De mooie momenten van 2013

2013 was overduidelijk niet mijn jaar. Ik viel heel ver terug met de pijn, ik heb het mentaal ontzettend zwaar gehad, ik bleef zitten in 4 havo en elke dag stond ik op overlevingsstand om de dag uit te houden. Ik heb vaak lopen vloeken en klagen omdat er ontzettend veel fout ging. Maar ondanks dit alles zijn er ook veel mooie momenten geweest dit jaar!

Het eerste mooie moment van 2013 was eigenlijk al heel snel. 2 januari sprak ik af met mijn lieve vriendinnetje Kirsten. Het was onze eerste ontmoeting in het revalidatiecentrum de Hoogstraat en we hebben samen ontzettend veel lol gehad. Vanaf dat moment wist ik eigenlijk zeker dat ik er echt een hele goede vriendin bij had en daar ben ik echt heel blij mee!

Daarna kwam het punt Touw In Eigen Handen, het forum voor chronisch zieke jongeren die ik heb opgericht. Ondanks dat het uiteindelijk niet zo'n groot succes was heb ik er wel ontzettend veel leuke mensen door leren kennen en ik heb er veel van geleerd. 

Ik begon dit jaar met bloggen bij Stichting Hoezo Anders. Bij deze stichting hebben mensen vertrouwen in me en geven ze me de kans om me te ontwikkelen, mijn verhaal op te schrijven en te delen. Daar ben ik heel erg blij mee!

Dik Trom de musical op 5 april. Ik kwam eigenlijk voor Joes omdat ik de musical Kruimeltje al ontzettend vaak op dvd had gezien en hier speelde hij zo goed in dat ik hem ook een keertje in het echt wilde zien spelen. Dik Trom was een veel betere en mooiere musical dan ik eigenlijk had verwacht en de boodschap van deze musical sprak me heel erg aan. Ik werd erin gezogen en heel eventjes vergat ik de pijn. Toen Nelly (gespeeld door Manouk Pluis) 'Elke wolk die heeft een zilveren randje' zong voelde ik me ontzettend aangesproken. Het liedje paste precies in de gesprekken van die dag en het is nog steeds een liedje wat ik luister als ik me rot voel.

Het liedje 'Elke wolk die heeft een zilveren randje'

Een maand later, 5 mei, zag ik de laatste voorstelling van de musical Annie. Weer een musical waar ik me helemaal in op kon leven en waar ik eventjes de pijn door vergat. Toen Roel Vankerckhoven (deze speelde ook in de musical Kruimeltje) ook nog in de zaal zat kon ik het niet laten om een foto te vragen. Hij was heel erg aardig en verbaasd dat ik hem herkend had. Daarna heb ik gewacht op de cast en ben ik op de foto gegaan met Maike, Joey, Tony, Cindy en Gerrie en hiermee was het toch een van de mooiste dagen van dit jaar.

De jeugdvakantiewerkweek in de een-na-laatste week van de vakantie. Het was een wonder dat ik de  de week zolang volhield. Ondanks dat niet alles lukte en ik naast alle activiteiten alleen maar gelegen heb, heb ik er ontzettend van genoten en was ik blij dat ik daarbij kon zijn!

Dan komen we bij mijn 16e verjaardag. Ondanks dat ik ontzettend veel pijn had was dit de mooiste verjaardag ooit! Ik ging een paar uurtjes naar school om daarna 's middags met een aantal lieve vriendinnetjes buiten in de tuin mijn verjaardag nog rustig te vieren. Een dag waar ik zeker een lange tijd van kon nagenieten!

De musical Klaas Vaak op 8 december. Ik had een hele slechte dag qua pijn en moeheid, maar de musical maakte echt alles goed. Daarna heb ik nog even staan wachten omdat Manouk meespeelde en ze was echt heel erg lief!

Aan het einde van dit jaar kwam mijn verhaal in de CosmoGirl en daar ben ik nog altijd heel erg trots op. Het is zo ontzettend mooi geworden en ik heb er heel veel leuke reacties op gehad!

 

En naast al deze mooie momenten waren de dagen met mijn lieve vriendinnen ook heel erg bijzonder en daar heb ik heel erg van genoten. Lieve allemaal, bedankt!

Steeds een stapje dichterbij

Deze vakantie staat vrijwel alles wat ik doe in het teken van de opname op 6 januari. Hele dagen ben ik bezig om mijn to-do list af te ronden, om zo met enige rust en voorbereiding in de Hoogstraat te kunnen beginnen.

Ik heb een tijdje moeten denken over wat ik wilde doen om me daar zo veilig mogelijk te voelen, mijn plekje gezellig te maken. Maar ook hoe ik mezelf een 'opkikkertje' kon geven als het allemaal eventjes niet wilde en hoe ik daarna de draad weer op kon pakken.

Ik ben een stuk behang aan het kleuren om op te hangen op mijn prikbord als achtergrond, zodat het niet zo saai grijs of bruin is. Ook ben ik nog opzoek naar een leuk, vrolijk, nieuw dekbedovertrek om mijn bed ook een beetje gezellig te maken.

Verder heb besloten om een pot te maken met allemaal briefjes erin met positieve, inspirerende quotes en opdrachten. Dagelijks mag ik uit deze pot één briefje halen, wat er op het briefje staat wordt spreuk of opdracht van de dag! De briefjes zijn in verschillende kleuren om het wat vrolijker te maken en eigenlijk wil ik er een etiket op plakken met een positieve naam voor de pot. Ik ben al wel begonnen maar nog lang niet klaar, dus als iemand toevallig iets leuks weet om op te schrijven en erin te doen mag je het gerust delen!

Naast deze dingen staan op de to-do list ook echt hoognodige dingen zoals inpakken en naar de stad gaan voor nieuwe kleding, een mail sturen naar mijn docenten en muziek op mijn telefoon zetten. Een hele lieve vriendin heeft al muziek voor me gedownload en heeft gezorgd dat ik voor meer dan 25 uur zoet ben als ik alles achter elkaar luister. Daar ben ik haar echt ontzettend dankbaar voor.

Ik kreeg de tip van een aantal mensen om echt veel te schrijven tijdens mijn opname. Het helpt op dat moment om alles op een rijtje te zetten en vaak is het fijn en handig om het later nog eens terug te lezen. Zelf was ik het al van plan maar deze tips geven wel aan dat ik het niet weer steeds moet schrappen van wat ik wil doen. Om de tips te blijven onthouden ga ik een mooi notitieboekje kopen om alles op te schrijven en ik hoop dat het dan een beetje gaat lukken.

Ik ben erg zenuwachtig en de spanningen lopen steeds verder op en daarom is het fijn om er iets voor te doen zodat ik niet oneindig kan gaan piekeren. Helaas is mijn lichaam daar niet altijd zo mee eens dus ik ben ontzettend me en ik heb erg veel pijn, maar dat is het vast allemaal waard!

Nog 8 nachtjes slapen....

Blog Hoezo Anders: Sporten

Ik ben nooit super sportief geweest. Wel heb ik een aantal sporten versleten. De laatste sport die ik gedaan heb was volleybal. Ik vond het heerlijk en ik kon er echt mijn energie in kwijt. Toch stopte ik uiteindelijk omdat ik ruim één jaar vrijwel elke training aan de kant had gezeten. Eerst een zwaar gekneusde duim, toen een gescheurde kuitspier en later was er weer iets met mijn voet. Na elke blessure deed ik een paar trainingen mee en toen kreeg ik weer het volgende. Ik besloot een pauze in te lassen om mijn lichaam even goed te laten herstellen.

Die pauze werd niet de pauze zoals ik het gepland had. Halverwege mijn pauzejaar kreeg ik de pijnklachten die ik nu nog steeds dagelijks heb. Ik startte met fysiotherapie in een fitnesscentrum. Ondanks dat ik een fysiotherapeut naast me had staan, ik soms behoorlijk hard moest bikkelen en ik alles op een lager niveau deed dan de rest van de sportschool voelde ik me daar voor het eerst sinds maanden niet anders. Ik had het daar erg naar mijn zin. Mijn conditie werd steeds een beetje beter en ik kon meer met dezelfde hoeveelheid pijnklachten als daarvoor. Het gaf een kick als ik weer een stapje verder kon. Ik was trots op mezelf en ik kreeg eindelijk weer een beetje vertrouwen in mijn lichaam.

Na een mislukt revalidatietraject waarbij mijn conditie en mijn hoeveelheid kunnen weer achteruit was gegaan, besloot ik om terug te gaan naar mijn oude fysiotherapeut om alles weer opnieuw op te bouwen. Mijn teleurstelling was groot toen er geen vooruitgang in kwam, en na een flinke terugval was het eigenlijk gedaan. Toch wou ik het niet laten zitten. Toen mijn fysiotherapie na een paar maanden niet meer vergoedt werd, besloten we om een sportabonnement af te sluiten. Zo ging ik in mijn eentje nog een tijdje door, maar het bleef steeds slechter met me gaan. Het abonnement loopt nu nog steeds, maar ik ben er al een paar maanden niet meer te vinden.

Als het iets beter met me gaat zou ik graag weer willen beginnen om te kijken of ik het toch weer op kan bouwen. Het liefst zou ik nog een keertje willen volleyballen, al is het maar voor een paar keer. Ik heb nog een lange weg te gaan om überhaupt weer op het been te komen, maar ik hoop dat het toch nog ergens in mijn leven haalbaar wordt.

Angst

Ik ben bang voor wat er komen gaat. Niet bang als alleen spanning, maar bang als een echte angst. De afgelopen maanden heb ik heel erg in vorig jaar geleefd, toen volgde ik een revalidatietraject in Tilburg. Erg open en eerlijk ben ik hier nooit echt over geweest en dat vind ik nog steeds erg moeilijk.

Er zijn een aantal dingen daar fout gegaan. Geen enkele therapeut was bezig met zijn/haar stukje, iedereen bemoeide zich met elkaar en alles wat ik zei werd volledig uit zijn verband getrokken. Als klapper op de vuurpijl zijn er dingen tegen mijn ouders gezegd over mij die helemaal niet waar waren waardoor er veel spanningen in huis kwamen. Uiteindelijk was ik diegene die heeft gezegd dat het afgelopen was en gooide ik de handdoek in de ring, de hulpverleners wisten niet hoe snel ze me moesten laten gaan.

Het traject heeft zeker zijn sporen na gelaten. Bij elke hulpverlener ben ik wantrouwig en wil ik eigenlijk niks kwijt. Ik ben bang dat mijn woorden weer verdraaid worden, dat ik weer niet serieus word genomen, dat er weer van alles door wordt verteld terwijl dat helemaal niet nodig is. Mijn vertrouwen is weg en dat moet ik weer zien op te bouwen.

Na mijn terugval heb ik na heel lang nadenken besloten dat ik opnieuw wil revalideren. Ik besloot voor de Hoogstraat te kiezen omdat ik meerdere goede verhalen had gehoord en de sfeer daar ook meteen goed voelde toen ik op bezoek was bij Kirsten.

We zijn ondertussen een aantal maanden verder. Doordat bekend is wanneer de opname plaatsvindt, komt ook de angst weer hevig op en dat laat me enigszins twijfelen over of dit wel de goede keuze was. Toch weet ik dat ik dit moet doen en dat ik het een kans moet geven, hoe moeilijk dat ook voor me is.

Ik moet mijn angst overwinnen, me 'overgeven' aan de hulp. Ik moet leren dat niet elke hulpverlener hetzelfde is en dat er ook goede hulpverleners bestaan. Maar ik moet er vooral voor zorgen dat ik me niet afsluit en dat ga ik zeker proberen. Ik heb de eerste stap gezet en ik moet nu alleen nog maar bij stappen met mijn andere voet. Maar dat kan ik. En als het me lukt, dan komt het hopelijk allemaal goed.

Nog 15 nachtjes slapen....

Voorbereidingen opname

Afgelopen dinsdag kreeg ik mijn opnamedatum bij de Hoogstraat. Sindsdien ben ik er eigenlijk de hele tijd mee bezig. In de afgelopen dagen kreeg ik steeds meer informatie. Ik heb mijn mentor-verpleegkundige al aan de telefoon gehad en ik weet al dat ik met drie andere meisjes op een kamer zit. Ook is uitgelegd hoe de eerste dag er een beetje uitziet en dat geeft veel rust.

Ik heb de dag erna meteen afscheid genomen van mijn klas. Ondanks dat ik weinig aanwezig ben geweest en er voor mijn klas eigenlijk niks veranderd, had ik het gevoel dat ik het toch moest doen. Ik ben voor twee maanden helemaal weg voor school en dat betekent dat er ook geen pauzes meer zijn waarbij ik ze nog even zie. Ik heb het uitgelegd wat er ging gebeuren en daarna heb ik getrakteerd op cake. Het was fijn om het zo even te doen.

Verder begin ik er steeds verder naartoe te werken en langzaam kom ik op gang met het voorbereiden. Ik ben bezig met een lijstje te maken van wat ik nodig heb en wat ik allemaal wil. Zo heb ik bijvoorbeeld nog nieuwe kleren nodig en wil ik nog een aantal dingetjes maken en kopen om mijn plekje daar iets gezelliger te maken. Onder andere een nieuwe, vrolijke dekbedhoes!

Het lijstje 'ik moet en wil nog voor de opname' wordt steeds langer en ik heb geen idee of het me wel gaat lukken in de komende twee weken. Ik merk dat ik weer steeds meer pijn krijg en daarmee verschuift ook meteen mijn grens van wat ik aankan en hoe lang ik moet bijtanken. Naar mijn gevoel heb ik daarom te weinig tijd voor wil ik alles kunnen doen wat ik nog wil doen.

Het dringt steeds meer tot me door dat het echt in de buurt komt en het aftellen is ook al begonnen. Nog 16 nachtjes te slapen.....

CosmoGirl

Half mei werd ik gevraagd voor een artikeltje in de CosmoGirl 'Ik heb een hekel aan de zomer omdat....' Dit aanbod heb ik afgeslagen omdat ik helemaal geen hekel aan de zomer heb. Daarna kwam al snel het idee om mijn verhaal onder het kopje 'mijn verhaal' te zetten. Al snel stemde ik hiermee in en waren de plannen gemaakt.

Een paar maanden later heb ik een stukje geschreven en opgestuurd. Afgelopen week kreeg ik al enkele reacties van abonnees, maar vandaag is het nummer ook te krijgen in de winkel! Ik ben heel erg tevreden over het eindresultaat, maar vooral heel trots! Mijn verhaal, mijn tekst!

'Wauw! Het komt zelden tot nooit voor dat ik zo weinig aan een verhaal moet veranderen. Mijn complimenten! Als je inderdaad schrijfambities hebt, raad ik je zeker aan hiermee door te gaan!'

Dit was een reactie van de redacteur die zich bezig hield met mijn verhaal. Ik vond het een heel groot compliment en het gaf zeker een boost op mijn zelfvertrouwen.

Ik ben even op school geweest om het te laten zien en al snel wilden een aantal docenten het artikeltje kopiëren. Uiteindelijk is er besloten om het in a3-formaat in de docentenkamer op te hangen, iets wat ik ook erg leuk vond om te horen.

Mijn verhaal kwam bij veel docenten binnen en één daarvan doet vrijwilligerswerk bij de radio en tv-zender van onze gemeente. Deze vond me wel geschikt voor een interview in een bepaald programma wat zijn collega doet. Als ik interesse heb, geeft hij mijn gegevens door en als diegene me ook geschikt vind heb ik dus een interview. Op dit moment ben ik aan het bedenken wat ik hiermee wil, maar ik zie dit ook zeker als een compliment!

Dit artikel heeft me veel goeds gebracht en ik krijg veel leuke en fijne reacties. Het tijdschrift is van 19 december t/m 15 januari te koop!

Opname revalidatie

Vandaag kreeg ik een telefoontje van revalidatiecentrum de Hoogstraat in Utrecht. De intake is helemaal afgerond en deze week zou ik te horen krijgen wat het officiële behandelplan werd. In het eerste telefoongesprek kreeg ik een datum van mijn opname. 6 januari om 10:00.

De opname is 8 weken lang en in de weekenden mag ik naar huis. Ik voel van alles. Aan de ene kant ben ik erg blij, helemaal omdat ik er zolang op heb gewacht. Aan de andere kant komt het nu opeens heel erg dichtbij. De spanning is flink gestegen en ergens is er ook dat gevoel: 'Ik wil niet.' Natuurlijk wil ik. Ik wil me beter voelen en omgaan met de pijn, dit is daarvoor nodig. Maar ik ben bang dat ik er nog niet klaar voor ben, maar zal je ooit klaar zijn voor een opname?

2014 wordt een nieuw jaar met heel veel nieuwe kansen. Een daarvan is deze en die wil ik optimaal gebruiken. Ik hoop dat ik in de tijd dat ik daar ben soms wat energie heb om te schrijven en anders denk ik dat ik daar in de weekenden wel tijd voor vrij ga maken. Het is immers niet niks en ik denk dat het voor mijn gedachtes ook goed is om het op te schrijven.

Morgen is mijn laatste les met mijn stamklas voor de kerstvakantie, daarna ben ik minimaal 2 maanden niet meer op school. Ik heb daarom besloten dat ik toch 'iets' wil doen.Geen afscheid maar een pauze. Ondanks dat ik weinig in de klas ben vind ik dat ik toch iets moet doen. Misschien wel alleen voor mijn eigen gevoel. De cake is gekocht en ik hoop dat ik me daarom ook goed genoeg voel. Ik ben benieuwd.