Ik ben vroeg wakker, een nacht met weinig slaap met een andere reden dan normaal. Het is zo onwerkelijk, zo dichtbij. Na lang nadenken besluit ik tegen mijn planning in vandaag naar school te gaan. Het is toch een klasgenoot en het voelt niet goed om in mijn eentje thuis te zitten.
Omdat ik te lang heb nagedacht moet ik opschieten. Ik heb geen vervoer naar school, dus ik hoop dat de buren thuis zijn. Als ik aanbel wordt er niet open gedaan. Ik ga meerdere huizen in de straat af, ik moet op school komen, en de bushalte is ver lopen. Niemand is thuis. Uiteindelijk loop ik naar de bushalte, in zo'n snel mogelijk tempo. De bus is weg, 2 minuten te laat. Was ik nu maar gezond.
Ik ga zitten bij de bushalte. Ik voel het verdriet van de fietsers die langsfietsen, sommige huilen. Het pakt je vast en het laat je niet los. Ondertussen begin ik te zingen, liedjes die bij dit gevoel passen. Uiteindelijk komt de bus aanrijden, hij is te laat. Nu is de kans dat ik toch nog op tijd op school ben helemaal weg. Ik baal ervan, een slechte dag om te laat op school te komen.
Als ik de school binnen kom voel je meteen de leegte. Ik haal een briefje en loop naar het lokaal. Ik kom tegelijk aanlopen met twee klasgenoten, we mogen nog naar binnen. Daar is het stil. Meerdere huilen, er wordt gesproken over wat er is gebeurd. Het is bevestigd dat het zelfmoord was. Iedereen heeft vragen, er zijn geen antwoorden.
Omdat het zo stil is in de school hou ik het lang vol. Ik vind het fijn om op school te zijn, verdriet delen. Dingen meekrijgen. Ik zou er niet aan moeten denken om nu alleen thuis op de bank te moeten liggen, daar is het te heftig voor. We krijgen geen les en ook meerdere docenten zie ik huilen. Bij Nederlands mogen we verhalen en gedichten over hem schrijven, sommige doen dat. Anderen blijven stil. Weer anderen vertellen het hardop en schrijven het niet op.
Het laatste uur lopen we naar het park, even ontvluchten, frisse lucht. Daarna loop ik naar de bushalte en ga ik naar huis. De verbondenheid op school was te voelen, er was een mooi gedenkhoekje in de kuil. Helaas ook veel respectloze reacties gehoord. Alleen maar van de onderbouw. Je merkte het verschil ook in de pauzes. De pauze van de onderbouw was lawaaierig, die van de bovenbouw was vrijwel stil. Iedereen had verdriet, iedereen was geraakt. Of je hem nou wel of niet goed kende.
Thuis blijf ik ermee bezig, ook ben ik helemaal opgebrand. Toch was het goed dat ik erbij was. 's Avonds merk ik dat mijn lichaam het niet aankon. Twee hele heftige stressdagen en 4 lesuren naar school, het was de veel. Mijn lichaam laat dat duidelijk merken. Uiteindelijk ga ik toch proberen te slapen, mijn lichaam heeft het nodig. En hard ook.
woensdag 15 mei 2013
Zondag 14 april 2013
Ik heb een slechte nacht. Aan het begin van de dag krijg ik het nieuws te lezen dat er een jongen uit de buurt is vermist. Even later wordt een naam en foto vrijgegeven. Ik herken hem. Een tijdje later dringt het pas tot me door: hij zit bij mij in de klas bij wiskunde. Heftig nieuws.
's Middags komt Cynthia langs. We kijken samen een film en eten chips. Het is gezellig. Toch blijven mijn gedachte soms uit gaan naar die jongen, meerdere malen kijk ik op twitter en internet voor het laatste nieuws, hopen dat hij gevonden wordt.
's Avonds is hij nog steeds niet gevonden, heel de school is er in de ban van. Het komt opeens akelig dichtbij. Uiteindelijk probeer ik te slapen, ik krijg het niet uit mijn hoofd. Het blijft me bezig houden. steeds check ik toch weer twitter. Uiteindelijk het nieuws dat hij is gevonden...
En dan komt opeens een tranendal. Hij is er niet meer. Een tijd later lijkt nog steeds de hele school wakker te zijn, iedereen vol verdriet, in gedachten bij hem. Het is zo onwerkelijk. Toch leg ik uiteindelijk mijn telefoon weg en probeer ik te slapen. Een moeilijke opgave met dit nieuws, toch hoop ik dat het lukt. Ik heb het nodig.
's Middags komt Cynthia langs. We kijken samen een film en eten chips. Het is gezellig. Toch blijven mijn gedachte soms uit gaan naar die jongen, meerdere malen kijk ik op twitter en internet voor het laatste nieuws, hopen dat hij gevonden wordt.
's Avonds is hij nog steeds niet gevonden, heel de school is er in de ban van. Het komt opeens akelig dichtbij. Uiteindelijk probeer ik te slapen, ik krijg het niet uit mijn hoofd. Het blijft me bezig houden. steeds check ik toch weer twitter. Uiteindelijk het nieuws dat hij is gevonden...
En dan komt opeens een tranendal. Hij is er niet meer. Een tijd later lijkt nog steeds de hele school wakker te zijn, iedereen vol verdriet, in gedachten bij hem. Het is zo onwerkelijk. Toch leg ik uiteindelijk mijn telefoon weg en probeer ik te slapen. Een moeilijke opgave met dit nieuws, toch hoop ik dat het lukt. Ik heb het nodig.
Zaterdag 13 april 2013
Als ik wakker word heb ik het gevoel alsof ik nog niet geslapen heb, ik heb geen energie. Toch hoop ik dat ik vanmiddag wel wat energie heb, ik wil graag even naar de winkel. Aan het begin van de middag ga ik douchen, hopelijk helpt de warmte wat tegen de pijn. Een paar uur later kleed ik me aan, ik ga naar de winkel.
Als ik in de winkel ben haal ik wat lekkere dingen, onder andere een bak namaak-Ben&Jerrys van de aldi. Als ik thuis kom kleed ik me weer om naar mijn pyjama en ga ik weer op de bank zitten. Ik pak de bak erbij en ik begin te eten, ik geniet. Even later ben ik weer misselijk en leg ik het in de vriezer. Ik pak een deken erbij. Daar lig ik dan. In mijn Wickedsweater, pyjamabroek en een lekker zacht dekentje, toch weer een beetje genieten.
's Avonds kijk ik 'Weet ik veel.' Daarna heb ik veel inspiratie om een liedje te schrijven, maar iedereen slaapt. Ik mag mijn keyboard dus niet aanraken. Ik probeer het fluisterend te zingen maar uiteindelijk geef ik het op, het heeft geen nut zo. Op dat moment besef ik dat ik eigenlijk vroeg naar bed zou gaan vandaag, dat is mislukt. Mijn hoofd staat er niet naar.
Het is over half 1 als ik in bed lig, ik ben moe. Weer veel te laat gemaakt, leer ik het dan nooit?
Als ik in de winkel ben haal ik wat lekkere dingen, onder andere een bak namaak-Ben&Jerrys van de aldi. Als ik thuis kom kleed ik me weer om naar mijn pyjama en ga ik weer op de bank zitten. Ik pak de bak erbij en ik begin te eten, ik geniet. Even later ben ik weer misselijk en leg ik het in de vriezer. Ik pak een deken erbij. Daar lig ik dan. In mijn Wickedsweater, pyjamabroek en een lekker zacht dekentje, toch weer een beetje genieten.
's Avonds kijk ik 'Weet ik veel.' Daarna heb ik veel inspiratie om een liedje te schrijven, maar iedereen slaapt. Ik mag mijn keyboard dus niet aanraken. Ik probeer het fluisterend te zingen maar uiteindelijk geef ik het op, het heeft geen nut zo. Op dat moment besef ik dat ik eigenlijk vroeg naar bed zou gaan vandaag, dat is mislukt. Mijn hoofd staat er niet naar.
Het is over half 1 als ik in bed lig, ik ben moe. Weer veel te laat gemaakt, leer ik het dan nooit?
Vrijdag 12 april 2013
Als ik wakker word merk ik op dat op mijn zij liggen steeds moeizamer gaat. Na 5 minuten krijg ik ontzettend veel extra pijn in mijn schouders, dit maakt slapen lastig. Als ik beneden kom begin ik als zo vaak de dag op de bank, ik ben erg moe. Dit blijft zo.
Rond 2 uur ga ik naar de fysiotherapie, mijn spieren moeten versterken. Daarna ben ik moe. Als ik thuis kom weer op de bank. Ik begin te denken, morgen er is een feest in de kelder, eigenlijk wil ik ook graag gaan. Maar ik kan niet. Het kost veel te veel energie, en daarnaast moet ik dan ook een veel te hoge tol betalen, ik moet het overslaan.
's Avonds kijk ik tv en ondertussen whatsapp ik. Het wordt later en later, ik wacht totdat mijn ouders thuis zijn voordat ik ga slapen. Anders word ik meerdere keren wakker door het lawaai omdat ik zo licht slaap. Het is al naar 1 uur, uiteindelijk kan ik rustig gaan slapen, iedereen ligt erin. Ik hoef niet onnodig wakker te worden, nu maar hopen op een goede nacht.
Rond 2 uur ga ik naar de fysiotherapie, mijn spieren moeten versterken. Daarna ben ik moe. Als ik thuis kom weer op de bank. Ik begin te denken, morgen er is een feest in de kelder, eigenlijk wil ik ook graag gaan. Maar ik kan niet. Het kost veel te veel energie, en daarnaast moet ik dan ook een veel te hoge tol betalen, ik moet het overslaan.
's Avonds kijk ik tv en ondertussen whatsapp ik. Het wordt later en later, ik wacht totdat mijn ouders thuis zijn voordat ik ga slapen. Anders word ik meerdere keren wakker door het lawaai omdat ik zo licht slaap. Het is al naar 1 uur, uiteindelijk kan ik rustig gaan slapen, iedereen ligt erin. Ik hoef niet onnodig wakker te worden, nu maar hopen op een goede nacht.
Donderdag 11 april 2013
Een super goede nacht, ongeveer 8,5 uur geslapen! Ik heb het gevoel alsof ik droom, zo lang kán ik voor mijn gevoel niet geslapen hebben. Als ik beneden ben aangekomen begin op de bank. Terwijl ik lig kijk ik kinderseries, veel meer is er niet op televisie.
Als we net naar school willen gaan komt er post. Een envelop voor mij. De handtekeningenkaarten van Wicked zitten erin, met een klein briefje erbij van Mark. Daarna gauw in de auto, een grote lach op mijn gezicht. Hier word ik vrolijk van.
Op school hebben we een gesprek over hoe nu verder. Ik krijg een eigen rooster, twee uur per dag. In de andere uren zou ik niet verwacht worden. Meerdere keren probeer ik aan te geven dat ik fysiotherapie en school niet op één dag kan doen, hier wordt overheen gepraat. Ze verwachten dat ik er ben, vanaf volgende week.
In de auto baal ik. Ik geef aan dat ik het helemaal niet handig vind. De pijn is onverklaarbaar. Als ik me 's ochtends slecht voel en daar mijn uren heb staan, en 's middags voel ik me beter, mag ik 's middags niet naar school? Daarnaast heb ik de vakken waar ik niet bij mijn vriendinnen zit, of helemaal aan de andere kant van het lokaal. Ook hebben ze de moeilijkste vakken voor me uitgekozen, zodat ik toch nog alvast wat kan meepikken van volgend jaar. Ik denk dat ik daar veel te weinig energie voor heb. Elke keer als ik nu op school ben staar ik voor me uit, ik leer niks meer. Het is meer dat ik leeftijdsgenoten om me heen heb, even de deur uit ben. Niet meer om het leren, niet dit jaar.
's Avonds even skypen. Daarna schrijf ik mijn blog voor 'Hoezo Anders?' Het gaat over zelfbeeld. Ik kom er niet uit. Dan is het te persoonlijk, dan te oppervlakkig. Het is nooit goed. Op dat moment besef ik dat het daar eigenlijk allemaal om draait. Het is nooit goed, dat past bij mijn zelfbeeld. Een paar uur later is het af, zo lang heb ik nog nooit over een blogbericht gedaan.
Daarna sluit ik af en ga ik naar bed. Het is klaar voor vandaag, ik ben helemaal op.
Als we net naar school willen gaan komt er post. Een envelop voor mij. De handtekeningenkaarten van Wicked zitten erin, met een klein briefje erbij van Mark. Daarna gauw in de auto, een grote lach op mijn gezicht. Hier word ik vrolijk van.
Op school hebben we een gesprek over hoe nu verder. Ik krijg een eigen rooster, twee uur per dag. In de andere uren zou ik niet verwacht worden. Meerdere keren probeer ik aan te geven dat ik fysiotherapie en school niet op één dag kan doen, hier wordt overheen gepraat. Ze verwachten dat ik er ben, vanaf volgende week.
In de auto baal ik. Ik geef aan dat ik het helemaal niet handig vind. De pijn is onverklaarbaar. Als ik me 's ochtends slecht voel en daar mijn uren heb staan, en 's middags voel ik me beter, mag ik 's middags niet naar school? Daarnaast heb ik de vakken waar ik niet bij mijn vriendinnen zit, of helemaal aan de andere kant van het lokaal. Ook hebben ze de moeilijkste vakken voor me uitgekozen, zodat ik toch nog alvast wat kan meepikken van volgend jaar. Ik denk dat ik daar veel te weinig energie voor heb. Elke keer als ik nu op school ben staar ik voor me uit, ik leer niks meer. Het is meer dat ik leeftijdsgenoten om me heen heb, even de deur uit ben. Niet meer om het leren, niet dit jaar.
's Avonds even skypen. Daarna schrijf ik mijn blog voor 'Hoezo Anders?' Het gaat over zelfbeeld. Ik kom er niet uit. Dan is het te persoonlijk, dan te oppervlakkig. Het is nooit goed. Op dat moment besef ik dat het daar eigenlijk allemaal om draait. Het is nooit goed, dat past bij mijn zelfbeeld. Een paar uur later is het af, zo lang heb ik nog nooit over een blogbericht gedaan.
Daarna sluit ik af en ga ik naar bed. Het is klaar voor vandaag, ik ben helemaal op.
Woensdag 10 april 2013
Weer een rot nacht, elk uur op de klok gezien. Niet veel geslapen dus. Vandaag wil ik veel rusten en als ik wat energie heb even naar de brievenbus fietsen om een kaartje op de post te doen. Ik blijf liggen in bed en ik ga wat whatsappen, daarna stap ik uit bed. Ik heb zin om iets te doen.
In plaats van dat ik een kaartje pak uit de kast, ga ik zelf een kaartje maken. Ik ben benieuwd hoe vaak ik tussendoor moet rusten. Zo eigenwijs als ik ben blijf ik doorgaan totdat de kaart af is. Na anderhalf uur zit de envelop dichtgeplakt, tijd om even te rusten.
Na heel even gerust te hebben ga ik door, ik begin met een tweede kaart. Ondanks dat het niet meer gaat maak ik ook de tweede kaart af. Ik begin met opruimen. Het wil echt niet meer, halverwege ga ik doodop op de bank liggen. Dit was niet veel rusten. Mijn moeder ruimt uiteindelijk de rest van de spullen op, mijn broer brengt de kaarten naar de brievenbus. Ik ben benieuwd wat ze er van vinden.
De rest van de avond lig ik op de bank. Ik denk na. Morgen een gesprek op school over hoe we het tot het einde van het schooljaar aanpakken. Ik ben bang dat het er flink wordt ingewreven dat ik niet over ga, iets waar ik nog steeds heel verdrietig over ben omdat ik weet dat ik het wel kan. Ik ga redelijk op tijd naar bed, hopen op een goede nacht vol slaap.
In plaats van dat ik een kaartje pak uit de kast, ga ik zelf een kaartje maken. Ik ben benieuwd hoe vaak ik tussendoor moet rusten. Zo eigenwijs als ik ben blijf ik doorgaan totdat de kaart af is. Na anderhalf uur zit de envelop dichtgeplakt, tijd om even te rusten.
Na heel even gerust te hebben ga ik door, ik begin met een tweede kaart. Ondanks dat het niet meer gaat maak ik ook de tweede kaart af. Ik begin met opruimen. Het wil echt niet meer, halverwege ga ik doodop op de bank liggen. Dit was niet veel rusten. Mijn moeder ruimt uiteindelijk de rest van de spullen op, mijn broer brengt de kaarten naar de brievenbus. Ik ben benieuwd wat ze er van vinden.
De rest van de avond lig ik op de bank. Ik denk na. Morgen een gesprek op school over hoe we het tot het einde van het schooljaar aanpakken. Ik ben bang dat het er flink wordt ingewreven dat ik niet over ga, iets waar ik nog steeds heel verdrietig over ben omdat ik weet dat ik het wel kan. Ik ga redelijk op tijd naar bed, hopen op een goede nacht vol slaap.
Dinsdag 9 april 2013
Een hele slechte nacht. Ik ben moe. Toch wil ik graag een uurtje naar school, ik heb meer energie dan normaal. Als ik beneden kom ligt er een envelop, er zit een kaart in, vol glitters. Van kaarten word ik vrolijk, weer even een lach op mijn gezicht.
Als ik één uurtje naar school ga valt de les uit. Toch blijf ik op school, even gezellig kletsen met vriendinnen. Ik ben weer doodop als ik naar huis ga. Als ik thuis ben ga ik meteen weer op de bank liggen, dit was te veel. 2 uur later besluit ik morgen thuis te blijven. De pijn en moeheid is weer hard gestegen, het gaat niet.
Aan het begin van de avond is mijn stem heel zacht en pieperig, te veel pijn. Mijn moeder vraagt iets en praat er daarna doorheen. Mijn stem is onhoorbaar. Als ze boos wordt omdat ik geen antwoord geef barst ik in tranen uit. Praten kost te veel energie, energie die ik niet heb. Op dat moment kwam ze erachter dat ik wél antwoord had gegeven, maar niet hard genoeg. Ik begrijp het wel, maar het is zo lastig.
's Avonds neem ik een paar happen van mijn moeders pizza, daarna ben ik weer te misselijk en ga ik weer terug op de bank liggen. Waar is de energie gebleven die ik vanochtend had? De rest van de avond blijf ik liggen, morgen een dagje rust. Dit was weer duidelijk te veel.
Als ik één uurtje naar school ga valt de les uit. Toch blijf ik op school, even gezellig kletsen met vriendinnen. Ik ben weer doodop als ik naar huis ga. Als ik thuis ben ga ik meteen weer op de bank liggen, dit was te veel. 2 uur later besluit ik morgen thuis te blijven. De pijn en moeheid is weer hard gestegen, het gaat niet.
Aan het begin van de avond is mijn stem heel zacht en pieperig, te veel pijn. Mijn moeder vraagt iets en praat er daarna doorheen. Mijn stem is onhoorbaar. Als ze boos wordt omdat ik geen antwoord geef barst ik in tranen uit. Praten kost te veel energie, energie die ik niet heb. Op dat moment kwam ze erachter dat ik wél antwoord had gegeven, maar niet hard genoeg. Ik begrijp het wel, maar het is zo lastig.
's Avonds neem ik een paar happen van mijn moeders pizza, daarna ben ik weer te misselijk en ga ik weer terug op de bank liggen. Waar is de energie gebleven die ik vanochtend had? De rest van de avond blijf ik liggen, morgen een dagje rust. Dit was weer duidelijk te veel.
zondag 5 mei 2013
Maandag 8 april 2013
Vandaag staat op de planning om wat economie te maken, veel te rusten en 's avonds naar de fysiotherapie. Ik ben benieuwd wat het gaat worden.
Van economie maken komt er weinig van, wel rust ik veel. Ondertussen praten met lotgenoten. Aan het einde van de middag print ik het blogbericht van donderdag uit, makkelijk voor mijn fysiotherapeut.
In de auto heb ik er veel zin in, vandaag ben ik van plan om weer één oefening meer te doen, meer beweging is goed voor me. Ik wacht voor het kamertje van mijn fysiotherapeut. Even later word ik geroepen, ik geef haar het papiertje met het blogbericht. Ze leest het hardop voor, sommige dingen komen hard aan om nog een keer te horen. Daarna starten we met de oefeningen.
Als ik klaar ben, ben ik blij. De fysiotherapie ging goed, ik heb er één oefening weer bijgeplakt. Daarna ben ik wel weer moe, als ik thuis kom ga ik weer op de bank liggen. Ik eindig de avond met een grote slappe lach bui, eindigend in tranen omdat het zoveel pijn doet. Toch heb ik genoten, het was een tijd geleden dat ik zó gelachen heb.
Van economie maken komt er weinig van, wel rust ik veel. Ondertussen praten met lotgenoten. Aan het einde van de middag print ik het blogbericht van donderdag uit, makkelijk voor mijn fysiotherapeut.
In de auto heb ik er veel zin in, vandaag ben ik van plan om weer één oefening meer te doen, meer beweging is goed voor me. Ik wacht voor het kamertje van mijn fysiotherapeut. Even later word ik geroepen, ik geef haar het papiertje met het blogbericht. Ze leest het hardop voor, sommige dingen komen hard aan om nog een keer te horen. Daarna starten we met de oefeningen.
Als ik klaar ben, ben ik blij. De fysiotherapie ging goed, ik heb er één oefening weer bijgeplakt. Daarna ben ik wel weer moe, als ik thuis kom ga ik weer op de bank liggen. Ik eindig de avond met een grote slappe lach bui, eindigend in tranen omdat het zoveel pijn doet. Toch heb ik genoten, het was een tijd geleden dat ik zó gelachen heb.
Zaterdag 6 april, Zondag 7 april 2013
Zaterdag 6 april 2013
Vrijwel de hele nacht wakker gelegen, nagenieten van de mooie avond. Als ik 's ochtends een uur in bed lig met mijn telefoon constateer ik dat ik weer een tol moet betalen. Ik heb veel pijn, maar dat was het allemaal waard. Ik had een top avond!
Om iets over half 1 besluit ik mijn bed uit te gaan, het is genoeg geweest. Als ik beneden ben ga ik meteen weer op de bank zitten en liggen. Later in de middag besluit ik mijn telefoon uit te zetten, even later twitter. Ik heb rust nodig, even tijd voor mezelf. Ik ontdek dat ik, hoe langer ik thuis zit, hoe chagrijniger ik word. Ik ben toe aan vrijheid, iets leuks doen.
's Middags verveel ik me, iemand biedt me aan om gefilmde musicals door te sturen, zodat ik toch nog wat te doen heb. Ik word er vrolijk van, afleiding is goed, musicals al helemaal. Daarna begin ik een poging te doen om mijn blog bij te werken. Even later is het tijd voor 'Weet Ik Veel.' In de reclames typ ik door, in totaal schrijf ik deze dag 7 blogberichten, dan vind ik het weer goed.
Ik zie de pageviews van mijn blog groeien, ik ben bijna bij de 10.000. Ik blijf opletten, daarna screen ik de 10.000 en ga ik naar bed. Ik krijg lieve reacties op mijn blogs, mensen die me steunen als het niet meer zo goed gaat. Als ik in bed lig ga ik snel slapen, hopelijk hoef ik morgen geen tol meer te betalen, maar eerst tijd voor een goede nacht.
Zondag 7 april 2013
Ik heb een goede nacht gehad, zo'n 7 uur geslapen. Wel heb ik aan het begin van de nacht nogal liggen spoken.
Ik heb veel pijn, een groot gedeelte lig ik daarom ook op de bank. Als ik energie heb kruip ik achter de computer. Ik hang vooral, soms een spelletje. Een dag waarop ik niks doe, mijn lichaam laat het niet toe.
Vrijwel de hele nacht wakker gelegen, nagenieten van de mooie avond. Als ik 's ochtends een uur in bed lig met mijn telefoon constateer ik dat ik weer een tol moet betalen. Ik heb veel pijn, maar dat was het allemaal waard. Ik had een top avond!
Om iets over half 1 besluit ik mijn bed uit te gaan, het is genoeg geweest. Als ik beneden ben ga ik meteen weer op de bank zitten en liggen. Later in de middag besluit ik mijn telefoon uit te zetten, even later twitter. Ik heb rust nodig, even tijd voor mezelf. Ik ontdek dat ik, hoe langer ik thuis zit, hoe chagrijniger ik word. Ik ben toe aan vrijheid, iets leuks doen.
's Middags verveel ik me, iemand biedt me aan om gefilmde musicals door te sturen, zodat ik toch nog wat te doen heb. Ik word er vrolijk van, afleiding is goed, musicals al helemaal. Daarna begin ik een poging te doen om mijn blog bij te werken. Even later is het tijd voor 'Weet Ik Veel.' In de reclames typ ik door, in totaal schrijf ik deze dag 7 blogberichten, dan vind ik het weer goed.
Ik zie de pageviews van mijn blog groeien, ik ben bijna bij de 10.000. Ik blijf opletten, daarna screen ik de 10.000 en ga ik naar bed. Ik krijg lieve reacties op mijn blogs, mensen die me steunen als het niet meer zo goed gaat. Als ik in bed lig ga ik snel slapen, hopelijk hoef ik morgen geen tol meer te betalen, maar eerst tijd voor een goede nacht.
Zondag 7 april 2013
Ik heb een goede nacht gehad, zo'n 7 uur geslapen. Wel heb ik aan het begin van de nacht nogal liggen spoken.
Ik heb veel pijn, een groot gedeelte lig ik daarom ook op de bank. Als ik energie heb kruip ik achter de computer. Ik hang vooral, soms een spelletje. Een dag waarop ik niks doe, mijn lichaam laat het niet toe.
Abonneren op:
Posts (Atom)