Hieperdepiep hoera!

Hieperdepiep hoera! Dit blog bestaat vandaag 2 jaar!

29 juni 2012 zette ik met enige spanning mijn eerste blogbericht online. Wat zou de wereld van mijn verhaal vinden? Hoe reageert mijn omgeving erop? Nu, twee jaar later, ben ik alleen maar heel blij dat die stap heb gezet. Wat heb ik er veel door meegemaakt en wat heb ik er veel mensen door leren kennen! Mensen die me begrijpen, die weten wat je doormaakt en die je kunnen steunen in mindere tijden.

Ik praatte niet veel over de pijn, over hoeveel invloed het op mijn leven had en hoe verdrietig ik daarover was. Ik wilde anderen niet lastig vallen en daarom kropte ik alles op. Pas toen ik begon te schrijven over mijn leven begrepen mensen hoe dat was en wat ik doormaakte. Wat heb ik vaak de woorden 'Ik wist niet dat het zó erg was' gehoord. Het werd mijn manier om me te uiten en door het schrijven begon ik stapje voor stapje het leven met pijn een klein beetje te accepteren.

Inmiddels heeft dit blog gisteren de mijlpaal van 20.000 views overschreden en dat maakt me natuurlijk heel erg trots. Maar waar ik vooral heel erg trots op ben is dat ik gevraagd werd voor een artikel in de CosmoGirl doordat de redacteur via via via op mijn blog terecht was gekomen. Na een tijdje nadenken kon ik natuurlijk geen nee zeggen en heb ik deze kans aangegrepen. Daarbij creëerde we zo meer bekendheid voor chronische pijn, wat hard nodig is omdat er zo'n 800.000 mensen in Nederland zijn die te maken hebben met chronische pijn!

Om de verjaardag van dit blog te vieren had ik heel erg veel ideeën. Helaas was school eventjes belangrijker en kon ik mijn ideeën nog niet voor vandaag uitwerken. Ik wil een andere aanvulling aan mijn blog geven en dit leek me een geschikt moment. Hoe? Dat weet ik nog steeds niet helemaal (keuzes!), maar in de komende maand gaan er waarschijnlijk nog wat dingetjes veranderen!

Daarbij heb ik een facebookpagina aangemaakt en deze kan je natuurlijk liken! Zo blijf je altijd op te hoogte van mij, een nieuw blogbericht en alle veranderingen die er gaan komen! :)

Op naar jaar nummer 3! Eten jullie nog even een taartje mee?

Blog Hoezo Anders: Afscheid

Ik ben geen kei in keuzes maken, overigens ook nooit geweest. Toch heb ik deze keer de knoop redelijk snel doorgehakt. Ik stop met het bloggen voor Hoezo Anders. Een moeilijke keuze was het wel, maar ik weet dat dit het beste is. Ik heb deze weg bewandeld, maar het is nu tijd voor mij om af te slaan en een ander pad te gaan bewandelen.

Ik begon maart vorig jaar met bloggen voor deze stichting, net na mijn terugval. Het was het enige wat ik afgelopen jaar deed naast op de bank liggen en het heeft me daarmee ook een heleboel afleiding gegeven. Ik heb het altijd erg leuk gevonden en het was een hele andere manier van schrijven dan dat ik op mijn persoonlijke blog deed. Ik ben anders naar verschillende onderwerpen gaan kijken en ik kreeg veel leuke, lieve en fijne reacties via Twitter op de blogs waardoor ik er ook heel veel kracht uithaalde. Ik heb een kans gekregen om me verder te ontwikkelen, daar ben ik dankbaar voor.

Begin dit jaar heb ik in mijn opname in het revalidatiecentrum geleerd dat niet altijd alles over de pijn moet gaan. Er zit een Marleen achter de pijn en dat wil ik steeds meer gaan omdraaien. De focus hoeft niet altijd op de pijn te liggen, het mag ook op de persoon liggen die ik ben en dat was ik vergeten toen het zo slecht met me ging. Nu het beter met me gaat is het tijd om stapjes terug te gaan maken naar het normale leven en dat is wat ik nu ook ga doen.

Ik ben er ook nog lang niet qua gezondheid en ik heb nog een hele weg te gaan, maar als ik terugkijk met hoe het eerst met me ging heb ik al zoveel afgelegd en ik ben ontzettend dankbaar dat ik dat heb kunnen doen. Ik ga weer naar school, ik heb een bijbaantje en ik kan leuke dingen doen met vriendinnen in mijn vrije tijd, wat wil een mens nog meer? Ik heb het normale leven gemist en ik wil daar bewust van gaan genieten omdat ik weet hoe snel het zomaar weer uit je handen kan glippen.

Ik hoop dat iedereen stappen kan gaan maken net zoals ik die heb gemaakt en dat iedereen een zo normaal mogelijk leven kan lijden. Geloof in jezelf, leef je eigen droom en dan weet ik zeker dat je veel meer kan dan je denkt. ‘Geloof in het onmogelijke en het is mogelijk!’ Lieve allemaal, bedankt!

'Maar je bent toch beter?'

Steeds vaker krijg ik de vraag 'Maar je bent toch beter?' als ik aangeef dat ik iets niet kan. Ik weet nooit zo goed wat ik moet antwoorden. Volgens de revalidatiedoelen ben ik 'beter,' ik doe weer alles en daar gaat het vooral om. Maar in werkelijkheid ligt het een stuk ingewikkelder. Nog steeds belemmerd de pijn me elke dag, weliswaar op een andere manier dan eerst, maar ik moet steeds weer die keuzes maken en nadenken bij alles wat ik doe. Is het handig wat ik doe? Is het het wel waard als ik hier een hoge tol voor moet betalen?

'Beter' voel ik me niet. Bij lange na niet zelfs. Ik voel nog steeds helse pijnen de gehele dag door. Pijn waardoor ik 's nachts nog steeds maar 2-3 uurtjes slaap. Pijn waardoor ik na elke leuke activiteit de dag daarna weer veel moet inleveren. Pijn die op sommige momenten zo erg is dat ik moet spugen. Pijn die zorgt dat ik soms letterlijk in elkaar stort. En als ik er nog steeds zoveel last van heb, wil ik me dan wel beter noemen?

'Ja maar door de revalidatie is de pijn toch minder geworden?' Nee! Eerder erger. Dat klinkt misschien heel stom, ik kan en doe namelijk veel meer. Maar doordat ik meer kan en ga doen heb ik ook veel meer last. Dat heb ik ervoor over aangezien dingen kunnen doen het allerfijnste is dat er bestaat!

Naar mijn idee ben ik pas 'beter' als de pijn weg is, als ik er geen rekening mee hoef te houden. Als ik nu zou zeggen dat ik beter was, zou het voor iedereen veel ingewikkelder zijn als ik ergens zou moeten stoppen omdat het niet gaat. Want waarom zou je stoppen als je toch geen pijn meer hebt? Dan ben je toch lui en heb je er gewoon geen zin in? Ik loop al heel veel tegen dit soort onbegrip aan, laat staan als ik ook nog van de daken roep dat ik beter ben!

Vallen en opstaan, knokken en doorgaan!

'Vallen en opstaan, knokken en doorgaan!' Dat is wat de afgelopen dagen veel uit mijn mond kwam toen mensen vroegen hoe het met me ging. Over het algemeen gaat het eigenlijk heel erg goed met me. Mijn lichaam kan zoveel aan en ik blijf mezelf elke dag verbazen. Ik ga naar school, ik werk vrijwel elk weekend en ik ben niet meer elke dag bekaf en ik sla sommige dagen zelfs het liggen op de bank over. Wat heb ik een stappen gezet!

Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Mijn weerstand blijft verschrikkelijk laag en daardoor ben ik vatbaar voor alle virusjes die in de lucht hangen. Al wekenlang ben ik niet lekker en afgelopen week zette het weer door. Een fikse verkoudheid zorgde ervoor dat mijn leven weer op z'n kop ging staan. Elke hoestbui zorgde voor een pijnaanval en uiteindelijk lag ik meer op de bank van de pijn dan van de verkoudheid zelf. Normaal lopen lukte niet meer en ook op de trap moest ik weer bijstappen.

'Niet weer...' Dat was mijn allereerste gedachte. De angst voor weer zo'n ellendige terugval was groot. Ik wilde niet weer 1 jaar thuis zitten, niet weer blijven zitten, niet weer alle leuke dingen moeten opgeven. Maar tegelijkertijd voelde ik mijn spieren in een hard tempo steeds verder afzwakken, en uiteindelijk kon ik alleen maar huilen. Verdrietig omdat ik eindelijk het 'gewone' leven weer geproefd had en nooit meer terug wilde. Boos, omdat ik in mijn ogen weer 'gefaald' had. Maar ik was vooral heel bang dat het weer echt zo erg zou zijn en het niet zomaar op te lossen was.

Terecht was mijn boosheid en angst echter niet. Qua verkoudheid knapte ik weer een beetje op en uiteindelijk durfde ik weer te oefenen met lopen. Het kostte me een paar uur, maar uiteindelijk lukte het me om weer gewoon te lopen op sokken. Op schoenen ging het nog niet helemaal goed en maakte ik nog rare stapjes, maar desalniettemin zag het er al een stuk beter uit. Ook traplopen ging na een tijdje oefenen weer oké.

Mijn angst werd geen werkelijkheid. Het was maar een kleine terugval en dat kan ik aan. Ik maak stapjes en ik laat het leven me echt niet zomaar nog een keer afnemen. Misschien gaat alles nog niet helemaal zo goed als eerst en moeten mijn spieren weer hard trainen om weer zo sterk te worden als voor deze terugval, maar dat gaat me lukken. Binnen de kortste keren is fietsen naar school weer een eitje in plaats van een grote opgave!