Na een uitermate saaie dag te hebben gehad waarbij ik alleen maar aan het aftellen was voor 'de dag,' brak die dag ook echt aan.
00:00 viel er een last van mijn schouders af. Ondanks dat het allemaal maar 'een woord' is, is het wel een lastig woord. Voortaan moet ik zeggen dat ik het 'Chronisch benigne pijnsyndroom' heb. Uit ervaring krijg je dan meteen de reactie: 'Dus dan word je niet meer beter?' Hoe leg je dat uit? 'Ik ben chronisch ziek, maar ik kan nog wel beter worden.' Je krijgt altijd onbegrip terug. Mensen snappen het niet meer, laten het los en doen alsof er niks aan de hand is. Maar niets is minder waar, mijn leven staat compleet op z'n kop.
De nacht verliep beter als verwacht, eigenlijk heb ik zelfs goed geslapen. Toch was mijn stemming 's ochtends niet al te best. De verwachte teleurstelling en spanning kwam eruit. Ik wilde zolang mogelijk in mijn bed blijven liggen, afgesloten van de rest van de wereld. Helaas word je er vroeg of laat toch uitgetrommeld, en na een (hele) lange douche voelde ik me al wat beter. Mijn dag doorgebracht op de wii, proberen afleiding te zoeken.
's Avonds ben ik nog even gaan fietsen. Naar de dijk, muziekje aan. Op de dijk is het vrijwel altijd rustig. Ik ben op een bankje gaan zitten, en heb eventjes genoten van het uitzicht. Alle gedachtes op een rijtje zetten. 'Chronisch ziek, en nu?' Doorgaan zoals ik de hele tijd ben doorgegaan. Niet opgeven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten