Gisteravond viel ik snel in slapen. Ik ben niet verbaasd, ik was te moe om nog wakker te blijven. Ook heb ik doorgeslapen, ik ben niet wakker geweest. Pas rond half 9 werd ik wakker van de pijn, ik ben erg tevreden over deze nacht.
Als ik uit bed wil heb ik te veel pijn, het lukt me niet goed. Ik verzamel moed en energie, uiteindelijk lukt het me toch. Omkleden. Daarna rusten op een krukje in de badkamer. Pijnaanval na pijnaanval. Ik vraag me af hoe ik beneden kom. Als ik op de trap sta zie ik zwarte vlekken van de pijn, ik begin me nog meer zorgen te maken. Uiteindelijk kom ik heelhuids beneden. Meteen strompel ik door naar de bank, ik pak de afstandsbediening en ik ga op de bank liggen.
De tv doet het niet. Ik ben erg chagrijnig. Weer opstaan, ik rommel wat aan de kabeltjes, uiteindelijk doet hij het weer. Even later zet ik een dvd op, Brave. Ik betwijfel of ik er veel van mee krijg. Het gaat om het geluid. Soms lig ik met mijn ogen dicht, ik ben moe. Na de dvd ga ik rechtop zitten, ik probeer een update naar mijn docenten te sturen. Het lukt niet. Uiteindelijk ga ik toch weer op de bank zitten en zet de ik de tv weer aan, meer kan ik niet maken van deze dag.
's Avonds kijk ik de laatste aflevering van 'Divorce.' Ik geniet. Daarna check ik nog even magister voor punten, ik heb een 8 voor economie terug. Niet slecht. Dan naar bed. Ik ben moe. Ik doe mijn ogen dicht en ik begin te draaien. Ik lig klaar wakker van de pijn, niet weer. Hopelijk lukt het toch nog om iets van deze nacht te maken, ik heb het nodig. En niet zo'n beetje ook.
donderdag 28 maart 2013
Zaterdag 9 maart 2013
Een beetje redelijke nacht. Toch baal ik dat ik om kwart voor 9 al wakker ben, ik had graag wat langer willen slapen. De hele dag ben ik aan het hangen, ik doe weinig. Veel whatsappen, tv kijken en stomme spelletjes spelen. Ik heb weinig energie.
Aan het einde van de middag word ik uitgenodigd voor de verjaardag van Kirsten, mits ik er energie voor heb. Ik bespreek het met mijn moeder. Ze stemt ermee in, ook mits ik me goed genoeg voel. Ik heb er zin in, hopelijk voel ik me volgend weekend goed genoeg.
's Avonds kijk ik 'Weet Ik Veel.' Ik doe een wedstrijd met Aniek, een lotgenoot. Uiteindelijk wint zij. Daarna kijk ik 'De Grote Improvisatieshow.' Ik ben moe maar ik wil het toch graag afkijken. Daarna ga ik meteen naar mijn bed toe, ik ben nog steeds helemaal opgebrand.
Aan het einde van de middag word ik uitgenodigd voor de verjaardag van Kirsten, mits ik er energie voor heb. Ik bespreek het met mijn moeder. Ze stemt ermee in, ook mits ik me goed genoeg voel. Ik heb er zin in, hopelijk voel ik me volgend weekend goed genoeg.
's Avonds kijk ik 'Weet Ik Veel.' Ik doe een wedstrijd met Aniek, een lotgenoot. Uiteindelijk wint zij. Daarna kijk ik 'De Grote Improvisatieshow.' Ik ben moe maar ik wil het toch graag afkijken. Daarna ga ik meteen naar mijn bed toe, ik ben nog steeds helemaal opgebrand.
Vrijdag 8 maart 2013
Weer zo'n rot nacht, om kwart over 6 heb ik nog niet geslapen, wel even liggen doezelen. Om 7 uur besluit ik nog 3 uur te blijven liggen en te rusten omdat ik de energie hard nodig heb, slapen lukt niet met deze pijn. Om half 10 heb ik er genoeg van. Ik stap uit bed en begin de dag met paracetamol, deze blijft gelukkig binnen. Wel ben ik er nog misselijker van geworden, dit is niet ideaal.
Een uur later, nadat ik diclofenac geslikt heb, probeer ik wat te eten. Het gaat moeizaam. Even later heb ik een klein papiersneetje in mijn vinger. Het bloed hevig. Elke keer als ik iets aanraak begint het opnieuw. Ik besluit een pleister te pakken, ik heb zo een rekentoets op school op de computer, ik heb weinig zin dat het daar ook zo hard gaat bloeden.
Even later sta ik buiten te wachten op mijn broer, hij brengt me naar school. Als ik op school ben even kletsen in de pauze, daarna start de rekentoets. De stoelen zitten niet lekker met pijn, het is een toets van minimaal 2 uur, je kan er max. 3 uur overdoen. Pijn leidde me ontzettend af, ik heb het gevoel dat ik het niet zo heel goed gemaakt heb, ondanks dat ik goed ben in rekenen. Na de toets wacht ik buiten op de auto, ik moet lang wachten en staan doet ontzettend veel pijn. Mijn energie is op.
Als we thuis zijn spoor ik mijn moeder aan om de kinderarts te bellen. We hebben een afspraak op 4 april. Daarna gaan we een vakantie boeken, ik heb geen zin. Ik wil liever niet op vakantie naar Turkije met deze pijn, ik zie het niet zitten. Uiteindelijk heb ik een huilbui bij het reisbureau. Ik loop boos naar buiten, ik heb al meerdere keren duidelijk gemaakt dat ik niet op vakantie naar Turkije wil. Even later komen ook mijn ouders, ze hebben nog niet geboekt.
Als we weer thuis zijn, bespreken we het opnieuw. Ik geef aan dat ik weinig zin heb. Als eerste vliegen, daar heb ik al een hekel aan. Nu ook nog met pijn. Daarbij moet ik dan meer dan 4 uur zitten. Iets waarbij ik nu al bij 5 minuten veel meer pijn van krijg. Ook heb ik weinig zin om in een hotel te zitten waar ik weinig kan. Als laatste vind ik het erg vervelend om niet thuis te zijn, of in de buurt van mijn huis als ik erg beroerd ben. Ik wil mijn eigen dingen om me heen. Uiteindelijk besluiten we dit jaar wel op vakantie te gaan, maar gewoon in Nederland te blijven. We kunnen evt. een nachtje naar huis als het niet gaat.
's Avonds kijk ik 'Everbody Dance Now.' Het duo (Jamie en Joni) die van de dansschool van mijn nicht komen doen mee. Ze zijn goed en heel twitter ontploft met leuke reacties. Ik geniet en ik ben ook wel een beetje trots, ondanks dat ik er weinig mee te maken heb. Kijk hier de auditie van Jamie en Joni. Ook kijk ik nog een aflevering 'Moordvrouw' voordat ik naar bed ga. Hopelijk nu wel een nachtje slaap, ik ben helemaal op.
Een uur later, nadat ik diclofenac geslikt heb, probeer ik wat te eten. Het gaat moeizaam. Even later heb ik een klein papiersneetje in mijn vinger. Het bloed hevig. Elke keer als ik iets aanraak begint het opnieuw. Ik besluit een pleister te pakken, ik heb zo een rekentoets op school op de computer, ik heb weinig zin dat het daar ook zo hard gaat bloeden.
Even later sta ik buiten te wachten op mijn broer, hij brengt me naar school. Als ik op school ben even kletsen in de pauze, daarna start de rekentoets. De stoelen zitten niet lekker met pijn, het is een toets van minimaal 2 uur, je kan er max. 3 uur overdoen. Pijn leidde me ontzettend af, ik heb het gevoel dat ik het niet zo heel goed gemaakt heb, ondanks dat ik goed ben in rekenen. Na de toets wacht ik buiten op de auto, ik moet lang wachten en staan doet ontzettend veel pijn. Mijn energie is op.
Als we thuis zijn spoor ik mijn moeder aan om de kinderarts te bellen. We hebben een afspraak op 4 april. Daarna gaan we een vakantie boeken, ik heb geen zin. Ik wil liever niet op vakantie naar Turkije met deze pijn, ik zie het niet zitten. Uiteindelijk heb ik een huilbui bij het reisbureau. Ik loop boos naar buiten, ik heb al meerdere keren duidelijk gemaakt dat ik niet op vakantie naar Turkije wil. Even later komen ook mijn ouders, ze hebben nog niet geboekt.
Als we weer thuis zijn, bespreken we het opnieuw. Ik geef aan dat ik weinig zin heb. Als eerste vliegen, daar heb ik al een hekel aan. Nu ook nog met pijn. Daarbij moet ik dan meer dan 4 uur zitten. Iets waarbij ik nu al bij 5 minuten veel meer pijn van krijg. Ook heb ik weinig zin om in een hotel te zitten waar ik weinig kan. Als laatste vind ik het erg vervelend om niet thuis te zijn, of in de buurt van mijn huis als ik erg beroerd ben. Ik wil mijn eigen dingen om me heen. Uiteindelijk besluiten we dit jaar wel op vakantie te gaan, maar gewoon in Nederland te blijven. We kunnen evt. een nachtje naar huis als het niet gaat.
's Avonds kijk ik 'Everbody Dance Now.' Het duo (Jamie en Joni) die van de dansschool van mijn nicht komen doen mee. Ze zijn goed en heel twitter ontploft met leuke reacties. Ik geniet en ik ben ook wel een beetje trots, ondanks dat ik er weinig mee te maken heb. Kijk hier de auditie van Jamie en Joni. Ook kijk ik nog een aflevering 'Moordvrouw' voordat ik naar bed ga. Hopelijk nu wel een nachtje slaap, ik ben helemaal op.
Donderdag 7 maart 2013
Als de wekker gaat blijf ik nog een tijdje liggen. Uiteindelijk heb ik nog een half uur en moet ik me haasten. Ik ontbijt met twee broodjes. Daarna heel misselijk, ik begin met kokhalzen. Zo had ik het niet gepland. Uiteindelijk ga ik toch naar school voor 2 lesuren. Ik ga naar geschiedenis en maatschappijwetenschappen, beide lessen ben ik al een paar weken niet geweest.
Mijn blogbericht voor 'Hoezo Anders?' wordt in de ochtend op de site geplaatst. Ik krijg veel leuke reacties. Onder andere van de hoofdredacteur van Hoezo Anders: 'Ik ben echt onder de indruk van jouw blog. Je schrijft het met zoveel eerlijkheid, het komt bij mij binnen. Respect voor jou!' Deze reacties doen me goed.
Terwijl ik dat lees zit ik in de auto terug naar huis, twee uurtjes school gehad. Ik ben moe. Daarna rusten, dat is de bedoeling. Ik vind het lastig om te blijven liggen. Uiteindelijk lukt het me ook niet. Ik heb zin in friet. Cynthia en Lizz zijn bij de friettent. Ik fiets ernaartoe, daar ben ik weer misselijk. Geen friet voor mij. Daarna fiets ik even mee. We eten bij Lizz een ijsje en daarna ga ik naar huis. Het doet me goed om eventjes iets anders te doen dan rusten, school en fysiotherapie.
Als ik thuiskom echt even rusten. Ook deze keer is het van korte duur. Rond 3 uur stap ik op de fiets naar Drunen, op naar medifit om in mijn eentje de fysiotherapie te doen. Ik heb veel pijn, dan is het opeens een heel lang stuk fietsen. Als ik aankom ben ik moe, heel moe. Moet ik nu nog fysiotherapie gaan doen? Ik verzamel wat moed en ik ga uiteindelijk toch aan de slag.
Na de fysiotherapie heb ik het gevoel alsof ik ga flauwvallen van de pijn, ik zit alleen in de kleedkamer. Uiteindelijk besluit ik alleen mijn schoenen te wisselen en zo naar huis te fietsen. Ik moet gaan proberen om toch op de fiets naar huis te komen, anders moet ik mijn fiets daar laten staan. Na kort fietsen sta ik aan de kant. Eventjes met iemand bellen. Zo'n half uur later fiets ik door naar huis, mijn energie is op.
Aan het einde van de avond slik ik paracetamol, daarna weer uitspugen. Dit heeft geen zin. Ik besluit om morgen gewoon 3x diclofenac te slikken, kijken of het met drie op één dag wel helpt. De pijn is niet meer uit te houden. Hopelijk kom ik wel in slaap, ik betwijfel het. Met deze pijn lukt niks, daar ben ik al vaak genoeg achtergekomen.
Mijn blogbericht voor 'Hoezo Anders?' wordt in de ochtend op de site geplaatst. Ik krijg veel leuke reacties. Onder andere van de hoofdredacteur van Hoezo Anders: 'Ik ben echt onder de indruk van jouw blog. Je schrijft het met zoveel eerlijkheid, het komt bij mij binnen. Respect voor jou!' Deze reacties doen me goed.
Terwijl ik dat lees zit ik in de auto terug naar huis, twee uurtjes school gehad. Ik ben moe. Daarna rusten, dat is de bedoeling. Ik vind het lastig om te blijven liggen. Uiteindelijk lukt het me ook niet. Ik heb zin in friet. Cynthia en Lizz zijn bij de friettent. Ik fiets ernaartoe, daar ben ik weer misselijk. Geen friet voor mij. Daarna fiets ik even mee. We eten bij Lizz een ijsje en daarna ga ik naar huis. Het doet me goed om eventjes iets anders te doen dan rusten, school en fysiotherapie.
Als ik thuiskom echt even rusten. Ook deze keer is het van korte duur. Rond 3 uur stap ik op de fiets naar Drunen, op naar medifit om in mijn eentje de fysiotherapie te doen. Ik heb veel pijn, dan is het opeens een heel lang stuk fietsen. Als ik aankom ben ik moe, heel moe. Moet ik nu nog fysiotherapie gaan doen? Ik verzamel wat moed en ik ga uiteindelijk toch aan de slag.
Na de fysiotherapie heb ik het gevoel alsof ik ga flauwvallen van de pijn, ik zit alleen in de kleedkamer. Uiteindelijk besluit ik alleen mijn schoenen te wisselen en zo naar huis te fietsen. Ik moet gaan proberen om toch op de fiets naar huis te komen, anders moet ik mijn fiets daar laten staan. Na kort fietsen sta ik aan de kant. Eventjes met iemand bellen. Zo'n half uur later fiets ik door naar huis, mijn energie is op.
Aan het einde van de avond slik ik paracetamol, daarna weer uitspugen. Dit heeft geen zin. Ik besluit om morgen gewoon 3x diclofenac te slikken, kijken of het met drie op één dag wel helpt. De pijn is niet meer uit te houden. Hopelijk kom ik wel in slaap, ik betwijfel het. Met deze pijn lukt niks, daar ben ik al vaak genoeg achtergekomen.
dinsdag 19 maart 2013
Woensdag 6 maart 2013
Voor de wekker wakker, het is te vroeg. Nog geen 4 uur geslapen. Ik weet al dat het een rotdag gaat worden. Ik heb al heel veel pijn voordat ik opsta, ik hoop dat ik nog een beetje fatsoenlijk kan lopen. Ik ga 2 uur naar school en daarna is mijn energie weer volledig op. Thuis weer enige tijd op de bank, het gaat niet goed. Aan het einde van de middag heb ik een klein beetje energie, ik ga even online op Neuzenroode, maar ik vind het al gauw te druk. Daarna weer op de bank. Ik heb weer te veel gedaan.
's Avonds is de pijn niet meer te harden. Ook ben ik aan het nadenken om opnieuw te revalideren, dit keer in een ander revalidatiecentrum. Uiteindelijk maak ik een beslissing. Daarna ga ik douchen, alles van me af spoelen en hopen dat de warmte helpt tegen de pijn.
Na het douchen beslis ik welke lesuren ik naar school ga. Ik besluit het 3e en het 4e lesuur te gaan. Daarna ga ik naar bed, ik ben moe. Heel moe. Morgen voor het eerst in mijn eentje fysiotherapie, ik ben benieuwd hoe het gaat.
's Avonds is de pijn niet meer te harden. Ook ben ik aan het nadenken om opnieuw te revalideren, dit keer in een ander revalidatiecentrum. Uiteindelijk maak ik een beslissing. Daarna ga ik douchen, alles van me af spoelen en hopen dat de warmte helpt tegen de pijn.
Na het douchen beslis ik welke lesuren ik naar school ga. Ik besluit het 3e en het 4e lesuur te gaan. Daarna ga ik naar bed, ik ben moe. Heel moe. Morgen voor het eerst in mijn eentje fysiotherapie, ik ben benieuwd hoe het gaat.
Dinsdag 5 maart 2013
Ik lig in bed, al enige tijd wakker. Ik hoor gerommel in de tuin. Kort daarna spring ik op, de glazenwassers zouden komen! Snel kleed ik me aan, en doe mijn rolluik open, ze komen terug voor mijn raam, fijn!
Als ik naar beneden ga zet ik Gavin DeGraw op, eventjes genieten van zijn muziek. Ik probeer ondertussen wat economie te leren, het is de bedoeling dat ik daarvan een toets zometeen inhaal. Ik verrek een nekspier en ik kan niet meer naar links kijken, het zit even niet mee. Ik eet wat en dan ga ik op de fiets naar school. Op de helft van de weg sta ik op instorten, het gaat niet. Toch ga ik door. De pijn gaat weer over de top.
Uiteindelijk kom ik toch op school aan, ik ben kapot. Even daarna haal ik de economietoets in. Ik heb het gevoel dat het niet goed gaat, de pijn wint. We zullen zien wat het wordt, ik ben gelukkig goed in economie. Daarna nog een les Nederlands, ik probeer wat te rusten. Na die les in de aula zitten, opnieuw rusten. Nog geen uurtje later fiets ik richting de fysiotherapie. Daar aangekomen even rusten, dan omkleden, dan weer rusten. Daarna loop ik naar voren toe.
De fysiotherapie is zwaar, mijn lichaam trekt weinig. We stellen de sleutel in, de volgende keer ga ik voor het eerst alleen. Na de fysiotherapie ben ik uitgeteld, vandaag was te veel. Ik verzamel moed en fiets uiteindelijk het laatste stuk naar huis. Thuis plof ik op de bank, ik ben moe en heel erg misselijk van de pijn. Ik ruik het eten, en ik word er alleen maar misselijker van. Ik hoop dat de pijn snel zakt. Ik wil graag wat eten, en het liefst ook slapen vannacht.
Even later besluit ik de uren die ik morgen naar school ga, ik ga de 1e 2 lesuren. Ik ga redelijke tijd naar bed en uiteindelijk kom ik weer niet in slaap. Om gek van te worden. Het loopt uit op een nachtelijk whatsappgesprek met Celine. We praten over van alles. Even later begint mijn batterij te knipperen. We besluiten het beide weer te proberen.
Kort daarna hoor ik een klaaggeluidje, dit is niet de 1e keer. Ik verhuis daarom, midden in de nacht naar een ander bed. Daarna kan ik opnieuw rustig proberen te slapen. Toch blijf ik draaien, en maar blijven hopen. Hopen op een goede nacht.
Als ik naar beneden ga zet ik Gavin DeGraw op, eventjes genieten van zijn muziek. Ik probeer ondertussen wat economie te leren, het is de bedoeling dat ik daarvan een toets zometeen inhaal. Ik verrek een nekspier en ik kan niet meer naar links kijken, het zit even niet mee. Ik eet wat en dan ga ik op de fiets naar school. Op de helft van de weg sta ik op instorten, het gaat niet. Toch ga ik door. De pijn gaat weer over de top.
Uiteindelijk kom ik toch op school aan, ik ben kapot. Even daarna haal ik de economietoets in. Ik heb het gevoel dat het niet goed gaat, de pijn wint. We zullen zien wat het wordt, ik ben gelukkig goed in economie. Daarna nog een les Nederlands, ik probeer wat te rusten. Na die les in de aula zitten, opnieuw rusten. Nog geen uurtje later fiets ik richting de fysiotherapie. Daar aangekomen even rusten, dan omkleden, dan weer rusten. Daarna loop ik naar voren toe.
De fysiotherapie is zwaar, mijn lichaam trekt weinig. We stellen de sleutel in, de volgende keer ga ik voor het eerst alleen. Na de fysiotherapie ben ik uitgeteld, vandaag was te veel. Ik verzamel moed en fiets uiteindelijk het laatste stuk naar huis. Thuis plof ik op de bank, ik ben moe en heel erg misselijk van de pijn. Ik ruik het eten, en ik word er alleen maar misselijker van. Ik hoop dat de pijn snel zakt. Ik wil graag wat eten, en het liefst ook slapen vannacht.
Even later besluit ik de uren die ik morgen naar school ga, ik ga de 1e 2 lesuren. Ik ga redelijke tijd naar bed en uiteindelijk kom ik weer niet in slaap. Om gek van te worden. Het loopt uit op een nachtelijk whatsappgesprek met Celine. We praten over van alles. Even later begint mijn batterij te knipperen. We besluiten het beide weer te proberen.
Kort daarna hoor ik een klaaggeluidje, dit is niet de 1e keer. Ik verhuis daarom, midden in de nacht naar een ander bed. Daarna kan ik opnieuw rustig proberen te slapen. Toch blijf ik draaien, en maar blijven hopen. Hopen op een goede nacht.
Maandag 4 maart 2013
Ik heb slecht geslapen, het stofje van gisteren hielp dus niet. Ik begin de dag met een fijn whatsappgesprek met Kirsten, daarna rustig mijn bed uit. Ik zoek mijn was uit en pak mijn schooltas in. Daarna ga ik eventjes rusten voordat ik voor 2 uurtjes naar school ga.
Op school heb ik eerst bijles maatschappijwetenschappen van mijn leerlingcoordinator. We gaan in een snel tempo, maar ik snap het wel zo. Daarna loop ik naar boven, naar het lokaal van mijn economiedocent. Ik vraag of ik een toets morgen mag inhalen als het is gelukt om te leren, daarna praten we even hoe het gaat. Even later loop ik naar het loket, een te laat briefje halen voor de volgende les. Een nadeel van bezorgde docenten die graag willen weten hoe het met je is. Ik doe nog een half lesje Nederlands mee.
Als ik weer thuis kom plof ik op de bank, ik ben kapot. De rest van de dag doe ik weinig. 's Avonds in bed aan het piekeren. Ik heb weer hetzelfde stofje als gister ingenomen, kijken of de duizeligheid echt aan dat stofje lag. Nog een keer proberen. Ik blijf klaarwakker. Ik besluit eventjes te gaan lopen omdat alles meer pijn begint te doen omdat ik stijf word, daarna slik ik nog een paracetamol en ga ik het nog een keer proberen. Het is weer duidelijk dat ik te veel heb gedaan vandaag, veel te veel.
Op school heb ik eerst bijles maatschappijwetenschappen van mijn leerlingcoordinator. We gaan in een snel tempo, maar ik snap het wel zo. Daarna loop ik naar boven, naar het lokaal van mijn economiedocent. Ik vraag of ik een toets morgen mag inhalen als het is gelukt om te leren, daarna praten we even hoe het gaat. Even later loop ik naar het loket, een te laat briefje halen voor de volgende les. Een nadeel van bezorgde docenten die graag willen weten hoe het met je is. Ik doe nog een half lesje Nederlands mee.
Als ik weer thuis kom plof ik op de bank, ik ben kapot. De rest van de dag doe ik weinig. 's Avonds in bed aan het piekeren. Ik heb weer hetzelfde stofje als gister ingenomen, kijken of de duizeligheid echt aan dat stofje lag. Nog een keer proberen. Ik blijf klaarwakker. Ik besluit eventjes te gaan lopen omdat alles meer pijn begint te doen omdat ik stijf word, daarna slik ik nog een paracetamol en ga ik het nog een keer proberen. Het is weer duidelijk dat ik te veel heb gedaan vandaag, veel te veel.
Zondag 3 maart 2013
Ruim na half 5 in slaap gevallen. Om 11 uur klaar wakker, tussendoor ook nog vaak wakker geweest. Geen top nacht dus. ik blijf een tijdje in bed liggen. Whatsappen en twitteren, daarna naar beneden. Na eventjes rusten besluit ik weer wat voor school te doen. Ik zet 'The Script' op en ik probeer een half hoofdstukje te maken. Het lukt niet, mijn ogen branden van moeheid. Ik heb geen concentratie meer.
Uiteindelijk geef ik het op en besluit ik mijn blog verder bij te werken, ik heb het hard nodig. Ik schrijf de dingen van me af, zo word ik rustig. Uiteindelijk schrijf ik 5 blogberichten, een kleine inhaalslag. Ik ben benieuwd hoe lang ik deze volhoud. Daarna zet ik de tv aan op 'Life4you,' de premiere van 'Sister Act' is te zien. Op hetzelfde moment kom Chantal Janzen in beeld, een goede timing dus. Ik geniet even, ondanks dat ik de musical niet kan zien.
's Avonds ontstaat er ruzie. Ik twijfel nog steeds of ik mee wil op vakantie. We gaan naar Turkije in de meivakantie en ik voel er weinig voor. De meivakantie is de enige vakantie die in heel Nederland gelijk is. Ook heb ik weinig zin om met heel veel pijn zo ver van huis te zijn, ik wil mijn eigen spullen om me heen hebben. En als laatste haat ik het vliegtuig überhaupt al. Nu met zoveel pijn, ik kan geen 5 minuten stil zitten op een stoel of de pijn wordt al veel erger. Als ik dat aangeef loopt het niet goed. Uiteindelijk moet ik verplicht mee. Een grote huilbui, ik wil écht niet.
's Avonds moet ik een stofje onder mijn tong leggen, dit om beter in slaap te komen. Ik heb niet het gevoel dat het gaat helpen. Als ik in bed lig begint alles te tollen, ik bonk met mijn hoofd tegen de muur aan. Ik twijfel of het door het stofje is of niet, ik word er bang van. Uiteindelijk leg ik mijn telefoon weg. De letters dansen, dit voelt niet goed. Ik ben benieuwd of het helpt om me te laten slapen.
(Ps. Wauw mijn 200ste blogbericht! En wat vind ik het leuk en fijn om een blog bij te houden!)
Uiteindelijk geef ik het op en besluit ik mijn blog verder bij te werken, ik heb het hard nodig. Ik schrijf de dingen van me af, zo word ik rustig. Uiteindelijk schrijf ik 5 blogberichten, een kleine inhaalslag. Ik ben benieuwd hoe lang ik deze volhoud. Daarna zet ik de tv aan op 'Life4you,' de premiere van 'Sister Act' is te zien. Op hetzelfde moment kom Chantal Janzen in beeld, een goede timing dus. Ik geniet even, ondanks dat ik de musical niet kan zien.
's Avonds ontstaat er ruzie. Ik twijfel nog steeds of ik mee wil op vakantie. We gaan naar Turkije in de meivakantie en ik voel er weinig voor. De meivakantie is de enige vakantie die in heel Nederland gelijk is. Ook heb ik weinig zin om met heel veel pijn zo ver van huis te zijn, ik wil mijn eigen spullen om me heen hebben. En als laatste haat ik het vliegtuig überhaupt al. Nu met zoveel pijn, ik kan geen 5 minuten stil zitten op een stoel of de pijn wordt al veel erger. Als ik dat aangeef loopt het niet goed. Uiteindelijk moet ik verplicht mee. Een grote huilbui, ik wil écht niet.
's Avonds moet ik een stofje onder mijn tong leggen, dit om beter in slaap te komen. Ik heb niet het gevoel dat het gaat helpen. Als ik in bed lig begint alles te tollen, ik bonk met mijn hoofd tegen de muur aan. Ik twijfel of het door het stofje is of niet, ik word er bang van. Uiteindelijk leg ik mijn telefoon weg. De letters dansen, dit voelt niet goed. Ik ben benieuwd of het helpt om me te laten slapen.
(Ps. Wauw mijn 200ste blogbericht! En wat vind ik het leuk en fijn om een blog bij te houden!)
Zaterdag 2 maart 2013
Ik slaap tot half 11. Daarna word ik langzaam actief, ik ben erg vrolijk. Enige tijd lang zing ik: 'Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk. Ik ben behoorlijk vrolijk, zo vrolijk was ik nooit!' Daarna besluit ik naar beneden te gaan, ik werk eventjes aan school.
Verder doe ik deze dag weinig, ik ben te moe om iets te doen. Een groot gedeelte van de dag hang ik op de bank, kijken naar saaie tv-series, alleen maar om de tijd te doden. Ik mis de energie die ik een paar maanden geleden had.
's Avonds lig ik in bed, ik baal nog steeds dat de moeheid me zo had opgebroken afgelopen donderdag. Ik wou zo graag volledig genieten van een musical, de pijn voor enkele uurtjes vergeten. Het is niet gelukt, een huilbui. Als ik om half 3 nog wakker lig besluit ik dat het klaar is. Ik ga naar beneden en ga met een dekentje achter de computer zitten. Ondertussen schrijf ik mijn blog voor 'Hoezo Anders?' Ook schrijf ik nog twee blogberichten, doe ik toch nog wat nuttigs deze nacht.
Uiteindelijk ontdek ik dat de pijn niet zakt, maar eerder erger wordt. Ik besluit weer naar boven te gaan en mijn bed in te kruipen, de tijd uit liggen in bed.
Verder doe ik deze dag weinig, ik ben te moe om iets te doen. Een groot gedeelte van de dag hang ik op de bank, kijken naar saaie tv-series, alleen maar om de tijd te doden. Ik mis de energie die ik een paar maanden geleden had.
's Avonds lig ik in bed, ik baal nog steeds dat de moeheid me zo had opgebroken afgelopen donderdag. Ik wou zo graag volledig genieten van een musical, de pijn voor enkele uurtjes vergeten. Het is niet gelukt, een huilbui. Als ik om half 3 nog wakker lig besluit ik dat het klaar is. Ik ga naar beneden en ga met een dekentje achter de computer zitten. Ondertussen schrijf ik mijn blog voor 'Hoezo Anders?' Ook schrijf ik nog twee blogberichten, doe ik toch nog wat nuttigs deze nacht.
Uiteindelijk ontdek ik dat de pijn niet zakt, maar eerder erger wordt. Ik besluit weer naar boven te gaan en mijn bed in te kruipen, de tijd uit liggen in bed.
Vrijdag 1 maart 2013
Om 8 uur klaarwakker, weer een rot nacht gehad. Uiteindelijk besluit ik het voor de allerlaatste keer te proberen, uiteindelijk plak ik toch wat uurtjes slaap aan deze nacht. Als ik uit bed stap wil ik toch nog graag eventjes naar school, ik kan geen kleren vinden en ik loop moeilijk. Mijn energie is al vrijwel op, maar ik zet door. Ondertussen zie ik dat mijn interview bij Hoezo Anders online staat, deze is hier te lezen.
Als ik weer thuis kom ligt er een nieuwe envelop voor mij, een nieuwe kaart. Ik schiet al in de lach bij het lezen van de envelop. Zo te zien was iemand de glitteraanval vergeten. Kaartjes doen me goed, ik word er vrolijk van.
Aan het einde van de middag verhuis ik naar boven en kom ik even online op Neuzenroode, het is druk en ik merk dat dat te vermoeiend voor me is. Uiteindelijk stop ik. Ik verhuis naar beneden, zet de musical Kruimeltje weer op, tijd om te gaan hangen.
's Avonds kijk ik 'Everybody Dance Now,' daarna 'Moordvrouw.' Daarna rustig naar mijn bed, 's nachts ben ik nog een tijd wakker. Maar zodra ik rustig ga liggen, heb ik de hoop dat ik snel in slaap val.
Als ik weer thuis kom ligt er een nieuwe envelop voor mij, een nieuwe kaart. Ik schiet al in de lach bij het lezen van de envelop. Zo te zien was iemand de glitteraanval vergeten. Kaartjes doen me goed, ik word er vrolijk van.
Aan het einde van de middag verhuis ik naar boven en kom ik even online op Neuzenroode, het is druk en ik merk dat dat te vermoeiend voor me is. Uiteindelijk stop ik. Ik verhuis naar beneden, zet de musical Kruimeltje weer op, tijd om te gaan hangen.
's Avonds kijk ik 'Everybody Dance Now,' daarna 'Moordvrouw.' Daarna rustig naar mijn bed, 's nachts ben ik nog een tijd wakker. Maar zodra ik rustig ga liggen, heb ik de hoop dat ik snel in slaap val.
vrijdag 15 maart 2013
Donderdag 28 februari 2013
Een brakke nacht. Heel veel wakker geweest. Dit noem ik niet bepaald een goede nacht, die goede nacht die ik zo hard nodig had voor vanavond. Ik mag overdag niet slapen, dit omdat ik 's nachts dan helemaal niet meer slaap. Ik maak me zorgen, dit hou ik vanavond nooit vol.
's Middags eventjes praten op Neuzenroode, uiteindelijk krijg ik de slappe lach en kan ik niet meer stoppen. Daarna valt internet uit en kan ik niks meer. Ik besluit weer naar beneden te gaan, de rest van de dag lig ik op de bank.
In de auto richting Tilburg lig ik met ogen dicht. Ik heb veel zin in de musical Annie, maar mijn batterij is weer helemaal leeg. Het doel is om deze avond niet in slaap te vallen, ik heb zolang gezeurd voor deze musical. Ik loop ontzettend moeilijk, er is een grote trap. Als ik boven ben, zie ik dat er ook een lift was. Een baalmoment. Daarna de zaal in. We hebben best goede plekken, nadeel is dat de stoelen in deze zaal hard zijn, ze zitten niet fijn. Helemaal niet met pijn. Als de musical begint geniet ik, ik zit erin. Even ben ik niet bezig met pijn, wel met mijn moeheid. Mijn ogen zijn moe en willen dicht, ik dwing ze open te houden, als ik bij een musical ben heb ik eventjes geen pijn.
In de pauze gaan we gauw de zaal uit, ik moet erg nodig naar het toilet. Mijn ouders gaan alvast drinken halen, ze wijzen naar de trap. 'Boven?' 'Ja.' Daarna strompel ik door, ik ben op tijd, net voor de menigte. Ik hoef niet te lang te wachten. Daarna strompel ik naar boven, ik zoek maar ik kan mijn ouders nergens vinden. Na twee rondjes over de hele bovenverdieping te zijn gegaan ga ik weer terug naar beneden. Dit was mijn laatste beetje energie. Het is klaar. Als ik beneden kom zie ik mijn ouders zitten. Er ontstaat een kleine ruzie, blijkbaar hadden ze naast de trap gewezen, en hadden ze mij niet goed verstaan. Ik ben boos omdat ik al zo weinig energie had, ik heb moeite om niet in te storten. Uiteindelijk zijn er tranen, ik ben te moe, ik heb te veel pijn en dan ook nog een ruzie. Vervolgens gaat de bel en moet ik in één minuut mijn cola opdrinken. Ik strompel snel naar de toiletten, mijn ogen nat maken. Anders begin ik in no time weer met huilen. Als ik de zaal in ga begint de ruzie opnieuw. Ik probeer het af te kappen, ik wil nog genieten van de tweede helft van de musical.
De tweede helft was een minder groot succes. Ik kon geen niet-pijnlijke houding vinden, ik piekerde en ik zat totaal niet meer in het verhaal. Ook kwamen er meerdere malen opnieuw tranen, het ging niet meer. Ondertussen is er sorry gezegd, waardoor ik wéér opnieuw begon met huilen. Ik kreeg mezelf moeilijk rustig, aan het einde van de musical lukte het toch. Al was het niet genoeg om de pijn te vergeten, ik baal ontzettend. Na de musical kopen we nog een programmaboek. Dit omdat ik tot nu toe van elke musical waar ik ben geweest iets heb gekocht, hier wil ik graag een traditie van maken.
Daarna weer in de auto, ik ben doodop. Opnieuw met ogen dicht, het wil echt niet meer. Als ik thuis kom meteen naar boven. Ik moet zitten bij het tanden poetsen, en zelfs daar heb ik eigenlijk geen energie meer voor. In bed opnieuw een huilbui. Teleurstelling dat de moeheid de musical heeft verpest, ondanks dat wel de grote complimenten voor de cast. Ze hebben me het eerste deel van de musical ontzettend afgeleid en daar ben ik heel erg blij mee.
Even later ga ik weer uit bed, slapen lukt niet en door de pijn kan ik moeilijk stil liggen. Na even strompelen stap ik weer mijn bedje in, ik ben te moe. Te moe om in slaap te vallen.
's Middags eventjes praten op Neuzenroode, uiteindelijk krijg ik de slappe lach en kan ik niet meer stoppen. Daarna valt internet uit en kan ik niks meer. Ik besluit weer naar beneden te gaan, de rest van de dag lig ik op de bank.
In de auto richting Tilburg lig ik met ogen dicht. Ik heb veel zin in de musical Annie, maar mijn batterij is weer helemaal leeg. Het doel is om deze avond niet in slaap te vallen, ik heb zolang gezeurd voor deze musical. Ik loop ontzettend moeilijk, er is een grote trap. Als ik boven ben, zie ik dat er ook een lift was. Een baalmoment. Daarna de zaal in. We hebben best goede plekken, nadeel is dat de stoelen in deze zaal hard zijn, ze zitten niet fijn. Helemaal niet met pijn. Als de musical begint geniet ik, ik zit erin. Even ben ik niet bezig met pijn, wel met mijn moeheid. Mijn ogen zijn moe en willen dicht, ik dwing ze open te houden, als ik bij een musical ben heb ik eventjes geen pijn.
In de pauze gaan we gauw de zaal uit, ik moet erg nodig naar het toilet. Mijn ouders gaan alvast drinken halen, ze wijzen naar de trap. 'Boven?' 'Ja.' Daarna strompel ik door, ik ben op tijd, net voor de menigte. Ik hoef niet te lang te wachten. Daarna strompel ik naar boven, ik zoek maar ik kan mijn ouders nergens vinden. Na twee rondjes over de hele bovenverdieping te zijn gegaan ga ik weer terug naar beneden. Dit was mijn laatste beetje energie. Het is klaar. Als ik beneden kom zie ik mijn ouders zitten. Er ontstaat een kleine ruzie, blijkbaar hadden ze naast de trap gewezen, en hadden ze mij niet goed verstaan. Ik ben boos omdat ik al zo weinig energie had, ik heb moeite om niet in te storten. Uiteindelijk zijn er tranen, ik ben te moe, ik heb te veel pijn en dan ook nog een ruzie. Vervolgens gaat de bel en moet ik in één minuut mijn cola opdrinken. Ik strompel snel naar de toiletten, mijn ogen nat maken. Anders begin ik in no time weer met huilen. Als ik de zaal in ga begint de ruzie opnieuw. Ik probeer het af te kappen, ik wil nog genieten van de tweede helft van de musical.
De tweede helft was een minder groot succes. Ik kon geen niet-pijnlijke houding vinden, ik piekerde en ik zat totaal niet meer in het verhaal. Ook kwamen er meerdere malen opnieuw tranen, het ging niet meer. Ondertussen is er sorry gezegd, waardoor ik wéér opnieuw begon met huilen. Ik kreeg mezelf moeilijk rustig, aan het einde van de musical lukte het toch. Al was het niet genoeg om de pijn te vergeten, ik baal ontzettend. Na de musical kopen we nog een programmaboek. Dit omdat ik tot nu toe van elke musical waar ik ben geweest iets heb gekocht, hier wil ik graag een traditie van maken.
Daarna weer in de auto, ik ben doodop. Opnieuw met ogen dicht, het wil echt niet meer. Als ik thuis kom meteen naar boven. Ik moet zitten bij het tanden poetsen, en zelfs daar heb ik eigenlijk geen energie meer voor. In bed opnieuw een huilbui. Teleurstelling dat de moeheid de musical heeft verpest, ondanks dat wel de grote complimenten voor de cast. Ze hebben me het eerste deel van de musical ontzettend afgeleid en daar ben ik heel erg blij mee.
Even later ga ik weer uit bed, slapen lukt niet en door de pijn kan ik moeilijk stil liggen. Na even strompelen stap ik weer mijn bedje in, ik ben te moe. Te moe om in slaap te vallen.
Woensdag 27 februari 2013
Even geslapen, tussen de 2 en 3 uurtjes. Daarna wakker geworden met barstende koppijn. Het lukt me niet om opnieuw in slaap te vallen, ik word er moedeloos van. Daarna rustig uit bed, ik voel me beroerd. Veel pijn. Ik kijk de musical Kruimeltje af, even genieten. Ik baal dat ik er niet naartoe ben geweest, het is een geweldige musical.
Halverwege de middag krijg ik een huilbui, de tweede van vandaag. Het wil niet, ik kan niet accepteren dat ik een terugslag is, dat maakt het extra lastig. Ik kan de omschakeling niet maken. Ik heb meerdere mensen waarmee ik erover praat op whatsapp. Ik merk dat ik boos word en uiteindelijk besluit ik mijn telefoon even uit te zetten, ik wil geen ruzie krijgen met iemand. Dit helpt, ik word iets rustiger en daarna gaat het iets beter. Na het eten besluit ik mijn blog eventjes bij te werken, uiteindelijk sla ik dat over en log ik in op Neuzenroode, even webcammen met de clowns. Afleiding. Er komt weer een klein lachje op mijn gezicht.
Als ik in bed lig kan ik weer niet slapen. Veel pijn, veel denkvoer. Ook Aniek, een lotgenootje, is wakker. We praten even, daarna voel ik me weer iets beter. Minder piekeren. Een nieuwe poging, hopelijk lukt deze wel. Anders heb ik geen afleiding meer, de batterij van mijn telefoon is leeg. Blijven liggen, morgenavond een uitstapje naar 'Annie The Musical,' ik moet energie hebben. Het moet.
Halverwege de middag krijg ik een huilbui, de tweede van vandaag. Het wil niet, ik kan niet accepteren dat ik een terugslag is, dat maakt het extra lastig. Ik kan de omschakeling niet maken. Ik heb meerdere mensen waarmee ik erover praat op whatsapp. Ik merk dat ik boos word en uiteindelijk besluit ik mijn telefoon even uit te zetten, ik wil geen ruzie krijgen met iemand. Dit helpt, ik word iets rustiger en daarna gaat het iets beter. Na het eten besluit ik mijn blog eventjes bij te werken, uiteindelijk sla ik dat over en log ik in op Neuzenroode, even webcammen met de clowns. Afleiding. Er komt weer een klein lachje op mijn gezicht.
Als ik in bed lig kan ik weer niet slapen. Veel pijn, veel denkvoer. Ook Aniek, een lotgenootje, is wakker. We praten even, daarna voel ik me weer iets beter. Minder piekeren. Een nieuwe poging, hopelijk lukt deze wel. Anders heb ik geen afleiding meer, de batterij van mijn telefoon is leeg. Blijven liggen, morgenavond een uitstapje naar 'Annie The Musical,' ik moet energie hebben. Het moet.
zondag 3 maart 2013
Dinsdag 26 februari 2013
Weer een rot nacht. Slecht in slaap komen en vaak lang wakker. Ook word ik wakker met ontzettende spierpijn van de fysiotherapie van gister, ik word er niet vrolijk van. Het is 10 uur 's ochtends en ik ben helemaal kapot, uiteindelijk besluit ik toch nog te proberen om er nog een uurtje aan te plakken. Dit wordt iets meer dan anderhalf uur, gelukkig maar.
Ik kleed me aan, ik twijfel nog steeds om voor die ene toets naar school te gaan. Ik heb weinig zin om met zoveel pijn op school te zitten, je kan daar helemaal de goede houding niet vinden. Uiteindelijk besluit ik het toch gewoon te doen. Het is maar 50 minuten en dan heb ik een toets minder om in te halen. Terwijl ik bezig ben met de toets bedenk ik me dat het totaal geen slim idee was. Een leestoets waar je veel concentratie voor nodig hebt, deze heb ik niet door de moeheid. Het is veel gokken, ik kan de tekst niet volgen. Na de les loopt Naomi mee naar buiten, ze blijft bij me wachten totdat ik word opgehaald. Lief!
Als ik thuiskom is er een pakje binnen voor mij, ik heb de dvd 'De Muscial Kruimeltje' besteld. Een klein cadeautje van mezelf omdat het de laatste paar weken zo slecht gaat. Hierdoor heb ik weer iets leuks te kijken als ik aan het rusten ben op de bank. Deze zet ik uiteindelijk meteen op. Als iedereen thuis komt gaat deze op pauze, het is te druk en ik kan het niet meer volgen.
Na het eten verhuis ik naar boven en ga ik even online op Neuzenroode. Ze vragen hoe het gaat, ik zeg dat ik erg moe ben. De clowns weten er wel wat op. Ze zingen 'slaap kindje slaap' voor me en zorgen dat alle andere kinderen meezingen. Dit herhalen ze een paar keer omdat ik niet in slaap val, het helpt niet. Ook word ik een schilderij van Rembrandt genoemd, dit omdat ik een bepaalde lichtinval heb. Na het webcammen meld ik me af voor de vergadering van de leerlingenraad. Ik baal, ik wil het zo graag. Het gaat alleen niet, ik word er verdrietig van.
Halverwege de avond drink ik nog wat smoothie, daarna ga ik mijn bedje in. Ik wacht totdat de pijnstilling helpt om in slaap te kunnen vallen. Het valt me op dat veel lotgenoten wakker liggen. Ondanks dat ik pijnstilling heb geslikt wordt de pijn alleen maar erger. Uiteindelijk heb ik weer een ontzettende huilbui, deze terugslag zag ik echt niet aankomen. Als ik rustig ben besluit ik ook paracetamol te slikken. Hopelijk lukt het slapen zo wel. Ik ben klaar met al die nachten dat ik wakker lig.
Ik kleed me aan, ik twijfel nog steeds om voor die ene toets naar school te gaan. Ik heb weinig zin om met zoveel pijn op school te zitten, je kan daar helemaal de goede houding niet vinden. Uiteindelijk besluit ik het toch gewoon te doen. Het is maar 50 minuten en dan heb ik een toets minder om in te halen. Terwijl ik bezig ben met de toets bedenk ik me dat het totaal geen slim idee was. Een leestoets waar je veel concentratie voor nodig hebt, deze heb ik niet door de moeheid. Het is veel gokken, ik kan de tekst niet volgen. Na de les loopt Naomi mee naar buiten, ze blijft bij me wachten totdat ik word opgehaald. Lief!
Als ik thuiskom is er een pakje binnen voor mij, ik heb de dvd 'De Muscial Kruimeltje' besteld. Een klein cadeautje van mezelf omdat het de laatste paar weken zo slecht gaat. Hierdoor heb ik weer iets leuks te kijken als ik aan het rusten ben op de bank. Deze zet ik uiteindelijk meteen op. Als iedereen thuis komt gaat deze op pauze, het is te druk en ik kan het niet meer volgen.
Na het eten verhuis ik naar boven en ga ik even online op Neuzenroode. Ze vragen hoe het gaat, ik zeg dat ik erg moe ben. De clowns weten er wel wat op. Ze zingen 'slaap kindje slaap' voor me en zorgen dat alle andere kinderen meezingen. Dit herhalen ze een paar keer omdat ik niet in slaap val, het helpt niet. Ook word ik een schilderij van Rembrandt genoemd, dit omdat ik een bepaalde lichtinval heb. Na het webcammen meld ik me af voor de vergadering van de leerlingenraad. Ik baal, ik wil het zo graag. Het gaat alleen niet, ik word er verdrietig van.
Halverwege de avond drink ik nog wat smoothie, daarna ga ik mijn bedje in. Ik wacht totdat de pijnstilling helpt om in slaap te kunnen vallen. Het valt me op dat veel lotgenoten wakker liggen. Ondanks dat ik pijnstilling heb geslikt wordt de pijn alleen maar erger. Uiteindelijk heb ik weer een ontzettende huilbui, deze terugslag zag ik echt niet aankomen. Als ik rustig ben besluit ik ook paracetamol te slikken. Hopelijk lukt het slapen zo wel. Ik ben klaar met al die nachten dat ik wakker lig.
Maandag 25 februari 2013
Een nacht met veel draaien. Uiteindelijk ging het slapen redelijk. Ik ben blij dat ik gisteren had besloten vandaag niet naar school te gaan, alle lessen blijken uit te vallen op één na. Ik verhuis weer van mijn bed naar de bank, mijn ogen gericht op vanavond. Dan heb ik fysiotherapie, deze keer wil ik niet afbellen. Even later eventjes rechtop achter de computer, ik check mijn punten. Engels van afgelopen vrijdag staat erop, een 6,7. Netjes, en dat terwijl ik dacht dat ik het verpest had.
Ik ben gevraagd voor een interview voor 'Hoezo Anders?' Dezelfde site waarbij ik blog. Vanochtend heb ik de vragen opgestuurd gekregen. Ondanks dat ik weinig energie heb typ ik mijn antwoorden uit. Daarna verhuis ik weer terug naar de bank, even liggen.
Ik word gevraagd om online te komen op Neuzenroode, ik verhuis naar boven en ga eventjes webcammen. De clown die deze avond online is, krijgt me snel aan het lachen. Ik word vrolijk. Even later sluit ik af, ik pak mijn spullen in en ik word gebracht naar medifit. Rustig omkleden, het is druk. Alle kluisjes zijn bezet, ik ben veel te vroeg. Ik kan wachten totdat er weer een kluisje vrijkomt. Daarna loop ik naar voren toe, ik zit er 25 minuten te vroeg. Mijn fysiotherapeut van vandaag, een andere dan normaal omdat mijn eigen fysiotherapeut op vakantie is, loopt langs. Ze vraagt of ik eerder wil beginnen, ik geef aan dat ik blijf zitten om te rusten, ik ben kapot. En dat terwijl ik nog moet beginnen!
Tijdens de fysiotherapie een lang gesprek. Ik ben afgevallen en ik voel me nog steeds niet goed. Binnenkort misschien even langs de huisarts of de kinderarts. Als ik op de helft ben wordt er opgemerkt dat ik moe ben. Mijn schouders gaan steeds meer hangen. Daarna rustig omkleden. Even later wacht ik buiten op mijn middelste broer, ik twijfel om morgen naar school te gaan. Ik heb een toets. Dan besluit ik te gaan als ik morgenochtend nog een beetje kan leren, het is een leestoets.
Als ik in bed lig ben ik ontzettend moe. Toch kom ik niet in slaap. Pijn houdt me wakker. De steken in mijn zij houden maar niet op. Ik besluit als een balletje te gaan liggen, zo heb ik het minste last. Nog even twitteren met lotgenoot Aniek, zij ligt ook wakker. Uiteindelijk is mijn batterij van mijn telefoon leeg, daar gaat mijn laatste afleiding. Ik baal, probeer op zoveel mogelijk verschillende manieren te gaan liggen. Hopelijk val ik op een bepaalde manier toch in slaap.
Ik ben gevraagd voor een interview voor 'Hoezo Anders?' Dezelfde site waarbij ik blog. Vanochtend heb ik de vragen opgestuurd gekregen. Ondanks dat ik weinig energie heb typ ik mijn antwoorden uit. Daarna verhuis ik weer terug naar de bank, even liggen.
Ik word gevraagd om online te komen op Neuzenroode, ik verhuis naar boven en ga eventjes webcammen. De clown die deze avond online is, krijgt me snel aan het lachen. Ik word vrolijk. Even later sluit ik af, ik pak mijn spullen in en ik word gebracht naar medifit. Rustig omkleden, het is druk. Alle kluisjes zijn bezet, ik ben veel te vroeg. Ik kan wachten totdat er weer een kluisje vrijkomt. Daarna loop ik naar voren toe, ik zit er 25 minuten te vroeg. Mijn fysiotherapeut van vandaag, een andere dan normaal omdat mijn eigen fysiotherapeut op vakantie is, loopt langs. Ze vraagt of ik eerder wil beginnen, ik geef aan dat ik blijf zitten om te rusten, ik ben kapot. En dat terwijl ik nog moet beginnen!
Tijdens de fysiotherapie een lang gesprek. Ik ben afgevallen en ik voel me nog steeds niet goed. Binnenkort misschien even langs de huisarts of de kinderarts. Als ik op de helft ben wordt er opgemerkt dat ik moe ben. Mijn schouders gaan steeds meer hangen. Daarna rustig omkleden. Even later wacht ik buiten op mijn middelste broer, ik twijfel om morgen naar school te gaan. Ik heb een toets. Dan besluit ik te gaan als ik morgenochtend nog een beetje kan leren, het is een leestoets.
Als ik in bed lig ben ik ontzettend moe. Toch kom ik niet in slaap. Pijn houdt me wakker. De steken in mijn zij houden maar niet op. Ik besluit als een balletje te gaan liggen, zo heb ik het minste last. Nog even twitteren met lotgenoot Aniek, zij ligt ook wakker. Uiteindelijk is mijn batterij van mijn telefoon leeg, daar gaat mijn laatste afleiding. Ik baal, probeer op zoveel mogelijk verschillende manieren te gaan liggen. Hopelijk val ik op een bepaalde manier toch in slaap.
Zondag 24 februari 2013
De nacht was slecht. Vanaf 's ochtends half 8 sliep ik goed, om 12 uur wakker. Ik heb weer keelpijn en ik hoest veel. Ondanks dat ik ontzettend moe ben begin ik aan mijn inhaalwerk. Ik heb geen tijd meer om te rusten, hoe erg ik die rust ook nodig heb.
Aan het begin van de avond veel tranen, het wil niet. Ik kan de achteruitgang niet accepteren, ik was eindelijk gewend aan hele dagen naar school gaan, ondanks dat ik er soms enige moeite mee had. Halverwege de avond besluit ik daarom om morgen niet naar school te gaan en me daar bij neer te leggen. Wel proberen om wat schoolwerk te doen als ik een beetje energie heb. Ik wil het zo niet, maar het gaat niet anders.
Na 'Divorce' ga ik mijn bed in. Veel aan het draaien. Ik voorspel dat ik morgen weer te moe ben om iets te doen. Meerdere pogingen, steeds weer rechtop omdat ik anders niet meer lekker lig. De nachten duren lang.
Aan het begin van de avond veel tranen, het wil niet. Ik kan de achteruitgang niet accepteren, ik was eindelijk gewend aan hele dagen naar school gaan, ondanks dat ik er soms enige moeite mee had. Halverwege de avond besluit ik daarom om morgen niet naar school te gaan en me daar bij neer te leggen. Wel proberen om wat schoolwerk te doen als ik een beetje energie heb. Ik wil het zo niet, maar het gaat niet anders.
Na 'Divorce' ga ik mijn bed in. Veel aan het draaien. Ik voorspel dat ik morgen weer te moe ben om iets te doen. Meerdere pogingen, steeds weer rechtop omdat ik anders niet meer lekker lig. De nachten duren lang.
Zaterdag 23 februari 2013
Een drukke dag voor de boeg. Op de planning staat skypen, huiswerk, leren, inhaalwerk, een vakantie uitzoeken en mijn cjp-pas zoeken. Na mijn ontbijt begin ik met economie, ik maak een half hoofdstuk. Daarna rusten. Ik heb zin om te zingen, maar mijn stem is nog steeds kapot. Uiteindelijk besluit ik het toch eventjes te doen, ik heb het nodig.
's Middags skypen met een lotgenoot. Daarna op bed liggen. Nadenken, moe. Al enige tijd krijg ik de dingen die ik wil niet voor elkaar. Nu ga ik het proberen in kleinere doelen. Twee doelen zijn opgesteld, met een begin ik deze avond al. Een puzzel maken, en afmaken. Dit omdat ik vind dat ik geduldiger moet worden. 's Avonds ben ik al meteen aan het foeteren op de puzzel het lukt niet. Toch zet ik door, uiteindelijk gaat het beter. Ik krijg een tweet terug van 'Matt Simons,' een zanger waar ik fan van ben.
Ik ben veel aan het piekeren. In bed besluit ik mijn laptop erbij te pakken, ik begin met dingen op een rijtje te zetten en van me af te schrijven. Uiteindelijk schrijf ik vier blogberichten en een tekst voor mezelf. Een achteruitgang is een van de moeilijkste dingen om te accepteren, ik worstel met mezelf. Ik denk terug aan vorig jaar. Veel gebroken nachten, 's nachts films opzetten als afleiding, veel tranen en niet lekker in mijn vel. Het begint langzaam weer te lijken op het leven van nu. Ik wil niet terug naar halve dagen school, hele dagen was zo fijn. Ik ben het zat, de pijn schopt de boel weer om.
Na een tijdje huilen ben ik weer rustig. Uithuilen helpt. Tijd voor een nieuwe poging om te gaan slapen.
's Middags skypen met een lotgenoot. Daarna op bed liggen. Nadenken, moe. Al enige tijd krijg ik de dingen die ik wil niet voor elkaar. Nu ga ik het proberen in kleinere doelen. Twee doelen zijn opgesteld, met een begin ik deze avond al. Een puzzel maken, en afmaken. Dit omdat ik vind dat ik geduldiger moet worden. 's Avonds ben ik al meteen aan het foeteren op de puzzel het lukt niet. Toch zet ik door, uiteindelijk gaat het beter. Ik krijg een tweet terug van 'Matt Simons,' een zanger waar ik fan van ben.
Ik ben veel aan het piekeren. In bed besluit ik mijn laptop erbij te pakken, ik begin met dingen op een rijtje te zetten en van me af te schrijven. Uiteindelijk schrijf ik vier blogberichten en een tekst voor mezelf. Een achteruitgang is een van de moeilijkste dingen om te accepteren, ik worstel met mezelf. Ik denk terug aan vorig jaar. Veel gebroken nachten, 's nachts films opzetten als afleiding, veel tranen en niet lekker in mijn vel. Het begint langzaam weer te lijken op het leven van nu. Ik wil niet terug naar halve dagen school, hele dagen was zo fijn. Ik ben het zat, de pijn schopt de boel weer om.
Na een tijdje huilen ben ik weer rustig. Uithuilen helpt. Tijd voor een nieuwe poging om te gaan slapen.
Vrijdag 22 februari 2013
Een nacht waarin ik vaak wakker word. Om iets voor 8 uur word ik voor de 8e keer wakker, ik geef het op. De pijn is niet minder, dat wordt moeilijk lopen. Ik start de dag rustig. Om half 12 met de auto naar school, 10 minuten later sta ik binnen. Nog 20 minuten totdat mijn les begint. Ik probeer wat te oefenen met lopen, tegelijkertijd ga ik opzoek naar docenten. Ik kan er geen vinden die ik nodig heb.
Om 12 uur mijn les in, Engels. Grammatica toets. Ik heb het gevoel dat het niet goed ging. Daarna pauze. Voor schut om moeilijk te lopen door de aula in de pauze, je wordt meteen door iedereen aangestaard. Na de pauze word ik door mijn leerlingcoordinator in de mediatheek gezet, ik krijg wat powerpoints en moet daarmee aan de slag. Na dat uur ga ik naar huis, ik ben kapot.
Als ik thuiskom plof ik op de bank, mijn batterij is leeg. Aan het einde van de middag verhuis ik naar boven, ik log in op 'Neuzenroode' en ik neem even een kijkje. Mijn webcam gaat aan, ik kijk even toe. Veel gegil. Even later praat ik mee. Het is best gezellig en soms heb ik weer een lachje op mijn gezicht, fijn dat er zoiets is als je je beroerd bent.
's Avonds kijk ik 'Everybody Dance Now,' een progamma dat Chantal Janzen presenteert. Leuk progamma, geniale reacties van Chantal. Ze is overal dezelfde Chantal, ik geniet van haar. Daarna kijk ik 'Moordvrouw.' Als ik even later naar bed ga kan ik geen goede lig houding vinden. Hopelijk deze nacht doorslapen, anders komt er nooit verbetering in mijn gezondheid en de pijn.
Om 12 uur mijn les in, Engels. Grammatica toets. Ik heb het gevoel dat het niet goed ging. Daarna pauze. Voor schut om moeilijk te lopen door de aula in de pauze, je wordt meteen door iedereen aangestaard. Na de pauze word ik door mijn leerlingcoordinator in de mediatheek gezet, ik krijg wat powerpoints en moet daarmee aan de slag. Na dat uur ga ik naar huis, ik ben kapot.
Als ik thuiskom plof ik op de bank, mijn batterij is leeg. Aan het einde van de middag verhuis ik naar boven, ik log in op 'Neuzenroode' en ik neem even een kijkje. Mijn webcam gaat aan, ik kijk even toe. Veel gegil. Even later praat ik mee. Het is best gezellig en soms heb ik weer een lachje op mijn gezicht, fijn dat er zoiets is als je je beroerd bent.
's Avonds kijk ik 'Everybody Dance Now,' een progamma dat Chantal Janzen presenteert. Leuk progamma, geniale reacties van Chantal. Ze is overal dezelfde Chantal, ik geniet van haar. Daarna kijk ik 'Moordvrouw.' Als ik even later naar bed ga kan ik geen goede lig houding vinden. Hopelijk deze nacht doorslapen, anders komt er nooit verbetering in mijn gezondheid en de pijn.
Donderdag 21 februari 2013
Voor de verandering weer een rot nacht. Om kwart over 11 besluit ik uit bed te gaan, verhuizen naar de bank. Er is een kaartje binnen van een twitteraar, een kaart met veel glitters. Ik weet ervan, voorlopig blijft de envelop nog dicht. Even later check ik mijn e-mail, vanaf vandaag ben ik blogger bij 'Hoezo Anders?' Meer informatie krijg ik later.
Ik probeer wat te leren voor Engels, morgen een overhoring, deze wil ik graag meemaken. Ik merk dat het niet lukt, ik ga voor een 6. Na een uur geleerd te hebben weer rusten op de bank, mijn energie is op. Halverwege de middag bellen mijn moeder en ik Neuzenroode, een site van cliniclowns waar je kunt webcammen met de clowns en andere chronisch en langdurig zieken, even later heb ik toegang en neem ik een kijkje. Een half uurtje later ga ik weer verder op zoek naar vakanties.
's Avonds open ik de envelop van de twitteraar boven een vel papier, deze vangt een groot deel van de glitters op. Ik word vrolijk van kaartjes. Daarna 'Wie is de mol?' kijken, past bij de donderdagavond. Ook al ben ik ontzettend moe.
In bed weer draaien. Ik heb besloten morgen twee uur naar school te gaan, ik zie voor me dat deze nacht het gaat verpesten. Ik blijf het proberen, gelukkig kan ik een beetje uitslapen. De pijn wint het van de slaap, hoeveel nachten is dit al gebeurd? Ik word er gek van, het enige wat ik wil is slapen en me beter voelen. Is dat te veel gevraagd?
Ik probeer wat te leren voor Engels, morgen een overhoring, deze wil ik graag meemaken. Ik merk dat het niet lukt, ik ga voor een 6. Na een uur geleerd te hebben weer rusten op de bank, mijn energie is op. Halverwege de middag bellen mijn moeder en ik Neuzenroode, een site van cliniclowns waar je kunt webcammen met de clowns en andere chronisch en langdurig zieken, even later heb ik toegang en neem ik een kijkje. Een half uurtje later ga ik weer verder op zoek naar vakanties.
's Avonds open ik de envelop van de twitteraar boven een vel papier, deze vangt een groot deel van de glitters op. Ik word vrolijk van kaartjes. Daarna 'Wie is de mol?' kijken, past bij de donderdagavond. Ook al ben ik ontzettend moe.
In bed weer draaien. Ik heb besloten morgen twee uur naar school te gaan, ik zie voor me dat deze nacht het gaat verpesten. Ik blijf het proberen, gelukkig kan ik een beetje uitslapen. De pijn wint het van de slaap, hoeveel nachten is dit al gebeurd? Ik word er gek van, het enige wat ik wil is slapen en me beter voelen. Is dat te veel gevraagd?
Woensdag 20 februari 2013
Een slechte nacht, veel hoesten en rechtop zitten. Dag 4 thuis door de griep, ik baal ontzettend. Ik wil zo graag. Maar naast dat ik me al zo beroerd voel door de griep, stijgt de pijn door het hoesten. Geen fijne combinatie. De gehele dag zit ik in mijn Wicked sweater, hier voel ik me goed in. Ik probeer wat vla weg te werken.
Als ik een klein beetje energie heb besluit ik op zoek te gaan naar een leuke vakantie. In de gidsen lees ik bij meerdere hotels: 'Dit hotel is niet geschikt voor mensen die slecht ter been zijn.' Ik twijfel of ik mezelf daarbij moet rekenen. Met een beetje slechte dag loop ik meteen moeilijk, ook betwijfel ik of ik wel mee moet gaan. Ik heb weinig zin om in een ander land te zitten als ik zoveel pijn heb.
Halverwege de middag besluit ik het telefoonnummer van de fysiotherapie te zoeken, toch maar afbellen voor morgen. Ik vind het moeilijk, ik wil niet afbellen. Ik wil gaan, maar fysiek ben ik helemaal niks waard. Het hoesten is wel minder geworden, maar de rillingen zijn weer erger geworden. Ik probeer wat huiswerk te maken, uiteindelijk maak ik een paar opdrachten economie.
Ik besluit om morgen helemaal thuis te blijven, hopen dat ik vrijdag een half dagje naar school kan, ik mis school. Daarna zet ik 'Harry Potter 1' op. Een film die ik mee kan praten, makkelijk te volgen.
's Avonds ben ik alleen thuis. Ondanks dat ik erg hees ben ga ik even zingen, ik word gek van het piekeren, ik moet me even uiten. Daarna haal ik een paar opdrachten Nederlands in, veel gedaan vandaag als je kijkt naar mijn energieniveau.
Als ik in bed lig kom ik weer eens niet in slaap, veel draaien. Ik begin te fantaseren over volgende week donderdag, dan ga ik naar de musical Annie. Ik hoop dat ik, net zoals bij Wicked, even de pijn en het ziek zijn vergeet. Even later drink ik wat en dan weer een nieuwe poging tot slapen, ik ben moe, iets te.
Als ik een klein beetje energie heb besluit ik op zoek te gaan naar een leuke vakantie. In de gidsen lees ik bij meerdere hotels: 'Dit hotel is niet geschikt voor mensen die slecht ter been zijn.' Ik twijfel of ik mezelf daarbij moet rekenen. Met een beetje slechte dag loop ik meteen moeilijk, ook betwijfel ik of ik wel mee moet gaan. Ik heb weinig zin om in een ander land te zitten als ik zoveel pijn heb.
Halverwege de middag besluit ik het telefoonnummer van de fysiotherapie te zoeken, toch maar afbellen voor morgen. Ik vind het moeilijk, ik wil niet afbellen. Ik wil gaan, maar fysiek ben ik helemaal niks waard. Het hoesten is wel minder geworden, maar de rillingen zijn weer erger geworden. Ik probeer wat huiswerk te maken, uiteindelijk maak ik een paar opdrachten economie.
Ik besluit om morgen helemaal thuis te blijven, hopen dat ik vrijdag een half dagje naar school kan, ik mis school. Daarna zet ik 'Harry Potter 1' op. Een film die ik mee kan praten, makkelijk te volgen.
's Avonds ben ik alleen thuis. Ondanks dat ik erg hees ben ga ik even zingen, ik word gek van het piekeren, ik moet me even uiten. Daarna haal ik een paar opdrachten Nederlands in, veel gedaan vandaag als je kijkt naar mijn energieniveau.
Als ik in bed lig kom ik weer eens niet in slaap, veel draaien. Ik begin te fantaseren over volgende week donderdag, dan ga ik naar de musical Annie. Ik hoop dat ik, net zoals bij Wicked, even de pijn en het ziek zijn vergeet. Even later drink ik wat en dan weer een nieuwe poging tot slapen, ik ben moe, iets te.
Abonneren op:
Posts (Atom)