's Nachts nog veel gesprekken. Meestal met mensen die op vakantie zijn, tijdsverschil. Leuke verhalen, afleiding. Als ik wil gaan slapen heeft er iemand nog een leuk verhaal. Ik heb niet veel smsjes, elke maand 50. Ik zeg dat ik ga slapen en het gesprek stopt. Ik val snel in slaap, gelukkig. Slaap uit tot kwart over 11. De voordeur die dicht gaat met een klap, ik kijk terug op een goede nacht.
Na mijn eerste pilletje ontbijten. Na een half broodje stop ik, golf van misselijkheid. Toch een diclofenac erin, het verergert de misselijkheid alleen maar. Ik speel mario kart uit, of nouja. Dat denk ik. Dan blijkt er nog een 'mirror class' te zijn, ben dus nog even zoet :) Toch ga ik door met my sims kingdom, en dat vrijwel de gehele dag. Ik ben moe, lamlendig. Ook mijn moeder merkt dat op, 'alsof nu de moeheid van de afgelopen maanden eruit komt.' Ik ervaar hetzelfde, afgelopen week goed geslapen. Meestal bestaat de week uit veel slechte nachten en één (of geen) redelijke nacht. Nu zelfs een paar goede nachten! Hangerig.
Tot laat in de middag eet ik niks, dan toch nog een broodje eten, ondanks de misselijkheid. Deze zakt een klein beetje. Als avondeten friet, misselijkheid was gezakt. Halverwege weer een misselijkheidsgolf, stop maar weer met eten... Ik heb veel pijn, toch neem ik geen pijnstilling. De kracht van misselijkheid, nog meer hangen. De pijn zakt vanzelf weer en komt pas laat in de avond harder terug. Qua pijn een goede dag gehad.
Ik voel me rot, beroerd. Niet door pijn, ook niet door de misselijkheid. Zit niet lekker in mijn vel, pieker over van alles, en toch over niks. Niets laat me een doorslaggevend gevoel geven van: 'ik voel me zo rot door ....' Is het omdat iedereen morgen op vakantie gaat en ik 2 weken vrijwel alleen ben en niks te doen heb? Is het omdat ik bang ben dat er van alles fout gaat op schiermonnikoog en dan niet naar huis kan? Het geeft me twijfel of ik wel mee moet gaan. Toch ga ik het doen, niet opgeven door de angst die aan me blijft knagen.
Gister typte en publiceerde ik het blogbericht via mijn telefoon, alvast testen. Typen ging makkelijker als gedacht, het publiceren wat minder. Pas na 10 keer stond hij erop. En blijkbaar kostte het veel mb, kamp is 20-24 augustus. Het wordt dus kijken hoeveel mb ik nog heb.
Ik ben moe, toch klaarwakker. Maar eens beginnen aan een boek, proberen vermoeide ogen te krijgen. Hopen dat het werkt, ik wil weer slapen. Als ik slaap geen zorgen, geen pijn. Of nouja, behalve met nachtmerries. En die zijn de afgelopen nachten uit gebleven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten