's Avonds twitteren, omdat mijn ogen nog niet moe zijn toch nog wat lezen. rond half 2 ben ik moe genoeg, als ik het boek weg leg val ik dan ook meteen in slaap. Ik word wakker voor de wekker, niet zo erg, lang genoeg geslapen. Ik blijf liggen, ondertussen wat leuke gesprekken op twitter, whatsapp & sms met vakantiegangers. Dan word ik eruit getrommeld, mijn moeder wil mijn dekbedhoes hebben voor de was. Daarna de rest van mijn was sorteren. Het valt me op dat er veel kleren op de grond liggen die nog naar wasmiddel ruiken, apart?
Een beetje misselijk, geen medicijnen nodig. Twee broodjes naar binnen werken, makkelijker dan gedacht. Daarna opschieten, ik check buienradar. Het blijft droog, mooi. Dan kan ik op de fiets naar medifit. Eenmaal op de fiets op een open stuk, recht wind tegen. Ik kom laat aan, het 'even' rusten is dan ook echt even geworden. Daarna omkleden. Er komt een blondje binnen van een jaar of 16. 'Zijn dat douches?' Ze wijst op de deur waar de letters: douche opstaan. Ik antwoord met ja. 'Moet je hier omkleden?' Ik bijt op mijn tong, wilde reageren met: Wat denk je, dit is een kleedkamer. Toch antwoord ik beleefd met ja. Als ze klaar is met omkleden loopt ze naar buiten. Daar hoor ik een begeleider met haar praten over een hartslagmeter? Ze zou hem een beetje nat moeten deppen. 'Waar moet ik dat doen?' vroeg ze. De begeleider antwoordt met: 'Bij de kraan.' 'Waar is de kraan?' 'In de wc in de kleedkamer.' Ze loopt de kleedkamer weer in. Kijkt mij aan: 'Is dat de wc?' Weer wijst ze naar een deur met dezelfde letters erop. 'Ja.' Buiten hoor ik de begeleider zuchten, volgens mij had hij die vraag gehoord. Als ze weg is ben ik klaar met omkleden en is het bijna 13:20. Voor de deur van de fysiotherapie wachten. Mijn begeleidster komt aanlopen, 'Hoi.' 'yo.' Een kort gesprek over hoe het gaat. Ik vertel dat ik geen pijnstilling meer slik. Daarna de afspraak van vrijdag verzetten. We zetten hem om 9:20, vroeg. Moet ook nog zelf daarheen, nog eerder vertrekken. Vooruit.
Hetzelfde als elke keer. Weer iets verhoogd. De loopband is van 5 minuten naar 8 minuten gegaan, oke. Het ging veel beter dan de afgelopen keren. Steeds gaf ik het cijfer: 8. Dit is heel licht. Alles ging goed. Toen ik klaar was, was ik blij. Mijn begeleidster ook. Ook na heen fietsen is het gelukt, en goed ook. Daarna rustig omkleden en ondertussen uitrusten. Daarna vertrek ik naar huis, het gaat snel. Wind in de rug. :)
Thuis ben ik toch wel moe, even op de bank uitrusten. Wii-en. Als mijn moeder weg is ga ik over op zingen, ik voel me goed. Weinig tot geen pijn, niet misselijk. Ik blijf me goed voelen. Nog een stukje fietsen naar de winkel. Halverwege het eten komt mijn 2e broer (van de 3) binnen. Hij gaat op vakantie naar Ibiza, komt nog eventjes wat ophalen. Als hij weg wil gaan springen mijn moeder en ik op: KNUFFEL. 'Vooruit.' 'Ik ga je missen broertje.' 'Het zijn maar 8 dagen, je hebt me wel vaker 8 dagen niet gezien.' 'Maar nu ga je ver weg!' Daarna eventjes praten met Mark, het gaat vooral over Wicked. Iets waar ik ontzettend vrolijk van wordt, we hebben er beide zin in.
De rest van de avond meer gesprekken. Een aantal afspraken maken over mijn verjaardag. Weer iemand die kan komen, ik word steeds vrolijker. Als ik wil beginnen met het blog van vandaag begin ik te huilen. Een hele goede dag én veel gedaan. Momenten ZONDER pijn. Iets wat nooit eerder was voorgekomen. Ik ben blij, weer een stapje dichterbij. Zou het dan toch lukken? Zou ik dan toch beter worden? Een klein stukje droom, wordt werkelijkheid. Hopelijk de rest ook. Even laten bezinken, deze dag kan niet beter. Dit wordt vast een heerlijke nacht, welterusten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten