Vrijdag 29 juni 2012

Het is 's ochtends 10 uur, de deurbel gaat. Ik word er wakker van, met een duffe kop stap ik uit bed en doe de lamp aan. De bel gaat nog een keer, bedacht me dat het vrijdagochtend was en dat diegene die voor de deur stond lekker pech had, lamp uit en terug mijn bed in. Toch niet meer geslapen, jammer.

De hele dag veel zenuwen, pas om 16:10 de afspraak bij medifit voor het beginnen van fysiotherapie voor revalidatie. Uiteindelijk zoals altijd haasten, nog even dit doen, oh en nog dat. Ik ben mijn haar vergeten te doen! Om 16:00 stapte ik samen met mama in de auto, we kwamen net optijd aan. De eerste indruk op het gebouw was goed, er hing een goede, fijne sfeer. Ook nadat ik naar binnen was geroepen, een fijne begeleidster. Daar ben ik blij om, ik ben tenslotte minimaal 2 keer in de week daar, en dat minimaal 2 maanden lang. Terug naar huis met een fijn gevoel.

Thuis eventjes op de bank gezeten, kort daarna al eten warm gemaakt. Bami, nog over van gisteravond. Daarna slaat de moeheid erin, even uitrusten. Ondertussen slijmen bij mijn broer of hij een cadeautje wil inpakken, mijn inpakkunsten zijn niet geweldig. Uiteindelijk is hij zo lief om het te doen, lieve broer! Als iedereen uit huis is beginnen met zingen, achterdeur vergeten dicht te doen. Heel de buurt kon dus nog mee genieten. :)

Rond 10 over 8 stond mijn broer weer voor de deur, een vriendin ophalen en naar een houdoe-feestje van een andere vriendin, ze gaat verhuizen. Een gezellig feestje, veel gelachen. De afspraak dat iedereen een keer langskomt bij haar nieuwe huis, daar een 'welkomsfeest.' Rond kwart voor 12 weer thuis, erg moe. Na het medicijnen slikken naar boven en naar bed, hopen op een goede nacht.

Waar zal ik beginnen

Eind november 2011 werd ik ziek, gewoonlijk voor die tijd. Een griepje dat heerste, mijn kennende doe ik altijd mee, zo ook deze keer. Maar toen ik na 2 weken nog altijd hangerig was en erg moe besloot ik samen met mijn moeder toch een bezoek aan de huisarts te maken. Daar werd gezegd dat dit waarschijnlijk een nasleep van de griep zou zijn en dat het vanzelf weg zou trekken na een paar weken, zo niet moesten we terugkomen. Omdat ik gek werd van het thuis zitten besloot ik 3 uur per dag naar school te gaan. Een paar weken later was het niet over en gingen we terug naar de huisarts. Er zou bloed geprikt worden, voor onder andere de ziekte van Pfeiffer. Deze was negatief. Dan zou het waarschijnlijk het broertje/zusje van Pfeiffer zijn, er werd niet opnieuw bloed geprikt. Een week later drong ik aan, ik wilde weten of het dat echt was, ook dit was negatief. Er zou opnieuw bloed geprikt moeten worden voor verdere onderzoeken.
31 december een klein feestje. Oudjaarsavond. Om 12 uur naar buiten, en vroeg (voor mijn doen) naar binnen gebonjourd door mijn ouders. Met grote tegenzin, het was gezellig buiten :) Toen ik 's ochtends ('s middags, slaapkop) wakker werd had ik stekende pijn in mijn handen en voeten, moeite met lopen, ook schrijven was een probleem. Het trok niet weg en werd steeds erger, weer een bezoekje aan de huisarts, weer bloedprikken. Uiteindelijk doorgestuurd naar de kinderarts, we zijn toen naar Tilburg gegaan. Een kinderarts die verstand had van 'onbegrepen lichamelijke klachten.' Een aardige man, humor. Ook daar werd, alweer, bloed geprikt. Pijnstillers voorgeschreven gekregen, 3 maal daags diclofenac. Later kreeg ik daar de maagbeschermer 'omeprazol' bij, omdat ik erg misselijk was. Uit het bloedonderzoek kwam een ijzertekort. Maar nog geen bloedarmoede, er kwamen ook ijzerpillen bij. (Hier zijn we na nog geen week mee gestopt, ik was er zó beroerd van dat ik ze beter niet kon slikken.) Omdat er na, in totaal 6 keer bloed geprikt te hebben, niks uitkwam, kreeg ik de uitsluitingsdiagnose 'benigne pijnsyndroom.'

Lichamelijk kreeg ik steeds meer pijn. Pijn in mijn knieen, heupen en zijen kwamen erbij. Ondanks dat ik zo weinig op school ben geweest, ben ik tóch over naar 4 havo.

 Al 7 maanden ziek, a.s. zondag (1 juli) 6 maanden pijn. Vanaf de 6 maanden wordt deze ziekte chronisch genoemd. Dit houdt overigens niet in dat ik nooit meer beter kan worden. Maar naarmate de tijd verstrijkt, hoe kleiner de kans is dat het nog overgaat. Ik ben doorgestuurd naar het revalidatiecentrum op het Leijpark, waar ik pas na de zomervakantie terecht kan. Hierdoor begin ik morgen (vrijdag, 29 juni) met de intake van de revalidatie (fysiotherapie) in de buurt. Erg zenuwachtig, we laten het allemaal maar op ons afkomen.