Gisteravond besloot ik om vandaag te gaan werken. Veel wakker in de nacht, wekkers uitgezet. Het zou geen nut hebben. Toch gaat om 9:00u nog een wekker, ééntje vergeten uit te zetten.. Ik heb het warm, sla even de deken van me af om af te koelen. Dan komt er een stoet op de overloop, wachten totdat het stil is en verder slapen. Als ik opnieuw wakker word naar beneden, plof even op de bank. Als mijn moeder beneden komt ga ik tosti's maken, ik vraag mijn moeder of ze zo de tickets verder gaat bestellen voor Wicked. Dat doet ze meteen. Er is nog plek op 29 juli matinee, ik whatsapp met mijn vriend Mark die me vertelde over die actie en ook 29 juli gaat. Ik kon kiezen uit rij 20 en 23. Ik koos voor rij 20. Mark reageerde dat zij op rij 22 zitten (ook in de zaal). Ik ben vrolijk, we krijgen Chantal Janzen. Dat is haar laatste dag in de musical Wicked, ze doet ook nog de avond. Ik ben vrolijk, kan nog steeds niet geloven dat ik echt naar Wicked ga. Toch is het zo, over 2,5 weken al!
Ik ga weer op de bank zitten. Dan bedenk ik me dat ik tosti's aan het maken was! Ik ren naar de keuken, nog net eetbaar. Niet echt een topsmaak, volgende keer beter. Rustig op de bank. Niet veel pijn, wel beroerd. Bedenk me hoe ik zou hebben gereageerd als ik niet ziek was en ik zou naar Wicked mogen, een vreugdedansje. Rondspringend. Nu alleen maar een hele blije 'BEDANKT!' Huppelen door het huis kan ik nu niet meer, het is veranderd.
Het grootste deel van de dag ben ik aan het lezen. Afleiding, en goede. Ik heb zenuwen voor morgen, naast fysiotherapie ook manuele therapie. Dit is bijvoorbeeld kraken. Toen ik een paar maanden geleden naar manuele therapie ging zijn mijn rug, nek en ribben gekraakt. Ik ging huilend weg van de pijn, de dagen daarna zakte het niet. Nu bang voor een herhaling, bang dat ik weer zoveel pijn heb. Dat ik weer verplicht moet gaan hangen op de bank, dat ik moet gaan zitten op de trap om naar boven/beneden te komen.
Ik eet weinig avondeten, ben weer misselijk. Toch heb ik honger, ik durf weer niet. Na het 'eten' weer wat lezen. Daarna douchen, langdurig. Ik moet weer wat dingen op een rijtje zetten. Alles waar ik mee zit schrijf ik op de douchedeur, daarna streep ik het één voor één voor. Daarna weer op de bank, even tv kijken. Daarna Wicked muziek op, alvast genieten. Ondanks dat ik geen pijnstilling in heb genomen heb ik weer veel pijn. Voor vannacht toch weer wat slikken.
Ik ben moe. Niet moe om te slapen. Moe van de eeuwige pijn die maar niet wil opdonderen. Moe van het altijd maar volhouden, niet opgeven. Moe van alles. Ik wil rust. Een deel heb ik al gevonden, geen schoolstress. Nu geen stress meer over pijn, genieten van het leven. Ik fantaseer weer over een leven zonder pijn. En ik hoop dat dat leven ooit nog terugkomt. Ik denk na over volgend schooljaar, wat zou het heerlijk zijn om geen pijn meer te hebben. Een wens, ik blijf duimen totdat die uit komt. Al is het mijn hele leven lang.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten