Afgelopen week was het carnavalsvakantie en daarom was het maandag pas mijn eerste schooldag na mijn terugkomst uit het revalidatiecentrum. Ik was erg zenuwachtig, maar ik had vooral heel veel zin om iedereen weer terug te zien en echt weer lessen te gaan volgen en het gevoel te hebben om toch weer een beetje 'normaal' te zijn.
Even leek mijn lijfje weer roet in het eten te gooien. In het weekend werd ik ontzettend verkouden en daarmee was er eventjes paniek. Gelukkig knapte ik snel een beetje op en ondanks dat ik niet alle geplande uren ging, heb ik wel een uurtje in de klas gezeten en wauw wat voelde dat goed!
Één jaar lang heb ik alleen maar thuis gezeten, met soms een uurtje school voor de gezelligheid en toen zat ik daar opeens om ook echt weer lessen te gaan volgen! Iedereen reageerde heel goed en dat was erg prettig. Met een filmpje dat ik in de Hoogstraat heb gemaakt heb ik laten zien wat ik precies in Utrecht gedaan. Ook werd erin uitgelegd dat ik niet meteen helemaal terug naar school ga, maar dat ik begin met halve dagen en het zo opbouw.
De 2e schooldag heb ik 3 uur meegedraaid en daarbij merkte ik dat het wel echt heel pittig is. Alle geluiden en indrukken vreten ontzettend veel energie en na die 3 uur was het voor mij ook echt wel even klaar. Toen ik thuis kwam ben ik snel gaan rusten en uiteindelijk was mijn lichaam weer een klein beetje hersteld en kon ik toch nog wat dingen gaan doen. De tol die ik moest betalen viel dus eigenlijk heel erg mee en dat was wel een meevallertje waardoor ik alleen maar meer zin kreeg in de volgende schooldag.
Ik kan er echt van genieten dat ik langzaam weer ritme in mijn leven krijg. Op dit moment vind ik het echt heel erg leuk om weer naar school te gaan en huiswerk te krijgen en te moeten leren. Dat klinkt misschien heel raar, maar toch voel ik het echt zo. Het is fijn om 'gewoon' weer 'gewoon' te zijn!
woensdag 12 maart 2014
maandag 3 maart 2014
Terug naar huis
Afgelopen vrijdag had ik mijn afscheid in de Hoogstraat. Na een periode van 8 weken intern was het tijd om terug te gaan naar huis. Aan de ene kant is dat natuurlijk heel fijn, maar aan de andere kant vond ik het ook wel een beetje eng. Terug naar de 'echte' wereld. Terug naar school, naar de plek waar je alles weer zelf moet doen. Zij geloven dat ik het aankan, ik twijfel nog een beetje. Ik ben erg bang voor een terugval.
Op de jeugdafdeling is er het ritueel dat als je afscheid neemt je op de tafel moet. Een medewerker doet een afscheidspraatje en je krijgt een kaart (in mijn geval een boekje) waar iedereen iets in kan schrijven. Op de tafel staan is voor de meeste revalidanten niet het leukste om te doen, zo ook voor mij. Ik hou er niet van om helemaal in het middelpunt van de belangstelling te staan en op dat moment sta je dat natuurlijk juist wel.
De verpleegkundige van mijn eerste dag was ook de verpleegkundige die mijn afscheidspraatje deed. Het was de eerste persoon die vertrouwen naar me uitstraalde en ook meteen de eerste persoon die ik daar in vertrouwen heb genomen. Eigenlijk vond ik het dus wel prettig dat zij het deed. Toen het afscheid afgelopen was concludeerde ik dat op de tafel staan iets minder rampzalig was dan dat ik me had voorgesteld, het viel eigenlijk best wel mee!
In de afgelopen 8 weken heb ik ontzettend veel geleerd. Fysiek heb ik flinke stappen vooruit gedaan waardoor ik nu weer kan lopen, traplopen, rennen, fietsen, skeeleren, springen, schrijven, potjes en flesjes opendraaien en ga zo maar door. Mentaal heb ik iets meer vrede met de pijn die ik heb, ik weet hoe ik mezelf rustig kan krijgen als ik in de stress ben geschoten (uitvoeren is nog wel een puntje), ik heb geleerd mijn eigen keuzes te maken en ik denk naar mijn gevoel toch een beetje positiever dan ik eerst deed. Ik heb vooral veel inzichten in mezelf gekregen. Ik weet dat ik er nog lang niet, maar de eerste stappen zijn gezet.
Ik heb geleerd dat je overal je eigen plekje kan creëren en je daardoor ergens veilig kan voelen. Op mijn kamer kreeg ik het besef dat zelfs in de rottigste momenten van je leven, er ook hele mooie dingen bestaan. Een van de avonden zat ik te huilen in de vensterbank en daardoor kon ik over heel Utrecht heen kijken. Heel lang heb ik daar gezeten en uiteindelijk zag ik de zon ondergaan en dat maakte meteen mijn hele dag weer goed. Ook de avonden daarna ben ik het gaan bekijken en daarmee werd het echt mijn momentje van de dag. Wat een prachtig uitzicht was dat!
Volgende week ga ik na meer dan één jaar weer een keer naar school. 3 uur lang. Ik vind het best een beetje spannend, ik ben benieuwd of het schooljaar nog haalbaar is, hoe het in mijn klas is en of hoeveel energie het gaat kosten. Maar ik heb er vooral ontzettend veel zin in, eindelijk weer naar normaal!
En zoals mijn fysiotherapeut altijd tegen me zei: 'Je kan veel meer dan je denkt, als je maar in jezelf gelooft.'
Op de jeugdafdeling is er het ritueel dat als je afscheid neemt je op de tafel moet. Een medewerker doet een afscheidspraatje en je krijgt een kaart (in mijn geval een boekje) waar iedereen iets in kan schrijven. Op de tafel staan is voor de meeste revalidanten niet het leukste om te doen, zo ook voor mij. Ik hou er niet van om helemaal in het middelpunt van de belangstelling te staan en op dat moment sta je dat natuurlijk juist wel.
De verpleegkundige van mijn eerste dag was ook de verpleegkundige die mijn afscheidspraatje deed. Het was de eerste persoon die vertrouwen naar me uitstraalde en ook meteen de eerste persoon die ik daar in vertrouwen heb genomen. Eigenlijk vond ik het dus wel prettig dat zij het deed. Toen het afscheid afgelopen was concludeerde ik dat op de tafel staan iets minder rampzalig was dan dat ik me had voorgesteld, het viel eigenlijk best wel mee!
In de afgelopen 8 weken heb ik ontzettend veel geleerd. Fysiek heb ik flinke stappen vooruit gedaan waardoor ik nu weer kan lopen, traplopen, rennen, fietsen, skeeleren, springen, schrijven, potjes en flesjes opendraaien en ga zo maar door. Mentaal heb ik iets meer vrede met de pijn die ik heb, ik weet hoe ik mezelf rustig kan krijgen als ik in de stress ben geschoten (uitvoeren is nog wel een puntje), ik heb geleerd mijn eigen keuzes te maken en ik denk naar mijn gevoel toch een beetje positiever dan ik eerst deed. Ik heb vooral veel inzichten in mezelf gekregen. Ik weet dat ik er nog lang niet, maar de eerste stappen zijn gezet.
Ik heb geleerd dat je overal je eigen plekje kan creëren en je daardoor ergens veilig kan voelen. Op mijn kamer kreeg ik het besef dat zelfs in de rottigste momenten van je leven, er ook hele mooie dingen bestaan. Een van de avonden zat ik te huilen in de vensterbank en daardoor kon ik over heel Utrecht heen kijken. Heel lang heb ik daar gezeten en uiteindelijk zag ik de zon ondergaan en dat maakte meteen mijn hele dag weer goed. Ook de avonden daarna ben ik het gaan bekijken en daarmee werd het echt mijn momentje van de dag. Wat een prachtig uitzicht was dat!
 |
| Mijn plekje |
 |
| Het uitzicht met zonsondergang |
 |
| De muur op mijn kamer |
En zoals mijn fysiotherapeut altijd tegen me zei: 'Je kan veel meer dan je denkt, als je maar in jezelf gelooft.'
Abonneren op:
Posts (Atom)