlpaal gehaald, de laatste mijlpaal voor de mijlpaal '1 jaar.'
Een superleuke dag met een slecht einde.
Vrijdag 26 oktober 2012
Als ik wakker word gaat het wel een beetje. Ik stap uit bed, aankleden. Uiteindelijk toch nog beroerd en ontzettend moe. Naar school of niet? Jawel. Niet de gehele dag, ik besluit t/m het 5e uur te gaan. Later wordt dit het 6e uur, dan nog een uur met de decaan over uitleg voor hogescholen. Ik maak 2 toetsen mee van de 3 waarbij ik op school ben. Bij 1 blijf ik buiten zitten, dezelfde docent als gister. Ik ga het niet opzoeken, gewoon buiten blijven zitten. Het 6e lesuur is uiteindelijk niet zo nuttig, spijt dat ik daarvoor ben gebleven.
Naar huis fietsen, vermoeiend, ik ben al zo moe. Thuis op de bank. Voor het eten val ik in slaap, ik word steeds wakker geroepen. Na het eten ga ik ook liggen, val helaas dan niet in slaap. Opeens tranen. Ik ben misselijk, heel veel pijn en veel te moe. Morgen ook nog Efteling, ik zie er tegenop. 's Avonds the Voice of Holland kijken, daarna naar bed. Ik zet de wekker, praat nog even op whatsapp. Ik ben moe, veel te moe. Hopelijk slaap ik een beetje, ik wil morgen een leuke dag.
Naar huis fietsen, vermoeiend, ik ben al zo moe. Thuis op de bank. Voor het eten val ik in slaap, ik word steeds wakker geroepen. Na het eten ga ik ook liggen, val helaas dan niet in slaap. Opeens tranen. Ik ben misselijk, heel veel pijn en veel te moe. Morgen ook nog Efteling, ik zie er tegenop. 's Avonds the Voice of Holland kijken, daarna naar bed. Ik zet de wekker, praat nog even op whatsapp. Ik ben moe, veel te moe. Hopelijk slaap ik een beetje, ik wil morgen een leuke dag.
donderdag 25 oktober 2012
Donderdag 25 oktober 2012
Gister knock out gegaan in bed, toch nog heel moe. Ik slaap
door weet ik hoeveel wekkers heen, bij de laatste word ik wakker. Daarna richting
school op de fiets. Ik kom iemand tegen, hier fiets ik uiteindelijk verder mee.
Het is koud.
Op school meteen wat problemen. Volgende week een schoolexamen, deze kan ik niet mee maken omdat ik vrijstelling van de docent kreeg voor het huiswerk. Mijn leerling coördinator is kwijt, later regelen dan maar. Later op de dag wat ruzie met een docent. Door de moeheid heb ik een toets niet geleerd, deze maak ik niet mee. ‘Waarom ben je dan hier?’ ‘Waarom niet?’ ‘Als je de toets niet meemaakt kan je beter buiten gaan zitten.’ Ik loop naar buiten, geen trek in. Te moe, maar ik baal er wel van. Daarna met Pepijn naar de mediatheek, hij moet nog een boekje inleveren, ik wil even kijken of mijn punt van Engels op magister staat. Deze staat er niet op, wel zie ik dat ik afwezig gemeld sta. Ik word pissig, dat ik buiten moet gaan zitten: Oke. Dat ik afwezig gemeld word pik ik dan weer niet. Ik loop naar het leerlingenloket en leg het verhaal uit, ik word weer netjes aanwezig gezet. Mooi, hier geen gezeur over.
Daarna maak ik nog een toets mee. Tijdens mijn blokuur management & organisatie is het even moeilijk om wakker te blijven. Ook het 8e, en laatste uur een toets. Ook deze maak ik niet mee. De docent stelt voor dat ik naar huis ga, ik zie er moe uit. Dat ben ik ook, ik stem mee in. Rust nodig, ik voel me beroerd. Thuis ben ik hangerig, nergens zin in. Rustig op de bank. Ik bedenk welke toetsen ik mee ga maken. Morgen dezelfde docent waar ik vandaag een botsing mee had, ook een toets. In totaal heb ik er 4. Uiteindelijk, na het wat hardop te bespreken, kom ik uit op sowieso 2 toetsen maken en misschien nog een 3e, hangt af van mijn energie. Diegene van die docent laat ik vallen, puur omdat het te veel leerwerk is, voor de andere vakken is het relatief weinig, veel energie heb ik niet. Morgen dus buiten het lokaal blijven, nog wel even regelen met mijn leerling coördinator, deze was de gehele dag niet voor mij te vinden, helaas.
Op school meteen wat problemen. Volgende week een schoolexamen, deze kan ik niet mee maken omdat ik vrijstelling van de docent kreeg voor het huiswerk. Mijn leerling coördinator is kwijt, later regelen dan maar. Later op de dag wat ruzie met een docent. Door de moeheid heb ik een toets niet geleerd, deze maak ik niet mee. ‘Waarom ben je dan hier?’ ‘Waarom niet?’ ‘Als je de toets niet meemaakt kan je beter buiten gaan zitten.’ Ik loop naar buiten, geen trek in. Te moe, maar ik baal er wel van. Daarna met Pepijn naar de mediatheek, hij moet nog een boekje inleveren, ik wil even kijken of mijn punt van Engels op magister staat. Deze staat er niet op, wel zie ik dat ik afwezig gemeld sta. Ik word pissig, dat ik buiten moet gaan zitten: Oke. Dat ik afwezig gemeld word pik ik dan weer niet. Ik loop naar het leerlingenloket en leg het verhaal uit, ik word weer netjes aanwezig gezet. Mooi, hier geen gezeur over.
Daarna maak ik nog een toets mee. Tijdens mijn blokuur management & organisatie is het even moeilijk om wakker te blijven. Ook het 8e, en laatste uur een toets. Ook deze maak ik niet mee. De docent stelt voor dat ik naar huis ga, ik zie er moe uit. Dat ben ik ook, ik stem mee in. Rust nodig, ik voel me beroerd. Thuis ben ik hangerig, nergens zin in. Rustig op de bank. Ik bedenk welke toetsen ik mee ga maken. Morgen dezelfde docent waar ik vandaag een botsing mee had, ook een toets. In totaal heb ik er 4. Uiteindelijk, na het wat hardop te bespreken, kom ik uit op sowieso 2 toetsen maken en misschien nog een 3e, hangt af van mijn energie. Diegene van die docent laat ik vallen, puur omdat het te veel leerwerk is, voor de andere vakken is het relatief weinig, veel energie heb ik niet. Morgen dus buiten het lokaal blijven, nog wel even regelen met mijn leerling coördinator, deze was de gehele dag niet voor mij te vinden, helaas.
’s Avonds liggend op de bank, er wordt aan me gevraagd óf ik
morgen uberhaupt wel naar school ga. Ik wil wel, ik vind het moeilijk om rust
te nemen. Daarbij heb ik dan nog meer toetsen in te halen, we zien wel hoe het
morgenochtend gaat. Wel rekening houden met zaterdag, dan ga ik met Cynthia
naar de Efteling. Zin in, ook even nodig. Afleiding, goed voor me. Even een
dagje genieten, een leuk dagje. Morgen rustig aan doen dus, maar in principe
gewoon naar school. Structuur in mijn leven, dat is wat ik mis. Compleet
weggeslagen dankzij de revalidatie. Weer een heftige week geweest, geen energie
meer om de pijn op te vangen. Was ik net bij geslapen in de vakantie….
woensdag 24 oktober 2012
Woensdag 24 oktober 2012
Weer een nacht dat ik bijna alle uren op de wekker zitten, als de wekker gaat ben ik daarom ook doodmoe. Toch opstaan, rustig omkleden. Ik gooi water in mijn gezicht, wakker worden. Daarna in de auto, ik word gedropt. Vanaf de slagboom naar het revalidatiecentrum lopen, het is niet koud buiten, ook niet warm. Als ik in de wachtkamer zit schoenen wisselen. Daarna fysiotherapie. Weer ruzie met de hartslagband. Hij deed het in het begin, maar al gauw stopt hij ermee. Overnieuw, de 2e keer doet hij het wel goed, mooizo. Gemiddeld zit mijn hartslag op de 157, goedzo!
Daarna rustig omkleden. Weer terug in de wachtkamer, rustig een koekje eten. Er komt een klein meisje langs. 'Hoi' 'Hallo' 'Hoe heet jij?' 'Ik heet Marleen, en jij?' .... Geen reactie meer, laat maar zitten. Na mijn half uur pauze ergotherapie. We maken de vragenlijst verder af. Volgende week een andere ergotherapeut. Hier ben ik niet heel blij mee, ik mag diegene die ik nu heb, ik hou ook niet zo van verandering. Hopelijk heb ik ook een klik met de andere ergotherapeut. Als we het spreekkamer uitlopen vraagt ze of ik wel goed op mezelf pas, ik kan er geen antwoord opgeven. Het woord 'rust' is veel uitgesproken.
Weer een half uur pauze. De stagaire van de eerste keer is er weer, ze komt even naast me zitten, komt bij mijn gesprek zitten, ik vind het best. Als mijn psycholoog eindelijk klaar is (20 minuten uitgelopen) gaan we naar binnen. We praten wat, we stoppen eerder. Het is zichtbaar dat ik moe ben, ze kapt het af, overigens tegen mijn wil in. Ik moet rust nemen, of ik wil of niet.
Ik loop naar buiten, een stuk lopen. Daarna met de auto naar huis, thuis zingen. Al gauw ga ik op de bank liggen, ik ben moe. Toch die rust, ook al wil ik niet. Hierna beginnen met leren. Ik hik er weer tegenaan. 75 bladzijdes maatschappijwetenschappen kennen, ik merk al dat het niet red. Zoveel concentratie heb ik niet. Ik besluit maatschappijwetenschappen te schrappen, en Engels mee te maken in plaats van andersom. Na het eten nog even Engels lezen.
Als ik klaar ben fiets ik naar het scoutinggebouw. Of tenminste, dat was de bedoeling. Ik fietste de verkeerde straat in. Uiteindelijk 5 minuten te laat. Daar een korte evaluatie van het afgelopen jaar van het jeugdvakantiewerk. Ook worden er verbeterpunten genoemd. Uiteindelijk weer veel lachen, een mooie avond. Om 21:00 weer naar huis fietsen. Daarna nog even op facebook en twitter, ik lees nog wat Engels. Uiteindelijk besluit ik mijn blog te gaan schrijven, vandaag niet te laat maken. Het is genoeg, ik ben kapot. Hopelijk een goede nachtrust, en de rem erop gaan zetten. En hard ook. Dan maar niet over naar 5 havo, ik moet nu aan mijn gezondheid denken, deze gaat dit jaar voor. Ik baal, ik kan niet álles, daar heb ik moeite mee.
Daarna rustig omkleden. Weer terug in de wachtkamer, rustig een koekje eten. Er komt een klein meisje langs. 'Hoi' 'Hallo' 'Hoe heet jij?' 'Ik heet Marleen, en jij?' .... Geen reactie meer, laat maar zitten. Na mijn half uur pauze ergotherapie. We maken de vragenlijst verder af. Volgende week een andere ergotherapeut. Hier ben ik niet heel blij mee, ik mag diegene die ik nu heb, ik hou ook niet zo van verandering. Hopelijk heb ik ook een klik met de andere ergotherapeut. Als we het spreekkamer uitlopen vraagt ze of ik wel goed op mezelf pas, ik kan er geen antwoord opgeven. Het woord 'rust' is veel uitgesproken.
Weer een half uur pauze. De stagaire van de eerste keer is er weer, ze komt even naast me zitten, komt bij mijn gesprek zitten, ik vind het best. Als mijn psycholoog eindelijk klaar is (20 minuten uitgelopen) gaan we naar binnen. We praten wat, we stoppen eerder. Het is zichtbaar dat ik moe ben, ze kapt het af, overigens tegen mijn wil in. Ik moet rust nemen, of ik wil of niet.
Ik loop naar buiten, een stuk lopen. Daarna met de auto naar huis, thuis zingen. Al gauw ga ik op de bank liggen, ik ben moe. Toch die rust, ook al wil ik niet. Hierna beginnen met leren. Ik hik er weer tegenaan. 75 bladzijdes maatschappijwetenschappen kennen, ik merk al dat het niet red. Zoveel concentratie heb ik niet. Ik besluit maatschappijwetenschappen te schrappen, en Engels mee te maken in plaats van andersom. Na het eten nog even Engels lezen.
Als ik klaar ben fiets ik naar het scoutinggebouw. Of tenminste, dat was de bedoeling. Ik fietste de verkeerde straat in. Uiteindelijk 5 minuten te laat. Daar een korte evaluatie van het afgelopen jaar van het jeugdvakantiewerk. Ook worden er verbeterpunten genoemd. Uiteindelijk weer veel lachen, een mooie avond. Om 21:00 weer naar huis fietsen. Daarna nog even op facebook en twitter, ik lees nog wat Engels. Uiteindelijk besluit ik mijn blog te gaan schrijven, vandaag niet te laat maken. Het is genoeg, ik ben kapot. Hopelijk een goede nachtrust, en de rem erop gaan zetten. En hard ook. Dan maar niet over naar 5 havo, ik moet nu aan mijn gezondheid denken, deze gaat dit jaar voor. Ik baal, ik kan niet álles, daar heb ik moeite mee.
Dinsdag 23 oktober 2012
Elk uur op de klok gezien, een slechte nacht dus. Ik ben moe. Richting school. Net voor de pauze kom ik aan, we hebben een tafel. Gezellig praten, ik volg niet het hele gesprek aan de tafel, te moe.
Het eerste uurtje geschiedenis, les. Ik spreek met de docent af dat ik het aan het einde van de les aan de klas vertel, deze weet van niks. Ook heb ik al 5x de vraag gekregen waarom ik gister niet op school was, erg vervelend. Ik vertel wat ik heb, meerdere vragen. 'Hoe komt dat dan?' 'Heb je dat je hele leven al?' 'Wat voor soort pijn is het?' Een aantal zijn er aangeslagen, je ziet het aan gezichten.
Daarna leer ik een uurtje voor mijn schoolexamen terwijl mijn klas een toets heeft. In de pauze loop ik zenuwachtig heen en weer. Ik heb het gevoel dat ik het niet ken. 2 uur lang schoolexamen is lang, mijn concentratie is na 3/4 officieel weg. Toch doorwerken. Ik heb het gevoel dat het redelijk is gegaan, hopelijk een 6!
Ik fiets weer met Merel en Karlijn mee. Toch blijf ik niet op de oprit hangen, we hebben het alle drie druk. Als ik naar huis fiets langs medifit, een gevoel van missen. Nu al? Ja nu al. Ik ben nog geen week weg. Thuis eventjes zingen, daarna aan leerwerk beginnen. Ik ben te moe, al gauw ligt het aan de kant. Na het eten op de bank liggen, té moe. Met mijn ogen dicht, bijna in slaap gevallen. Toch wakker gehouden door mijn moeder: 'Anders slaap je vannacht niet!' Later leuke gesprekken op whatsapp. Ik schrijf mijn blog van de afgelopen dagen. Ik wil niet meer achterlopen, toch krijg ik het niet altijd voor elkaar, deze avond wel.
Vandaag meerdere whatsappjes en tweetjes gekregen dat klasgenoten trots op me waren, de klasgenoten die al wisten dat ik ziek was. Niet iedereen zou het zo in de klas hebben verteld, ik ben blij dat ik het gedaan heb.
Morgen weer revalidatie, 3 afspraken. Onder de pannen van 9:45 tot 12:30. Hopelijk is de moeheid wat minder. Als ik in bed lig blijf ik draaien. Hoofdpijn, piekeren, spierpijn, alles pijn. Na 2 paracetamolletjes zakt het een beetje, hopelijk nog een beetje een goede nacht.
Het eerste uurtje geschiedenis, les. Ik spreek met de docent af dat ik het aan het einde van de les aan de klas vertel, deze weet van niks. Ook heb ik al 5x de vraag gekregen waarom ik gister niet op school was, erg vervelend. Ik vertel wat ik heb, meerdere vragen. 'Hoe komt dat dan?' 'Heb je dat je hele leven al?' 'Wat voor soort pijn is het?' Een aantal zijn er aangeslagen, je ziet het aan gezichten.
Daarna leer ik een uurtje voor mijn schoolexamen terwijl mijn klas een toets heeft. In de pauze loop ik zenuwachtig heen en weer. Ik heb het gevoel dat ik het niet ken. 2 uur lang schoolexamen is lang, mijn concentratie is na 3/4 officieel weg. Toch doorwerken. Ik heb het gevoel dat het redelijk is gegaan, hopelijk een 6!
Ik fiets weer met Merel en Karlijn mee. Toch blijf ik niet op de oprit hangen, we hebben het alle drie druk. Als ik naar huis fiets langs medifit, een gevoel van missen. Nu al? Ja nu al. Ik ben nog geen week weg. Thuis eventjes zingen, daarna aan leerwerk beginnen. Ik ben te moe, al gauw ligt het aan de kant. Na het eten op de bank liggen, té moe. Met mijn ogen dicht, bijna in slaap gevallen. Toch wakker gehouden door mijn moeder: 'Anders slaap je vannacht niet!' Later leuke gesprekken op whatsapp. Ik schrijf mijn blog van de afgelopen dagen. Ik wil niet meer achterlopen, toch krijg ik het niet altijd voor elkaar, deze avond wel.
Vandaag meerdere whatsappjes en tweetjes gekregen dat klasgenoten trots op me waren, de klasgenoten die al wisten dat ik ziek was. Niet iedereen zou het zo in de klas hebben verteld, ik ben blij dat ik het gedaan heb.
Morgen weer revalidatie, 3 afspraken. Onder de pannen van 9:45 tot 12:30. Hopelijk is de moeheid wat minder. Als ik in bed lig blijf ik draaien. Hoofdpijn, piekeren, spierpijn, alles pijn. Na 2 paracetamolletjes zakt het een beetje, hopelijk nog een beetje een goede nacht.
dinsdag 23 oktober 2012
Maandag 22 oktober 2012
Ik word wakker gemaakt, er wordt gezegd dat ik moet haasten. Om 9:45 worden we verwacht in Tilburg. Ik vlieg omhoog, het is dus echt opschieten. Om 9 uur moeten we vertrekken, het is iets over half 9. In rap tempo kleed ik me aan. Ontbijt klaarmaken, tas inpakken. Ik trek mijn nieuwe schoenen aan. In de auto ontbijten, ik krijg het moeilijk weg.
Als eerste heb ik fysiotherapie. Weer ruzie met de hartslagband. Uiteindelijk komen we erachter waarom. Ik ben te smal, hij is te wijd en kan mijn hartslag niet meten. Met allerlei clipjes wordt het strak genoeg gezet. Daarna fietsen, het wordt weer steeds zwaarder. Opeens begint het apparaat te piepen. Een hartslag van 192, veel te hoog. Als ik me rustig houd, is mijn hartslag rond de 100. Het niveau wordt lager gezet.
Daarna 3 kwartier pauze, eerst omkleden. Daarna wachten. Ik probeer wat te leren voor geschiedenis, morgen een schoolexamen. Dit gaat niet super. In een wachtkamer midden in de gang, waar weet ik hoeveel mensen langs lopen. Er komt een groepje kinderen aan, een aantal hebben een helm op. Ze beginnen naar me te zwaaien, ontzettend schattig!
Een afspraak met mijn ergotherapeut. In plaats van de vragenlijst verder invullen plannen we mijn week met leren. 11 toetsen trek ik niet, we maken een planning welke toetsen ik wél en niet mee maak. Ook biedt ze me een rustig hokje aan als ik klaar ben met al mijn afspraken om te leren, dan moet ik nog anderhalf uur wachten op mijn ouders, die een afspraak hebben met de maatschappelijk werker. Een goed idee.
Anderhalf uur pauze, samen met mijn moeder even naar het restaurant in het ziekenhuis, aangesloten aan het revalidatiecentrum, hier is het wat lichter. Daarna even naar buiten zitten in het zonnetje. Ik heb blaren op mijn voeten, toch niet zo slim om mijn nieuwe schoenen aan te doen.
Daarna een psychologisch onderzoek. Een heftig onderzoek, het loopt uit. In totaal ben ik 2 uur bezig geweest met boekjes invullen vol vragen. Sommige heftige vragen, daarna een beetje overdonderd. Ik loop terug naar de wachtkamer. 10 minuten later komt mijn ergotherapeut langs lopen, deze dacht al dat het uitgelopen was. Ze zoekt samen met me een leeg kamertje, ontzettend lief van haar!
Om half 5 het kamertje verlaten, op zoek naar mijn ouders. Ik vind ze. We rijden naar de macdonalds in Waalwijk. Wel verdiend. Van 9:45 tot 16:40 in het revalidatiecentrum rond gelopen. Ik ben op. Thuis leer ik nog mijn examen, weinig concentratie. Te moe. Hopelijk lukt het morgen allemaal. Ik kan wel uitslapen, dat scheelt.
Als eerste heb ik fysiotherapie. Weer ruzie met de hartslagband. Uiteindelijk komen we erachter waarom. Ik ben te smal, hij is te wijd en kan mijn hartslag niet meten. Met allerlei clipjes wordt het strak genoeg gezet. Daarna fietsen, het wordt weer steeds zwaarder. Opeens begint het apparaat te piepen. Een hartslag van 192, veel te hoog. Als ik me rustig houd, is mijn hartslag rond de 100. Het niveau wordt lager gezet.
Daarna 3 kwartier pauze, eerst omkleden. Daarna wachten. Ik probeer wat te leren voor geschiedenis, morgen een schoolexamen. Dit gaat niet super. In een wachtkamer midden in de gang, waar weet ik hoeveel mensen langs lopen. Er komt een groepje kinderen aan, een aantal hebben een helm op. Ze beginnen naar me te zwaaien, ontzettend schattig!
Een afspraak met mijn ergotherapeut. In plaats van de vragenlijst verder invullen plannen we mijn week met leren. 11 toetsen trek ik niet, we maken een planning welke toetsen ik wél en niet mee maak. Ook biedt ze me een rustig hokje aan als ik klaar ben met al mijn afspraken om te leren, dan moet ik nog anderhalf uur wachten op mijn ouders, die een afspraak hebben met de maatschappelijk werker. Een goed idee.
Anderhalf uur pauze, samen met mijn moeder even naar het restaurant in het ziekenhuis, aangesloten aan het revalidatiecentrum, hier is het wat lichter. Daarna even naar buiten zitten in het zonnetje. Ik heb blaren op mijn voeten, toch niet zo slim om mijn nieuwe schoenen aan te doen.
Daarna een psychologisch onderzoek. Een heftig onderzoek, het loopt uit. In totaal ben ik 2 uur bezig geweest met boekjes invullen vol vragen. Sommige heftige vragen, daarna een beetje overdonderd. Ik loop terug naar de wachtkamer. 10 minuten later komt mijn ergotherapeut langs lopen, deze dacht al dat het uitgelopen was. Ze zoekt samen met me een leeg kamertje, ontzettend lief van haar!
Om half 5 het kamertje verlaten, op zoek naar mijn ouders. Ik vind ze. We rijden naar de macdonalds in Waalwijk. Wel verdiend. Van 9:45 tot 16:40 in het revalidatiecentrum rond gelopen. Ik ben op. Thuis leer ik nog mijn examen, weinig concentratie. Te moe. Hopelijk lukt het morgen allemaal. Ik kan wel uitslapen, dat scheelt.
Zondag 21 oktober 2012
Weer een dagje huiswerk, het laatste dagje van de vakantie. Ik heb nog steeds geen idee hoe laat ik morgen naar de revalidatie moet. Vervelend, ik wil graag naar school. Ik verwacht dat dat wel een uurtje kan, mijn ouders hebben pas om 15:30 een afspraak bij de maatschappelijk werker, waarschijnlijk sluit het aan of overlapt het. In totaal maak ik vandaag 2 hoofdstukken managment en organisatie. Daarna ben ik moe, krijg geen energie meer opgebracht. Het laatste hoofdstuk, geschiedenis, laat ik zitten. Aankomende week heb ik 11 toetsen. 1 Schoolexamen, 1 inhaaltoets en de rest gewoon met de klas, ik ben benieuwd of ik dat trek.
's Avonds nog even skypen met Merel en Karlijn, eventjes nodig. We bespreken wat dingetjes, ook morgen zie ik hen niet. Er lopen wat dingen niet helemaal top, ze steunen me hierin. Echte topvrienden!
Morgen revalidatiecentrum, wekker om 9 uur om naar school te gaan. Ik heb geen idee hoe laat ik in Tilburg moet zijn, mijn moeder belt morgen om 8 uur op, hopelijk hoef ik niet te haasten.
's Avonds nog even skypen met Merel en Karlijn, eventjes nodig. We bespreken wat dingetjes, ook morgen zie ik hen niet. Er lopen wat dingen niet helemaal top, ze steunen me hierin. Echte topvrienden!
Morgen revalidatiecentrum, wekker om 9 uur om naar school te gaan. Ik heb geen idee hoe laat ik in Tilburg moet zijn, mijn moeder belt morgen om 8 uur op, hopelijk hoef ik niet te haasten.
Zaterdag 20 oktober 2012
Een dagje uitslapen, ik ben nog steeds moe. Rond 15:00 begin ik aan mijn huiswerk, ik loop er tegenaan te hikken. Het is té veel. Uiteindelijk maar ik 3 hoofdstukken economie over de hele dag.
Ik zit al een tijdje niet lekker in mijn vel, een worsteling met mezelf. Ik kan wel dingen, maar ik mag het niet van mezelf omdat het slechte dagen veroorzaakt. Ik ben 15, mag ik geen gewone tiener zijn?
Vrijdag worden normaal de brieven gestuurd voor de revalidatie, via de mail hebben we te horen gekregen dat ik volgende week op maandag en woensdag moet komen. Vandaag zou de brief binnen moeten komen, deze komt niet. Onhandig, ik wil graag naar school. Vakantie bijna over, ik mis mijn vrienden, ik mis leeftijdsgenoten. Die heb ik al veel te veel gemist het afgelopen jaar.
Ik zit al een tijdje niet lekker in mijn vel, een worsteling met mezelf. Ik kan wel dingen, maar ik mag het niet van mezelf omdat het slechte dagen veroorzaakt. Ik ben 15, mag ik geen gewone tiener zijn?
Vrijdag worden normaal de brieven gestuurd voor de revalidatie, via de mail hebben we te horen gekregen dat ik volgende week op maandag en woensdag moet komen. Vandaag zou de brief binnen moeten komen, deze komt niet. Onhandig, ik wil graag naar school. Vakantie bijna over, ik mis mijn vrienden, ik mis leeftijdsgenoten. Die heb ik al veel te veel gemist het afgelopen jaar.
zaterdag 20 oktober 2012
Vrijdag 19 oktober 2012
'The day after' blijft uit. De wekker om 11:30, hier slaap ik doorheen. Even later word ik wel wakker, ik blijf liggen. Uiteindelijk moet ik haasten, om 14:10 fysiotherapie, de laatste keer in medifit. Weer 2 oefeningen omhoog. Daarna een kort gesprekje met mijn fysiotherapeut. Ze wenst me veel succes in Tilburg. Ik lever de sleutel in bij medifit, het voelt zo officieel. Toch hoop ik hier nog een keer terug te komen, er is een goede sfeer en lieve, belangstellende mensen.
Daarna omkleden. Als ik klaar ben fiets ik eerst verder Drunen in, ik heb honger. De jumbo in. Daarna richting huis. Ik fiets weer langs medifit. Het voelt niet goed. Vanaf 3 juli was ik daar twee keer in de week. Nu wordt het niet meer vergoed door de verzekering, daardoor alleen nog maar in het revalidatiecentrum. Ik ga het stiekem toch wel missen, heel erg.
Ik fiets naar de dijk, daar ga ik even zitten en eet wat. Ik geniet van het uitzicht, even rustig worden. Daarna naar huis. Thuis wat hangen. We eten kliekjes, niet genoeg. Ik neem 2 broodjes met ei, mijn avondeten. 's Avonds alleen thuis, ik kijk tv en zing wat. Aan het einde van de avond begin ik met mijn blog bij te werken, ik kom tot 16 oktober en dan stop ik. 8 blogberichten bijgewerkt, genoeg voor vandaag. Mijn excuses dat ze wat later komen dan op die dag of de volgende dag zelf. School zuigt mijn energie en tijd op.
Ik check mijn oude e-mailadres. Een mailtje van jeugdvakantiewerk. Aankomende woensdag een bijeenkomst, geen idee of ik er energie voor heb om bij te zijn. We zullen zien. In bed nog eventjes whatsappen, daarna kom ik maar niet in slaap. Weer eens malende gedachten. Aankomend weekend nog veel huiswerk inhalen, ik moet nu echt aan de bak wil ik dit schooljaar uberhaupt nog halen.
Daarna omkleden. Als ik klaar ben fiets ik eerst verder Drunen in, ik heb honger. De jumbo in. Daarna richting huis. Ik fiets weer langs medifit. Het voelt niet goed. Vanaf 3 juli was ik daar twee keer in de week. Nu wordt het niet meer vergoed door de verzekering, daardoor alleen nog maar in het revalidatiecentrum. Ik ga het stiekem toch wel missen, heel erg.
Ik fiets naar de dijk, daar ga ik even zitten en eet wat. Ik geniet van het uitzicht, even rustig worden. Daarna naar huis. Thuis wat hangen. We eten kliekjes, niet genoeg. Ik neem 2 broodjes met ei, mijn avondeten. 's Avonds alleen thuis, ik kijk tv en zing wat. Aan het einde van de avond begin ik met mijn blog bij te werken, ik kom tot 16 oktober en dan stop ik. 8 blogberichten bijgewerkt, genoeg voor vandaag. Mijn excuses dat ze wat later komen dan op die dag of de volgende dag zelf. School zuigt mijn energie en tijd op.
Ik check mijn oude e-mailadres. Een mailtje van jeugdvakantiewerk. Aankomende woensdag een bijeenkomst, geen idee of ik er energie voor heb om bij te zijn. We zullen zien. In bed nog eventjes whatsappen, daarna kom ik maar niet in slaap. Weer eens malende gedachten. Aankomend weekend nog veel huiswerk inhalen, ik moet nu echt aan de bak wil ik dit schooljaar uberhaupt nog halen.
Donderdag 18 oktober 2012
De dag waar ik sinds 30 juli naar uitleef: 18 oktober! Dagelijks kwam het zinnetje: 'Ik heb zin in 18 oktober!' of 'Ik heb zin in Wicked!' uit mijn mond. Iets wat me de afgelopen tijd nog een klein beetje overeind heeft gehouden.
Ondanks dat ik 's nachts slecht in slaap kwam heb ik een lange nacht gemaakt. Naar beneden en ontbijten, ik ben aan het stuiteren, toch weet ik dat ik rustig moet blijven. Ik moet alles proberen om de pijn binnen de perken te houden. Laat de dag waar ik maanden naar uitleef niet verpesten door pijn.
De planning was dat we om 15u in de auto zouden stappen, dit wordt 20 minuten later. Auto's nog wisselen. Rond 15:40 zijn we dan eindelijk onderweg naar Scheveningen, ondertussen whatsapp ik met Mark, ook een Wicked-fan, over Wicked. Hij vertelt dat Willemijn, Pamela en Bill handtekeningenkaarten hebben.
De bedoeling is dat we vóór de voorstelling naar de artiestenuitgang gaan. We rijden een file in, even lijkt dat dus niet door te gaan. Uiteindelijk zijn we toch nog optijd, daar staan we dan. Met zijn tweetjes, het is rustig vergeleken met 29 juli, toen stond het vol. Ik maak een foto met Willemijn, vergeten te vragen naar een handtekeningenkaart. Daarna komt de Wickedbus aan. Ondanks dat ik alle namen met de foto's in mijn kop heb gestampt herken ik niemand. Ze zijn met te veel en lopen snel, klein baalmomentje. Daarna besluiten we naar de boulevard te lopen, we moeten nog wat eten voor de voorstelling.
We eten bij een pizzaria, daarna rustig teruglopen over de boulevard. Dan komt er een pijnaanval opzetten, mijn angst lijkt werkelijkheid te worden. Deze pijn trekt pas weg als ik een tijdje rustig gestaan heb, wat we pas deden bij het circustheater. Om 20:00 begint de voorstelling. Andere spelers als de vorige keer. Ik geniet, vergeet zelfs even de pijn die ik heb, even dat ik al zolang ziek ben, harder genieten kan je niet. Net voor de pauze heeft Willemijn weer de overweldigende uithaal die iedereen kippevel bezorgd. In de pauze maak ik foto's van het castbord, op verzoek van Mark. Daarna koel ik mijn gezicht even met water, ik heb weer koortsblosjes, ik gloei. Weer in de zaal terug, de musical gaat verder. Opnieuw geniet ik weer. Omdat ik de musical al eens gezien heb let je op andere dingen, ook is een musical altijd anders. Dat maakt het zo mooi en leuk.
Na de voorstelling kijk ik mijn moeder lief aan. Zullen we nog heel eventjes naar de artiestenuitgang gaan? Ik heb het gevoel dat ik nu meer castleden ga herkennen. Ook is de foto met Willemijn een beetje bewogen en ik wil graag een revanche. Dit keer zijn we niet de enige, maar het is niet druk. Een voor een komen de castleden naar buiten. Ik herken uiteindelijk alle castleden waarmee ik graag op de foto wil. Iets te laat besef ik dat Dieter langs komt lopen, ik roep nog of ik een foto mag. Hij komt voor me teruglopen, ontzettend lief! En ook de revanche van de foto met Willemijn krijg ik. Tot 2x toe, want ook de 2e foto was bewogen. De 3e (3x is scheepsrecht) is uiteindelijk wel gelukt!
Ondanks dat ik 's nachts slecht in slaap kwam heb ik een lange nacht gemaakt. Naar beneden en ontbijten, ik ben aan het stuiteren, toch weet ik dat ik rustig moet blijven. Ik moet alles proberen om de pijn binnen de perken te houden. Laat de dag waar ik maanden naar uitleef niet verpesten door pijn.
De planning was dat we om 15u in de auto zouden stappen, dit wordt 20 minuten later. Auto's nog wisselen. Rond 15:40 zijn we dan eindelijk onderweg naar Scheveningen, ondertussen whatsapp ik met Mark, ook een Wicked-fan, over Wicked. Hij vertelt dat Willemijn, Pamela en Bill handtekeningenkaarten hebben.
De bedoeling is dat we vóór de voorstelling naar de artiestenuitgang gaan. We rijden een file in, even lijkt dat dus niet door te gaan. Uiteindelijk zijn we toch nog optijd, daar staan we dan. Met zijn tweetjes, het is rustig vergeleken met 29 juli, toen stond het vol. Ik maak een foto met Willemijn, vergeten te vragen naar een handtekeningenkaart. Daarna komt de Wickedbus aan. Ondanks dat ik alle namen met de foto's in mijn kop heb gestampt herken ik niemand. Ze zijn met te veel en lopen snel, klein baalmomentje. Daarna besluiten we naar de boulevard te lopen, we moeten nog wat eten voor de voorstelling.
We eten bij een pizzaria, daarna rustig teruglopen over de boulevard. Dan komt er een pijnaanval opzetten, mijn angst lijkt werkelijkheid te worden. Deze pijn trekt pas weg als ik een tijdje rustig gestaan heb, wat we pas deden bij het circustheater. Om 20:00 begint de voorstelling. Andere spelers als de vorige keer. Ik geniet, vergeet zelfs even de pijn die ik heb, even dat ik al zolang ziek ben, harder genieten kan je niet. Net voor de pauze heeft Willemijn weer de overweldigende uithaal die iedereen kippevel bezorgd. In de pauze maak ik foto's van het castbord, op verzoek van Mark. Daarna koel ik mijn gezicht even met water, ik heb weer koortsblosjes, ik gloei. Weer in de zaal terug, de musical gaat verder. Opnieuw geniet ik weer. Omdat ik de musical al eens gezien heb let je op andere dingen, ook is een musical altijd anders. Dat maakt het zo mooi en leuk.
Na de voorstelling kijk ik mijn moeder lief aan. Zullen we nog heel eventjes naar de artiestenuitgang gaan? Ik heb het gevoel dat ik nu meer castleden ga herkennen. Ook is de foto met Willemijn een beetje bewogen en ik wil graag een revanche. Dit keer zijn we niet de enige, maar het is niet druk. Een voor een komen de castleden naar buiten. Ik herken uiteindelijk alle castleden waarmee ik graag op de foto wil. Iets te laat besef ik dat Dieter langs komt lopen, ik roep nog of ik een foto mag. Hij komt voor me teruglopen, ontzettend lief! En ook de revanche van de foto met Willemijn krijg ik. Tot 2x toe, want ook de 2e foto was bewogen. De 3e (3x is scheepsrecht) is uiteindelijk wel gelukt!
Christanne de Bruijn (Nessarose)
Keet! (Glinda)
Bill van Dijk (De Tovenaar)
Dieter Spileers (Fiyero)
Willemijn Verkaik (Elphaba)
Ik stuur enkele foto's door naar Mark en een aantal andere vrienden. Ze zijn blij voor me. Ik ben ook ontzettend blij. Deze cast heeft me ziek zijn laten vergeten, en daar ben ik ze ontzettend dankbaar voor. Ik straal op de foto's, duidelijk te zien. Een dag waar ik nog lang kracht uit kan halen. Dankbaar naar de cast, deze hebben onder andere deze dag zo mooi gemaakt!
Na de foto's rijden we naar huis. Er is een stuk weg afgezet, we verdwalen. Het is donker, het regent. Rijden over een onbekende weg, niet ideaal. We rijden door Rotterdam heen, volgens mij moeten we toch echt richting 's-Hertogenbosch gaan. Uiteindelijk lukt het ons om de weg terug te vinden, ondanks alle wegwerkzaamheden. Om 1:00 komen we thuis, ik ben moe. Toch ben ik aan het stuiteren, het was zo'n ontzettend leuke en mooie dag. Weinig pijn had ik al nauwelijks durven hopen, maar eventjes geen pijn... dat is een prachtig cadeautje.
Om 2:00 lig ik in bed, niet dat ik kan slapen. Hyperactief. Ik zou deze dag graag over willen doen. Tot 2x toe heeft de musical Wicked me een geweldige dag bezorgd. Helaas komt er geen 3e keer. Wicked stopt 11 januari 2013, daarbij zijn musicals (helaas) ontzettend aan de prijs. Ik ben twee keer betoverd, twee keer in het verhaal meegesleurd, 2 dagen om van te blijven genieten. :)
Woensdag 17 oktober 2012
Ik slaap uit, wordt wakker met knallende koppijn. Steeds als ik overeind ga zitten wordt het erger. Ik blijf liggen. Als mijn moeder thuis komt geeft ze me een paracetamol, een kwartier later ga ik uit bed. Hoofdpijn zakt, maar is nog steeds erg. Vandaag zouden we naar de stad gaan, we wachten af wat mijn hoofdpijn gaat doen.
Deze blijft gelukkig verder zakken en uiteindelijk besluiten we te vertrekken, het is al halverwege de middag, komt voor mij mooi uit. Ik kan nooit te veel doen, belangrijk voor morgen. We kopen een nieuw paar schoenen, een pyjama en een shirt. Daarna is het bijna 5 uur. We halen nog een stroopwafel op de markt en lopen dan weer terug naar de parkeergarage. De hoofdpijn is verdwenen.
's Avonds kijk ik veel filmpjes op youtube van Wicked, ik ben in stemming. De goede stemming slaat om. 's Nachts zit ik op bed, ik kom niet in slaap. Daar gaan we weer, er is weer iets leuks in aantocht: weer een slechte nacht. Deze veroorzaakt moeheid en pijn. Laat het morgen voor één keer anders zijn, geef me voor één keer een goede dag!
Deze blijft gelukkig verder zakken en uiteindelijk besluiten we te vertrekken, het is al halverwege de middag, komt voor mij mooi uit. Ik kan nooit te veel doen, belangrijk voor morgen. We kopen een nieuw paar schoenen, een pyjama en een shirt. Daarna is het bijna 5 uur. We halen nog een stroopwafel op de markt en lopen dan weer terug naar de parkeergarage. De hoofdpijn is verdwenen.
's Avonds kijk ik veel filmpjes op youtube van Wicked, ik ben in stemming. De goede stemming slaat om. 's Nachts zit ik op bed, ik kom niet in slaap. Daar gaan we weer, er is weer iets leuks in aantocht: weer een slechte nacht. Deze veroorzaakt moeheid en pijn. Laat het morgen voor één keer anders zijn, geef me voor één keer een goede dag!
Dinsdag 16 oktober 2012
Nog steeds moe, het lijkt alsof dit maar niet weg wil trekken. Ook nog steeds veel pijn, gelukkig een klein beetje gezakt vergeleken met afgelopen dagen. Rond 3 uur begin ik aan huiswerk, ik orden een aantal dingen. Alles ligt door elkaar, een groot deel is ook examenstof voor het einde van dit schooljaar en volgend schooljaar, ik moet het even netjes bijhouden. Uiteindelijk maak ik een half hoofdstuk en begin ik met lezen aan een boek voor Nederlands.
's Avonds wat tv kijken en door met huiswerk. In bed nog wat whatsappen, ik heb hoofdpijn, opgezette klieren. Niet ziek worden, niet nu. De 18e naar Wicked. Al sinds 30 juli (de dag dat we de kaartjes hadden) zeg ik dat ik er zin in heb. Laat dit alsjeblieft niet verpest worden door pijn en ziek worden. Angst komt naar boven, bang dat weer iets leuks verpest wordt.
's Avonds wat tv kijken en door met huiswerk. In bed nog wat whatsappen, ik heb hoofdpijn, opgezette klieren. Niet ziek worden, niet nu. De 18e naar Wicked. Al sinds 30 juli (de dag dat we de kaartjes hadden) zeg ik dat ik er zin in heb. Laat dit alsjeblieft niet verpest worden door pijn en ziek worden. Angst komt naar boven, bang dat weer iets leuks verpest wordt.
vrijdag 19 oktober 2012
Maandag 15 oktober 2012
Om 13:50 richting Merel en Karlijn fietsen, spullen voor de fysiotherapie mee. Ik ben laat, om 14:00 afgesproken, een half uur fietsen, ook nog veel wind tegen, dit ga ik niet halen. Ook nog een pijnaanval op de fiets, tranen in mijn ogen. Als ik daar aankom wil ik toch weer niks laten merken, iets wat ik niet gauw wil doen. Uiteindelijk trekt de pijnaanval weg, gelukkig maar. Het is gezellig. Een tijd later komt Natasha, de vriendin van Merel en Karlijn ook. Ondertussen probeert Karlijn voor mij een gala-look te verzinnen en in elkaar te zetten op de site van h&m. Ik ben niet echt een meisje voor jurkjes en hakken, ik keur veel af. Ben ontzettend kieskeurig.
Rond 17:45 vertrek ik daar, ik fiets een klein stukje met Natasha mee. Daarna door naar de fysiotherapie. Daar leg ik uit aan mijn fysiotherapeut wat er donderdag aan de hand was, ook deze had gemerkt dat er wat aan de hand was. Vorige week was een heftige week, het revalidatiecentrum was nieuw en kostte veel energie. Ook de rest van de week was anders omdat het activiteitenweek was. Tijdens het sporten word ik even vergezeld door iemand van medifit zelf. Uiteindelijk zegt hij 'Tot de volgende keer!' Ik vertel dat vrijdag mijn laatste keer is, de fysiotherapie in medifit wordt niet meer vergoed. Hij zegt dat hij hoopt dat hij me nog een keer terug ziet.
Thuis ben ik moe, ik plof op de bank. Alleen maar hangen. Ik heb weer een klein draadje terug, nog steeds erg dun. Slaap doet me goed, hopelijk ook deze nacht.
Rond 17:45 vertrek ik daar, ik fiets een klein stukje met Natasha mee. Daarna door naar de fysiotherapie. Daar leg ik uit aan mijn fysiotherapeut wat er donderdag aan de hand was, ook deze had gemerkt dat er wat aan de hand was. Vorige week was een heftige week, het revalidatiecentrum was nieuw en kostte veel energie. Ook de rest van de week was anders omdat het activiteitenweek was. Tijdens het sporten word ik even vergezeld door iemand van medifit zelf. Uiteindelijk zegt hij 'Tot de volgende keer!' Ik vertel dat vrijdag mijn laatste keer is, de fysiotherapie in medifit wordt niet meer vergoed. Hij zegt dat hij hoopt dat hij me nog een keer terug ziet.
Thuis ben ik moe, ik plof op de bank. Alleen maar hangen. Ik heb weer een klein draadje terug, nog steeds erg dun. Slaap doet me goed, hopelijk ook deze nacht.
Zondag 14 oktober 2012
Weer een redelijk goede nacht. Nog steeds moe. Vandaag iets meer contact met de buitenwereld, overigens nog niet veel. De pijn blijft helaas nog steeds stijgen. Aan het einde van de dag begint het gelijk te blijven, blij toe. Die stijgende pijn is verschrikkelijk, vooral als het blijft stijgen.
Ook deze dag kijk ik veel tv en zit ik achter de computer. Ondertussen kijk ik filmpjes op youtube van Wicked, donderdag is het weer zo ver. Ik zit in mijn Wickedhoodie, hij is iets te groot, kan erin kruipen. Lekker warm, leuke herinneringen. Ik denk weer terug aan 29 juli, veel pijn. Maar wat had ik genoten, én een foto van Chantal, mijn idool.
Ik zit beter in me vel dan de afgelopen dagen, slaap doet me goed. Daar ben ik blij om. Daarbij vrolijkt de gedachte van 29 juli me ontzettend op. Ik spreek af met Merel en Karlijn voor morgen, ook gezelligheid in de vakantie.
Ook deze dag kijk ik veel tv en zit ik achter de computer. Ondertussen kijk ik filmpjes op youtube van Wicked, donderdag is het weer zo ver. Ik zit in mijn Wickedhoodie, hij is iets te groot, kan erin kruipen. Lekker warm, leuke herinneringen. Ik denk weer terug aan 29 juli, veel pijn. Maar wat had ik genoten, én een foto van Chantal, mijn idool.
Ik zit beter in me vel dan de afgelopen dagen, slaap doet me goed. Daar ben ik blij om. Daarbij vrolijkt de gedachte van 29 juli me ontzettend op. Ik spreek af met Merel en Karlijn voor morgen, ook gezelligheid in de vakantie.
Zaterdag 13 oktober 2012
Ik slaap redelijk goed, nog steeds ontzettend moe. De hele dag doe ik stomme spelletjes op de computer en tv kijken. Ook veel bankhangen met ogen dicht. Ik ben ontzettend moe en erg beroerd. Nog steeds chagrijnig. De pijn blijft stijgen, het is nu vakantie. Ik wil uitrusten, veel plezier maken en ik moet veel inhalen voor school, dit lijkt zo in het water te vallen. Ik ben in een baalstemming. Het blijft maar stijgen en stijgen, geen beste dag. Ook niet veel gedaan, rot pijn. Het wil maar niet stoppen. Helaas.
Vrijdag 12 oktober 2012
Ruim voor de wekker wakker, maar één uur geslapen. Een slechtere nacht kan geloof ik niet. Nog steeds niet te genieten. Vandaag ckv kick-off. 3 workshops. Voor de 1e workshop moet ik op school zijn. Als ik richting school fiets miezert het. Een kar rijdt over het fietspad, hij kapt de heg. Ik kan er niet langs, besluit over het gras te rijden. Het is glad, ik ga onderuit. Alsof ik nog niet genoeg pijn had. Ik zie mijn fiets glijden, pak hem net optijd vast. Anders lag deze ook nog in de sloot. De val opgevangen met mijn knie, ik heb het gevoel dat hij gekneusd is. Met tranen in mijn ogen fiets ik verder, uiteindelijk worden het dikke tranen. Zonder dat ene draadje kan ik niks hebben, de pijn was al erg. Nu nog erger.
Bij de 1e workshop is een snoepworkshop, we maken gebruik van gelatine. Het is een leuke workshop. Alles plakt, en ondanks dat het leuk is kan ik niks uit mijn hoofd zetten. Alles blijft malen. Ik loop door de pijn van mijn knie heen, niet laten zien dat er iets aan de hand is, mijn klas weet nog steeds van niks.
We hebben een pauze, met een groepje gaan we naar de em-te. Ik haal saucijzenbroodjes. Daarna gaan we met zijn allen eten voor het gebouw waar we de 2e workshop hebben. We gebruiken rommel (zoals blikken, plastic flessen, verkeersborden & containers) om op te trommelen. Een leuke workshop. Deze laat me wel ergens anders aan denken. Muziek is mijn passie.
Daarna de 3e en laatste workshop, dansen. Hier kan ik niet aan meedoen. Ondanks dat ik naar huis mag blijf ik, ik maak foto's en filmpjes voor de groep. Mijn motto luidt: 'Erbij zijn is belangrijker dan meedoen.' Toch voel ik me een buitenstaander, het gevoel alsof ik er niet bij hoor. Toekijken is ook niet alles.
Om 13:15 begint de vakantie, ik fiets naar school. Moet nog wat uit mijn kluisje pakken, daarna fiets ik even naar Merel en Karlijn. Niet echt ruzie, wel onenigheid. We spreken het even uit, voelt voor ons alle drie beter. Daarna nog even gezellig kletsen. Optijd naar huis, ik plof op de bank. Eindelijk: Vakantie! Te beginnen met slapen. Ik ben zo moe, té moe om nog wat te doen.
Bij de 1e workshop is een snoepworkshop, we maken gebruik van gelatine. Het is een leuke workshop. Alles plakt, en ondanks dat het leuk is kan ik niks uit mijn hoofd zetten. Alles blijft malen. Ik loop door de pijn van mijn knie heen, niet laten zien dat er iets aan de hand is, mijn klas weet nog steeds van niks.
We hebben een pauze, met een groepje gaan we naar de em-te. Ik haal saucijzenbroodjes. Daarna gaan we met zijn allen eten voor het gebouw waar we de 2e workshop hebben. We gebruiken rommel (zoals blikken, plastic flessen, verkeersborden & containers) om op te trommelen. Een leuke workshop. Deze laat me wel ergens anders aan denken. Muziek is mijn passie.
Daarna de 3e en laatste workshop, dansen. Hier kan ik niet aan meedoen. Ondanks dat ik naar huis mag blijf ik, ik maak foto's en filmpjes voor de groep. Mijn motto luidt: 'Erbij zijn is belangrijker dan meedoen.' Toch voel ik me een buitenstaander, het gevoel alsof ik er niet bij hoor. Toekijken is ook niet alles.
Om 13:15 begint de vakantie, ik fiets naar school. Moet nog wat uit mijn kluisje pakken, daarna fiets ik even naar Merel en Karlijn. Niet echt ruzie, wel onenigheid. We spreken het even uit, voelt voor ons alle drie beter. Daarna nog even gezellig kletsen. Optijd naar huis, ik plof op de bank. Eindelijk: Vakantie! Te beginnen met slapen. Ik ben zo moe, té moe om nog wat te doen.
Donderdag 11 oktober 2012
Twee uur geslapen, weer nauwelijks dus. Ik word er ziek van, ik ben behoorlijk chagrijnig. Op school eerst 1 uur geschiedenis college, daarna 2 uur opdrachten maken, een pauze, en dan de opdrachten bespreken. Het is vermoeiend, maar het is examenstof. De toets dat we hierover krijgen dinsdag na de vakantie, telt 20% van het totale schoolexamen, aandacht moet erbij blijven. Een grote opgave als je zo moe bent.
Na de 4 uur geschiedenis heb ik een tussenuur. Daarna nog 3 uur les, ik hou het vol. Als ik naar huis ga even op de bank. Een uurtje later weer vertrekken, fysiotherapie. Ik ben niet te genieten. Snauw iedereen af. Even geen vrolijke Marleen, gebroken. Ook de pijn is fors gestegen, ik trek het niet. Ook na de fysiotherapie trek ik niet bij, uiteindelijk een hoop ruzies en onenigheid met vrienden.
Als ik ga slapen, ben ik in een nóg slechtere bui dan voor de fysiotherapie. Het draadje waar ik al die tijd op leefde is geknapt, het gevoel alsof ik wekenlang kan blijven huilen. 7 uur achter elkaar is al volbracht, een absolute rotdag. We weten al wat voor nacht dit gaat worden..
Na de 4 uur geschiedenis heb ik een tussenuur. Daarna nog 3 uur les, ik hou het vol. Als ik naar huis ga even op de bank. Een uurtje later weer vertrekken, fysiotherapie. Ik ben niet te genieten. Snauw iedereen af. Even geen vrolijke Marleen, gebroken. Ook de pijn is fors gestegen, ik trek het niet. Ook na de fysiotherapie trek ik niet bij, uiteindelijk een hoop ruzies en onenigheid met vrienden.
Als ik ga slapen, ben ik in een nóg slechtere bui dan voor de fysiotherapie. Het draadje waar ik al die tijd op leefde is geknapt, het gevoel alsof ik wekenlang kan blijven huilen. 7 uur achter elkaar is al volbracht, een absolute rotdag. We weten al wat voor nacht dit gaat worden..
Woensdag 10 oktober 2012
Weer vroeg op. 's Ochtends staat een afspraak met de ergotherapeut en de fysiotherapeut voor de deur. Om 7:45 zitten we al in de auto richting Tilburg, 8:45 de eerste afspraak. Een nacht van 3 uur slaap gehad, ik zit met ogen dicht, moe. De bedoeling was dat ik in de auto nog wat Engels zou leren, daar heb ik helaas geen fut voor. Al een tijdje na 8:45 komt mijn ergotherapeut me halen, samen vullen we een deel van een vragenlijst in, daarna is de tijd om. Als we teruglopen naar de wachtkamer komt mijn fysiotherapeut al aanlopen, geen tijd gehad om om te kleden dus. Ook daar moet ik een vragenlijst invullen, daarna mag ik me omkleden. Ook moet ik een hartslagband om. Als ik begin met sporten krijgen we de hartslagband niet aan de praat, dan maar zonder. We fietsen alleen, wel een heel stuk zwaarder als dat ik bij medifit gewend ben. Uiteindelijk fietsen we op niveau 6, in medifit heb ik niveau 3! Daarna mag ik me alweer gaan omkleden.
In de auto tweet ik wat met Natasha, een vriendin van Merel en Karlijn. Later gaan we over op whatsapp. Ik kom op school aan, om 10:35. De les duurt tot 10:50. Ga ik erin of niet? Ik besluit van niet, het heeft weinig zin. Zo'n 10 minuten later meld ik me aan bij het loket, daarna ga ik in de aula zitten, een aantal bekenden hebben een tussenuur. Daarmee hou ik pauze, ondertussen blijf ik door whatsappen met Natasha, dit doe ik de rest van de dag.
Het 5e uur heb ik geschiedenis. Hier moet ik nog een toets van inhalen, hij vraagt of het dinsdag na de vakantie kan. Ik heb dan al 3 uur toets achter elkaar, een 4e uur trek ik niet. We zetten hem op woensdag in mijn tussenuur, mits ik dan geen revalidatie heb. Al halverwege de pauze loop ik naar de cirkel, hier ga ik op de computer Engels verder leren. Ik ken 19 van de 20 bladzijdes als ik word weggestuurd. Ik vind het genoeg. Het 7e uur dan de toets. Opeens een black out, het gaat niet van harte, benieuwd naar mijn punt.
Als ik thuis ben plof ik op de bank. Ik ga wat m&o maken, al snel stop ik daarmee, geen concentratie. Als ik naar bed ga weer opnieuw hopen, dat slaap heb ik zó hard nodig. Waarom kan ik het dan niet krijgen?
In de auto tweet ik wat met Natasha, een vriendin van Merel en Karlijn. Later gaan we over op whatsapp. Ik kom op school aan, om 10:35. De les duurt tot 10:50. Ga ik erin of niet? Ik besluit van niet, het heeft weinig zin. Zo'n 10 minuten later meld ik me aan bij het loket, daarna ga ik in de aula zitten, een aantal bekenden hebben een tussenuur. Daarmee hou ik pauze, ondertussen blijf ik door whatsappen met Natasha, dit doe ik de rest van de dag.
Het 5e uur heb ik geschiedenis. Hier moet ik nog een toets van inhalen, hij vraagt of het dinsdag na de vakantie kan. Ik heb dan al 3 uur toets achter elkaar, een 4e uur trek ik niet. We zetten hem op woensdag in mijn tussenuur, mits ik dan geen revalidatie heb. Al halverwege de pauze loop ik naar de cirkel, hier ga ik op de computer Engels verder leren. Ik ken 19 van de 20 bladzijdes als ik word weggestuurd. Ik vind het genoeg. Het 7e uur dan de toets. Opeens een black out, het gaat niet van harte, benieuwd naar mijn punt.
Als ik thuis ben plof ik op de bank. Ik ga wat m&o maken, al snel stop ik daarmee, geen concentratie. Als ik naar bed ga weer opnieuw hopen, dat slaap heb ik zó hard nodig. Waarom kan ik het dan niet krijgen?
Dinsdag 9 oktober 2012
De wekker gaat vroeg, in totaal 2 uur geslapen. Ik ben moe, weer een kort nachtje. Ik heb haast, te lang blijven liggen. Om 8:15 kom ik uiteindelijk aan op school, mooi optijd. Om 8:20 vertrekt de bus naar 's-Hertogenbosch, krijgen informatie over opleidingen. Ik ben ingedeeld bij de pedagogische opleidingen, mijn 1e keuze. Deze wordt op de Fontys gehouden. Ik zat er vooral voor de pabo, dat is wat ik graag wil doen. Er waren 3 onderdelen, bij het eerste onderdeel viel ik bijna in slaap, ik was té moe. Bij het 2e onderdeel ging het weer. Het 3e onderdeel was ik oplettend, eind van de ochtend, ook nog onderdeel 'pabo.'
Om 12:15 gingen we weer met de bus terug naar Drunen, vandaar uit fietste ik naar huis. Op de planning stond douchen en Engels leren, geen van beide kwam aanbod. Ik was moe, op de bank liggen. Wekker gezet, afgesproken om 's middags nog naar Merel & Karlijn te gaan. Ik val in slaap, uiteindelijk slaap ik een uurtje, door de wekker heen geslapen. Ik baal een beetje, nu moet ik opschieten om de afgesproken tijd te halen.
Als ik eenmaal aangekomen ben bij het huis van Merel en Karlijn gaan we een stukje buiten lopen. We lopen naar het parkje. Er zijn veel dingen die me bezig houden, ook nu spreek ik weer een deel uit. Gedachtes hoeven niet altijd waar te zijn, dit wordt me dan ook duidelijk gemaakt. Het is fijn om dingen uit te spreken, een opgelucht gevoel. Daarna lopen we terug, ik blijf daar eten. Pannekoeken. Het is gezellig. Na het eten verhuizen we naar boven, we praten nog even. Ik merk dat ik weer inkak, moeheid spreekt de boventoon. Samen met Karlijn leer ik nog een bladzijde Engels, ze heeft leuke ezelsbruggetjes waardoor ik de woorden onthoud. Fijn.
Als ik thuis kom ga ik verder met Engels leren. Uiteindelijk ken ik 15 van de 20 bladzijdes, ik stop ermee. Onthouden doe ik ze toch niet. En nu hopen, op wel een goede nacht slaap.
Om 12:15 gingen we weer met de bus terug naar Drunen, vandaar uit fietste ik naar huis. Op de planning stond douchen en Engels leren, geen van beide kwam aanbod. Ik was moe, op de bank liggen. Wekker gezet, afgesproken om 's middags nog naar Merel & Karlijn te gaan. Ik val in slaap, uiteindelijk slaap ik een uurtje, door de wekker heen geslapen. Ik baal een beetje, nu moet ik opschieten om de afgesproken tijd te halen.
Als ik eenmaal aangekomen ben bij het huis van Merel en Karlijn gaan we een stukje buiten lopen. We lopen naar het parkje. Er zijn veel dingen die me bezig houden, ook nu spreek ik weer een deel uit. Gedachtes hoeven niet altijd waar te zijn, dit wordt me dan ook duidelijk gemaakt. Het is fijn om dingen uit te spreken, een opgelucht gevoel. Daarna lopen we terug, ik blijf daar eten. Pannekoeken. Het is gezellig. Na het eten verhuizen we naar boven, we praten nog even. Ik merk dat ik weer inkak, moeheid spreekt de boventoon. Samen met Karlijn leer ik nog een bladzijde Engels, ze heeft leuke ezelsbruggetjes waardoor ik de woorden onthoud. Fijn.
Als ik thuis kom ga ik verder met Engels leren. Uiteindelijk ken ik 15 van de 20 bladzijdes, ik stop ermee. Onthouden doe ik ze toch niet. En nu hopen, op wel een goede nacht slaap.
maandag 8 oktober 2012
Maandag 8 oktober 2012
De wekker gaat vroeg, dan bedenk ik me dat die veel te vroeg staat. Ik blijf nog een uurtje liggen. Daarna aankleden ontbijten. Als we willen vertrekken is het ponsplaatje kwijt, zoeken dus. Daarna in de auto, onderweg naar het revalidatiecentrum, zenuwachtig. Ik ben moe, ogen dicht.
Daar aangekomen blijkt het ponsplaatje niet nodig te zijn. We mogen gaan zitten in wachtkamer 5. Het eerste gesprek is met de ergotherapeut, een vrouw die een goede indruk op me maakt. Er wordt kort uitgelegd wat het inhoudt, verder worden de vaste dingen besproken. Waar heb ik last van? Vanaf wanneer? Wat zijn mijn hobby's? Na een half uur mogen we weer terug gaan zitten. We besluiten even in het restaurant te gaan zitten, ik eet een saucijzenbroodje. Daarna weer terug naar de wachtkamer. We worden weer geroepen, dit keer door een man. De fysiotherapeut. Ook hier hetzelfde verhaal. Met fysiotherapie ben ik bekend, toch gaat het hier iets anders worden. Het wordt wennen. Ook hier een half uur ertussen.
Voor de 3e keer geroepen, dit keer ga ik alleen mee. Een afspraak met de psycholoog, het gesprek waar ik het meest tegenop zag. De vrouw heeft een stagaire. Weer dezelfde vragen, sommige zijn anders. Er wordt gevraagd wat ik in de vakantie ga doen. Ik vertel dat ik nog een keer naar Wicked ga. De stagaire reageert enthousiast, ook zij is naar Wicked geweest en gaat nog een keer. Bijna slaat het gesprek om naar Wicked, toch gaan we weer terug naar het oude onderwerp.
Daarna naar huis. Het is me redelijk goed bevallen. Thuis op de bank hangen. Daarna nog even naar mijn basisschool toe. Als ik weer thuis kom alleen thuis, even zingen. 's Avonds naar de fysiotherapie in Drunen. Ik vertel dat ik naar de revalidatie ben geweest, mijn fysiotherapeut schrijft een brief voor mijn andere fysiotherapeut wat ik de afgelopen maanden gedaan heb. Als ik naar huis fiets, zitten de emoties hoog. Ik zal weer veel school gaan missen. Opeens zijn er tranen, heimwee. Ik wou dat alles weer normaal was.
Als ik uiteindelijk, na heel sloom fietsen, thuis kom begin ik met het leren van Engels. Woensdag moet ik 20 pagina's woordjes kennen, ik ben niet goed in Engels, doe er lang over. Dit is iets wat ik nooit meer ga halen. Daarna schrijf ik mijn blog, ik ben moe. Gauw naar bed. Morgen aan het einde van de middag naar Merel en Karlijn, daar blijf ik eten. Ik heb er zin in, vrienden. Die heb ik even nodig.
Daar aangekomen blijkt het ponsplaatje niet nodig te zijn. We mogen gaan zitten in wachtkamer 5. Het eerste gesprek is met de ergotherapeut, een vrouw die een goede indruk op me maakt. Er wordt kort uitgelegd wat het inhoudt, verder worden de vaste dingen besproken. Waar heb ik last van? Vanaf wanneer? Wat zijn mijn hobby's? Na een half uur mogen we weer terug gaan zitten. We besluiten even in het restaurant te gaan zitten, ik eet een saucijzenbroodje. Daarna weer terug naar de wachtkamer. We worden weer geroepen, dit keer door een man. De fysiotherapeut. Ook hier hetzelfde verhaal. Met fysiotherapie ben ik bekend, toch gaat het hier iets anders worden. Het wordt wennen. Ook hier een half uur ertussen.
Voor de 3e keer geroepen, dit keer ga ik alleen mee. Een afspraak met de psycholoog, het gesprek waar ik het meest tegenop zag. De vrouw heeft een stagaire. Weer dezelfde vragen, sommige zijn anders. Er wordt gevraagd wat ik in de vakantie ga doen. Ik vertel dat ik nog een keer naar Wicked ga. De stagaire reageert enthousiast, ook zij is naar Wicked geweest en gaat nog een keer. Bijna slaat het gesprek om naar Wicked, toch gaan we weer terug naar het oude onderwerp.
Daarna naar huis. Het is me redelijk goed bevallen. Thuis op de bank hangen. Daarna nog even naar mijn basisschool toe. Als ik weer thuis kom alleen thuis, even zingen. 's Avonds naar de fysiotherapie in Drunen. Ik vertel dat ik naar de revalidatie ben geweest, mijn fysiotherapeut schrijft een brief voor mijn andere fysiotherapeut wat ik de afgelopen maanden gedaan heb. Als ik naar huis fiets, zitten de emoties hoog. Ik zal weer veel school gaan missen. Opeens zijn er tranen, heimwee. Ik wou dat alles weer normaal was.
Als ik uiteindelijk, na heel sloom fietsen, thuis kom begin ik met het leren van Engels. Woensdag moet ik 20 pagina's woordjes kennen, ik ben niet goed in Engels, doe er lang over. Dit is iets wat ik nooit meer ga halen. Daarna schrijf ik mijn blog, ik ben moe. Gauw naar bed. Morgen aan het einde van de middag naar Merel en Karlijn, daar blijf ik eten. Ik heb er zin in, vrienden. Die heb ik even nodig.
zondag 7 oktober 2012
Zondag 7 oktober 2012
Ik slaap uit, nog steeds moe. Beginnen met een ochtendje whatsappen in bed. Daarna naar beneden, ik start langzaam. Halverwege de middag verhuis ik naar boven, ik begin aan wat huiswerk. Als ik een half vak gedaan heb komen de zenuwen weer op, veel nadenken. Meer dan alles op je af laten komen kan je niet doen.
Ik kijk een aflevering terug van over mijn lijk, een heftig progamma. Daarna schrijf ik 4 blogberichten, ik loop weer achter. Pijn, moeheid en huiswerk maken het moeilijk. Na het eten kijk ik de musical Ciske de Rat op youtube, even afleiding. Dit helpt gelukkig, toch moeilijke momenten. Soms een zinnetje waarin ik herkenning heb, opeens tranen. Is het van de afgelopen week? Is het van de spanning? Het is graaien naar de oorzaak, ik voel me niet goed.
Vandaag veel gesprekken met vrienden die ik allang niet meer gesproken heb, ik mis ze. Alsof we andere paden in zijn geslagen, van de ene op de andere dag niet meer met elkaar praten. Bij de ene moet ik nog uitleggen dat ik chronisch ziek ben, de andere weet al een hoop. Sommige lezen zelfs mijn blog, toeval. Ik heb ze de link nooit gestuurd, mooi om te zien. Fijn om weer met ze te praten, met sommige raak ik niet uitgepraat, bij de andere is het weer kort. Ik denk nog vaak aan ze. 'Weet je nog toen...' gesprekken.
Als ik mijn medicijnen tegen mijn astma inneem besef ik dat ik vandaag geen pijnstilling heb geslikt. Wat een verandering. Afgelopen dinsdag nog aan de maximale dosis, nu geen? Soms is mijn ziekte best raar, het klapt om op onverwachte momenten. Soms naar het goede, meestal naar het slechte.
Ik besef me dat het nog 1 maand en 3 weken duurt voordat ik 1 jaar ziek ben. Ik had toen griep, na 2 weken thuis te hebben gezeten was ik vooral heel moe, ze dachten aan de ziekte van Pfeiffer. Dit bleek het niet te zijn. 1 januari kreeg ik pijn. Een lange tijd geleden, het voelt nog veel langer geleden. Mijn absolute streven, wanneer ik beter MOET zijn, is 31 december. 1 januari 2012 startte ik met pijn, 1 januari 2013 start ik gezond, een frisse start. Ik hoop er zo op, op een makkelijk jaar. Blijven hopen, ooit moet het meezitten.
Ontzettend veel zenuwen voor morgen, zijn de behandelaars aardig? Ga ik me er goed bij voelen? Is het zwaar? Heeft het effect? Kan ik fysiotherapie bij medifit houden? Zoveel vragen, nog even geen antwoorden. Bang? Ja. Ontzettend. Weer op de weg richting het ziekenhuis, herinneringen. Hopelijk, wordt mijn leven ooit weer de oude, met een heftige, impact hebbende ervaring erbij.
Ik kijk een aflevering terug van over mijn lijk, een heftig progamma. Daarna schrijf ik 4 blogberichten, ik loop weer achter. Pijn, moeheid en huiswerk maken het moeilijk. Na het eten kijk ik de musical Ciske de Rat op youtube, even afleiding. Dit helpt gelukkig, toch moeilijke momenten. Soms een zinnetje waarin ik herkenning heb, opeens tranen. Is het van de afgelopen week? Is het van de spanning? Het is graaien naar de oorzaak, ik voel me niet goed.
Vandaag veel gesprekken met vrienden die ik allang niet meer gesproken heb, ik mis ze. Alsof we andere paden in zijn geslagen, van de ene op de andere dag niet meer met elkaar praten. Bij de ene moet ik nog uitleggen dat ik chronisch ziek ben, de andere weet al een hoop. Sommige lezen zelfs mijn blog, toeval. Ik heb ze de link nooit gestuurd, mooi om te zien. Fijn om weer met ze te praten, met sommige raak ik niet uitgepraat, bij de andere is het weer kort. Ik denk nog vaak aan ze. 'Weet je nog toen...' gesprekken.
Als ik mijn medicijnen tegen mijn astma inneem besef ik dat ik vandaag geen pijnstilling heb geslikt. Wat een verandering. Afgelopen dinsdag nog aan de maximale dosis, nu geen? Soms is mijn ziekte best raar, het klapt om op onverwachte momenten. Soms naar het goede, meestal naar het slechte.
Ik besef me dat het nog 1 maand en 3 weken duurt voordat ik 1 jaar ziek ben. Ik had toen griep, na 2 weken thuis te hebben gezeten was ik vooral heel moe, ze dachten aan de ziekte van Pfeiffer. Dit bleek het niet te zijn. 1 januari kreeg ik pijn. Een lange tijd geleden, het voelt nog veel langer geleden. Mijn absolute streven, wanneer ik beter MOET zijn, is 31 december. 1 januari 2012 startte ik met pijn, 1 januari 2013 start ik gezond, een frisse start. Ik hoop er zo op, op een makkelijk jaar. Blijven hopen, ooit moet het meezitten.
Ontzettend veel zenuwen voor morgen, zijn de behandelaars aardig? Ga ik me er goed bij voelen? Is het zwaar? Heeft het effect? Kan ik fysiotherapie bij medifit houden? Zoveel vragen, nog even geen antwoorden. Bang? Ja. Ontzettend. Weer op de weg richting het ziekenhuis, herinneringen. Hopelijk, wordt mijn leven ooit weer de oude, met een heftige, impact hebbende ervaring erbij.
Zaterdag 6 oktober 2012
Wekker om kwart voor 11, ik ga er pas om half 12 uit. Om 1 uur afgesproken met Merel en Karlijn. Ik begin met stofzuigen, daarna wat dingen af doen met een doekje. Als ik daarna wil ontbijten heb ik geen honger en ben ik misselijk, uiteindelijk blijft het bij n banaan. Mijn ouders komen thuis, ondertussen een whatsappberichtje gekregen dat ze 1 uur niet gingen halen. Ze komen later. Als ze komen gaan we wat keyboard spelen, maar vooral veel kletsen. Later verhuizen we even naar boven, Karlijn moet mijn kamer 'keuren.' Fijne gesprekken, serieuze maar ook minder serieuze, dit zijn echte vrienden.
Daarna met z'n allen eten, nog steeds geen honger, moeilijk om het dan naar binnen te werken. Na het eten weer naar boven, klaarmaken voor vanavond. Rond 7 uur vertrekken we naar De Voorste Venne in Drunen, daar is een theatervoorstelling, een vriendin speelt mee. In de pauze een ietswat confronterend gesprek, toch even nodig. Ik laat het los, iets om later over na te denken. Ik geniet ook van het 2e deel van de voorstelling. Als de voorstelling is afgelopen gaan we naar het huis van Merel en Karlijn, daar zitten we nog n uur. Daarna naar huis, thuis ook nog even zitten en dan naar bed, in bed whatsappen.
Muziek op, ik begin te piekeren. Zenuwachtig voor maandag, heel erg zenuwachtig. Toch val ik uiteindelijk rustig in slaap. Gelukkig maar.
Daarna met z'n allen eten, nog steeds geen honger, moeilijk om het dan naar binnen te werken. Na het eten weer naar boven, klaarmaken voor vanavond. Rond 7 uur vertrekken we naar De Voorste Venne in Drunen, daar is een theatervoorstelling, een vriendin speelt mee. In de pauze een ietswat confronterend gesprek, toch even nodig. Ik laat het los, iets om later over na te denken. Ik geniet ook van het 2e deel van de voorstelling. Als de voorstelling is afgelopen gaan we naar het huis van Merel en Karlijn, daar zitten we nog n uur. Daarna naar huis, thuis ook nog even zitten en dan naar bed, in bed whatsappen.
Muziek op, ik begin te piekeren. Zenuwachtig voor maandag, heel erg zenuwachtig. Toch val ik uiteindelijk rustig in slaap. Gelukkig maar.
Vrijdag 5 oktober 2012
De wekker gaat, ik ben moe. Veel pijn, durf niet te bewegen. Even blijven liggen, uiteindelijk trekt het weg. Ik besluit er toch uit te gaan en me klaar te maken voor school, wordt het in de tussentijd weer erger blijf ik thuis. Bij het opstaan even veel last van mijn voeten, na eventjes lopen trekt ook dit weer weg. Als ik naar buiten kijk zie ik de bomen waaien, het gaat hard te keer. Ik besluit vervoer te regelen, ik word gebracht, zo hou ik het langer vol op school. Van het 3e t/m het 8e les, halverwege mijn 4e uur krijg ik een smsje. Het revalidatiecentrum heeft gebeld, we kunnen terecht. AANSTAANDE MAANDAG! Een golf van blijheid, heel veel blijheid. Half huppelend door de gang in de pauze, even een moment van geen pijn. Wonderbaarlijk wat goed nieuws met je kan doen. Het 7e uur heb ik een gesprek met mijn leerlingcoordinator over alles, daarna de les in. Ook het laatste uur hou ik vol. Trots. Ondanks dat ik nog niet top fit was, toch een hele dag op school gebleven.
Daarna opgehaald en naar huis, thuis ga ik zingen. Na het eten ga ik douchen, daarna ruim ik mijn kamer op. Als mijn kamer niet opgeruimd is, mogen Merel en Karlijn niet binnen. Om 2 uur 's nachts stop ik, een aantal uren bezig geweest, het is genoeg. Morgenochtend stofzuigen en op sommige plekken met een doekje erlangs en dan is het klaar. Ik heb zin in morgen. Eerst een middag gezellig met zijn drieën, en 's avonds naar een theatervoorstelling. Als ik eenmaal in bed lig, slaap ik snel. Doodop, zoals we dat noemen.
Daarna opgehaald en naar huis, thuis ga ik zingen. Na het eten ga ik douchen, daarna ruim ik mijn kamer op. Als mijn kamer niet opgeruimd is, mogen Merel en Karlijn niet binnen. Om 2 uur 's nachts stop ik, een aantal uren bezig geweest, het is genoeg. Morgenochtend stofzuigen en op sommige plekken met een doekje erlangs en dan is het klaar. Ik heb zin in morgen. Eerst een middag gezellig met zijn drieën, en 's avonds naar een theatervoorstelling. Als ik eenmaal in bed lig, slaap ik snel. Doodop, zoals we dat noemen.
Donderdag 4 oktober 2012
Alsof er een wonder gebeurd. Ik slaap lang en onderbroken (op ong. 5 minuutjes na als mijn moeder komt vragen of ik naar school ga, waarbij ik duf antwoord met nee), ik tel, in totaal 9,5 uur. Dat is veel, heel veel. Meer dan dat ik nog had kunnen hopen. De hele dag ben ik hangerig, ik ben nog steeds beroerd. Ook nog steeds moe, pijn kost veel energie. Ik mis school, een beetje afleiding is wel goed. Maar op school zal ik inzakken door alle drukte om me heen, geen slim idee.
Met een dekentje op de bank. Mijn moeder moet weg, en zegt dat ik zo maar eens wat moet gaan eten omdat ik naar de fysiotherapie moet. Ik pak mijn tas in en eet wat, fiets richting medifit. Als ik daar aankom krijg ik de reactie dat ik vroeg ben, ik vond het wel meevallen. Mijn fysiotherapeut neemt me even mee naar haar kamertje, we praten over de pijn. Dat ik er zo beroerd van ben, zo zie ik er blijkbaar ook uit. Als we klaar zijn zegt ze dat ik een uur te vroeg ben, toen pas snapte ik waarom ze vond dat ik vroeg was. Zo helder ben ik dus. Ik krijg de map mee, maar eerst besluit ik eventjes te bellen met Merel, dit zou ik anders na de fysiotherapie doen, kan nu ook ervoor. We praten een half uur, daarna ga ik omkleden. In de 5 minuten dat ik weg was word ik opeens gezocht. Daarna krijg ik van 2 fysiotherapeuten te horen dat ik kwijt was. Halverwege de fysiotherapie ben ik kapot. Toch doorgaan. Een coach van medifit zelf komt bij me staan, we maken een praatje terwijl ik aan het lopen ben op de loopband. Afleiding, zo gaat het wat beter, toch wel fijn.
Daarna naar huis, thuis plof ik op de bank. Ik ben kapot. Avondeten naar binnen werken, daarna even liggen en dan expeditie robinson kijken. Ik besluit om de wekker weer te zetten, ik wil naar school toe. En als het echt niet gaat, eerder naar huis. De pijn is weer gezakt, gelukkig maar. Want het was niet te harden, hopelijk morgen naar school, ik mis mensen om me heen.
Met een dekentje op de bank. Mijn moeder moet weg, en zegt dat ik zo maar eens wat moet gaan eten omdat ik naar de fysiotherapie moet. Ik pak mijn tas in en eet wat, fiets richting medifit. Als ik daar aankom krijg ik de reactie dat ik vroeg ben, ik vond het wel meevallen. Mijn fysiotherapeut neemt me even mee naar haar kamertje, we praten over de pijn. Dat ik er zo beroerd van ben, zo zie ik er blijkbaar ook uit. Als we klaar zijn zegt ze dat ik een uur te vroeg ben, toen pas snapte ik waarom ze vond dat ik vroeg was. Zo helder ben ik dus. Ik krijg de map mee, maar eerst besluit ik eventjes te bellen met Merel, dit zou ik anders na de fysiotherapie doen, kan nu ook ervoor. We praten een half uur, daarna ga ik omkleden. In de 5 minuten dat ik weg was word ik opeens gezocht. Daarna krijg ik van 2 fysiotherapeuten te horen dat ik kwijt was. Halverwege de fysiotherapie ben ik kapot. Toch doorgaan. Een coach van medifit zelf komt bij me staan, we maken een praatje terwijl ik aan het lopen ben op de loopband. Afleiding, zo gaat het wat beter, toch wel fijn.
Daarna naar huis, thuis plof ik op de bank. Ik ben kapot. Avondeten naar binnen werken, daarna even liggen en dan expeditie robinson kijken. Ik besluit om de wekker weer te zetten, ik wil naar school toe. En als het echt niet gaat, eerder naar huis. De pijn is weer gezakt, gelukkig maar. Want het was niet te harden, hopelijk morgen naar school, ik mis mensen om me heen.
Woesdag 3 oktober 2012
Weer een slecht nachtje slapen. Ik begin met douchen, voel me nog steeds ontzettend beroerd. Daarna op de bank liggen, hier val ik in slaap. Als ik wakker word met een laptop op de bank, afgesproken om met Merel en Karlijn te skypen. Het duurt wat langer als gepland, ondertussen kijk ik een kinderfilm. Rond half 5 komen de eerste mensen al weer thuis, iedereen praat hardop, ik trek het even niet. Ik verhuis naar boven, daar begint uiteindelijk het skypegesprek. We praten zo'n 40 minuten. Fijn om zo even bekende stemmen te horen. Thuis zitten door pijn is confronterend, heel erg confronterend.
Na het eten begin ik met leren, ook dat moet gebeuren. Ik zie weer dat mijn inhaalwerkstapel groter wordt, geen idee hoe ik dit moet gaan aanpakken. Doorzetten, het enige wat ik kan doen. De bedoeling is dat ik morgen naar school ga, het gaat al wat beter. Maar als ik alweer een uur in bed aan het draaien ben besluit ik toch maar de wekker uit te zetten, het heeft geen zin. Pijn is weer gestegen, en niet zo'n beetje ook.
Na het eten begin ik met leren, ook dat moet gebeuren. Ik zie weer dat mijn inhaalwerkstapel groter wordt, geen idee hoe ik dit moet gaan aanpakken. Doorzetten, het enige wat ik kan doen. De bedoeling is dat ik morgen naar school ga, het gaat al wat beter. Maar als ik alweer een uur in bed aan het draaien ben besluit ik toch maar de wekker uit te zetten, het heeft geen zin. Pijn is weer gestegen, en niet zo'n beetje ook.
woensdag 3 oktober 2012
Dinsdag 2 oktober 2012
Als ik wakker word voel ik me ronduit beroerd. Heel veel pijn, ik durf niet te bewegen. Ik whatsapp mijn moeder of ze me af wil melden. Ik blijf even liggen, later er toch uit. Beneden op de bank, ik eet twee bananen, meer niet. Misselijk van de pijn, en niet zo'n beetje ook niet.
De hele dag hang ik op de bank, moe. Logisch, vannacht 4,5 uur geslapen. Iets meer als vorige nacht, nog steeds weinig. Veel mijn ogen dicht, als ik ze open heb kijk ik kinderprogamma's. Halverwege de middag ga ik douchen, meestal helpt dat tegen de pijn. Vandaag niet, totaal niet zelfs. De pijn blijft maar stijgen, het gaat naar een toppunt.
De pijnmedicatie is hoog, in totaal slik ik vandaag 3 diclofenac en 6 paracetamol. Dit is eigenlijk boven de norm van mijn gewicht. Toch daalt de pijn niet, het blijft stijgen. Een absolute rotdag. Weinig contact met vriendinnen. Na een tijdje gaat mijn telefoon af. Ik beweeg niet, bewegen zorgt ervoor dat ik een aanval krijg. Een uur later whatsapp ik uiteindelijk terug. Hier krijg ik commentaar op. Ook als ik het uitleg wordt het niet geaccepteerd, laat dan maar zitten.
's Avonds eet ik toch nog mee, ik hang weer op de tafel. Mijn moeder vertelt dat toen ze school belde, ze reactie kreeg dat ze dat hadden aan zien komen, logisch. Ik was gister lijkbleek op school. Nog steeds blijft de pijn stijgen, 's avonds haalt mijn moeder nog oliebollen op de kermis, de laatste dag. Halverwege de tweede komt de misselijkheidsgolf weer terug, daar gaan we weer.
Het is net over twaalven, ik voel me beroerd. Ik wil niet naar bed, liggen draaien in het donker is niet waar ik naar verlang. Ik zit eindelijk rechtop. Morgen heb ik weer een dag te draaien op de bank, het zit niet mee. De pijn blijft stijgen, dit trek ik niet meer lang, dat is zeker. Hopelijk slaap ik vannacht een beetje. Want als ik slaap, even geen pijn.
De hele dag hang ik op de bank, moe. Logisch, vannacht 4,5 uur geslapen. Iets meer als vorige nacht, nog steeds weinig. Veel mijn ogen dicht, als ik ze open heb kijk ik kinderprogamma's. Halverwege de middag ga ik douchen, meestal helpt dat tegen de pijn. Vandaag niet, totaal niet zelfs. De pijn blijft maar stijgen, het gaat naar een toppunt.
De pijnmedicatie is hoog, in totaal slik ik vandaag 3 diclofenac en 6 paracetamol. Dit is eigenlijk boven de norm van mijn gewicht. Toch daalt de pijn niet, het blijft stijgen. Een absolute rotdag. Weinig contact met vriendinnen. Na een tijdje gaat mijn telefoon af. Ik beweeg niet, bewegen zorgt ervoor dat ik een aanval krijg. Een uur later whatsapp ik uiteindelijk terug. Hier krijg ik commentaar op. Ook als ik het uitleg wordt het niet geaccepteerd, laat dan maar zitten.
's Avonds eet ik toch nog mee, ik hang weer op de tafel. Mijn moeder vertelt dat toen ze school belde, ze reactie kreeg dat ze dat hadden aan zien komen, logisch. Ik was gister lijkbleek op school. Nog steeds blijft de pijn stijgen, 's avonds haalt mijn moeder nog oliebollen op de kermis, de laatste dag. Halverwege de tweede komt de misselijkheidsgolf weer terug, daar gaan we weer.
Het is net over twaalven, ik voel me beroerd. Ik wil niet naar bed, liggen draaien in het donker is niet waar ik naar verlang. Ik zit eindelijk rechtop. Morgen heb ik weer een dag te draaien op de bank, het zit niet mee. De pijn blijft stijgen, dit trek ik niet meer lang, dat is zeker. Hopelijk slaap ik vannacht een beetje. Want als ik slaap, even geen pijn.
dinsdag 2 oktober 2012
Maandag 1 oktober 2012
Vandaag precies 9 maanden pijn. Na de afgelopen dagen stijgt de pijn nog steeds. 's Ochtends twijfel ik om naar school te gaan, maar 2,5 uur geslapen. Uiteindelijk ga ik wel, desnoods maar een half dagje. Op de fiets. Als ik er bijna ben krijg ik een aanval, tranen in mijn ogen. Toch doorgaan, sterk blijven. Ik kom op school in de pauze, ik ben hangerig. Begin me af te vragen waarom ik naar school ben gegaan, ontzettend veel pijn.
Mijn eerste les heb ik boven. Omdat ik zo ontzettend veel pijn heb wacht ik totdat de grote drukte weg is. Als ik bij het lokaal ben, ben ik te laat. Een briefje halen, weer terug naar beneden. Net-niet strompelend loop ik weer terug naar beneden. Ik meld me bij het loket, ze kennen me daar al. Als ik het uitleg krijg ik een briefje mee, daarna weer de trap op strompelen, op zulke momenten mis ik de liftsleutel van vorig jaar.
In de grote pauze nog steeds hangerig, ik twijfel of ik naar huis ga. Toch blijf ik. Een blokuur maatschappijwetenschappen. Een redelijk rustige les, fijn. Ik voel me ietsje beter. Het laatste uurtje doen of niet? Ik doe het. Uiteindelijk is het een les van weinig, we doen nauwelijks wat. Daarna naar huis. Ik voel me nog steeds beroerd. Thuis aangekomen is mijn nieuwe fiets er, vanavond kan ik dus op mijn eigen fiets naar de fysiotherapie.
Ik fiets naar de fysiotherapie. Voel me wat beter. Ik ben een handrem gewend, nu heb ik een terugtraprem, het gaat niet makkelijk. Bij de fysiotherapie geef ik aan dat ik veel pijn heb. We houden het progamma hetzelfde. Ik twijfel eraan of dat lukt, toch wil ik niet opgeven. Ik ga door tot het einde, het lukt. Daarna doodop. Ondertussen krijg ik te horen dat de fysiotherapie nog maar 3 weken vergoed wordt, de oplossing is dat ik dan een 3 maanden abonnement neem bij medifit, waar ik zelfstandig ga trainen.
Als ik omgekleed ben fiets ik naar Drunen. Een kort gesprek met Merel en Karlijn. Ik heb het even nodig, alles zit me hoog. Uiteindelijk toch nog lol. Ik rijd tegen een hekje aan, val een paar keer omdat ik vergat dat ik een terugtraprem had en zie stoeprandjes niet goed waardoor ik er vanaf gleed, uiteindelijk voel ik me toch nog iets beter.
's Avonds huiswerk. Daarna naar bed, ik val weer niet snel in slaap. Rond half 4 's nachts val ik in slaap, weer een kort nachtje.
Mijn eerste les heb ik boven. Omdat ik zo ontzettend veel pijn heb wacht ik totdat de grote drukte weg is. Als ik bij het lokaal ben, ben ik te laat. Een briefje halen, weer terug naar beneden. Net-niet strompelend loop ik weer terug naar beneden. Ik meld me bij het loket, ze kennen me daar al. Als ik het uitleg krijg ik een briefje mee, daarna weer de trap op strompelen, op zulke momenten mis ik de liftsleutel van vorig jaar.
In de grote pauze nog steeds hangerig, ik twijfel of ik naar huis ga. Toch blijf ik. Een blokuur maatschappijwetenschappen. Een redelijk rustige les, fijn. Ik voel me ietsje beter. Het laatste uurtje doen of niet? Ik doe het. Uiteindelijk is het een les van weinig, we doen nauwelijks wat. Daarna naar huis. Ik voel me nog steeds beroerd. Thuis aangekomen is mijn nieuwe fiets er, vanavond kan ik dus op mijn eigen fiets naar de fysiotherapie.
Ik fiets naar de fysiotherapie. Voel me wat beter. Ik ben een handrem gewend, nu heb ik een terugtraprem, het gaat niet makkelijk. Bij de fysiotherapie geef ik aan dat ik veel pijn heb. We houden het progamma hetzelfde. Ik twijfel eraan of dat lukt, toch wil ik niet opgeven. Ik ga door tot het einde, het lukt. Daarna doodop. Ondertussen krijg ik te horen dat de fysiotherapie nog maar 3 weken vergoed wordt, de oplossing is dat ik dan een 3 maanden abonnement neem bij medifit, waar ik zelfstandig ga trainen.
Als ik omgekleed ben fiets ik naar Drunen. Een kort gesprek met Merel en Karlijn. Ik heb het even nodig, alles zit me hoog. Uiteindelijk toch nog lol. Ik rijd tegen een hekje aan, val een paar keer omdat ik vergat dat ik een terugtraprem had en zie stoeprandjes niet goed waardoor ik er vanaf gleed, uiteindelijk voel ik me toch nog iets beter.
's Avonds huiswerk. Daarna naar bed, ik val weer niet snel in slaap. Rond half 4 's nachts val ik in slaap, weer een kort nachtje.
Abonneren op:
Posts (Atom)