Ik word weer vaak wakker. Toch probeer ik uit te slapen. Dat lukt. Daarna blijven liggen, ik ben moe. Gebroken nacht, daardoor weinig uitgerust. Als ik opsta voel ik al meteen dat dit geen topdag wordt. Boven is de omeprazol (maagbeschermer) op, ik kan kiezen om naar beneden te gaan en dan mezelf weer de trap op hijsen, of om me eerst klaar te maken om naar beneden te gaan. Ik kies voor het 2e, te weinig energie.
Als ik uiteindelijk beneden ben gaan de 1e lading pilletjes erin. Ik ben misselijk, van de pijn. Ik wil niet eten, er wordt wat aangedrongen. Uiteindelijk heb ik toch een broodje op. Ik wil niet bewegen. De tv staat aan, toch kijk ik niet, meer achtergrond geluid. Zit met ogen dicht, te veel pijn, te heftig. Mijn moeder brengt me drinken en ewn nieuwe pijnstiller. na 3 paracetamols & 1 diclofenac zakt de pijn eindelijk een beetje, omdat ik zin heb in chips pak ik daar wat van. Halverwege ben ik weer te misselijk, toch nog wat binnen gekregen, dat is al iets.
Bij het avondeten ook weinig op, ik doe weinig. Als mijn ouders buiten zitten gaat de bel, mijn (middelste) broer komt thuis, op vakantie geweest naar Ibiza, hij heeft een kleurtje gekregen. Ik ga mee buiten zitten, leuke vakantieverhalen. Ook nog een cadeautje voor zijn kleine zusje. Een badhanddoek, groot. Als ik later binnen erop ga liggen ben ik even lang als de handdoek, en zou ik er bijna nog een keer naast kunnen liggen. Deze gaat mee naar schiermonnikoog. :)
Spreek wat af met mijn vriendin Ess, ik zie haar bijna nooit. Ze woont te ver weg. Volgende week, kan nu al niet meer wachten, heb er zin in. iets leuks, afleiding. Heb ik wel nodig.
Ik eindig de avond met een stukje van step up 2 en het begin van fame. Voel me niet goed, ook een emotioneel dipje. Ik wil huilen, geen idee waarom. Moe, pijn, te veel aan mijn hoofd? Alweer een dag gepiekerd. 'Wat als ik zo'n week heb tijdens jeugdvakantiewerk of schoolkamp?' Besef. Deze ziekte is nog niet over, kan me nog altijd gaan dwarsbomen. Het blijft leuke dingen verpesten, en het enige wat ik kan doen is accepteren en doorgaan. En accepteren wat er nu gebeurd, ik kan alles. Behalve dat.
Als ik uiteindelijk beneden ben gaan de 1e lading pilletjes erin. Ik ben misselijk, van de pijn. Ik wil niet eten, er wordt wat aangedrongen. Uiteindelijk heb ik toch een broodje op. Ik wil niet bewegen. De tv staat aan, toch kijk ik niet, meer achtergrond geluid. Zit met ogen dicht, te veel pijn, te heftig. Mijn moeder brengt me drinken en ewn nieuwe pijnstiller. na 3 paracetamols & 1 diclofenac zakt de pijn eindelijk een beetje, omdat ik zin heb in chips pak ik daar wat van. Halverwege ben ik weer te misselijk, toch nog wat binnen gekregen, dat is al iets.
Bij het avondeten ook weinig op, ik doe weinig. Als mijn ouders buiten zitten gaat de bel, mijn (middelste) broer komt thuis, op vakantie geweest naar Ibiza, hij heeft een kleurtje gekregen. Ik ga mee buiten zitten, leuke vakantieverhalen. Ook nog een cadeautje voor zijn kleine zusje. Een badhanddoek, groot. Als ik later binnen erop ga liggen ben ik even lang als de handdoek, en zou ik er bijna nog een keer naast kunnen liggen. Deze gaat mee naar schiermonnikoog. :)
Spreek wat af met mijn vriendin Ess, ik zie haar bijna nooit. Ze woont te ver weg. Volgende week, kan nu al niet meer wachten, heb er zin in. iets leuks, afleiding. Heb ik wel nodig.
Ik eindig de avond met een stukje van step up 2 en het begin van fame. Voel me niet goed, ook een emotioneel dipje. Ik wil huilen, geen idee waarom. Moe, pijn, te veel aan mijn hoofd? Alweer een dag gepiekerd. 'Wat als ik zo'n week heb tijdens jeugdvakantiewerk of schoolkamp?' Besef. Deze ziekte is nog niet over, kan me nog altijd gaan dwarsbomen. Het blijft leuke dingen verpesten, en het enige wat ik kan doen is accepteren en doorgaan. En accepteren wat er nu gebeurd, ik kan alles. Behalve dat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten