Zondag 30 september 2012

Ik word vroeg wakker, hier heb ik geen trek in na weer een slechte nacht. Ik blijf liggen, na zo'n uur draaien val ik opnieuw in slaap. Ik slaap weer een uurtje en wordt weer wakker. Weer blijven liggen, rond 12 uur uit bed. Pyjamadagje. Hangdagje, ik voel me niet goed, nog steeds veel pijn.

Bankhangen, of op een stoel. Halverwege de middag begin ik aan mijn huiswerk, voor maandag heb ik bijna alles af. Al snel door naar dinsdag, pijn breekt het. Het blijft stijgen, geen concentratie meer. Niks leidt me meer af. Na een uurtje pauze toch weer door, het gaat niet. Bij het eten hang ik op tafel, ik ben moe. Te moe. Daarbij kost pijn ontzettend veel energie. Energie die ik niet op kan brengen, de pijn wordt erger en erger. Na het eten op de bank liggen. Uiteindelijk toch weer opstaan en doorgaan met mijn huiswerk.

Mijn ouders zijn 's avonds weg. De pijn blijft maar stijgen. Uiteindelijk zijn er tranen. Een nieuw breekpunt, het gaat niet meer zo. De pijn is té erg. Weer op de bank liggen. Hoe lang hou ik dit nog vol? Morgen alweer 9 maanden pijn. Ik vind dat het nu wel eens afgelopen moet zijn, het is genoeg geweest. Ik wil weer 'normaal' zijn, zonder dingen waar ik op moet letten. Zonder pijnstillers op stap zonder dat het een probleem is, zonder zorgen over een leuke dag. 'Als ik maar geen pijn heb.' En gewoon elk nachtje lekker doorslapen, iets waar ik ontzettend naar verlang.

Zaterdag 29 september 2012

Wakker voor de wekker. Ik baal, weer een slechte nacht. Ik blijf liggen, rust hard nodig. Rond kwart over 9 eruit. Ik heb haast, halverwege mijn ontbijt ontdek ik dat ik omeprazol vergeten ben te slikken. Daar gaat het al, dat wordt laat pijnstilling slikken, en de gehele dag ontzettend misselijk. Tas verder inpakken, om 10 over 10 krijg ik een whatsappje. 'We zijn onderweg.' Ik ben klaar, top. Ik hoor een auto aan komen rijden, kijk uit het raam en zie de goede auto. Loop naar buiten, ondertussen stapt Karlijn al uit. Timing.

In de auto is het gezellig, toch ben ik moe. Het gevoel alsof ik elk moment in slaap kan vallen, ik hou mezelf wekker. Niet heel handig. In Eindhoven aangekomen is het ontzettend druk, ook in het beursgebouw. Je kan je nauwelijks omdraaien, iets te druk dus. We kijken bij een aantal stands, vaak krijg je weinig informatie en alleen maar foldertjes. Of je moet ontzettend specifiek vragen voor antwoorden. We komen een aantal mensen tegen van onze school. Ook kom ik een leraar tegen van mijn basisschool. Even praten, ik krijg een aanbod om een keer een dagje mee te draaien. Dit is handig want ik wil de pabo gaan doen. Omdat het zo druk is besluiten we uiteindelijk maar weg te gaan, veel informatie kreeg je niet. Anders als verwacht.

We lopen Eindhoven in, ik ben de enige die er een klein beetje de weg weet. Even de H&M in. Ik ga op krukjes zitten. Om de zoveel tijd wordt er gevraagd of het gaat, niet echt. Proberen niet te laten merken is soms moeilijker als je denkt. Mensen om me heen die er rekening mee houden, fijn! Uiteindelijk lopen we door naar de MacDonalds. In de afgelopen 2 maanden vaker naar de MacDonalds geweest dan het afgelopen jaar. Daarna weer naar huis. In de auto kan ik de gesprekken niet meer volgen. Te veel pijn en te moe.

Thuis plof ik op de bank, rusttijd nodig. Daarna wat stomme spelletjes spelen als bezigheidstherapie. Ik begin met 'Payphone' uit te schrijven qua noten voor mijn keyboard, dit is veel werk. Na het eten weer zitten. 's Avonds weer naar de kermis. Menno komt samen met zijn vriend Jeroen ook nog. Aan het einde van de avond heb ik geluk bij de grijpers.

 

 

Rond 5 voor 11 fietsen we naar huis, halverwege moet ik afslaan. 11 uur thuis, mooi optijd. Ik ben moe. Kijk thuis op de bank nog wat tv, maar al gauw verhuis ik naar boven. Hopelijk deze nacht wel voldoende slaap, ik heb het nodig. En niet een beetje ook.

Vrijdag 28 september 2012

Vrijdag, bijna weekend. Van het 3e t/m 7e les, het 8e uur valt uit. Fijn. Beginnen met een toets, of tenminste, mijn klas. Doordat ik met zoveel vakken achterloop heb ik met de docent afgesproken de toets uit te stellen. Meteen is er onenigheid met een klasgenootje, deze vindt het oneerlijk. Ik vind het oneerlijk dat ik al bijna 9 maanden pijn heb en zij niet, ik hou me in, zeg het niet hardop.

Ik ben rustig, erg moe. De afgelopen week elke nacht niet veel geslapen, deze blijft maar stijgen. Na de pauze Maatschappijleer en Engels, rustige lessen. Iemand vraagt waarom ik de toets niet meemaakte, ik zeg dat ik chronisch ziek ben. Daarna stop ik meestal, de meeste mensen boeit het toch niet. Zijn buurman vraagt door, ik leg het verder uit. Interesse is soms best fijn.

Na de 2e pauze ckv. Presentaties van je autobiografie, ook ik ben aan de beurt. In mijn presentatie zitten de foto's met Chantal Janzen, ik denk weer terug aan 29 juli. Veel pijn, wel een supermooie dag. Ik straalde volgens mijn moeder. Als laatste een uurtje levensbeschouwing, we gaan mediteren. Ook een rustige les. Daarna opnieuw opzoek naar een decaan. Morgen is er een opleidingenbeurs in Eindhoven, daar wil ik graag naartoe. De ene decaan is mee naar Parijs, de andere decaan is vrij. Balen.

Na school fiets ik naar het huis van Merel en Karlijn. Zij moeten aan de andere kant van Drunen zijn, waardoor ik een groot stuk met hen mee kan fietsen, gezelliger als in je eentje. Daarna door naar huis fietsen. Eenmaal thuis bankhangen, ik ben moe. Blijkbaar kan je ook kaartjes bestellen via internet voor de opleidingenbeurs. Deze bestel ik, ze zijn overigens gratis.

's Avonds douchen. Er is kermis in mijn woonplaats, na het douchen ga ik daar naartoe. Het is gezellig, maar ik kan weinig. Mijn motto is: 'Erbij zijn is belangrijker dan meedoen.' Toch begin ik er deze avond aan te twijfelen. Ik had zo graag mee in dingen wil gaan. Daar heb ik te veel pijn voor. Rond kwart voor 11 ga ik dan toch mee in de bank. Even een magisch moment. De pijn zakt heel hard en snel. De eerste paar rondjes. Daarna in topspeed, ik moet me tegenhouden op een onmogelijke manier, de pijn is in raptempo weer terug. Jammer, een kort moment. Toch eventjes genoten. De 2e ronde blijf ik aan de kant staan, opnieuw. Ik heb tenminste íéts gedaan. Rond 11 uur fiets ik naar huis.

Een mooie, gezellige avond. Thuis weer op de bank hangen, uiteindelijk wordt het laat voordat ik naar boven ga. Ondertussen whatsappen met Merel, Karlijn en Menno. Morgen gaan we met zijn vieren naar Eindhoven voor de opleidingenbeurs. Het is 2 uur, ik ben doodop. Morgen staat er rond 10 uur alweer een auto voor de deur, gauw gaan slapen. Door de pijn moeilijk in slaap komen, alweer. Houdt het dan nooit op?

Een tijd geleden

Al een tijd geleden dat ik heb geblogd, het opstarten met school was zwaar. Het liep niet allemaal soepel. Dus hier een overzicht van de afgelopen weken. Helaas niet in chronologische volgorde, het wordt alles wat ik me herinner.

Veel huiswerk, heel veel huiswerk. Daarbij is de pijn hard gestegen, ik heb het gevoel alsof er iets fout is gegaan, heel erg fout. Toch laat ik het zo, proberen te bedenken waardoor het opeens zo erg is. Ik kom er niet uit. Zoveel pijn, zo weinig slaap. Te moe om op te letten in de les, het vreet me aan. Zo hou ik het schooljaar nooit vol.

Terwijl mijn gedachtes full-time doorgaan ook nog leuke momenten met vriendinnen. Zo had ik nog een afspraak staan met Merel en Karlijn. Op mijn verjaardag zouden ze met de overige slagroom mijn gezicht bespuiten, dit zijn we vergeten. Ook de dag daarna, is dit ons niet gelukt. Afspraak is afspraak. Ik word 'geslagroomd.' Conclusie: De slappe lach, steeds als de slagroombus in de buurt van mijn gezicht komt schiet ik in de lach. Maar uiteindelijk lukt het. Hier het resultaat:

Als ik het af doe valt er slagroom in mijn haar. Zodra ik rechtop ga zitten valt het op mijn broek, opnieuw. Net als op mijn verjaardag. Mijn gezicht plakt, mascara uitgelopen door de slagroom. Wel lol gehad, dat is het belangrijkste.

Ik word verkouden, mijn stem wordt steeds heser. Veel hoesten, veroorzaakt extra veel pijn. Ik voel me ziek, toch naar school. Meerdere keren wordt er gezegd of ik niet beter naar huis kan gaan, ik wil niet. 's Middags afgesproken met vriendinnen. Afleiding nodig, juist die dag. De dag dat mijn beste internetvriendin 2 jaar geleden is overleden, een zware dag. 's Avonds weer een koortsig gevoel, morgen blijf ik thuis.

Naast dat ik veel met Merel en Karlijn omga, is Menno er ook bijgekomen. Een lieve, zorgzame jongen. Ik mag hem wel. Met zijn vieren naar Waalwijk, of staan voor de oprit. Het blijft leuk.

Fysiotherapie wordt steeds opgehoogd, het gaat goed. Omdat ik zelf niet uit mijn gedachtes kom geef ik het aan bij mijn fysiotherapeute. Na de vakantie ben ik mijn hoop verloren door de als maar stijgende pijn, hiermee ook mijn motivatie. Bang dat ik niet meer beter word. Er wordt me duidelijk gemaakt dat ik niet bang moet zijn dat ik niet beter word, ik ga hartstikke vooruit. Daarbij is het niet gek dat ik zoveel pijn heb. In de vakantie had ik naast fysiotherapie geen andere verplichtingen. Nu ga ik ook nog eens fulltime naar school, en heen en terug op de fiets. Daar komt nog bij dat ik nog steeds twee keer in de week fysiotherapie heb, en al het huiswerk moet maken wat onmogelijk te behappen is. Ik heb 30 stappen vooruit gegaan, dan is het logisch dat je een tegenslag krijgt. Zo had ik er niet over na gedacht, het klinkt best logisch. Met een nachtje erover slapen zie ik in dat mijn fysiotherapeute gelijk heeft, vertrouwen en hoop komt langzaam terug. Vrijdagavond (21 september) met Merel en Karlijn naar de macdonalds. We kennen elkaar precies een maand, we hebben het altijd gezellig.  Echte vrienden. Samen lachen, samen huilen. Fijn. Na het eten vertel ik dat ik beter word, blijheid. Ook zij wisten dat ik daaraan twijfelde, goed nieuws. Gevierd met een McFlurry!

Ook de eerste punten zijn binnen.
Managment en organisatie: een 9,2 en een 8,7.
Geschiedenis: een 7,2.
Wiskunde B: een 8.
Economie: een 9.
Maatschappijleer: 6,5.

Goede punten om het schooljaar mee te beginnen, alles komt langzaam tot rust. Helaas nu al werl veel achterstand, nog zo'n 5 hoofdstukken in te halen. Veel begrip van mijn nieuwe docenten, vele ideeën om het me zo makkelijk mogelijk te maken. Veel medeleven, ook dit is fijn. Mijn klas niet ingelicht, er wordt veel geoordeeld op mijn ziekte. Zolang ik niet veel afwezig ben is het niet nodig om mijn klas in te lichten, ik laat het even zo. Toch krijg ik een vraag van iemand waarbij ik vorig jaar niet in de klas zat: 'Waarom was je afgelopen jaar zoveel afwezig?' Ik geef de reden. 'Oh.' Verder geen reactie, dit is wat ik bedoel.

Op twitter lees ik een tweet, bloggers gezocht. Ik stuur een tweet terug met de link van mijn blog. Vandaag (donderdag 27 september) krijg ik een reactie terug. Ze vinden het mooi hoe ik dingen omschrijf, dit hoor ik vaker. Misschien ga ik binnenkort bloggen voor de stichting. We zullen zien.

Vaak reacties op twitter of whatsapp: 'Wanneer schrijf je je blog weer bij?' Geen tijd gevonden, overigens ook geen tijd voor gemaakt. Als het kon, deed ik het niet. Had moeite met de tekst, hoe verwoord ik dingen? Daarbij liep ik ontzettend achter. Overigens krijg ik vaker reacties op mijn blog via twitter of whatsapp. Reacties mogen hier ook gewoon onder, mocht je willen.

Doel om weer vaker te gaan bloggen. Ik heb het gemist, rust komt terug. Tijd om weer te starten.

27 augustus t/m 2 september

Maandag, eerste schooldag. Eerste lessen. Ik begin het 4e uur met maatschappijleer, een nieuw vak. Kennismaking, een gehele nieuwe klas. Vrijwel niemand kent elkaar. Daarna ckv, hier wel snel aan de gang. We hebben het over wat ckv dit jaar inhoudt, wat ervoor gedaan moet worden. In de pauze sta ik bij Merel en Karlijn, gezelligheid zoals altijd. Daarna een blokuur maatschappijwetenschappen. Al snel merk ik dat dit niet mijn beste les wordt, helaas. Toch een 'leuke' 1e les. Als laatste sluit ik af met Nederlands. We moeten puzzels met gedichten maken, en daarna elkaar beter leren kennen. We beantwoorden vragen zoals: 'Als je voor één dag een dier zou mogen zijn, welk dier was je dan en waarom?' De vragen werden niet serieus beantwoordt, logisch. Aan het einde van de dag fiets ik met Merel en Karlijn mee, we blijven op de oprit praten.

Dinsdag de tweede schooldag. Van het 2e t/m het 7e les. Daarna weer meefietsen met Merel en Karlijn, we raken niet uitgepraat. Vroeg in de avond fysiotherapie, niet bij mijn eigen fysiotherapeut. Daarna weer verder whatsappen met Merel en Karlijn, dat doen we elke avond. Thuis het eerste huiswerk. Daarna stuur ik een algemene mail naar al mijn docenten, uitleggen wat er afgelopen jaar is gebeurd, hier krijg ik goede reacties op. Medewerking, ook dit schooljaar. Fijn! De rest van de werkweek verloopt hetzelfde.

Zaterdag ben ik veel met mijn huiswerk bezig, veel. Heel veel. Veel contact met Merel en Karlijn. Ze weten al veel over me, ik veel over hen. Samen verzinnen we veel dingen, onder andere dat we samen naar een concert willen. Helaas heel veel pijn, pijnstilling werkt niet. Te veel gedaan deze week? We weten het niet.

Ook zondag veel huiswerk, een ckv-autobiografie en een leesautobiografie. Veel te doen, begin van het schooljaar. Er wordt veel tempo opgezet. Veel denkend aan mijn vriendin in de hemel, bijna 2 jaar geleden, geen idee hoe ik ermee om moet gaan.

Zondag 26 augustus 2012

De trouwdag van mijn ouders, het plan is om met zijn allen uit eten te gaan. Niemand heeft een idee voor een restaurant. Bijna de hele dag whatsapp ik met Merel en Karlijn, leuke gesprekken.

Als 's avonds blijkt dat we naar een restaurant gaan waar ik niet zo van houd, vraag ik of ik met Merel en Karlijn naar de mac mag, dat mag. Met de bus richting Drunen, daar stappen ze op. Samen gezellig praten. Als we uitstappen moeten we nog een stukje lopen. We zijn de weg kwijt in Waalwijk, met de gps op onze telefoon komen we gelukkig goed uit: De Macdonalds. Daar eten we, ik zie een bekende, werkend. Ik weet niet zeker of zij het is dus zeg geen hoi, bang dat ik het me verbeeld heb.

Het is gezellig, ondertussen word ik uitgehoord over de jongen die ik leuk vind. We hebben lol. Na de mac besluiten we nog even Waalwijk in te lopen, in het centrum gaan we ergens zitten. Ik kan veel bij ze kwijt, fijn. We praten over leuke dingen, maar ook dingen die gevoelig zijn. Steun, veel steun. Niet alles is eenvoudig, dat begrijpen ze gelukkig. Uiteindelijk besluiten we terug te lopen naar de bushalte waar we uitstapte, uiteindelijk hadden we beter naar een andere bushalte kunnen lopen, dat was sneller geweest. Halverwege worden we gebeld, half 10. Morgen school. Mijn moeder besluit ons op te halen. Het was een gezellige avond, even genieten.

Thuis tas inpakken, 1e lesdag. Zenuwen, veel nieuwe docenten. Geen idee hoe ze gaan reageren op mijn ziekte, geen idee of er nieuwe regels komen. 4 havo. Het moeilijkste jaar volgens velen. Hou ik het vol net als afgelopen jaar? Of moet ik het laten zitten? Allemaal dingen die ik me afvraag, hopelijk morgen antwoorden.

Zaterdag 25 augustus 2012

Ik slaap uit, heb mijn slaap hard nodig. Pyjama-dagje, of tenminste, dat is mijn bedoeling. Ik hang op de bank, ben erg moe. Halverwege de dag moet ik aankleden, we gaan naar een fiets voor me kijken in Tilburg.

Ik kijk wat rond, zie een aantal leuke fietsen staan. Toch fietsen ze niet heel fijn. Ik zie een andere fiets, alleen in mannen-model. Ik vraag aan een van de medewerkers of ze hem ook in een vrouwen-model hebben. Niet meer in dit filiaal. Wel hebben ze hem achter staan in een andere kleur, ik mag proberen. Hij fiets ontzettend fijn, in 's-Hertogenbosch is deze fiets wel verkrijgbaar, het is te laat. Bijna sluitingstijd, een andere keer.

Ook de rest van de dag hangen, ik ben doodop. 's Avonds 'Beat the best' kijken, met Chantal Janzen. Ik denk weer terug aan 29 juli, Wicked. Wat was dat geweldig, op de foto mét Chantal.

Vrijdag 24 augustus 2012

Half 7 als een docent de kamer binnenstapt. Zodra ik de intro (zie hieronder) hoor, schiet ik in de lach. Geniaal om zo wakker te worden, de rest van mijn kamer vindt het iets minder leuk. Hectisch. Inpakken en kamer schoonmaken. Ik stofzuig de gang. Een zwaar werk, ik merk dat dit hem niet gaat worden vandaag. Als bijna alles klaar is zit ik op een stoel beneden, het is op. Deze week veel gegeven, maar het ziet eruit dat vandaag geen goede dag gaat worden.

Rond half 10 vertrekken we op de fiets richting de veerboot. Daar fietsen inleveren. De karretjes met bagage zitten erg vol, een deel van de bagage moet mee aan boord. We kunnen we zitten, dat is fijn. Op de boot gezellig kletsen, ik hang. Voel me duidelijk niet goed. Een kleine opleving in de bus. Halverwege een stop, sliep bijna toen we remden. Even naar buiten. We zitten aan een tafeltje, ik hang erop. Ik ben kapot. Verder in de bus verkrampt gezeten, een docent die zich wat zorgen maakt. Jammer om zo de week te eindigen.

We stoppen in Heesch, daar gaan we met zijn allen Chinees eten. Ik ben misselijk, toch eet ik wat. Daarna weer een kleine opleving in de bus, even gezellig praten. We komen aan op school, ouders die er al staan. Afscheid nemen van Merel en Karlijn (tweeling) en alle anderen. Lastig, de hele week veel beleefd, veel lol gehad samen. Nieuwe vrienden.

In de auto kijk ik terug op een ontzettend geslaagde week, veel lol gehad. Veel gedaan. Alleen woensdagmiddag slecht gevoeld, ik heb ontzettend genoten. Toch was het anders. Momenten die confronterend waren, ik ben eroverheen gelopen. Dat hoort erbij. Maar oh, wat was het mooi.

Thuis een deel van mijn koffer uitpakken, en afscheid nemen van één van mijn broers. Hij gaat weer op vakantie. De rest van de avond the Voice of Holland kijken. Ik heb nu al heimwee naar Schiermonnikoog.

Donderdag 23 augustus 2012 - JARIG

Rond 5 uur naar de toilet, ik loop naar beneden. In de zaal met tafels hangen slingers en mijn naam. Daaronder staat een stoel. Daarna weer terug mijn bed in, nog wat doezelen. Dit lukt niet goed, ik ben daardoor vroeg uit bed.

Voor het ontbijt wordt er aangekondigd dat ik jarig ben, er wordt weer gezongen. Daarna krijg ik een kaart met (bijna) alle namen en een klein cadeautje. Aan tafel krijg ik de vraag of ik me jarig voel, daar antwoord ik op met nee. Ze willen dat ik gil als ik me jarig voel.

Ik word gebeld door mijn moeder. Klein praatje, ook deze begint te zingen aan de telefoon. Een rommelig gesprek, ondertussen komen er mensen binnen vallen. Nadat ik opgehangen heb gaan we met z'n vieren naar de spar in het dorp. Inkopen doen. We halen cake, slagroom en smarties. Ook nog wat ander snoep en ben&jerry's. Daarna door naar een parkje, daar eten we de ben&jerry's op. Als we teruglopen naar de fietsen en daarna weer terug naar de kampeerboerderij.

De groep gaat wadlopen, ik mag niet mee. Daarom besluit ik te gaan douchen. Als ik klaar ben is de groep al terug, ze zijn vroeg. De slib was opgedroogd door het warme weer van de afgelopen weken, niemand was echt vies.

Daarna met een groep van 17 meisjes naar het parkje. Daar delen we de cake, omdat breken niet lukt vragen we een mes bij een van de mensen in de buurt. Deze krijgen we mee. Ik deel de cake, geen succes. Daarna de slagroom spuiten, ik overdrijf bij mezelf. De slagroomtoren valt om op het gras. Daarna de smarties, ook deze overdrijf ik. Uiteindelijk is mijn cake oneetbaar, de helft van de slagroom valt op mijn broek. Deze wordt spontaan benoemd tot slagroombroek. Het is gezellig. Ik breng het mes even terug, ook daar word ik gefeliciteerd. Als we teruglopen naar de fietsen zeg ik dat ik me een klein beetje jarig voel. En dat ik het allermooiste cadeau had dat ik maar kon wensen: geen pijn. Helaas bleek dat maar voor korte duur.

Daarna avondeten met friet. Na het eten gaan we buiten zitten. Eerst een klein groepje, later steeds groter. Ik deel lolly's uit, weer veel felicitaties. Daarna een kampvuur. Omdat er te weinig plek is zit ik bij Karlijn op schoot. Vroeg naar bed, ik ben opgebrand. Morgen half 7 gewekt worden, inpakken en richting huis. Half 7 is vroeg, misschien iets te.