Zondag 30 december 2012

De afgelopen nachten kom ik slecht in slaap, die slaap haal ik 's ochtends in. Om 12:15 wakker. Binnen 1 minuut een diep gesprek op whatsapp met Merel. Ik ben nog duf.

'Ik heb een stap in mijn leven gemaakt.'
'Vertel.'
'We hadden het er gisteren nog over Marleen...'
'Ik heb echt geen idee.'

Ondertussen kijk ik op twitter, opeens besef ik het weer. Ze zou vandaag twitter aanmaken! Het late doordringen veroorzaakte veel lol. Daarna uit bed en ontbijten. Mtv staat op.

Even later komt het plan dat ik vanmiddag naar Merel ga. Fiets in de auto proppen, het past net. Daar aangekomen is het gezellig. Aan het einde van de middag komt ook Karlijn binnen. Ik zie haar kort, ik moet naar huis.

Thuis eten. Daarna twitteren, zoals gewoonlijk. Even later kijk ik een paar afleveringen 'goede tijden, slechte tijden' terug. Nog later zoek ik kleding uit voor morgen, de laatste dag van 2012. Ik krijg hulp van Karlijn. Vervolgens heb ik me 30x omgekleed en heb ik nog geen outfit, ik besluit het maar gewoon te houden.

Rond middernacht naar beneden, ik kijk het einde van de halve finale van het darten. Daarna naar boven. In bed besluit ik mijn blog te schrijven, dan besef ik dat ik die van gisteren ook nog moet schrijven. Ik voel me steeds vermoeider worden. Het laatste blogbericht dat ik schrijf in 2012, we gaan een stapje verder, weg van het rotjaar.

Ik heb de afgelopen week veel geleerd. Ik heb mijn draai weer gevonden, ik kan weer positiever zijn. Het valt op. Zo kreeg ik vandaag de reactie dat ik meer straalde dan normaal, het voelt goed om dat te horen. Hopelijk kan ik dit alles vast blijven houden.

De laatste nacht van 2012. Nog 1x goed kunnen inslapen? Ik hoop het zo, even geen extra piekertijd meer. 2012 goed eindigen, het tegenovergestelde als de start. Laten we het hopen.

Zaterdag 29 december 2012

Weer tot half 1 slapen, het lijkt gewoonte te worden. Redelijk snel ben ik uit bed, de bedoeling is dat ik samen met mijn moeder naar dr stad ga, nieuwe kleren nodig. Als ik beneden kom wil mijn moeder pas boodschappen gaan doen, ik reageer wat geirriteerd, daar gaat het plan.

Rond half 3 stappen we uiteindelijk in de auto. Ondertussen heb ik al gezongen. We parkeren onze auto en gaan verder met het transferium, goedkoper. Ik slaag voor een shirt, legging en broek. Ik had meer nodig dan dat. We sluiten af met de la place, daar eten we. Daarns weer terug naar de auto en naar huis. Na 3,5 uur rondlopen heb ik alleen meer last van mijn zijden en rug, de pijn in mijn voeten blijft uit. Ik ben trots en blij, een nieuw record.

's Avonds weer simsen. Ondertussen stippel ik mijn 'wereldreis' naar Utrecht uit. Ik ga volgende week naar Kirsten, een lotgenootje. Ik heb er zin in. Ondertussen word ik in de maling genomen via whatsapp door Merel, Karlijn en Natasha. Meerdere keren lach ik hardop.

In bed nog eventjes whatsappen. Ik besluit mijn blog morgen te schrijven, even geen zin. Morgen weer een dag. Inslapen gaat slecht, hopelijk gaat dat vandaag wat beter. De laatste nachten van 2012, ik hoop dat ze goed zijn.

Vrijdag 28 december 2012

Een lange nacht. Slecht inslapen, tot half 3 lig ik wakker. Daarna momenten van vast en licht slapen. Ik word 2x wakker. 2e keer om half 11, ik besluit er zo uit te gaan. Even later is het bijna half 1, iets deed ik fout. Ik stap snel uit bed en ga naar beneden.

Als ik wil gaan ontbijten krijg ik een heel lang gesprek met mijn moeder. We zitten beide heel erg met wat er bij de revalidatie is gebeurd. Met praten komen we eruit. Er blijken heel veel woorden te zijn verdraaid. Iets wat het er niet beter op maakte, ruim 2 uur is er voorbij. Uiteindelijk ontbijt ik pas om 4 uur 's middags. Harry potter 5 op, even rustig zitten. Weinig concentratie, steeds op pauze. Even later besluit ik te douchen, ik ben moe. Daarna de film verder kijken, later toch weer op pauze.

's Avonds ben ik alleen thuis, ik kijk een stukje van 'The Voice Kids,' maar al snel besluit ik zelf te gaan zingen. Halverwege wordt mijn stem schor, het kan me niks schelen. Even genieten. Later krijg ik ook nog goed nieuws van vriendinnen, ik ben vrolijk. Er zijn dingen opgelost.

Als mijn ouders thuiskomen eet ik nog wat ijs, daarna richting bed. Standje hyperactief, iedereen wordt moe van me. Mijn dag eindigt met vage gesprekken die letterlijk nergens over gaan, ik geniet. Ik heb hoop op een goede nacht met snel inslapen, ik zit lekker in mijn vel. We zullen zien, we zullen proberen. Meer dan dat kunnen we niet doen.

Donderdag 27 december 2012

Na een slechte start van de nacht toch goed geslapen. Het is na 12:30 als ik wakker word. Als ik even wakker in bed lig wordt er geroepen dat ik eruit moet, het voelt als 9 uur 's ochtends, ik ben moe.

Om half 2 zit ik uiteindelijk beneden aan mijn ontbijt. De croissantjes die ik gister niet at door de misselijkheid. Ondertussen kijk ik de musical 'Doornroosje' op tv, met k3. Ik heb deze musical op videoband, grijs gespeeld. Ik ken bijna alle liedjes nog uit mijn hoofd. En kindermusical of niet, een musical blijft een musical, en voor een musicalfreak is dat leuk.

Na de musical komt er post binnenvallen. Een late kerstkaart van Mark, hij wenst me een 'WICKED 2013' toe, het vrolijkt me op. Ook het h&mboek met de lentecollectie. Ik blader het door en dan ga ik weer 'sims 2' spelen. Het is tijdverdrijf voor deze vakantie, weinig fut en zin om wat anders te doen.

's Avonds een film kijken, ondertussen wat whatsappen. Opeens valt het gesprek stil, ik neem aan dat diegene in slaap is gevallen. Na de film nog even op twitter en facebook. Daarna naar bed. In bed weer whatsappgesprekken. ik ben moe, en tegelijkertijd ook niet. Uiteindelijk besluit ik mijn blog te schrijven en daarna te gaan slapen. De pijn is weer gestegen, liggen maakt het erger. Ik ben benieuwd wat we van deze nacht kunnen brengen, snel inslapen zou iniedergeval fijn zijn. De laatste nachtjes van 2012, hopelijk om goed af te sluiten.

Woensdag 26 december 2012

Een hele slechte nacht. Misselijk, heel erg misselijk. Meerdere keren naar de badkamer om te spugen. Uiteindelijk ben ik het zat, ik pak een andere deken en ga in de badkamer liggen. In en uit bed kost me ontzettend veel energie. Als de misselijkheid zo ver gezakt is dat ik bijna zeker weet dat ik niet meer ga spugen durf ik weer in bed te gaan liggen. Het duurt een lange tijd voordat ik in slaap val, daarna slaap ik heel licht. Van elk klein geluidje word ik wakker, fijn als de rest in het huis al om 8 uur klaarwakker is. Daarna slaap ik ook niet meer.

Als ik uit bed stap ben ik gammel, weer heel erg misselijk. Beginnen met kokhalzen, ik word geroepen voor het kerstontbijt. Ik zeg dat ik niet hoef. De misselijkheid wordt alleen al erger van de geur. Als ik beneden kom meteen op de bank. Een deken over me heen, duidelijk beroerd. Al snel komt daarna ook buikpijn opzetten, hierdoor wordt de pijn in mijn beide zijden alleen maar erger. Als de misselijkheid wat zakt kleine slokjes cola. Daarna toch maar wat eten, ik barst van de honger. Het gaat redelijk. Maar als ik klaar ben word de misselijkheid weer erger.

Halverwege de middag word ik naar boven gestuurd om me aan te kleden. Opa komt zo. Ik heb geen zin, voel me te beroerd. Toch doen. De rest van de middag zit ik aan de computer, sims 2. De eerste kerstdag zonder broers, het is stil en saai. Aan het einde van de middag schrijf ik een terugblik van 2012 en mijn wens voor 2013. De viewsteller staar ik aan. In de afgelopen dagen is hij enorm gestegen. De 5000 views komen in de buurt. Om 19:11 wordt deze ook daadwerkelijk gehaald, ik ben blij. Kerstcadeautje, doel, volbracht!

's Avonds doe ik weinig. Ik eet wat chips. Daarna wordt de misselijkheid weer erger, geen slimme zet. Als ik naar boven ga blijft het ergens worden. Ook als ik in bed lig wordt het er niet beter op. Uiteindelijk sta ik weer op en ga op bed met mijn laptop zitten. Dit wordt niks. Ik heb geen zin om weer een hele nacht klaarwakker te liggen doordat ik misselijk ben. Ook de pijn blijft op de voorgrond. Ik was bijna gewend geraakt aan weinig pijn. Uiteindelijk besluit ik mijn blog te schrijven. Ondertussen een whatsappgesprek, ik krijg het koud. Zo nog maar een poging proberen om te liggen en te slapen. En dan maar hopen, misschien nu wel weer een goede nacht, en hopelijk daarmee ook een goede dag.

Terugblik op 2012, wens 2013

Hoe omschrijf je 2012? Hoe omschrijf ík het? De gehele maand november en december heb ik 's nachts bedacht wat ik hierop kon antwoorden. Een terugblik op 2012, een mooi, moeilijk, maar toch ook wel een bijzonder jaar.

Ik weet nog als de dag van gisteren hoe 2012 begon. Er werd nog gedacht aan de ziekte van Pfeiffer. Bij het vuurwerk mocht ik daarom geen mensen kussen, geen mensen besmetten. Ik mocht niet lang buiten blijven, te moe. Met grote tegenzin ben ik uiteindelijk mee naar binnen gegaan. Toen ik 's ochtends wakker werd had ik pijn. Als ik daaraan denk word ik naar. Bijna één jaar, één jaar vol pijn.

De rest van het schooljaar 2011/2012 was zwaar. Ik werd heel erg buitengesloten, niemand begreep me. Ik was weinig op school te vinden, maarliefst 3 uur per dag. Ik kon het niet bijbenen.Toch had ik ook mooie momenten in het schooljaar. Carnaval met Cynthia en Feline, dagjes efteling met rolstoel, picknicken in de Drunense Duinen met Larissa en kijken bij festival Loyaal. Momenten waar ik ontzettend veel energie uithaalde. Het allermooiste was dat ik uiteindelijk toch nog over kon naar 4 havo én mee op kamp kon. Mijn doel was bereikt.

Eindrapport 3 havo

 

Bevorderd naar 4 havo

 

2012 was het jaar van de spannende momenten. De keren wachten op de bloeduitslagen, de kinderarts, de intake met de revalidatiearts, het ontmoeten van mijn fysiotherapeut in medifit, mijn nieuwe klas en kennismaking bij het revalidatiecentrum. Ik was vaak ontzettend zenuwachtig.

Toen de zomervakantie begon viel er een last van me af. Met de fysiotherapie ging ik stapjes vooruit. Ik kon weer dingen. Een meeting in Utrecht met Ess en Mark, voor het eerst alleen met de trein. Meehelpen bij jeugdvakantiewerk Vlijmen, mijn verjaardag vieren. En natuurlijk, een van de mooiste dingen van 2012: Wicked, én een foto met Chantal Janzen. Oh, en niet vergeten de handtekening!



Foto met Chantal




Handtekening van Chantal

Na de zomervakantie had ik misschien wel de allermooiste week van heel 2012. Schoolkamp naar Schiermonnikoog. De plek waar ik Merel en Karlijn leerde kennen. De plek waar ik mijn eerste verjaardag met pijn vierden. De plek waar ik uitwaaide op het strand en weer de mooie en de gezellige kant van het leven zag. Ik kreeg steun en kon mezelf zijn. De plek waar mijn broek de naam 'slagroombroek' kreeg. En als ik er zo aandenk, heb ik daar echt topherinneringen aan!


Slagroombroek

Cadeautje van de leiding



Daarna het begin van het schooljaar. Een leuke, lieve nieuwe klas. Ik kon hele dagen naar school en zelfs ná schooltijd nog mee naar vriendinnen. Ik kon meer genieten van het leven, toch veranderde dat. Toen ik bij de revalidatie terecht kwam was het zowel geestelijk als lichamelijk ontzettend zwaar. Toch werd dit ook gemengd met leuke momenten. Geslagroomd worden, de 2e keer Wicked mét foto's met Keet! (Glinda), Dieter (Fiyero), Christanne (Nessarose), Bill (de tovenaar) en Willemijn (Elphaba). dagjes efteling zonder rolstoel, de 80 van de langstraat, kijken bij een toneelstuk van een toneelclub uit Drunen en naar Rotterdam voor mijn vriend Roan om te kijken naar het toneelstuk 'Jungle Boek' waar hij de hoofdrol inspeelde. En natuurlijk, de handtekeningen van Racoon! Met dank aan Merel & Karlijn. Allemaal mooie herinneringen.

Geslagroomd

 

Foto met Bill

Foto met Willemijn 

Foto met Christanne 

Foto met Dieter 

Foto met Keet!

 

Als ik zo terugkijk op 2012 heb ik heel erg veel mooie momenten gehad. Momenten waarop ik straalde en de pijn me niet kon breken. Helaas waren er ook weken dat de pijn won en dat ik alleen maar als een ziek vogeltje op de bank kon liggen. Maar wat is dan belangrijker? De leuke, mooie momenten natuurlijk!

 

2013

 

Ik hoop dat 2013 een, lichamelijk, iets beter jaar wordt. Maar ook geestelijk zou dat fijn zijn. Mijn grootste wens is dat ik natuurlijk beter word. Ik hoop op een rustig jaar waar ik veel van kan genieten met vriendinnen. Ik hoop dat ik meer zelfvertrouwen krijg, beter kan omgaan met de dingen die gebeuren. Ook is iets minder perfectionistisch worden geen overbodige luxe. Minder ruzie en minder stress. En ik hoop dat ik van 2013 ZELF een mooi jaar kan maken, niet meer wachten totdat het gebeurd. Maar bovenal hoop ik dat al mijn dierbaren gezond blijven en dat ik ze gelukkig kan maken. 2013 wordt het jaar dat ik ga beginnen aan mijn eigen boek, waar ik al veel positieve reacties over heb gehad. 2013 wordt het jaar waar ik over mijn angsten heen ga stappen, wat is het nut van bang zijn?

 

Als allerlaatste hoop ik dat iedereen een gelukkig, EN VOORAL GEZOND, jaar krijgt! Want dat is iets wat iedereen verdiend. En met iedereen, bedoel ik ook echt iedereen!











Dinsdag 25 december 2012

Een slechte nacht. Ik kan moeilijk inslapen en wordt regelmatig wakker. Om 10:05 voor de zoveelste keer. Ik kan nog 25 minuten slapen tot de wekker, dit probeer ik. Vervolgens slaap ik door de wekker heen, ik word rond 11:00 gewekt, we gaan zo ontbijten.

Na het kerstontbijt even tv kijken. Al snel gaat iedereen naar boven, alleen beneden. Ik besluit de blogberichten van de afgelopen 2 dagen te schrijven. Als ik inlog zie ik dat de blogteller op 4700 views staan. Een vriendin reageert hierop. 'Het zou wel echt een vet kerstcadeautje voor je zijn als je tijdens deze kerst de 5000 views zou halen.' Als ik erover nadenk klinkt het mooi, maar haalbaar? Ik vraag het me af. Toch doe ik in poging, wie weet.

Na de blogberichten weer aan de 'sims 2.' Dit is echter voor korte duur, mijn middelste broer staat aan de deur, we gaan wii'en. Even later komt mijn oudste broer erbij, en nog later mijn jongste broer. Het is gezellig, daarna gaan we met zijn allen gourmetten.

's Avonds op de bank, de film 'home alone' kijken, mijn jongste broer is weg. Na de film gaan mijn 2 overgebleven broers naar huis. Als ik dan op de teller van mijn blog krijg staat hij al op 4777. Ik besluit wat te promoten, mensen te vragen of ze mee willen helpen. Hij schiet naar de 4808. Zal het dan toch lukken? Fingers crossed, het zou inderdaad een mooi cadeau zijn.

Maandag 24 december 2012

De hele nacht niezen, de klappen kan ik niet opvangen. De pijn in mijn zij, ribben en rug worden verergert. Wonder boven wonder toch nog een redelijke nacht gehad, ongeveer 7 uur geslapen. Beneden 2 broodjes met knakworst, rustig beginnen. Ondertussen whatsappen. Het wordt een dagje tv kijken.

Halverwege de dag ben ik chagrijnig. Ik besluit een stukje te gaan fietsen, ik ga haarverf halen. De haarverf die ik nodig heb is niet te koop in mijn eigen dorp, ik moet naar Drunen. 25 minuten fietsen heen, 25 minuten terug. Ik heb het gevoel alsof ik tegenwind heb, dit blijkt niet zo te zijn. Sneller moe. Waardoor? De pijn? De paar dagen rust? De moeheid die zich nu uit? Het kan alles zijn. Ondertussen whatsappgesprekken. Eentje met Kirsten, ze begrijpt me goed. Lotgenootjes, dat helpt.

Na het eten verven we mijn haren. De bedoeling is dat het rood eruit gaat en dat het mijn eigen kleur wordt. Toch valt het donker uit, ik vind het raar. De vorige keer had ik dezelfde kleur, en deze leek heel erg op mijn eigen kleur. Nu niet. Ook is het rood niet helemaal weg, was te verwachten. Iniedergeval ziet het er wel iets netter uit, iets egaler. Beter dan niks.

's Avonds vermaak ik me met de 'sims 2.' In bed nog wat whatsappen. Heftige gesprekken, toch voelt het goed om erover te praten. Kerst is niet de makkelijkste tijd voor mij, maar we slaan ons er doorheen, ook dit jaar. Het is na 1:00, gedachtes bij mijn overleden vriendin Selina. Ze vrolijkte me altijd op tijdens kerst, nooit mijn favoriete feest geweest. Daarom mis ik haar extra deze dagen, maar het is goed. Goed om aan haar te denken, mooie herinneringen. Om nooit te vergeten!

Zondag 23 december 2012

Weer een nacht van 10 uur. Blijkbaar heb ik het nodig, ik ben nog steeds ontzettend moe. Ik heb een rustig dagje. Het begin van de dag petticoatmuziek op, ik ben in musicalstemming, ik kan niet wachten totdat ik ouder ben en zelf mag beslissen wanneer, welke musical en hoe vaak ik ga, nu nog te jong. Afhankelijk helaas.

Halverwege de middag besluit ik wat huiswerk te maken, dit moet ook gebeuren. Ik maak anderhalf hoofdstuk economie en dan is mijn concentratie weg. Ik begin met het spelen van 'sims 2' om de tijd te doden. Ondertussen denk ik na over 2013. Ik wil een goed jaar hebben, en in plek van afwachten moet ik het zelf gaan maken. Sinds 2010 is het niet meer zo goed gaan met de dood van mijn beste vriendin, sindsdien heb ik eigenlijk geen jaar gehad zonder grote chaos en dat wil ik in 2013 graag wel. Daar ga ik zelf voor zorgen, hopelijk helpt de wereld een klein beetje mee.

's Avonds kijken we 'Divorce,' hier speelt Chantal Janzen in. Ik geniet. Elke keer als ze in beeld is begin ik te stralen, groot fan? JA!

Daarna naar boven, in bed nog gezellig whatsappen. Een rustige dag, groot en deels verveelt. Ik wist niks te doen. Ik twijfel of ik mijn blog deze avond schrijf, ik besluit het morgen te doen. Ik ben moe. Fingers crossed, hopelijk de 3e nacht op rij met 10 uur slaap!

Zaterdag 22 december 2012

Een goede nacht van 10 uur slaap. Daarna whatsappen. Ondertussen schrijf ik mijn reactie op het praten van gisteren af. Aan het begin van de middag typ ik het uit en verzend ik het. Daarna ontbijten en zingen. Tijdens het zingen krijg ik een whatsappberichtje. Een bedankje voor de mail, het doet me goed.

's Middags tekenen. Iets wat ik eigenlijk helemaal niet kan, of nouja. Dat dacht ik. Ik begon met een konijntje, deze ging redelijk. De eerste tekening in mijn 15-jarige leven waarbij je zag wat het was, ik ben er blij om.

Daarna begon ik met winnie the pooh. Een groot deel van het lijf lukte maar het hoofd kreeg ik maar niet voor elkaar. Ik wou opgeven. Toch haalde iemand me over om dat niet te doen en geduldig te zijn. Na nog een tijd doorgaan lukte het me. Zo leerde ik vandaag dat als je geduld hebt en genoeg doorzettingsvermogen je heel veel dingen kan. Iets waarvan ik zeker weet dat het me vaker gaat helpen.

Als ik stop met tekenen gaan we eten, ik heb honger en eet veel. Daarna zoek ik leuke armbandjes voor me op het internet. Maar alle armbandjes die ik leuk vind worden niet in Nederland verkocht.
De film 'Annie' komt op televisie, voor de musical willen we binnenkort kaartjes gaan kopen. Ik heb de film nooit gezien en ben benieuwd. Ondertussen veel whatsappen, ik ben vrolijk. Heel eventjes heb ik geen pijn, maar al snel veranderd dat weer.

Na de film zet ik muziek op mijn usb-stick. Daarna naar boven, ook in de badkamer whatsapp ik nog even. Ik heb energie voor 100. In bed kijk ik terug op de dag. Weinig pijn, druk, vrolijk. Zo willen we het zien. Een mooie start van de vakantie. Daarna besluit ik mijn blog te schrijven, energie genoeg. Dat dacht ik tenminste, halverwege beginnen mijn ogen toch weer dicht te vallen. Opnieuw hopen, hopen op nog een goede nacht, bijslapen van alle veel te korten nachten.

Vrijdag 21 december 2012

Een slechte nacht, laatste dag voor de vakantie. Een actualiteitentoets voor maatschappijleer en een kerstviering op het progamma. De onenigheid van gister was toch ruzie en ik krijg het de gehele dag niet uit mijn hoofd.

Als ik naar huis fiets voelt het niet goed om zo mijn vakantie in te gaan, ik keer om, om lang te gaan en het uit te praten. Dan besef ik dat gefrustreerd ben, misschien kan ik beter rustig worden. Ik zet mijn muziek af en ga op de dijk fietsen. Later zit ik even bij de afgraving, door het uitzicht en de rust word ik zelf ook rustiger.

Als ik rustig genoeg ben stap ik weer op mijn fiets, maar als ik in de buurt kom durf ik niet meer. Ik ben geen goede prater, helemaal niet als het over ruzies gaat. De angst wint het en ik fiets naar huis. Thuis voel ik me verslagen. Ik word gebeld door mijn psycholoog, ze zegt dat ik mijn hart moet volgen. Daarna douchen, maar al snel wil ik eronderuit. Ik fiets terug naar Drunen en stap over mijn angst heen. Er worden een aantal punten aangegeven, ik snap alle punten. Ondanks dat het nog niet opgelost is fiets ik toch met een opgelucht gevoel naar huis.

Eenmaal weer thuis eten, daarna ga ik met mijn middelste broer naar de mac. Daar eet ik nog een cheeseburger en drink ik nog een cola. We sluiten af met een McFlurry. Thuis kijk ik 'The Voice Kids.' Daarna begin ik met een fotocollage van alle leuke dingen van 2012. Een goede afleiding.

De meeste foto's komen van wicked af. De blogcijfers zijn er helaas afgevallen, deze stonden op het moment van screenen op 4558. Later op de avond was deze al gestegen naar 4580. De teller bleef stijgen, ik verbaasde me. Ik had geen link gedeeld en geen nieuw blogbericht geschreven.

In bed schrijf ik een reactie op alle dingen die we vanmiddag hebben besproken met de ruzie. Als ik 2 a4tjes vol heb geschreven vind ik het wel genoeg, morgen nog een dag. Een dag om het af te maken. Ik ben te moe, ik besluit mijn blogbericht morgen te schrijven. Geen fut en ik moet nog bedenken hoe ik het ga verwoorden. Het komt morgen wel, eerst slapen. En hopen op een goede nacht, die heb ik wel verdiend na 2 rotweken!

Donderdag 20 december 2012

Een slechte nacht, wakker door de wekker. Te laat uit bed, haast. Hard gefietst met wind mee, ruim optijd op school.

In de gang kom ik mijn leerlingcoordinator tegen, hij vraagt of ik het gesprek zometeen heb, ik zeg dat ik het gister heb gehad. Hij vraagt of ik zometeen even langskom. Maar elke keer als ik langs zijn kamertje kom is hij er niet. Beetje lastig. Uiteindelijk spreek ik hem in de grote pauze, we praten erover en uiteindelijk komen we eruit dat ik nog een aantal dingen moet aangeven bij de psycholoog.

Na de pauze invallen voor de presentatie van m&o, ik geef het aan bij de docent, ik ken de tekst niet. Daarnaast ben ik wat gespannen, ook het voorlezen gaat niet zonder slag of stoot. Daarna nog 2 lesuren, om 16:20 op de fiets naar huis. Thuis zitten en eten. Om 19:00 richting school toe, er wordt een dropping gehouden. Ondanks dat ik niet mee kan lopen, help ik wel mee. Alle lopers krijgen warme chocomel en een worstenbroodje achteraf. Ondertussen heb ik mijn psycholoog gesmst, ze belt me morgen.

Om 22:30 naar huis, moe. Chagrijnig. Al snel loopt het uit op onenigheid op whatsapp. Ik hou me in, ik wil niet weer ruzie met iemand voor de vakantie, helemaal niet met de situatie van nu.

In bed al snel weer piekeren, ik kom er niet vanaf. Morgen de dag dat de wereld vergaat, ik ben benieuwd. Voor nu een poging naar dromenland, want dat is alles wat ik nodig heb: een nachtje slaap.

Woensdag 19 december 2012

Vroeg wakker. 7 uur, 2 uur voor mijn wekker. Als ik uit bed stap meteen op de fiets naar de winkel, wat boodschappen doen. Daarna pas ga ik eten, weinig trek.

Om kwart over 11 staat er een auto voor de deur, onderweg naar het revalidatiecentrum. Als ik fysiotherapie heb heeft mijn vader een gesprek met de maatschappelijk werkster en mijn psycholoog. Mijn fysiotherapeut probeert ondertussen met mij te praten, ik heb er weinig zin in. Uiteindelijk voeg ik me kort bij het gesprek met de andere drie. Ik ben benieuwd wat ervan komt.

Als ik thuiskom eten en daarna naar school. Op school aangekomen gaat net de zoemer, toch wil ik mijn leerlingcoordinator nog spreken. Ik kan hem helaas niet vinden en kom uiteindelijk 5 minuten te laat in de les. Nog niet begonnen, niet erg dus. De docent vraagt of ik de toets meemaak. Uiteindelijk maak ik hem mee, maar het punt telt niet. Steeds dwalen mijn gedachtes af en ik kan me niet concentreren. Ook heb ik niet alles in de toets gehad en wordt het een raadspelletje. Als ik het proefwerk klaar heb zegt mijn docent dat hij denkt dat ik een hoger punt haal dan de helft van de klas, die wel gewoon alle lessen heeft gehad. Ik antwoord van niet, ik ben geen topper in Engels.

Na schooltijd fiets ik met Merel mee naar huis. Even op de oprit praten, Karlijn komt ook even buiten staan. Praten is goed, en langzaam maar zeker begin ik dat in te zien. Het voelt ook beter, alleen heb ik er op dat moment nog altijd moeite mee. We nemen afscheid en ik ga naar huis.

Thuis aangekomen begin ik boven aan economie. Al gauw kom ik uit op mijn blog. Te veel vragen wanneer ik weer ga schrijven, ik schrijf een update. Kort nadat ik hem gepubliceerd heb ontdek ik dat ik dingen ben vergeten. Zo is het uit met mijn vriendje, had ik een 7,4 teruggekregen van mijn levensbeschouwing examen en heb ik (nog steeds) hele goede vriendinnen die altijd voor me klaar staan en me een knuffel geven wanneer ik dat nodig heb. Meteen zie ik de pageviewteller omhoog schieten, veel reacties. Mensen hebben het gemist, fijn om te horen. Ook krijg ik meerdere reacties op de reactie van een docent van mij om een boek te schrijven over wat ik allemaal meemaak, mensen zijn het met hem eens en ik lees meerdere keren de reactie dat zij een van de eerste zijn die het boek kopen. Later op de avond besluit ik om een boek te gaan schrijven, wel op lange termijn. Energie heb ik niet.

's Avonds weer de gebruikelijke 'goede tijden, slechte tijden.' Daarna komt de film 'Mathilda,' afleiding, en goede ook. Daarna naar boven. Blog schrijven voor vandaag? Ja, het voelde vanmiddag goed. Halverwege het blogbericht beginnen mijn ogen dicht te vallen, 3 nachten nauwelijks geslapen. Ik ben moe. Hopelijk heb ik wel een goede 4e nacht. Het laatste drukke dagje voor de vakantie.

Hoe gaat het nu...?

Veel berichtjes gekregen waarom ik geen blogberichten meer schreef, en of ik nog wel ging schrijven. Ik kon er niet goed op antwoorden. In mijn hoofd is het een complete chaos, stukje voor stukje wordt alles uit me getrokken bij de revalidatie, ik heb veel moeite met praten over mijn gevoelens. Langzaam maar zeker kom ik los en begin ik meer te praten, hierdoor ben ik soms ontzettend overstuur. Verder krijg ik ook veel stress van thuis, verder ga ik daar niet op in.

Als je alles op elkaar stapelt heb je een grote stapel van stress, problemen. Mijn lichaam, en overigens ook mijn geest, kan dit niet meer aan. Al een tijd geleden is het touw waarop ik liep geknapt, toch loop je door, zonder dat je eigenlijk kan. Ook bij de revalidatie weten ze dit en er wordt werk van gemaakt. Veel heftige gesprekken die ook veel energie vreten. Stress heeft overigens ook invloed op de pijn, en de pijn eet mijn energie ook op, zo blijft de batterij heel laag.

Ook de kou is erbij gekomen, hier kreeg ik ook veel pijn door. Ik ben afgelopen week thuis gebleven maar was het al snel zat. na 9 dagen op de bank liggen wilde ik echt weer naar school, op de fiets. Het duurde iets langer dan normaal, maar het ging wel.

Afgelopen zondag stuurde ik een mailtje naar al mijn vakdocenten. Uitgelegd dat ik een terugval heb. Hier kreeg ik veel positieve reacties op. 'Je kan je gevoelens goed verwoorden! Misschien moet je schrijfster worden!' 'Heb je er ooit over gedacht om een boek te schrijven over alles wat je nu meemaakt? Daar zullen vast veel mensen veel steun en kracht uit kunnen halen.' Toen dat gezegd werd dacht ik aan Lowie van Gorp, deze schreef het boek 'KanjerGuusje 'Mijn leven is van mij.'' Ik heb veel kracht en steun uit dat boek kunnen halen, kunnen mensen dat ook met mijn verhaal? Ik twijfel. Ik vind mezelf niet goed, andere mensen wel. Onzekerheid speelt een grote rol in mijn leven, maar ik ga er toch over nadenken.

Wat is er de afgelopen tijd gebeurd?
Ik kreeg het drukker. Ik kreeg dingen om over na te denken, het levensbeschouwing schoolexamen kwam er aan, een reclamecampagne maken met een groep van 11 mensen voor managment en organisatie. Daarbij probeerde ik ook nog schoolwerk in te halen, dingen te doen met vriendinnen etc. Met de weinige energie ik had ging dat dus ook niet altijd even makkelijk. Het blog heb ik toen even achter me gelaten. Ik had moeite met alles op papier te krijgen, ik had de energie er niet voor om het over te lezen. Had ik dat wel klopten er zoveel zinnen niet dat ik het opgaf. Na een tijdje ook weinig zin meer. De batterij was leeg.

Ik zal mijn blog weer bijhouden als ik energie heb, ik hoop dat dat in de kerstvakantie gewoon het geval is. Ik zal het proberen. Aan de views te zien wordt mijn blog, ook na 3 weken niet schrijven, dagelijks bekeken door een aantal mensen. Dat doet me goed. Mensen zijn geboeid in mijn verhaal, mijn leven. Dat geeft me kracht, en een reden om weer te gaan schrijven. We gaan het opnieuw proberen, maar mijn gezondheid gaat voor!