En niet zomaar terug, terug met een nieuwe website, een nieuwe naam en een nieuwe lay-out. Ik hoop jullie daar weer tegen te komen!
Verder ben ik te volgen op:
donderdag 23 juli 2015
Back in the game!
Steeds vaker begon ik weer met schrijven, spellen ging iets beter en nadat ik een 8,7 terug kreeg voor een toets Nederlands van spellen en formuleren wist ik het zeker, ik ben terug!
En niet zomaar terug, terug met een nieuwe website, een nieuwe naam en een nieuwe lay-out. Ik hoop jullie daar weer tegen te komen!
En niet zomaar terug, terug met een nieuwe website, een nieuwe naam en een nieuwe lay-out. Ik hoop jullie daar weer tegen te komen!
donderdag 16 juli 2015
De toets
Wekenlang zit ik te stoeien met mijn schoolwerk voor de toetsen aan het einde van het schooljaar. Het gaat moeizaam, de teksten zijn lang en alle woorden tellen is ontzettend vermoeiend. Na enkele bladzijdes ben ik doodop en lig ik weer als een ziek vogeltje op de bank. Lichamelijk gaat het namelijk ook niet al te best.
5 weken lang probeer ik de stof voor Nederlands door te lezen, mijn beste vak. Het gaat over spelling en formuleren, maar waar dat eerst altijd automatisch ging, moet ik het nu daadwerkelijk met de regeltjes doen. Het frustreert me dat de dwang zoveel impact heeft op mijn denken en kunnen. Stapje voor stapje kom ik dichterbij het einde van het hoofdstuk en komt het einde van de stof in zicht. Ik plan het schoolexamen in de week erna en zo moet ik nog even hard aan de bak.
Op school word ik in een apart kamertje gezet, waardoor ik geen last had van de rumoer in de school. ik sla de eerste bladzijde om en begin het door te lezen. De woorden dansen voor mijn ogen en het lukt het me al snel niet meer om te focussen. Ik besluit de toets door te bladeren en met het makkelijkste te beginnen, ergens halverwege de toets. Daarna terug naar het begin. Ik kijk opnieuw naar de woorden en ik schiet in paniek. Het lukt zo niet. Ik ga met mijn handen voor mijn ogen zitten en ik probeer op mijn ademhaling te letten. Dit komt nooit goed, ik kan dit niet.
Na een tijdje op mijn ademhaling gelet te hebben begin ik wat rustiger te worden, ik probeer mezelf bemoedigend toe te spreken en uiteindelijk begin ik opnieuw met lezen. Nu rustiger, zinnetje voor zinnetje. Het gaat langzaam, maar het lukt me eindelijk om verder te komen. Net voordat de tijd om is, is de toets klaar. Er is niks meer aan te doen. Ik vrees ervoor. Laten we hopen op het beste.
Daarna volgde een aantal zenuwachtige weken, ik was bang dat de paniek het had verpest, dat het een dikke onvoldoende was. Hoe langer het duurde, des te meer twijfels en druk ik voelde. Maar uiteindelijk kwam het verlossende punt.
'8,7.'
'Wát?'
'Ja, je hebt een 8,7.'
Ongeloofwaardig kijk ik mijn docent aan. Dat kan niet, dat kan echt niet. Toch is het zo. Even later kijk ik de toets in, ik sta nog steeds versteld van het punt. Vorig jaar haalde ik een 6,8 voor dezelfde toets, een erg laag cijfer voor Nederlands voor mij. 'Deze was weer op z'n Marleens!' Wat een opluchting, wat een rust. Het geeft energie, kracht en de moed om er weer verder tegenaan te gaan. De dwang kan veel van me af pakken, maar het lukt hem niet om alles te verpesten.
Terwijl ik in de bus zit op weg naar huis denk ik erover na. 'Zie je wel dat je het nog kan, je bent niet dom.' In gedachten geef ik mezelf een piepklein schouderklopje, heb ik ook nog iets positiefs gedacht vandaag.
5 weken lang probeer ik de stof voor Nederlands door te lezen, mijn beste vak. Het gaat over spelling en formuleren, maar waar dat eerst altijd automatisch ging, moet ik het nu daadwerkelijk met de regeltjes doen. Het frustreert me dat de dwang zoveel impact heeft op mijn denken en kunnen. Stapje voor stapje kom ik dichterbij het einde van het hoofdstuk en komt het einde van de stof in zicht. Ik plan het schoolexamen in de week erna en zo moet ik nog even hard aan de bak.
Op school word ik in een apart kamertje gezet, waardoor ik geen last had van de rumoer in de school. ik sla de eerste bladzijde om en begin het door te lezen. De woorden dansen voor mijn ogen en het lukt het me al snel niet meer om te focussen. Ik besluit de toets door te bladeren en met het makkelijkste te beginnen, ergens halverwege de toets. Daarna terug naar het begin. Ik kijk opnieuw naar de woorden en ik schiet in paniek. Het lukt zo niet. Ik ga met mijn handen voor mijn ogen zitten en ik probeer op mijn ademhaling te letten. Dit komt nooit goed, ik kan dit niet.
Na een tijdje op mijn ademhaling gelet te hebben begin ik wat rustiger te worden, ik probeer mezelf bemoedigend toe te spreken en uiteindelijk begin ik opnieuw met lezen. Nu rustiger, zinnetje voor zinnetje. Het gaat langzaam, maar het lukt me eindelijk om verder te komen. Net voordat de tijd om is, is de toets klaar. Er is niks meer aan te doen. Ik vrees ervoor. Laten we hopen op het beste.
Daarna volgde een aantal zenuwachtige weken, ik was bang dat de paniek het had verpest, dat het een dikke onvoldoende was. Hoe langer het duurde, des te meer twijfels en druk ik voelde. Maar uiteindelijk kwam het verlossende punt.
'8,7.'
'Wát?'
'Ja, je hebt een 8,7.'
Ongeloofwaardig kijk ik mijn docent aan. Dat kan niet, dat kan echt niet. Toch is het zo. Even later kijk ik de toets in, ik sta nog steeds versteld van het punt. Vorig jaar haalde ik een 6,8 voor dezelfde toets, een erg laag cijfer voor Nederlands voor mij. 'Deze was weer op z'n Marleens!' Wat een opluchting, wat een rust. Het geeft energie, kracht en de moed om er weer verder tegenaan te gaan. De dwang kan veel van me af pakken, maar het lukt hem niet om alles te verpesten.
Terwijl ik in de bus zit op weg naar huis denk ik erover na. 'Zie je wel dat je het nog kan, je bent niet dom.' In gedachten geef ik mezelf een piepklein schouderklopje, heb ik ook nog iets positiefs gedacht vandaag.
dinsdag 7 juli 2015
In de bus
Een snikhete dag, met 30 graden in de bus zonder airco. Ik hou niet van bussen en al helemaal niet met dit plakweer. Starende mensen door mijn lange mouwen, 'heb je onder een steen geleefd?' Het liefst zou ik onzichtbaar willen worden, ik haat dit zo. Ik schaam me ervoor en tegelijkertijd durf ik echt niet zonder.
Een paar bushaltes later tikt iemand op mijn rug, ik draai me om en ik kijk in de ogen van een meisje van een jaar of 7. 'Waarom draag jij lange mouwen?' Ik denk even na, hoe leg je dit een kind van die leeftijd uit?
'Ben je wel eens bang dat er een monster onder je bed zit?' Ze knikte.
'En heb je ooit zo'n monster gezien?'
'Nee.'
'Ik heb een beetje hetzelfde. Ik ben heel erg bang dat ik ziek word door andere mensen, als ik ze aanraak of als ik iets aanraakt wat anderen al hebben aangeraakt. Dat klopt helemaal niet, dat is een foutje in mijn hoofd. Ik ben bang voor iets dat niet zomaar gebeurt. Snap je dat een beetje?'
Ze knikte weer. 'Maar als je dat weet, dan hoef je die mouwen toch niet meer aan?'
'Dat klopt. Maar dat durf ik nog niet. Daarvoor krijg ik hulp van iemand en dan durf ik het over een tijdje weer wel.'
De moeder van het meisje staat op en trekt haar kind mee. 'Hoe durf je mijn kind zo bang te maken en haar aan te steken met die stommiteiten van je.' Ze loopt naar voren in de bus en gaat daar zitten. Uit het veld geslagen, boos, maar vooral heel verdrietig en met nog meer schaamte bekeek ik wat er gebeurde. Zei ik dan echt iets slechts?
Een man die in de buurt zat vroeg of het ging. 'Ik vind het goed van je dat je dat meisje toch de waarheid hebt verteld, daar heb je erg veel moed voor nodig. Trek je niks aan van die vrouw, ze snapt er niks van en misschien schrok ze wel van je eerlijkheid. Hopelijk word je goed geholpen en ben je er snel vanaf. Ik vind je een krachtig persoon, sterkte.' Hij lachte vriendelijk en verontschuldigde zich dat hij uit moest stappen.
Ik kijk weer naar het meisje en haar moeder en laat de woorden van de man bezinken. Het meisje kijkt me verdrietig aan, 'maar mama, ik vond haar lief!' Misschien had die man dan toch wel gelijk.
Een paar bushaltes later tikt iemand op mijn rug, ik draai me om en ik kijk in de ogen van een meisje van een jaar of 7. 'Waarom draag jij lange mouwen?' Ik denk even na, hoe leg je dit een kind van die leeftijd uit?
'Ben je wel eens bang dat er een monster onder je bed zit?' Ze knikte.
'En heb je ooit zo'n monster gezien?'
'Nee.'
'Ik heb een beetje hetzelfde. Ik ben heel erg bang dat ik ziek word door andere mensen, als ik ze aanraak of als ik iets aanraakt wat anderen al hebben aangeraakt. Dat klopt helemaal niet, dat is een foutje in mijn hoofd. Ik ben bang voor iets dat niet zomaar gebeurt. Snap je dat een beetje?'
Ze knikte weer. 'Maar als je dat weet, dan hoef je die mouwen toch niet meer aan?'
'Dat klopt. Maar dat durf ik nog niet. Daarvoor krijg ik hulp van iemand en dan durf ik het over een tijdje weer wel.'
De moeder van het meisje staat op en trekt haar kind mee. 'Hoe durf je mijn kind zo bang te maken en haar aan te steken met die stommiteiten van je.' Ze loopt naar voren in de bus en gaat daar zitten. Uit het veld geslagen, boos, maar vooral heel verdrietig en met nog meer schaamte bekeek ik wat er gebeurde. Zei ik dan echt iets slechts?
Een man die in de buurt zat vroeg of het ging. 'Ik vind het goed van je dat je dat meisje toch de waarheid hebt verteld, daar heb je erg veel moed voor nodig. Trek je niks aan van die vrouw, ze snapt er niks van en misschien schrok ze wel van je eerlijkheid. Hopelijk word je goed geholpen en ben je er snel vanaf. Ik vind je een krachtig persoon, sterkte.' Hij lachte vriendelijk en verontschuldigde zich dat hij uit moest stappen.
Ik kijk weer naar het meisje en haar moeder en laat de woorden van de man bezinken. Het meisje kijkt me verdrietig aan, 'maar mama, ik vond haar lief!' Misschien had die man dan toch wel gelijk.
vrijdag 15 mei 2015
Behandeling
In de afgelopen maanden is er heel veel gebeurd. Begin dit schooljaar vertelde mijn psycholoog dat ze zwanger was. Begin december ging ze weg. Meende ze dit nou echt? Vertrouw ik eindelijk iemand, en dan gaat ze weg? Ondanks dat ik het haar ontzettend gunde was ik er kapot van. En omdat ik dit jaar 18 word zou ik over moeten gaan naar een andere instelling voor een nieuwe psycholoog, dit om een extra wissel te voorkomen. Echter ging het daar niet helemaal goed. Ik werd opnieuw op een wachtlijst gezet, mijn behandeling lag helemaal plat en ik ging met grote stappen achteruit. Na heel lang zeuren kon ik half februari terecht bij een nieuwe psycholoog.
Opluchting, en tegelijkertijd heel veel angst. Gelukkig vielen de eerste afspraken heel erg mee en langzaam maar zeker begon ik steeds meer te vertellen. Eerst alleen over makkelijke dingen, en soms een heel klein stapje richting het moeilijke. Van 1 keer in de 2 weken, ging ik naar 2 keer in de week een afspraak. Al snel kwamen we tot de conclusie dat we het samen niet zouden redden. Mijn klachten zijn te heftig. We bespraken verschillende behandelmogelijkheden, opname, deeltijd, therapiegroep. Hoe moeilijk en confronterend het ook was, besloot ik om een informatiegesprek aan te vragen voor deeltijd. Nadat gesprek, kon ik verder kijken wat ik er van vond.
Een deeltijd behandeling bestaat uit verschillende therapieën, en je hebt een groep van 1,5 dag en een van 3. Het verhaal erachter was herkenbaar en ergens zag ik mezelf wel in deeltijd zitten. Na een nachtje slapen is er een intakegesprek is aangevraagd. Zo'n 3 weken na het informatiegesprek had ik mijn intake. Verschillende vragen. Uiteindelijk het verlossende woord. 'Ik denk dat een deeltijdbehandeling wel wat voor je is.' Na het daar nog even over gehad te hebben vroeg ze me of ik behoefte had om de therapieruimte nog even te zien. Ik knikte, waarna ik achter haar aan liep. De therapieruimte is een ruimte met een grote tafel met stoelen er omheen, en achter in de kamer stond een grote kring met stoelen. Er was een aanrechtje en er hingen verschillende dingen op de muur. Het was niet heel bijzonder, afleidend of iets anders, maar ook niet te kil en saai. Het voelde prettig aan.
In principe is het de bedoeling dat ik naar de 3-daagse groep ga, helaas is daar een flinke wachttijd voor van 6 maanden. Tot die tijd ga ik naar een voortraject van 1 uur in de week. Daarin ga je je klachten, gedachten en gedrag verder uitpluizen, zodat je meteen aan de slag kan zodra je bij de behandelgroep komt. Op hele korte termijn mag ik in het voortraject beginnen.
Opluchting, hoop. Eindelijk word ik gezien, begrepen. Worden mijn klachten niet afgedaan als 'het valt wel mee,' en eindelijk zit er weer schot in de zaak. Het is ontzettend eng en spannend, maar uiteindelijk zal het het allemaal waard zijn.
Opluchting, en tegelijkertijd heel veel angst. Gelukkig vielen de eerste afspraken heel erg mee en langzaam maar zeker begon ik steeds meer te vertellen. Eerst alleen over makkelijke dingen, en soms een heel klein stapje richting het moeilijke. Van 1 keer in de 2 weken, ging ik naar 2 keer in de week een afspraak. Al snel kwamen we tot de conclusie dat we het samen niet zouden redden. Mijn klachten zijn te heftig. We bespraken verschillende behandelmogelijkheden, opname, deeltijd, therapiegroep. Hoe moeilijk en confronterend het ook was, besloot ik om een informatiegesprek aan te vragen voor deeltijd. Nadat gesprek, kon ik verder kijken wat ik er van vond.
Een deeltijd behandeling bestaat uit verschillende therapieën, en je hebt een groep van 1,5 dag en een van 3. Het verhaal erachter was herkenbaar en ergens zag ik mezelf wel in deeltijd zitten. Na een nachtje slapen is er een intakegesprek is aangevraagd. Zo'n 3 weken na het informatiegesprek had ik mijn intake. Verschillende vragen. Uiteindelijk het verlossende woord. 'Ik denk dat een deeltijdbehandeling wel wat voor je is.' Na het daar nog even over gehad te hebben vroeg ze me of ik behoefte had om de therapieruimte nog even te zien. Ik knikte, waarna ik achter haar aan liep. De therapieruimte is een ruimte met een grote tafel met stoelen er omheen, en achter in de kamer stond een grote kring met stoelen. Er was een aanrechtje en er hingen verschillende dingen op de muur. Het was niet heel bijzonder, afleidend of iets anders, maar ook niet te kil en saai. Het voelde prettig aan.
In principe is het de bedoeling dat ik naar de 3-daagse groep ga, helaas is daar een flinke wachttijd voor van 6 maanden. Tot die tijd ga ik naar een voortraject van 1 uur in de week. Daarin ga je je klachten, gedachten en gedrag verder uitpluizen, zodat je meteen aan de slag kan zodra je bij de behandelgroep komt. Op hele korte termijn mag ik in het voortraject beginnen.
Opluchting, hoop. Eindelijk word ik gezien, begrepen. Worden mijn klachten niet afgedaan als 'het valt wel mee,' en eindelijk zit er weer schot in de zaak. Het is ontzettend eng en spannend, maar uiteindelijk zal het het allemaal waard zijn.
dinsdag 14 april 2015
Schrijven was van mij
Urenlang staar ik naar een leeg word-documentje. Ik begin te grinniken. Ik heb de titel van een blog, maar verder kom ik niet. En dat is nou precies waar ik over wilde schrijven.
Door mijn dwangstoornis heb ik veel in moeten leveren. Langzaam maar zeker durfde ik niet meer met de trein, hield ik er niet van dat mensen me aanraakte, de bus werd ook een steeds groter probleem en op plekken met veel mensen kreeg ik 9 van de 10 keer een paniekaanval. Even later volgde het constant naar de vloer moeten kijken om streepjes en andere randjes te vermijden, het niet meer kunnen concentreren op fietsen of andere dingen doordat ik alles om me heen moest tellen. Lezen kon ik schrappen uit het lijstje van 'kunnen,' geen enkel woord kwam nog binnen. Bij een tekst moet ik alle woorden tellen, en een paar maanden later kwam daar ook alle letters tellen bij.
Als laatste verloor ik het schrijven, míjn schrijven. Spelfouten, vergeten interpunctie en zinnen die totaal niet kloppen. Schrijfsels die ik later terug las, en geen idee had waarover het nou precies ging. Er was geen touw aan vast te knopen. Verslagen, boos, maar vooral verdrietig. Er was geen houden meer aan, het lukte niet meer.
Pas hadden mijn psycholoog en ik het over de dingen die ik nog wel kon. Ja, ik ga soms nog een uurtje naar school. Ik pak mijn tas zelf in, ik smeer mijn eigen brood etc. Maar dat zijn voor mij allemaal dingen die er niet toe doen. Ik kan niks meer wat van 'mij' was, wat me typeerde. En wie ben ik nog, als iemand die altijd hele notitieblokken vol schreef, nauwelijks de woorden op papier krijgt?
Dan ben ik toch niemand?
Schrijven was mijn manier om mijn gevoel te uiten, om het leven aan te kunnen. Om me nog enigszins nuttig te maken in de maatschappij. Om dingen aan de kant te zetten, iets waarmee ik alles een beetje kon verwerken, om het behapbaar te maken. Maar ook mijn manier om een beetje te ontspannen. En nu? Ik weet niet wat ik nu nog ben. Ik weet alleen nog maar wat ik niet ben.
Schrijven was van mij.....
Door mijn dwangstoornis heb ik veel in moeten leveren. Langzaam maar zeker durfde ik niet meer met de trein, hield ik er niet van dat mensen me aanraakte, de bus werd ook een steeds groter probleem en op plekken met veel mensen kreeg ik 9 van de 10 keer een paniekaanval. Even later volgde het constant naar de vloer moeten kijken om streepjes en andere randjes te vermijden, het niet meer kunnen concentreren op fietsen of andere dingen doordat ik alles om me heen moest tellen. Lezen kon ik schrappen uit het lijstje van 'kunnen,' geen enkel woord kwam nog binnen. Bij een tekst moet ik alle woorden tellen, en een paar maanden later kwam daar ook alle letters tellen bij.
Als laatste verloor ik het schrijven, míjn schrijven. Spelfouten, vergeten interpunctie en zinnen die totaal niet kloppen. Schrijfsels die ik later terug las, en geen idee had waarover het nou precies ging. Er was geen touw aan vast te knopen. Verslagen, boos, maar vooral verdrietig. Er was geen houden meer aan, het lukte niet meer.
Pas hadden mijn psycholoog en ik het over de dingen die ik nog wel kon. Ja, ik ga soms nog een uurtje naar school. Ik pak mijn tas zelf in, ik smeer mijn eigen brood etc. Maar dat zijn voor mij allemaal dingen die er niet toe doen. Ik kan niks meer wat van 'mij' was, wat me typeerde. En wie ben ik nog, als iemand die altijd hele notitieblokken vol schreef, nauwelijks de woorden op papier krijgt?
Dan ben ik toch niemand?
Schrijven was mijn manier om mijn gevoel te uiten, om het leven aan te kunnen. Om me nog enigszins nuttig te maken in de maatschappij. Om dingen aan de kant te zetten, iets waarmee ik alles een beetje kon verwerken, om het behapbaar te maken. Maar ook mijn manier om een beetje te ontspannen. En nu? Ik weet niet wat ik nu nog ben. Ik weet alleen nog maar wat ik niet ben.
Schrijven was van mij.....
donderdag 2 april 2015
Manouk!
Aankomende zaterdag 4 april staat Manouk Pluis in de halve finale van Junior Dance. Tijdens haar auditie maakte ze de jury aan het huilen en ze heeft het dan ook meer dan verdiend!
Ik zag Manouk voor het eerst op het podium bij Dik Trom en dat maakte zoveel indruk op me dat er een flink aantal keren daarna volgden. Drie keer zag ik haar als Prinses Anura in Klaas Vaak, en vier keer zat ik in het theater om naar haar te kijken in de rol van Zoë in de musical Waanzinnig Gedroomd. En aankomende zaterdag zal ik ook weer van de partij in de studio in Aalsmeer!
Oh, en als je kijkt... Dan spot je misschien wel in het publiek.
Ga jij ook kijken?
Junior Dance 4 april om 19:00 op NPO3! En vergeet vooral niet te stemmen op Manouk! Ze verdient het. :)
Junior Dance 4 april om 19:00 op NPO3! En vergeet vooral niet te stemmen op Manouk! Ze verdient het. :)
Abonneren op:
Posts (Atom)