Welkom in 5 havo

Daar zijn we dan. Weliswaar een jaartje 'te laat,' maar we zijn er! Afgelopen week ben ik begonnen in 5 havo. Vlak voor de zomervakantie hebben we goede afspraken gemaakt om dit schooljaar zo goed mogelijk te laten verlopen. Ik zou nog 4 schoolexamens in de 1e schoolweek inhalen om vervolgens 4 en 5 havo in één jaar er doorheen te knallen. Toch lukte het me deze zomer niet om de concentratie te vinden en daardoor begon ik toch weer te twijfelen over het gespreid examen doen.

Het liefste zou ik alles in één jaar af willen sluiten, volgend jaar met een frisse start beginnen aan een nieuwe studie om mijn leven echt weer op te pakken. Ondanks dat het echt super goed met me gaat, blijf ik heel vatbaar voor ziektes en ben ik veel sneller moe. En aangezien een examenjaar een stressjaar is en ik daar erg gevoelig voor ben, wist ik niet of het wel een goed idee was om het dubbele te moeten doen van iemand die gewoon 'gezond' is.


Uiteindelijk was de keuze niet meer zo moeilijk. Het in één jaar examen doen was namelijk gewoon niet meer haalbaar. De concentratie was te slecht en de vermoeidheid te hoog en de stof stapelde zich alleen maar op. Daarbij heb ik ook nog steeds therapie die veel van mijn energie opslokt en die nog steeds erg belangrijk is. Begin deze week hebben we dan ook officieel besloten om het in twee jaar te doen en dit jaar 4 vakken af te sluiten. Een grote last viel van mijn schouder af, er kwam een stukje rust in de plaats van stress. En vanaf dat moment wist ik zeker dat dit de juiste keuze was.

Het was zeker in het begin even slikken, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer vrede ik ermee krijg. Mijn gezondheid en hoe ik me voel is belangrijker geworden dan school. Het in één jaar doen is letterlijk vragen om een terugval en dat wil ik zoveel mogelijk proberen te voorkomen. Ik heb hard geknokt om zover terug te komen en het is zonde om dat weer te laten gaan. En om het een beetje te kunnen accepteren ging ik ook zoveel mogelijk positieve dingetjes erover bedenken en ik moet je zeggen, dat viel niet tegen!

~ Ik heb maar 15 lesuren in de week en 8 tussenuren, hierdoor kan ik grotendeels van mijn huiswerk in ieder geval op school al af hebben, waardoor ik meer tijd heb om leuke dingen te doen en dat is maar goed ook, want ik heb genoeg in te halen!
~ Ik heb tijd om te rusten zonder meteen vreselijk ver achter te lopen.
~ Ik heb twee keer revue!
~ Ik heb ook twee keer gala.
~ Ik heb (als het goed is) minder stress in de examenweken, omdat ik in minder vakken examen moet doen!

Het gaat er niet om in hoeveel jaar ik het doe, als ik dat diploma maar haal. Ik weet dat ik er nog lang niet ben en dat ik hard moet werken om dit te kunnen halen. Immers, de stof van 4 havo ligt ook nog steeds een beetje op me te wachten. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het me gaat lukken. Het gaat er niet om in hoeveel jaar ik het doe, als ik dat diploma maar haal. Maar eerst richting dat tussenstapje, op naar dat certificaat!

Geachte regering van Nederland

Geachte regering van Nederland,
Om om te gaan met mijn chronische pijnklachten krijg ik hulp van een psycholoog. Met dank aan jullie nieuwe wet om de jeugdggz over te plaatsen naar de gemeentes, wordt dit binnenkort niet meer vergoed.

Mag ik vragen, waar zijn jullie mee bezig? Want hoe je het ook went of keert, als ik niet met mijn pijn op de goede manier om leer gaan, lig ik binnen no-time weer hele dagen op de bank zonder ook maar iets te kunnen doen.

Doordat ik meerdere dingen (die ik normaal vervloek) bij mijn psycholoog wil(/moet) bespreken die onder een geheel ander kopje vallen, kan ik gelukkig nog aan een nieuwe verwijzing komen om toch aan de hulp te komen die ik nodig heb. Maar wat zou er nu moeten gebeuren met de mensen die geen andere problemen hebben en er nu wel uit worden gegooid omdat de behandeling voor chronische pijn niet meer vergoed wordt?

Geachte regering van Nederland, Ik kan met enige zekerheid zeggen, dat de behandeling die mensen met chronische pijn nodig hebben als ze niet tot nauwelijks meer in staat zijn om mee te draaien met de maatschappij veel duurder is dan de behandeling van een psycholoog. Zij hebben immers meestal een opname nodig om tot verbetering te komen. Een opname in het ziekenhuis/revalidatiecentrum kost tussen de 500-1000 euro per nacht! Een consult bij een psycholoog ligt tussen de 70-125 euro per keer.

Geachte regering van Nederland, waar zijn jullie mee bezig? Waarom maken jullie zo'n potje van deze maatschappij? Waarom 'heffen' jullie kosten op, omdat volgens jullie die behandeling niet nodig is, om vervolgens nog hoger in de kosten te lopen omdat de goede hulp op het juiste moment niet is aangeboden? Om vervolgens met de steeds hoger wordende kosten, het bedrag wat chronisch zieken krijgen om van te leven nog verder in te korten.

Geachte regering van Nederland,
Waarom kunnen jullie nu nooit eens nadenken wat de lange termijn gevolgen zijn en op aanzien daarvan verstandige keuzes maken?