Een slechte nacht, uit bed gevallen. Gebeurt wel vaker. Ik denk dat het komt door weinig evenwicht. Ben vaak wat gammel en val sneller om. Op de overloop gerommel, mijn broer en zijn vriendin schreeuwen en lachen. Niet zo gek, het was al laat. Ik blijf even liggen maar kleedt me uiteindelijk gauw aan. Blijf nog even op bed zitten voordat ik tot actie kom.
Beneden proberen twee broodjes naar binnen te werken, toch lukt het me niet, na anderhalf broodje zit ik vol. Ik moet naar de revalidatie/fysiotherapie. Geen zin, veel spierpijn van gister. Als ik vraag of mijn sportkleding uit de was is, zegt mama dat mijn shirt er nu nog inzit... Te laat, fijn. Een ander shirt zoeken, we komen op een shirt uit dat vloekt bij mijn haar. Ik baal. Ondanks de spierpijn wil ik op de fiets, de regen valt met bakken naar beneden. Grapje, breng me toch maar.
In de kleedkamer weer ruzie met het kluisje, ik ben chagrijnig. Alsof het dunne draadje zometeen knapt. Het niveau gaat vandaag omhoog, 2 minuten langer fietsen. Dat lijkt misschien niet veel, maar ik moet het tempo hoog houden. De spierpijn nekt hem, revalidatie wordt zwaar. Toch hou ik vol, niet opgeven, niet laten merken dat je je niet goed voelt. Dat lukt. Als ik terugkom in de kleedkamer hebben 2 oudere vrouwen een discussie. Volgens één gaat medifit verhuizen. 'Bij het tankstation in Drunen.' 'Welk tankstation?' Ik reageer met: 'U bedoelt shell.' 'Ja, ik bedoel Shell.' zegt de ene die beweert dat medifit verhuisd. 'Nee, je bedoelt niet Shell.' Zegt de andere die het niet gelooft. Ik heb hier geen zin in, beide proberen ze me nu te beinvloeden dat diegene gelijk heeft. Als ik doei zeg, reageert niemand. Dan niet. Ik loop weg.
Eenmaal thuis ben ik kapot, op de bank liggen. Rustig aan doen. Na het eten veel piekeren, spanning loopt op. Ik trek het niet meer, ik moet uitwaaien. Ondanks de spierpijn ga ik fietsen, weer naar Drunen. Tranen branden, ik wil niet huilen. Deze ziekte krijgt me niet klein, doorzetten. Bijna in Drunen gaat het wel weer. Ik zie donkere wolken, zie de bui al hangen. (letterlijk) Als een gek fiets ik door, het begint al te druppen. Op zoek naar een bushokje. In de 1e stonden veel mensen, wil ik niet bij staan. In de 2e stond al iemand met een fiets. Uiteindelijk kom ik aan bij het 4e bushokje: LEEG! Gauw parkeer ik mn fiets en ren eronder. 3 minuten later stopt het met regenen, toch durf ik niet door te fietsen. De wolken zijn daar te donker voor, nog even wachten. Twee mensen kijken voor mij op buienradar, die zegt dat er geen regen meer komt. Toch weer op weg terug naar huis. Al gauw merk ik dat de pijn er weer inhakt, afgekoeld van het zitten. Ik wil naar huis, fiets toch door. Uiteindelijk moet ik toch even stoppen, en nog kwamen de tranen eruit. Nu niet van de stress, nu van de pijn. Toen het weer een beetje ging verder doorgefietst. Een rustig tempo.
Eenmaal thuis rustig op de bank, een film afkijken. Daarna een serie. Ik voel me beroerd. Mijn moeder reageert dat ik koortsblosjes heb, voelt aan mijn wang en zeg dat ik gloei. Ook krijg ik er hoofdpijn bij. Wat een rot avond, ik zie een rot nacht hangen. Ik hoop op wat anders.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten