's Avonds laat wacht ik totdat de pijnstilling helpt. Ondertussen weer lezen. Ik bedenk me dat het de 13e is, weer een maand voorbij zonder mijn overleden vriendin. Slikken, doorgaan. Ik val snel in slaap, slaap door. Een hele goede nacht. Na twaalven word ik wakker geschud. Bijna de klok rond geslapen. Aankleden, weer rustig beginnen. Verder lezen. De zenuwen lopen op, de pijn gaat mee omhoog. Een uur voordat ik naar medifit moet slik ik toch maar pijnstilling, het moet een uur inwerken.
Als ik bij medifit aankom kom ik erachter dat ik 2 euro ben vergeten: geen kluisje dus. Daarna vol zenuwen terug naar het hokje van de fysiotherapie. Even later komt een andere begeleidster langs lopen: 'Hoi Marleen.' 'Hoi.' Weer opnieuw dingen uitleggen, zoals altijd. Daarna nagekeken worden, ook voor de zoveelste keer. Daarna op een rustige manier kijken of het écht vast zit. Als het vast zou zitten, zou het automatisch teruggeknakt (gekraakt) worden. Blijkbaar zat niks echt vast want niks knakte, blij toe. Angst was voor niks geweest. Daarna het gebruikelijke. Het gaat goed, toch ben ik moe. Geen conditie. Als ik de kleedkamer binnen komt zie ik één van dezelfde vrouwen van dinsdag. Ze heeft wéér een discussie met iemand, ik hou mijn mond. Toch betrekt ze me erbij, ik heb er (alweer) geen zin in. Weet niet hoe gauw ik weg moet zijn. Daarna samen met mijn moeder friet halen en thuis eten.
Ik wil gaan fietsen, toch zegt het weer wat anders. Het komt er met bakken uit. Wachten totdat ik toch weg kan, ondertussen muziek van Wicked op. Ondertussen download ik de app van blogger en bekijk hem. Als ik bereik heb op schiermonnikoog zal ik (als ik tijd heb) wat korte blogberichten sturen via mijn telefoon, later uitgebreider.
Ik kijk op buienradar, zo te zien blijft het gaan. Ik vertrek. Als ik bijna in Drunen ben begint het te druppen, probeer iemand te zoeken die niet op vakantie is en waar ik even bij kan zitten. Het bushokje zie ik niet meer zitten, de vorige keer had ik zoveel pijn daarna omdat ik afgekoeld was. Het bleef maar bij een paar druppeltjes, gelukkig want ik had niemand gevonden. 5 minuten stil staan tegen een paaltje om uit te rusten, helemaal gekropen in mijn vest. En dit noemen ze zomer? Daarna weer terug naar huis, in een redelijk tempo. Anders zou ik het begin van xfactor missen.
Uitrusten op de bank met 'the best of xfactor', ondertussen een whatsappgesprek met vriendin Kiki. Eerst zou ze niet op mijn verjaardag kunnen kopen, nu toch wel. Ik ben vrolijk, doe een heel kort vreugdedansje maar ga gauw weer zitten omdat de pijn weer terugkomt. Het wordt koud binnen, ook hier weer een extra vest aan. Ook op twitter is het gezellig. Besef me dat ik me vandaag niet verveeld heb, mooi. Ik besluit morgen te gaan werken, van 10 tot 2. Hopen dat het lukt, dat ik het volhoud. Ik eindig weer met wicked muziek, het maakt me rustig en vrolijk. Ik ben moe, begin te gapen. Tijd om mijn bed op te zoeken. Welterusten wereld, morgen een nieuwe dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten