Chantal Janzen

Vandaag is het precies een jaar geleden. 29 juli. Een van de beste dagen van mijn leven, de ontmoeting met Chantal Janzen. Samen op de foto en een handtekening. Ze nam voor iedereen echt de tijd. Hoeveel pijn ik die dag ook had, ik genoot en de hele dag kon niet meer stuk.

Eigenlijk begon het allemaal 19 maart 2008. De dag dat ik naar mijn eerste musical ging, 'Tarzan.' We zaten in de afasloge aan de rechterkant. De spot ging aan. Ik zat er half in en Chantal liep het gangpad in. Ze stond gewoon te wachten totdat ze op mocht, naast me! Ruim 10 minuten heb ik alleen maar: 'Chantal Janzen, Chantal Janzen, Chantal Janzen' uitgesproken. Meer kreeg ik op dat moment niet uit mijn mond, ik was zo overdonderd en blij. Vanaf dat moment was ik verkocht. Het was de eerste musicalspeelster die ik herkende en waarvan ik de naam wist.

Na het geweldige 1e gedeelte en de pauze kwamen we terug in de zaal. In plaats van dat de musical doorging kwam Chantal Janzen oplopen. Ze vertelde dat Ron Link zich geblesseerd had (later bleek het een gebroken hand). Dat hij wel door wilde spelen maar gewoon echt niet kon. Hij was lijkbleek en kon nauwelijks op zijn benen staan van de pijn. Hoe vervelend het nieuws ook was, Chantal maakte er wel een praatje van met een grapje ertussen. Ik was helemaal hoteldebotel in de auto naar huis, Chantal had maar een paar stappen van me af gestaan!

Voordat we de 2e keer gingen heb ik heel veel filmpjes op internet van Chantal gekeken, ook zette ik vaak de muziek van Tarzan op. Bij de 2e keer hadden we daarom ook de cd gekocht, deze heb ik helemaal grijs gedraaid.

Sindsdien is het fan zijn eigenlijk steeds een beetje erger geworden. Hoe ouder ik werd hoe grappiger en leuker ik haar eigenlijk vond. Wekelijks kijk ik filmpjes. Als er iets op tv is met Chantal moet ik het per se kijken. Ook toen ik pijn kreeg maakte ze me altijd aan het lachen. Ze was er gewoon, ook al was, en is ze daar nog steeds zelf niet van bewust.

Toen ik vorig jaar een foto bemachtigde had ik daarom echt het gevoel alsof mijn leven compleet was. De vrouw die me zo vaak opvrolijkt en blij maakt. Waarvan ik altijd kan genieten. Het was geweldig. En hoewel ze dit waarschijnlijk nooit gaat lezen wil ik haar toch bedanken voor alles. Ze is een topvrouw en dat blijft ze!

Een weekje vakantie

15 juli vertrokken we naar een Rabbit Hill van Landal Greenparks op de Veluwe. Toen we aankwamen bij het huisje keken we even rond. Klein, maar alles zat erin. Goed genoeg om een fijne vakantie te hebben.

Toen mijn moeder en ik even gingen rondkijken bij het winkeltje werd ik aangesproken door een meisje, of ik zin had om mee te tafeltennissen. We spraken een half uurtje later af en we liepen samen naar de tafeltennistafel. Ik was benieuwd of het ging lukken en hoe lang ik het vol zou houden. Uiteindelijk ging het best oke, daarna was ik wel moe, maar ik had niet heel veel meer last van de pijn, fijn! Na nog even kletsen ging ik terug naar het huisje omdat we zouden gaan eten. We wisselden nummers uit zodat we nog vaker af konden spreken.

Die avond heen en weer naar het restaurant lopen. Al snel merkte ik dat lopen nog steeds erg moeizaam gaat. Ondanks dat we een centraal gelegen huisje hadden is het voor mijn voeten een lang stuk. Ik was daarom blij dat er was afgesproken dat mijn broer de fietsen zou brengen, zo hoefde ik niet halverwege de week af te haken met activiteiten omdat mijn voeten niet meer wilden.

De 2e dag ging ik voor het eerst sinds 2 jaar weer zwemmen. Het was heerlijk in het water. Ik kon bewegen, gewoon lopen. Even was ik vrij. Ook de pijn was een stuk minder, ik genoot.

De 3e dag kwam Kirsten. Samen hadden we het erg gezellig. Kletsen en zwemmen. Ik was blij met haar aanwezigheid. Terwijl we samen in de tuin zaten zagen we een hertje. Uiteindelijk maakte ik een foto toen hij in de tuin van de buren stond. Zoiets zie je niet elke dag.

Een hertje in de tuin

Toen Kirsten vrijdag wegging overrompelde opeens het vermoeide gevoel. Heel veel extra pijn. Ik had veel gedaan maar ergens hield de rekbaarheid op. Mijn lichaam was uitgeput en ik verlangde naar mijn eigen bed en spullen. De afleiding die ik thuis had, mijn plekje op de bank waar ik altijd lag. Ik miste het gewoon.

Die maandag gingen we weer naar huis. Toen we aankwamen plofte ik meteen op de bank, alles was op. Er zat geen greintje energie meer in me. Pas een dag later kon ik echt terugkijken naar de vakantie met een goed gevoel. Het was een gezellige en leuke week vol mooie momenten. Iets waar ik lang van kan nagenieten.

Ridder van Rabbit Hill

Musical Annie (5 mei)

4 mei heb ik nog op mijn knieën gesmeekt. 'Mag ik alsjeblieft nog een keer naar de musical Annie?' De vorige keer was ik zo overstuur en huilerig en heb ik een groot deel na de pauze gemist. (Zie: 28 februari) Uiteindelijk kreeg ik een 'ja.' Gauw bestelde we één kaartje voor de dag daarna, aan de zijkant, ik zou alleen gaan.

Zondagmiddag had ik kledingcrisis. Ik wist niet wat ik aan moest. Het zou de laatste voorstelling zijn en ik wou heel graag foto's met de cast. Uiteindelijk besloot ik de kleding aan te doen die ik ook bij de 1e keer Wicked aan had, het zit lekker en ziet er redelijk uit, ik was er klaar voor. Toen het bijna tijd was om te gaan slikte ik nog gauw diclofenac. Ik had veel pijn. Naast de gewone pijn ook nog hoofdpijn. Ik wilde het de dag niet laten verpesten, ik zette door. Ik hoopte alleen nog dat de pijnstilling een beetje zou helpen. Hier het verslag van de rest van de dag:

Ik ben als een van de eerste in de zaal. Ik klim een trap op en ik ga zitten. Ik kijk om me heen of ik bekende gezichten zie. Op dat moment hoor ik een hele bekende stem. Een stem die minimaal 2 keer per week mijn huiskamer binnenkomt door de musical Kruimeltje. Ik kijk vooruit. De man die de rol 'Wilkes' speelde loopt de rij voor me in. Op dat moment schiet mijn hartslag omhoog, evenals mijn ademhaling. Ik móét en zál een foto hebben met de acteur die me zoveel afleiding geeft. Vanaf dat moment kan de hele voorstelling al niet meer stuk.

Ik ben minder moe als de vorige keer en dat vond ik heel erg te merken. Het 1e deel van de voorstelling kreeg ik veel meer mee dan op 28 februari. In de pauze haal ik wat te drinken en daarna ga ik weer terug naar de zaal.

Ook het tweede deel van de voorstelling was mooi. Ik geniet en voor even vergeet ik weer de pijn. Aan het einde van de voorstelling komen er opeens zenuwen op, zenuwen voor de foto's en de praatjes met de cast weliswaar. Er zit altijd enige spanning op, terwijl ze eigenlijk allemaal hartstikke lief zijn.

Als iedereen de zaal uitloopt, blijf ik aan de zijkant staan. Kijken welke kant 'Wilkes' opgaat. De andere kant natuurlijk, maar hij blijft wel als een van de laatste. Ik loop naar hem toe, met enige onzekerheid tik ik hem op zijn rug.
'Jij speelt toch Wilkes in Kruimeltje? Speelde, sorry.'
'Ja dat klopt, vorig theaterseizoen.'
'Mag ik misschien een foto?'
'Ja natuurlijk. Dat je mij herkent joh, mijn haar zit helemaal anders!'

Diegene met wie hij naar de voorstelling was schiet in de lach. Terwijl ik mijn fototoestel pak bedank ik hem voor alle afleiding. Hij wenst me veel sterkte toe. (Overigens is zijn echte naam Roel Vankerckhoven, later opgezocht.)

Met Roel Vankerckhoven

Daarna loop ik de zaal uit en wacht ik op de cast van Annie. Het duurt lang. Toch blijf ik wachten. Bij elk castlid wordt er geklapt als deze naar buiten komt. Het ensemble sla ik vaak over als ik er niemand van ken, omdat deze met meerdere tegelijk komen. Als eerste ga ik op de foto met Cindy. Daarna met Joey, Gerrie, Maike en Tony.

Met Cindy Bell (Lily Waldorf)

Met Joey Schalker (Haantje Hannigan)

Met Gerrie van der Klei (Miss Hannigan)

Met Maike Boerdam (Grace)

Met Tony Neef (Daddy Warbucks)

De kinderen heb ik overgeslagen, ze waren veel te druk en werden opgezogen in alle andere kinderen die in de musical hebben gespeeld. Ik besloot naar huis te gaan. In de auto geniet ik na. De foto van Roel was speciaal en onverwachts. Voor mij een heel belangrijk iemand. De foto met Maike was er ook een die ik heel graag wou. Ze acteert goed en ze zingt fantastisch, daar blijf ik me over verbazen.

Al met al was het een hele mooie middag/avond. Ik heb zo ontzettend genoten en ik was eventjes vergeten dat ik ziek was. Lieve Annie-cast, BEDANKT!

Een andere zomer

Afgelopen zomer ging het best goed met me. Ik kon goed lopen en ik kon eigenlijk alles doen. Wel was ik sneller moe en moest ik dagen uitrusten als ik iets gedaan had, maar ik kón het wel. Het was een zomer waar ik van dacht dat het rampzalig zou worden. Maar het pakte juist heel mooi uit.

Met de fysiotherapie ging mijn conditie vooruit en hield ik dingen steeds langer vol. Zo kon ik uiteindelijk een hele dag door Utrecht lopen, hele kleine stukjes rennen, een week helpen met jeugdvakantiewerk volhouden, mee op kamp enzovoorts. Ik kreeg een deel van mijn vrijheid terug.

Toen ik eind februari dit jaar een ontzettende terugval kreeg was ik naïef. 'Als het warmer wordt gaat het weer een stuk beter met me. Deze zomer kan ik gewoon weer alles, dat kon ik vorig jaar ook.' Maar de warmte in dit kikkerlandje bleef lang uit. En nu het steeds warmer wordt, merk ik nog steeds weinig verschil. Ik ga nog steeds eerder achteruit dan vooruit. En zo kreeg ik toch weer een klap in mijn gezicht. Ik denk te makkelijk, niet alles zou elk jaar hetzelfde zijn. Daar werd ik me opeens van bewust.

Ondertussen zitten we al in de zomervakantie. Ik kan nog steeds niet normaal lopen, ik loop eerder slechter dan dat ik ooit heb gedaan. Zo voelt mijn rechtervoet heel zwaar en sleep ik deze vaker door het huis dan dat ik ermee stap. Ook is een hele dag rechtop zitten al ontzettend moeilijk. Hierdoor kunnen bijna alle plannen die ik voor deze vakantie had opeens niet meer doorgaan. Niet meer op de manier waarop ik ze wou plannen, en zeker niet in die hoeveelheden.

Ergens in juli gaan we een weekje op vakantie naar de Veluwe. Een park waarop alles zit, ik hoef dus weinig te lopen. Ik hoop in dat weekje gewoon te gaan ontspannen en te genieten. Even 'weg' van alle stress en zorgen. Even geen ziekenhuisgedoe en vooral even weg van huis. Ondertussen zit ik al twintig weken vrijwel fulltime thuis. Soms een uurtje school of een paar uurtjes een feestje erdoorheen gehad. Ik voel me opgesloten in deze muren, even een andere omgeving zou prettig zijn.

Verder is mijn planning voor deze vakantie tamelijk slecht. Ik heb hele legen weken en een paar weken waarin ik heel veel dingen te doen heb. Als het zo door gaat zoals nu weet ik vrijwel zeker dat ik dat nooit volhoud, ik moet dus dingen gaan schrappen. Maar wat? Ik heb geen idee.

Blog Hoezo Anders: Vakantie

Rond februari lag het huis vol met boeken van het reisbureau. Mijn ouders wilden in de meivakantie naar Turkije. Ik was niet enthousiast, maar met vele aandringen bekeek ik toch wat hotels. Ik had de keuze om mee te gaan of niet. Een lastige keuze. Ik was toe aan zon en vakantie, maar ik zag erg op tegen de vliegreis. Ik kan geen 5 minuten stilzitten zonder extra pijn te krijgen, hoe moet dat dan zijn met 4 uur lang in een vliegtuig met weinig beweegruimte? Ik gaf uiteindelijk laat aan dat ik niet meewilde, een lastige beslissing. Mijn moeder vond het te laat en wilde toch gaan boeken, ik werd verplicht om mee te gaan. ‘Alsof ik je zo beroerd alleen thuis laat!’

Begin maart zaten we bij het reisbureau. Ik had een lijstje gemaakt met hotels die me dan wel oké leken. Alles werd afgekeurd. Het zat vol, of boven het budget. Uiteindelijk moesten we dus ook nog een ander hotel gaan zoeken. Op het moment dat er echt geboekt gaat worden trek ik het niet meer. Ik sta op en ik ga naar buiten, huilend. Daar sta je dan. Midden in je dorp, tranen, ook nog moeilijk lopen en in een drukke straat vol winkels. Ik blijf wachten bij de auto. Uiteindelijk komen mijn ouders naar buiten, ze hebben nog niet geboekt.

Thuis aangekomen bespreken we alles overnieuw. Een lijst met dingen waarom ik niet mee wil naar Turkije. Uiteindelijk besluiten we dan toch niet naar Turkije te gaan, maar gewoon één weekje in Nederland te verblijven in de zomer. Voor mij een beter gevoel. Niet te ver van huis, meer eigen spullen mee en er kan ook nog een vriendin mee. Mijn moeder stelt meteen een lotgenootje voor, ook ik had dat zelf al in gedachten. Fijn! Eindelijk geen vakantie waarbij ik mezelf moet vermaken.

De week daarna ga ik opzoek naar leuke huisjes om in te verblijven. Uiteindelijk kom ik op de site van Landal. Een park op de Veluwe heeft alles, ideaal voor mij. Kleine stukjes fietsen of lopen naar het zwembad of de winkel, mijn eigen vrijheid. We boeken een huisje en vanaf dat moment heb ik echt zin. Even weg van huis, genieten. Nu nog hopen op mooi weer!

Aan het einde van de vakantie hoop ik mee te kunnen helpen met jeugdvakantiewerk, net als de afgelopen 3 jaar. Dit is een week vol activiteiten voor de kinderen van de basisschool. Van bingo tot knutselmiddag en kamperen. Ik vind het altijd erg gezellig en leuk. Hopen dat mijn lichaam dat dit jaar weer toelaat.

De rest van de vakantie zal ik veel uitrusten en zal ik 2x per week mijn fysiotherapie moeten doen. Daarnaast wil ik wat uitstapjes gaan maken. Ik heb vrienden verspreidt over heel Nederland, de zomer is ideaal om ze eindelijk weer een keer te zien. Leuke dingen doen, weer lekker genieten. Geen gezeur over naar school gaan, geen mensen die oordelen over dat ik leuke dingen ga doen. Gewoon even helemaal VRIJ!

Mijlpalen

In de afgelopen week zijn er best wel een aantal mijlpalen langs geweest. Zo begonnen we met 29 juni, de dag dat mijn blog één jaar bestond. Dit blog heeft me mooie dingen gebracht. Allereerst heb ik er veel leuke mensen door ontmoet. Mensen die me begrijpen, waar ik mee kan praten. Waarschijnlijk omdat zij ook vaak chronisch ziek zijn.

Daarnaast heb ik ontdekt dat ik echt heel erg van schrijven hou. Van kleins af aan schreef ik al 'boeken.' Gewoon voor de lol, fictief. Nu schrijf ik vaak non-fictie. Over dingen die er voor mij echt toe doen. Schrijven is leuk, het zorgt dat je alles op een rijtje krijgt. Je kan met schrijven dingen delen die je eigenlijk niet hardop kan zeggen. Eigenlijk is schrijven veel meer dan wat woorden op papier krijgen. Voor mij is het iets wat bij mijn leven hoort. Het geeft me rust.

Ook vinden mensen dat ik best goed kan schrijven. Zo is er al meerdere keren gevraagd of ik ooit een boek ga schrijven. Een aantal mensen zouden het dan zeker weten kopen. Anderen zeggen dat ze veel hebben aan de herkenning van mijn blog, of dat het voor hen gewoon een stukje bezinning is op de dag. Zulke reacties zijn mooi. Het vrolijkt me op als ik beroerd ben, als ik er even helemaal klaar mee ben. Zulke reacties kunnen mijn hele dag weer goed maken.

Na de mijlpaal '1 jaar bloggen,' had ik deze week op 1 juli ook de mijlpaal 'anderhalf jaar pijn.'  Een minder mooie mijlpaal, eerder een hele heftige. Op zo'n dag sta je er opeens bij stil hoe lang je al pijn hebt, hoe lang je al niet meer een 'normale' tiener bent. Dan besef je opeens hoe snel de tijd gaat en hoeveel er in die tijd veranderd is.

Ook heb ik ergens deze week de mijlpaal '13,000 views' gehaald.  Wat ik zelf toch best een mooi getal vind. En als laatste is dit precies mijn 250ste blogbericht. Wat me best een bevredigend en trots gevoel geeft. Het past er ontzettend bij.

Ik vind mijlpalen iets moois hebben. Ze laten je even zien wat je in een bepaalde tijd bereikt of doorgemaakt hebt. Ze laten je denken aan dat het echt niet altijd makkelijk is geweest, maar dat je wel hebt doorgezet. Ze laten zien hoe ver je bent gekomen en hoe trots je op jezelf kan, en mag zijn. Ze geven het leven soms een klein beetje kleur.

Blog Hoezo Anders: Werken

Mijn ouders hebben een eigen bedrijf. Ik verdiende er altijd wat bij. Toen ik ziek werd was het daarom wel handig. Als het niet ging kon ik eerder naar huis of kwam ik helemaal niet. Uiteindelijk heb ik alleen maar een paar uurtjes in mijn vakanties gemaakt, in gewone schoolweken lukte het me niet. Elke maand gaat er meer geld uit dan dat er binnenkomt. Erg rustgevend is het niet, eerder stress verwekkend.

 

Als kind wilde ik altijd een hele drukke toekomst. Als ik 16 werd zou ik bij de Efteling gaan werken. Daarna zou ik een acterende, schrijvende schooljuffrouw worden, met een gitaar voor de klas. Later heb ik het acteren maar weggelaten. En toen ik mezelf gitaar leerde spelen en ontdekte dat ik te kleine vingers had om de akkoorden te pakken heb ik dat ook maar van mijn lijstje geschrapt. Uiteindelijk zou ik dus maar twee dingen gaan doen. Schrijven en juffrouw worden.

 

Aan het begin van het schooljaar begonnen we op school met het zoeken naar een opleiding. Voor mij makkelijk te kiezen: de pabo. Toen wees een vriendin me erop: ''Kan je dat wel?'' ''Ik kan alles toch? Niks aan de hand!'' ''En als het nou weer slechter gaat?'' Ze opende mijn ogen. Schooljuffrouw is een redelijk zwaar beroep. Veel overuren, altijd 30 rumoerige kinderen om je heen, steeds meer verzorging, opvoeden. Hoe lang ga ik dat volhouden totdat ik voor de klas instort?

 

En toen gebeurde het. Ik ging achteruit. Iets waar ik eigenlijk niet van had gedacht dat dat ooit nog zou gebeuren. Oke, nogal simpel om te denken dat de pijn nooit meer zou verergeren, dat is waar. Maar vanaf toen sloeg de paniek toe, wat als ik weer iets weg moet strepen van mijn 'drukke toekomstdroom?' Wat nou als mijn lichaam het echt niet aankan? Kan IK dat wel aan?

 

Ondertussen zie ik om me heen iedereen volgend jaar naar 5 havo gaan. Een stapje verder naar hun toekomst, een stapje verder naar hun droombaan. Ik daarentegen sta op hetzelfde punt als vorig jaar. Nu alleen bewust van dat alles wat ik wil misschien niet haalbaar is. In ieder geval niet op de gewone manier. De manier zoals ik wil dat het loopt. Ik moet een ander pad nemen. Maar welke... Dat is de vraag.

Na heel lang denken....

Al enige tijd blog ik niet meer zo fanatiek. Niet omdat ik niet wil, maar omdat mijn lichaam gewoon de kracht niet heeft. Ook leek elke dag gewoon hetzelfde, er gebeurde niks meer. Een tijd later werkte ook mijn hoofd niet meer mee. Ik kreeg niets meer op papier, of tenminste, niet zoals ik het wilde.

Bijna dagelijks kreeg ik de vraag waarom ik niet meer blogde. Dat ze het jammer vonden dat ze niks meer te lezen hadden. Motiverend bedoeld, maar het werkte averechts. Mijn hoofd zit stampvol en die reacties bezorgde alleen maar stress: ik stelde mensen teleur.

Iets wat ik eerst voor mezelf deed werd daarom opeens iets voor iemand anders. Meerdere pogingen om weer bij te werken. Niet omdat ik er zin in had, maar omdat dat was wat mensen van me wilde. Langzaam merkte ik op dat ik met steeds meer tegenzin ging schrijven. En wat heeft het dan nog voor nut?

Gelukkig begrepen een aantal anderen het wel. 'Waarom maak je niet gewoon een samenvatting van de afgelopen tijd, en ga je weer verder vanaf nu?' Het klonk als een slim idee, maar ook daarbij had ik het gevoel dat ik faalde, ik kon het maar niet accepteren dat het niet meer lukte zoals ik wou.

Afgelopen week heb ik daarom veel na zitten denken. Wat wil ik nu precies? Hoe wil ik verder? Stoppen? Of toch doorgaan? Uiteindelijk kwam ik erachter dat ik het schrijven best wel mis. Alles op een rijtje krijgen, het delen van iets. Alles wat ik al die tijd nodig had schrapte ik omdat het onmogelijk was om alles in te halen. En hoe graag ik dat nog steeds zou willen, ziek zijn is ook dingen loslaten. Dingen loslaten die op dat moment even niet meer kunnen. En dat moet ik gaan doen, hoe moeilijk dat ook is.

Ik heb hierom besloten om toch door te gaan met bloggen, maar niet op de manier zoals ik altijd deed. Een dagelijkse blog is gewoonweg even niet meer mogelijk, dat zal ik moeten gaan accepteren. Hierom ga ik alleen bloggen als er iets gebeurd en ik de energie ervoor heb. Dat lijkt me voor nu de beste oplossing, helaas.

Loslaten is niet het einde van de wereld, het is het begin van een nieuw leven.