Een redelijke nacht, ik viel snel in slaap. Toch een aantal keer wakker geworden, huilend rechtop midden in de nacht, meer besef. Vandaag één jaar geleden dat ik ziek werd, heftig.
De dag verloopt redelijk. Op de fiets naar school toch een moment dat er weer tranen zijn. Ook moet ik tijdens lessen soms flink slikken, tranen wegduwen. Niet laten zien dat ik er moeite mee heb. Na schooltijd blijf ik een tijd op school, mijn hoofd staat er niet naar om naar huis te gaan. Ik wil helemaal niks, een lastige dag. Uiteindelijk fiets ik met Merel & Karlijn mee, het begint te regenen. Het kan me niet schelen, past bij mijn stemming. We praten even op de oprit onder het afdakje en dan fiets ik naar huis.
Thuis even op de bank, later naar boven, daarna weer naar beneden. Ik kan de rust niet vinden, niet wetend wat ik moet doen, ik weet geen afleiding. 's Avonds whatsapp ik weer veel. Een gesprek met Roan, lucht mijn hart over een bepaald onderwerp, fijn dat dat kan.
Vandaag was een lastige dag. Ik kon mijn plekje niet vinden. Momenten dat ik boos was, verdrietig, bang dat er nog een jaar aan wordt geplakt. Toch heb ik het redelijk goed overleefd, ik ben tegen niemand uitgevallen, mooizo. Daar was ik bang voor. Ook heb ik me niet dusdanig verdrietig gevoeld dat niks me meer kon schelen, of niks meer wilde doen, ik wist alleen niks. Ik ben er blij om, een moeilijke dag goed overleefd.
Hopelijk vind ik nu langzaam iets meer rust, de afgelopen weken waren hectisch. Te veel emoties. Ik hoop dat dit de oorzaak was, en dat het gaat zakken. En hopelijk weer een redelijk goede nacht, ik ben kapot.
woensdag 28 november 2012
maandag 26 november 2012
Maandag 26 november 2012
Een slechte nacht. Ik ben veel wakker. In totaal 4,5 uur geslapen, chagrijnig. Als ik daarna nog een uur blijf draaien geef ik het op, het uur erna speel ik spelletjes op mijn telefoon, slapen lukt niet meer.
Vroeg uit bed, om kwart over 8 zitten we al in de auto richting Tilburg. Ik ben een beetje zenuwachtig, zometeen weer een kort psychologisch onderzoek. Als ik in de wachtkamer zit komt mijn oude ergotherapeut langs. Ze komt even bij me zitten. Opeens vraagt ze of ik het moeilijker heb sinds ik bij het revalidatiecentrum ben, ik knik van ja. Enigszins lastig om aan te geven, het hoort beter te gaan. Ze vertelt dat dat vrijwel altijd gebeurd, en dat het binnenkort weer rustiger in mijn hoofd wordt, waardoor het beter gaat. Ze zegt dat het goed komt als ik het de tijd geef, ik hoop het maar, maar ik vertrouw haar.
Even later word ik opgehaald door de stagaire van mijn psycholoog, deze neemt de test bij me af. Ik ben voor een half uur ingepland, ze is verbaasd. De test heeft maar 2 kantjes, ik ben daarom ook binnen 10 minuten klaar. Daarna 35 minuten lang wachten voor fysiotherapie. Ik geef de cd terug, krijg er een andere voor terug. Daarna 15 minuten op de fiets en 15 minuten badmintonnen met een andere jongen rond mijn leeftijd, zijn fysiotherapeut en mijn fysiotherapeut. We verliezen het potje, helaas!
Als laatste heb ik ergotherapie. Er wordt weer veel gepraat, er maken mensen zorgen om me, ik zeg dat dat niet nodig is. Ik krijg als antwoord dat ze het gaan blijven doen totdat het beter gaat. Het is te druk en te vol in mijn hoofd, ik pieker te veel. Daarna klaar, richting huis.
Als we thuis zijn maak ik mijn brood klaar, daarna fiets ik naar school. Ik kom 10 minuten voor de pauze aan, kan de laatste 3 uur meedoen. Toch blijf ik chagrijnig, er speelt te veel in mijn hoofd. Na schooltijd fiets ik met Merel en Karlijn mee. Daarna loop ik met Karlijn mee naar de winkels voor wat spullen, het is gezellig. Daarna naar huis. Thuis heb ik geen honger, ik ben alleen maar moe. Weer over de streep gegaan, ik moet het nog steeds leren.
's Avonds kijk ik goede tijden slechte tijden, ondertussen meerdere gesprekken op whatsapp. Niet alleen de ergotherapeut maakt zich zorgen om me. Daarna maak ik nog wat huiswerk, maar mijn energie is op. Als laatste zet ik de cd met rustgevende muziek op. De muziek is beter, maar ondertussen praat er een vrouw doorheen met oefeningen waar ik me mateloos aan erger, dit wordt hem ook niet.
Morgen de dag waar ik al weken bang voor ben, de dag waar het een jaar geleden begon. Ik ben benieuwd hoe ik ga reageren. Verdrietig ben ik, al een jaar moe. De hoop vaart langzaam weg en komt soms weer terug. Veel steun van vriendinnen. Ze houden me staande, altijd. Nu hopen op een goede nacht slaap, dat kan ik wel gebruiken. Daarbij lopen dan de emoties minder snel hoog op, die gaan we proberen in bedwang te houden op school, ik wil niet breken waar anderen bij zijn. Nu niet, nooit niet.
Vroeg uit bed, om kwart over 8 zitten we al in de auto richting Tilburg. Ik ben een beetje zenuwachtig, zometeen weer een kort psychologisch onderzoek. Als ik in de wachtkamer zit komt mijn oude ergotherapeut langs. Ze komt even bij me zitten. Opeens vraagt ze of ik het moeilijker heb sinds ik bij het revalidatiecentrum ben, ik knik van ja. Enigszins lastig om aan te geven, het hoort beter te gaan. Ze vertelt dat dat vrijwel altijd gebeurd, en dat het binnenkort weer rustiger in mijn hoofd wordt, waardoor het beter gaat. Ze zegt dat het goed komt als ik het de tijd geef, ik hoop het maar, maar ik vertrouw haar.
Even later word ik opgehaald door de stagaire van mijn psycholoog, deze neemt de test bij me af. Ik ben voor een half uur ingepland, ze is verbaasd. De test heeft maar 2 kantjes, ik ben daarom ook binnen 10 minuten klaar. Daarna 35 minuten lang wachten voor fysiotherapie. Ik geef de cd terug, krijg er een andere voor terug. Daarna 15 minuten op de fiets en 15 minuten badmintonnen met een andere jongen rond mijn leeftijd, zijn fysiotherapeut en mijn fysiotherapeut. We verliezen het potje, helaas!
Als laatste heb ik ergotherapie. Er wordt weer veel gepraat, er maken mensen zorgen om me, ik zeg dat dat niet nodig is. Ik krijg als antwoord dat ze het gaan blijven doen totdat het beter gaat. Het is te druk en te vol in mijn hoofd, ik pieker te veel. Daarna klaar, richting huis.
Als we thuis zijn maak ik mijn brood klaar, daarna fiets ik naar school. Ik kom 10 minuten voor de pauze aan, kan de laatste 3 uur meedoen. Toch blijf ik chagrijnig, er speelt te veel in mijn hoofd. Na schooltijd fiets ik met Merel en Karlijn mee. Daarna loop ik met Karlijn mee naar de winkels voor wat spullen, het is gezellig. Daarna naar huis. Thuis heb ik geen honger, ik ben alleen maar moe. Weer over de streep gegaan, ik moet het nog steeds leren.
's Avonds kijk ik goede tijden slechte tijden, ondertussen meerdere gesprekken op whatsapp. Niet alleen de ergotherapeut maakt zich zorgen om me. Daarna maak ik nog wat huiswerk, maar mijn energie is op. Als laatste zet ik de cd met rustgevende muziek op. De muziek is beter, maar ondertussen praat er een vrouw doorheen met oefeningen waar ik me mateloos aan erger, dit wordt hem ook niet.
Morgen de dag waar ik al weken bang voor ben, de dag waar het een jaar geleden begon. Ik ben benieuwd hoe ik ga reageren. Verdrietig ben ik, al een jaar moe. De hoop vaart langzaam weg en komt soms weer terug. Veel steun van vriendinnen. Ze houden me staande, altijd. Nu hopen op een goede nacht slaap, dat kan ik wel gebruiken. Daarbij lopen dan de emoties minder snel hoog op, die gaan we proberen in bedwang te houden op school, ik wil niet breken waar anderen bij zijn. Nu niet, nooit niet.
zondag 25 november 2012
Zondag 25 november 2012
Uitslapen gaat iets beter dan gisteren, een goede nacht. Nog even whatsappen in bed. Daarna een ontbijtje beneden. Al snel ga ik weer naar boven, muziekje aan. Ondertussen begin ik met schrijven, veel te schrijven. de blogberichten van de afgelopen week. Ik maak het blogbericht van maandag af. Vervolgens schrijf ik dinsdag t/m vrijdag. Als ik bijna klaar ben met zaterdag begin ik met skypen met Merel. Ondertussen schrijf ik het blogbericht af, zij leest andere blogberichten. Uiteindelijk stoppen we ermee, het is tijd voor huiswerk.
Vandaag de 4000 pageviews gehaald. 24 oktober haalde ik de 3000 views, dat is dus 1000 views in één maand. Een groot aantal, ik ben blij. Ondertussen krijg ik weer een paar reacties via twitter, mensen vinden het fijn dat ik mijn blog weer geupdated heb, mooizo!
Halverwege de dag besef ik dat het nog maar anderhalve dag is voordat de mijlpaal 'een jaar ziek' is aangebroken. Het is hard, officieel. De mijlpaal die ik absoluut niet wil halen wordt gehaald. De hele dag ben ik vrolijk, ook net voor het eten daalt dit. Na het eten stijgt het weer even, daarna een harde daling. Ik word chagrijnig.
's Avonds hebben mensen al snel door dat ik redelijk gefrustreerd ben. Eng dat sommige mensen dat zo snel zien ondanks dat je het probeert te verbergen. We praten erover, het is moeilijk, maar het voelt wel goed. Ondertussen probeer ik huiswerk te maken, mijn gedachte zijn overal en nergens. Huiswerk wil dit weekend niet lukken.
Morgen weer een ochtendje revalidatie. Om 9:00 beginnen. Iets te vroeg naar mijn doen, om 8:15 vertrekken. Mijn verzoekje om alles na 9:30 in te plannen zijn ze dus vergeten, helaas. We zullen zien, hopelijk slaap ik toch nog een beetje vannacht ondanks het vele piekeren. Een ochtend slapen kan ik nu iniedergeval niet.
Vandaag de 4000 pageviews gehaald. 24 oktober haalde ik de 3000 views, dat is dus 1000 views in één maand. Een groot aantal, ik ben blij. Ondertussen krijg ik weer een paar reacties via twitter, mensen vinden het fijn dat ik mijn blog weer geupdated heb, mooizo!
Halverwege de dag besef ik dat het nog maar anderhalve dag is voordat de mijlpaal 'een jaar ziek' is aangebroken. Het is hard, officieel. De mijlpaal die ik absoluut niet wil halen wordt gehaald. De hele dag ben ik vrolijk, ook net voor het eten daalt dit. Na het eten stijgt het weer even, daarna een harde daling. Ik word chagrijnig.
's Avonds hebben mensen al snel door dat ik redelijk gefrustreerd ben. Eng dat sommige mensen dat zo snel zien ondanks dat je het probeert te verbergen. We praten erover, het is moeilijk, maar het voelt wel goed. Ondertussen probeer ik huiswerk te maken, mijn gedachte zijn overal en nergens. Huiswerk wil dit weekend niet lukken.
Morgen weer een ochtendje revalidatie. Om 9:00 beginnen. Iets te vroeg naar mijn doen, om 8:15 vertrekken. Mijn verzoekje om alles na 9:30 in te plannen zijn ze dus vergeten, helaas. We zullen zien, hopelijk slaap ik toch nog een beetje vannacht ondanks het vele piekeren. Een ochtend slapen kan ik nu iniedergeval niet.
Zaterdag 24 november 2012
Ik probeer uit te slapen, dit lukt niet. Voor 10 uur ben ik wakker en kom ik niet meer in slaap, ik ben moe. Een pyjamadagje. Ik ontbijt met pannekoeken, daarna een lekker muziekje op. Ik begin met het schrijven van het blogbericht van maandag, dit lukt niet. Ik krijg het niet goed op papier. Vanmiddag nog maar een keer proberen. Ik wil een dagje voor school werken, maar ik ben letterlijk te moe om wat te doen. Een muziekje gaat op en het wordt hangen.
's Middags krijg ik ruzie. Uiteindelijk wordt er besloten dat ik vanavond misschien niet weg mag. Ik baal, zou vanavond naar het tuincentrum in Drunen gaan om te kijken naar Nikki Henskens, ze zingt heel mooi en speelt prachtig gitaar! Uiteindelijk ga ik douchen. Een douche van bijna 2 uur maakt me rustig, daarna whatsappgesprekken. Ik eet beneden een broodje ei, avondeten. Daarna wordt er besloten dat ik toch weg mag. Tijdens me klaarmaken skype ik eventjes met Merel. Na 20 minuten sluit ik af en word ik naar Drunen gebracht, ik geniet van de stem van Nikki. Wordt ondertussen aangezien als 'vaste fan.' Ik ben al vaker komen kijken.
Als ik thuis ben blijf ik eventjes beneden, daarna ga ik naar boven. Muziekje op, zingen. Tegelijkertijd veel gesprekken op whatsapp, sommige lastig, andere leuk. Ze wisselen elkaar af. Ik heb de afgelopen week een goede week gehad, ik heb veel vrolijke momenten gehad. Ik stond positief in het leven, een verandering. Ik ben blij, het is gelukt. Een relatief goede week.
's Middags krijg ik ruzie. Uiteindelijk wordt er besloten dat ik vanavond misschien niet weg mag. Ik baal, zou vanavond naar het tuincentrum in Drunen gaan om te kijken naar Nikki Henskens, ze zingt heel mooi en speelt prachtig gitaar! Uiteindelijk ga ik douchen. Een douche van bijna 2 uur maakt me rustig, daarna whatsappgesprekken. Ik eet beneden een broodje ei, avondeten. Daarna wordt er besloten dat ik toch weg mag. Tijdens me klaarmaken skype ik eventjes met Merel. Na 20 minuten sluit ik af en word ik naar Drunen gebracht, ik geniet van de stem van Nikki. Wordt ondertussen aangezien als 'vaste fan.' Ik ben al vaker komen kijken.
Als ik thuis ben blijf ik eventjes beneden, daarna ga ik naar boven. Muziekje op, zingen. Tegelijkertijd veel gesprekken op whatsapp, sommige lastig, andere leuk. Ze wisselen elkaar af. Ik heb de afgelopen week een goede week gehad, ik heb veel vrolijke momenten gehad. Ik stond positief in het leven, een verandering. Ik ben blij, het is gelukt. Een relatief goede week.
Vrijdag 23 november 2012
Les van 10:00 tot 15:50, een lange dag. Gelukkig valt er een uurtje uit in het midden van de dag, hierin kan ik even rusten. In de lessen wordt er door de meeste docenten gevraagd hoe het met me gaat. Ik ben moe, iets te moe. Eigenlijk weet ik al dat ik vandaag over mijn eigen grenzen heen ga, maar ik wil het niet toegeven.
In mijn tussenuur zijn Merel en Karlijn uit. Toch blijven ze even op school. Lange gesprekken, moeilijke gesprekken, maar toch hele fijne. Daarna nog 2 uur les. In het laatste uur moet ik even naar de wc. Onderweg kom ik mijn leerlingcoordinator tegen. deze vraagt hoe het net is gegaan bij die docent, ik zeg dat het geregeld is. Daarna vraagt hij hoe het gaat. Ik vertel dat ik erg moe ben en veel pijn heb. Ook mentaal gaat het niet zo top, nog 4 nachten en dan hebben we de mijlpaal 'een jaar' te pakken. Hij zegt dat docenten zich zorgen om me maken, meerdere docenten zijn al naar hem toegekomen om te vertellen dat het niet zo goed gaat met mij, ook zegt hij dat zijn deur altijd voor me open staat. Fijn!
's Avonds eten we friet. Daarna kijken we 'The Voice of Holland.' We wachten op mijn middelste broer om lootjes te trekken voor sinterklaas. De rest van de avond leuke gesprekken op whatsapp. Ik zit lekker in mijn vel, ben vrolijk.
Merel en Karlijn zijn naar Racoon. Ik ben fan van ze. Aan het einde van de avond krijg ik een foto via whatsapp gestuurd. Na die foto ben ik helemaal 'over de top'-blij. Het enige wat ik het uur daarna uit kan brengen is 'OH MIJN GOD.' Ik wist dat ze echt ontzettend lief waren, maar dit had ik niet verwacht. Overigens vind ik het ook niet verdiend, daar dachten zij anders over.
Door de grote blijheid had ik ook even geen pijn. Het magische wonder. Rond 1 uur 's nachts probeer ik te slapen, het lukt niet. Ik ben te druk, te vrolijk. Dit eindigde deze vrolijke week geweldig, wauw. Ik kan niet vaak genoeg dankjewel zeggen. Dit is speciaal, echte vriendinnen.
In mijn tussenuur zijn Merel en Karlijn uit. Toch blijven ze even op school. Lange gesprekken, moeilijke gesprekken, maar toch hele fijne. Daarna nog 2 uur les. In het laatste uur moet ik even naar de wc. Onderweg kom ik mijn leerlingcoordinator tegen. deze vraagt hoe het net is gegaan bij die docent, ik zeg dat het geregeld is. Daarna vraagt hij hoe het gaat. Ik vertel dat ik erg moe ben en veel pijn heb. Ook mentaal gaat het niet zo top, nog 4 nachten en dan hebben we de mijlpaal 'een jaar' te pakken. Hij zegt dat docenten zich zorgen om me maken, meerdere docenten zijn al naar hem toegekomen om te vertellen dat het niet zo goed gaat met mij, ook zegt hij dat zijn deur altijd voor me open staat. Fijn!
's Avonds eten we friet. Daarna kijken we 'The Voice of Holland.' We wachten op mijn middelste broer om lootjes te trekken voor sinterklaas. De rest van de avond leuke gesprekken op whatsapp. Ik zit lekker in mijn vel, ben vrolijk.
Merel en Karlijn zijn naar Racoon. Ik ben fan van ze. Aan het einde van de avond krijg ik een foto via whatsapp gestuurd. Na die foto ben ik helemaal 'over de top'-blij. Het enige wat ik het uur daarna uit kan brengen is 'OH MIJN GOD.' Ik wist dat ze echt ontzettend lief waren, maar dit had ik niet verwacht. Overigens vind ik het ook niet verdiend, daar dachten zij anders over.
Door de grote blijheid had ik ook even geen pijn. Het magische wonder. Rond 1 uur 's nachts probeer ik te slapen, het lukt niet. Ik ben te druk, te vrolijk. Dit eindigde deze vrolijke week geweldig, wauw. Ik kan niet vaak genoeg dankjewel zeggen. Dit is speciaal, echte vriendinnen.
Donderdag 22 november 2012
Weer een ochtendje revalidatie. Ik heb fysiotherapie en ergotherapie. Bij mijn fysiotherapie krijg ik rustgevende muziek mee, deze moet ik elke avond een half uur opzetten voor het slapen gaan. Ik ben benieuwd wat voor soort muziek erop staat. Daarna ergotherapie, we gaan verder met de weekplanner. Uiteindelijk komen we niet veel verder, het gesprek draait op een ander onderwerp uit.
Als ik klaar ben richting huis. We rijden langs de markt, we halen kibbeling. In een kwartier thuis eten, daarna naar school. Ik kom in de pauze aan. Meteen krijg ik veel felicitaties en leuke reacties over gister. Aan het einde van de pauze meld ik me aan bij het loket. Nog 3 uur les volgen.
In het laatste uur besluit ik even mijn schoolexamen te gaan regelen en medicijnen te slikken. Als ik naar beneden loop kom ik meerdere docenten tegen die een praatje met me maken. Later ook nog Merel en Karlijn, ook hier praat ik even mee. Uiteindelijk heb ik mijn leerlingcoordinator niet gesproken, hij is weer verdwenen, het wordt toch na de les.
Ik ben misselijk door mijn medicijnen, de rest van de les doe ik dan ook niks. Ronduit beroerd. Na de les loop ik opnieuw naar mijn leerlingcoordinator, deze zegt dat ik even langs de desbetreffende docent moet gaan om het te vragen. Deze docent heb ik morgen, oke.
Als ik thuis kom zet ik de cd op van mijn fysiotherapeut. Ik vind het vreselijk, raak er zelfs gefrustreerd van. Het klinkt een beetje als een zingende alien, ben benieuwd hoe hoog die in de hitlijsten staat van de atmosfeer! Later reageert een vriendin: 'Het klonk naar een slap aftreksel van de droomvlucht.' Daar ben ik volkomen mee eens, dit gaat me geen rust geven.
Daarna trek ik mijn pyjama aan en maak wat huiswerk. Ik sluit de dag af met expeditie robinson, mijn energie is op. Ik zit veel te piekeren. Er staan gelukkig een aantal hele lieve vriendinnen voor me klaar, deze helpen me er altijd door heen. Ondanks dat ik heel moe ben ga ik toch laat slapen, veel gesprekken waren even belangrijker dan mijn slaap. Bijna weekend, dan lekker bijslapen.
Als ik klaar ben richting huis. We rijden langs de markt, we halen kibbeling. In een kwartier thuis eten, daarna naar school. Ik kom in de pauze aan. Meteen krijg ik veel felicitaties en leuke reacties over gister. Aan het einde van de pauze meld ik me aan bij het loket. Nog 3 uur les volgen.
In het laatste uur besluit ik even mijn schoolexamen te gaan regelen en medicijnen te slikken. Als ik naar beneden loop kom ik meerdere docenten tegen die een praatje met me maken. Later ook nog Merel en Karlijn, ook hier praat ik even mee. Uiteindelijk heb ik mijn leerlingcoordinator niet gesproken, hij is weer verdwenen, het wordt toch na de les.
Ik ben misselijk door mijn medicijnen, de rest van de les doe ik dan ook niks. Ronduit beroerd. Na de les loop ik opnieuw naar mijn leerlingcoordinator, deze zegt dat ik even langs de desbetreffende docent moet gaan om het te vragen. Deze docent heb ik morgen, oke.
Als ik thuis kom zet ik de cd op van mijn fysiotherapeut. Ik vind het vreselijk, raak er zelfs gefrustreerd van. Het klinkt een beetje als een zingende alien, ben benieuwd hoe hoog die in de hitlijsten staat van de atmosfeer! Later reageert een vriendin: 'Het klonk naar een slap aftreksel van de droomvlucht.' Daar ben ik volkomen mee eens, dit gaat me geen rust geven.
Daarna trek ik mijn pyjama aan en maak wat huiswerk. Ik sluit de dag af met expeditie robinson, mijn energie is op. Ik zit veel te piekeren. Er staan gelukkig een aantal hele lieve vriendinnen voor me klaar, deze helpen me er altijd door heen. Ondanks dat ik heel moe ben ga ik toch laat slapen, veel gesprekken waren even belangrijker dan mijn slaap. Bijna weekend, dan lekker bijslapen.
Woensdag 21 november 2012
Als ik wakker word heb ik nog steeds veel hoofdpijn, daarom de dag beginnen met een paracetamolletje. Daarna uit bed. Ik heb les van 9:00 tot 12:00. Na schooltijd heb ik afgesproken met Pepijn. Op mijn fiets gaan we naar zijn huis. Hij trappen, ik achterop. Daar eten we een eitje op brood. Daarna gaan we naar boven. We kijken 2 films, het is gezellig.
Als ik naar huis ga fietst hij een stukje mee. Uiteindelijk blijven we staan op het fietspad op de plek waar ik alleen verder ga. Als ik naar huis fiets kan ik zeggen dat ik een vriendje heb. Voordat ik helemaal naar huis rijd ga ik eerst langs de jumbo, ik haal wat te eten. Dit eet ik buiten op. Daarna fiets ik door naar huis, het is koud.
Halverwege de avond wordt onze facebookstatus verandert, veel reacties, veel mailtjes. Deze avond bestaat vooral uit whatsappen, vele gesprekken. Ondertussen doe ik even mijn pyjama aan, dat zit lekkerder. Uiteindelijk slapen, hopelijk slaap ik deze nacht lekker. Ik twijfel er niet aan.
Als ik naar huis ga fietst hij een stukje mee. Uiteindelijk blijven we staan op het fietspad op de plek waar ik alleen verder ga. Als ik naar huis fiets kan ik zeggen dat ik een vriendje heb. Voordat ik helemaal naar huis rijd ga ik eerst langs de jumbo, ik haal wat te eten. Dit eet ik buiten op. Daarna fiets ik door naar huis, het is koud.
Halverwege de avond wordt onze facebookstatus verandert, veel reacties, veel mailtjes. Deze avond bestaat vooral uit whatsappen, vele gesprekken. Ondertussen doe ik even mijn pyjama aan, dat zit lekkerder. Uiteindelijk slapen, hopelijk slaap ik deze nacht lekker. Ik twijfel er niet aan.
Dinsdag 20 november 2012
Vandaag les van 10:20 tot 12:40. Ik ben rond 10:00 op school, moet nog wat dingen regelen. Ik besef dat ik me ook nog vergeten ben af te melden voor gister, meteen langs het loket. Het is oke, mooi. Ook geregeld.
Na schooltijd fiets ik mee met Merel en Karlijn. We blijven even praten op de oprit, daarna naar huis. Thuis besef ik dat de mijlpaal '1 jaar' echt heel erg in de buurt komt, nog 7 dagen te gaan. Ik zie er vreselijk tegenop. Daarna haal ik mijn kledingkast leeg. Ik pas dingen, kijk wat bij elkaar staat. Ik concludeer dat ik maar eens nodig naar de stad moet.
Aan het einde van de middag zet ik mijn keyboard weer aan de computer, ik probeer me een nieuw liedje aan te leren. Ik heb weinig concentratie, uiteindelijk stop ik en ga ik door met zingen, ook goed.
's Avonds luister ik naar een cd van Bert en Ernie, ik ben vrolijk. Bert en Ernie hebben veel grapjes die je als klein kind niet snapt, ik heb ontzettend veel lol. Uiteindelijk loop ik alle liedjes mee te zingen. Daarna een lange douche, even zin in.
Als ik in bed lig heb ik vreselijke hoofdpijn, deze gaat weer richting migraine. Hier heb ik geen zin in, ik grijp meteen in. Pijnstillers naar binnen. Hopen op een goede nacht.
Na schooltijd fiets ik mee met Merel en Karlijn. We blijven even praten op de oprit, daarna naar huis. Thuis besef ik dat de mijlpaal '1 jaar' echt heel erg in de buurt komt, nog 7 dagen te gaan. Ik zie er vreselijk tegenop. Daarna haal ik mijn kledingkast leeg. Ik pas dingen, kijk wat bij elkaar staat. Ik concludeer dat ik maar eens nodig naar de stad moet.
Aan het einde van de middag zet ik mijn keyboard weer aan de computer, ik probeer me een nieuw liedje aan te leren. Ik heb weinig concentratie, uiteindelijk stop ik en ga ik door met zingen, ook goed.
's Avonds luister ik naar een cd van Bert en Ernie, ik ben vrolijk. Bert en Ernie hebben veel grapjes die je als klein kind niet snapt, ik heb ontzettend veel lol. Uiteindelijk loop ik alle liedjes mee te zingen. Daarna een lange douche, even zin in.
Als ik in bed lig heb ik vreselijke hoofdpijn, deze gaat weer richting migraine. Hier heb ik geen zin in, ik grijp meteen in. Pijnstillers naar binnen. Hopen op een goede nacht.
Maandag 19 november 2012
Optijd wakker. Om 9:00 weer in de auto richting Tilburg, weer een ochtendje revalidatie. In de auto de Q-top 1000 op. Guus Meeuwis komt voorbij met 'dat komt door jou.' Guus laat me denken aan mijn overleden vriendin, Selina, deze blijft daarom ook in mijn hoofd zitten, op de voorgrond, de hele dag. Concentreren is daardoor moeilijk.
Beginnen met fysiotherapie. Nieuwe oefeningen, ze zijn zwaar. Meteen voel ik de spierpijn opkomen. Na de fysiotherapie heb ik ergotherapie. We beginnen opnieuw met de weekplanner, deze krijgen we weer niet af. Volgende keer afmaken. Daarna gesprek met de psycholoog. We praten verder over rust, hoe ga ik het doen met school? We spreken af dat ik 2 rustmomenten per dag ga pakken, ze mogen minimaal zijn. Turven in mijn agenda hoe vaak ik rust heb genomen, we zullen zien hoe het gaat.
Daarna rijden we naar huis, de school is al uit. 40 minuten rooster. Ik haal mijn moeder over voor lekkere broodjes, deze gaan we halen bij de em-te. Uiteindelijk zitten we op de bank met frikandellenbroodjes en saucijzenbroodjes, even genieten. Daarna een rustig dagje. Een klein beetje huiswerk maken, luisteren naar blof en later naar Guus Meeuwis, het doet me goed. Aan het einde van de middag schrijf ik 3 blogberichten, mijn blog wordt veel gelezen. Vaak positieve reacties, steun. Alles doet me goed.
Ik ben vrolijk, heel vrolijk. Leuke whatsappgespreken aan het einde avond, ik geniet. Toch hakt er halverwege de gesprekken een groot gemis in. Sommige dingen zou ik zo graag Selina willen vertellen, haar laten meemaken. Dat is onmogelijk, het is moeilijk om dat te accepteren. Maar veel meer kan je niet doen. Het is doorzetten, doorgaan. Voor haar, voor altijd.
Beginnen met fysiotherapie. Nieuwe oefeningen, ze zijn zwaar. Meteen voel ik de spierpijn opkomen. Na de fysiotherapie heb ik ergotherapie. We beginnen opnieuw met de weekplanner, deze krijgen we weer niet af. Volgende keer afmaken. Daarna gesprek met de psycholoog. We praten verder over rust, hoe ga ik het doen met school? We spreken af dat ik 2 rustmomenten per dag ga pakken, ze mogen minimaal zijn. Turven in mijn agenda hoe vaak ik rust heb genomen, we zullen zien hoe het gaat.
Daarna rijden we naar huis, de school is al uit. 40 minuten rooster. Ik haal mijn moeder over voor lekkere broodjes, deze gaan we halen bij de em-te. Uiteindelijk zitten we op de bank met frikandellenbroodjes en saucijzenbroodjes, even genieten. Daarna een rustig dagje. Een klein beetje huiswerk maken, luisteren naar blof en later naar Guus Meeuwis, het doet me goed. Aan het einde van de middag schrijf ik 3 blogberichten, mijn blog wordt veel gelezen. Vaak positieve reacties, steun. Alles doet me goed.
Ik ben vrolijk, heel vrolijk. Leuke whatsappgespreken aan het einde avond, ik geniet. Toch hakt er halverwege de gesprekken een groot gemis in. Sommige dingen zou ik zo graag Selina willen vertellen, haar laten meemaken. Dat is onmogelijk, het is moeilijk om dat te accepteren. Maar veel meer kan je niet doen. Het is doorzetten, doorgaan. Voor haar, voor altijd.
maandag 19 november 2012
Zondag 18 november 2012
Ik slaap goed uit en zit lekker in mijn vel. Een eigen liedje schrijven heeft mijn gedachten goed op een rijtje gezet, ik voel me rustiger. Minder frustratie. Ik krijg veel goede reacties op het liedje, ook een aantal verbeterpunten. Fijn, een eerste liedje, ik kan er van leren. Zeker van plan om meerdere liedjes te schrijven.
's Middags gaan we richting Helmond, ook hier is een open dag van een pabo. Het valt me tegen, ik had hogere verwachtingen, toch wil ik kijken voor een meeloopdag om te kijken hoe het daar echt aan toe gaat, ik twijfel nog over dit jaar of volgend jaar.
's Avonds weer een groot deel whatsappen, daarna een lange douche. Ik zing alles van me af, het voelt beter. Ik heb rust in mijn hoofd, dat gebeurt weinig. Ik hoop dat het nog lang zo blijft, heerlijk. Weinig piekeren, gewoon rust, stilte. Ook merk ik dat ik hierdoor minder pijn heb. Zou ik dan ook sneller in slaap vallen? We zullen zien.
's Middags gaan we richting Helmond, ook hier is een open dag van een pabo. Het valt me tegen, ik had hogere verwachtingen, toch wil ik kijken voor een meeloopdag om te kijken hoe het daar echt aan toe gaat, ik twijfel nog over dit jaar of volgend jaar.
's Avonds weer een groot deel whatsappen, daarna een lange douche. Ik zing alles van me af, het voelt beter. Ik heb rust in mijn hoofd, dat gebeurt weinig. Ik hoop dat het nog lang zo blijft, heerlijk. Weinig piekeren, gewoon rust, stilte. Ook merk ik dat ik hierdoor minder pijn heb. Zou ik dan ook sneller in slaap vallen? We zullen zien.
Zaterdag 17 november 2012
Ik lig in bed, moe. Nauwelijks geslapen. Om half 11 word ik eruit geroepen, vandaag naar de Fontys in 's-Hertogenbosch om te gaan kijken voor een vervolgopleiding. Ik wil voor 99% de pabo gaan doen. In de auto weer piekeren, ik probeer iets goeds te verzinnen om het goed te maken, het lukt niet. Bij de Fontys veel informatie gekregen, ook veel bekenden gezien. De rest van de middag blijf ik piekerend, ondertussen whatsappen met mensen als afleiding. Uiteindelijk lig ik op de bank, ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan.
Als ik 's avonds alleen thuis ben denk ik aan het gedicht wat ik vannacht had geschreven, genoeg inspiratie voor een liedje. Ik schrijf de tekst verder, een melodie in mijn hoofd. Zal ik het naar de mensen waarmee ik ruzie heb sturen? Ja. Ik zing het acapella in. Ben nog niet tevreden. Ik pak mijn keyboard erbij, gaan experimenteren met de akkoorden. Na een paar keer een keuring door Kirsten komt er een echt liedje uit, met akkoorden eronder. Ik speel en zing het in, de 1e paar keer mislukt het. Daarna komt een goede versie. Ik stuur het door via whatsapp, even lijkt het niet te werken, ik geef de moed te snel op. Even later wordt er gereageerd, we praten verder. Er worden dingen aangegeven en besproken. Het komt wel goed.
De puzzelstukjes vallen langzaam in elkaar. Ik heb zoveel moeite met de dingen waarmee ik moet dealen, zo in de knoop met mezelf dat ik de mensen om me heen vergeten. Ik reageer alles op hen af, iets wat ik niet zo bedoel, maar natuurlijk erg vervelend om over je heen te krijgen. Het is me nu duidelijk, het voelt alsof ik iets geleerd heb. Iets goeds, hopelijk komt het ook tot uiting.
Als ik 's avonds alleen thuis ben denk ik aan het gedicht wat ik vannacht had geschreven, genoeg inspiratie voor een liedje. Ik schrijf de tekst verder, een melodie in mijn hoofd. Zal ik het naar de mensen waarmee ik ruzie heb sturen? Ja. Ik zing het acapella in. Ben nog niet tevreden. Ik pak mijn keyboard erbij, gaan experimenteren met de akkoorden. Na een paar keer een keuring door Kirsten komt er een echt liedje uit, met akkoorden eronder. Ik speel en zing het in, de 1e paar keer mislukt het. Daarna komt een goede versie. Ik stuur het door via whatsapp, even lijkt het niet te werken, ik geef de moed te snel op. Even later wordt er gereageerd, we praten verder. Er worden dingen aangegeven en besproken. Het komt wel goed.
De puzzelstukjes vallen langzaam in elkaar. Ik heb zoveel moeite met de dingen waarmee ik moet dealen, zo in de knoop met mezelf dat ik de mensen om me heen vergeten. Ik reageer alles op hen af, iets wat ik niet zo bedoel, maar natuurlijk erg vervelend om over je heen te krijgen. Het is me nu duidelijk, het voelt alsof ik iets geleerd heb. Iets goeds, hopelijk komt het ook tot uiting.
Vrijdag 16 november 2012
5 uur geslapen. Nog steeds te weinig, ik ben moe. Wel gewoon naar school. In de pauzes zit ik bij klasgenoten, de onenigheid liep gister uit op ruzie. Ik zit niet lekker in mijn vel, toch voordoen alsof ik vrolijk ben. Ik krijg afleiding, het helpt een beetje.
's Avonds kijk ik the voice of holland, halverwege heb ik geen zin meer. Het piekeren houdt niet op, het enige wat ik wil is dat de ruzies worden opgelost. Dit gaat niet gebeuren. Ik ben over de emmer, een dag die ik liever snel zou willen vergeten.
In bed muziek op, het moment van breken is weer aangekomen. Halverwege de nacht schrijf ik een gedicht, later vertaal ik deze naar het Engels. Tijdverdrijf, wat te doen in een nacht dat je niet kan slapen door gepieker?
's Avonds kijk ik the voice of holland, halverwege heb ik geen zin meer. Het piekeren houdt niet op, het enige wat ik wil is dat de ruzies worden opgelost. Dit gaat niet gebeuren. Ik ben over de emmer, een dag die ik liever snel zou willen vergeten.
In bed muziek op, het moment van breken is weer aangekomen. Halverwege de nacht schrijf ik een gedicht, later vertaal ik deze naar het Engels. Tijdverdrijf, wat te doen in een nacht dat je niet kan slapen door gepieker?
donderdag 15 november 2012
Donderdag 15 november 2012
Weer een kort nachtje, wel meer dan vorige nacht. 4 uur geslapen. Ik ben moe, toch eruit. Met de auto naar school. Ik heb les vanaf 9:10 en blijf tot 14:00. Daarna loop ik de les uit en ga ik rustig naar mijn kluisje en mijn jas aantrekken. Als ik om 14:10 buiten sta is mijn moeder er nog niet. Eenmaal thuis nog even rusten. Om 15:15 weer in de auto richting Tilburg, al de hele week ben ik zenuwachtig voor dit gesprek. Het gesprek is gepland om 16:00. Deze loopt uit, rond 16:30 geroepen, het loopt weer uit.
De zenuwen waren uiteindelijk voor niks. Ik heb het behandelplan gekregen. De komende 6 á 8 weken ben ik er 2x in de week met de volgende afspraken:
1x fysiotherapie opbouwend (spieren, conditie)
1x fysiotherapie ontspannend (ontspanningsoefeningen, rust nemen)
1x ergotherapie (dag/weekplanning)
1x in de 2 weken een psycholoog. (Omgaan met ziek zijn, gevoelens, gedachtes etc.)
Het valt me niet tegen, gelukkig maar!
Na het gesprek rijden we naar Waalwijk, we gaan naar de mac. Achter de kassa staat een bekende. 'Mama, de linkse rij!' Toch gaat ze rechts staan. Ondertussen praat diegene met me over de toonbank. Als we zitten:
'Mama, ik zei dat we de linkse rij moesten hebben, er stond een bekende achter die kassa!'
'Oh, niet gehoord.'
'En ik was ook nog met haar aan het praten toen we aan het wachten waren op de bestelling.'
'Dat heb ik niet meegekregen.'
Daarna nog een McFlurry. Bij thuiskomst meteen op de bank, in ben kapot. Met moeite hou ik mijn ogen open tijdens gtst en expeditie robinson. Ondertussen wat whatsappgesprekken. Ik ben geirriteerd. Ik heb vanmiddag te horen gekregen dat ik moet gaan leren om niks te gaan doen, rust nemen. Dat wist iedereen al, toch komt het hard aan. Ook is er gezegd dat ik heel gesloten ben, dat klopt. In sommige gevallen. Uiteindelijk is er weer onenigheid. Ik ben te moe om er verder op in te gaan. 'Ik zeg wel niks meer.' Daarna reageer ik toch weer, het zit me niet lekker.
Ik irriteer mezelf eraan dat ik steeds achter loop met mijn blog. De afgelopen tijd ben ik ontzettend vergeetachtig, met moeite herinner ik me wat ik gister heb gedaan. Hierdoor wil ik het gewoon weer elke avond doen. Niet altijd tijd en energie voor. Laten zitten kan ik niet. Dankzij mijn blog krijg ik veel steun en heb ik zelf de dingen op een rijtje. Bijna elke dag krijg ik lieve berichtjes via twitter of whatsapp over mijn blog. Dit geeft me energie, doet me goed. Er toch tijd voor maken.
Terwijl ik dit blogbericht schrijf beginnen mijn ogen weer dicht te vallen, gauw afmaken. Wonder boven wonder heb ik vandaag geen moeite om het te schrijven, het gaat weer spontaan. Fijn, des te sneller heb ik de dag op een rijtje. En nu maar hopen, hopen op zo'n goede nacht als van zondag naar maandag, toen had ik bijna 10 uur geslapen. Want als ik iets graag wil, dan is het energie hebben. Energie om iets te doen, dat is waar ik naar verlang.
De zenuwen waren uiteindelijk voor niks. Ik heb het behandelplan gekregen. De komende 6 á 8 weken ben ik er 2x in de week met de volgende afspraken:
1x fysiotherapie opbouwend (spieren, conditie)
1x fysiotherapie ontspannend (ontspanningsoefeningen, rust nemen)
1x ergotherapie (dag/weekplanning)
1x in de 2 weken een psycholoog. (Omgaan met ziek zijn, gevoelens, gedachtes etc.)
Het valt me niet tegen, gelukkig maar!
Na het gesprek rijden we naar Waalwijk, we gaan naar de mac. Achter de kassa staat een bekende. 'Mama, de linkse rij!' Toch gaat ze rechts staan. Ondertussen praat diegene met me over de toonbank. Als we zitten:
'Mama, ik zei dat we de linkse rij moesten hebben, er stond een bekende achter die kassa!'
'Oh, niet gehoord.'
'En ik was ook nog met haar aan het praten toen we aan het wachten waren op de bestelling.'
'Dat heb ik niet meegekregen.'
Daarna nog een McFlurry. Bij thuiskomst meteen op de bank, in ben kapot. Met moeite hou ik mijn ogen open tijdens gtst en expeditie robinson. Ondertussen wat whatsappgesprekken. Ik ben geirriteerd. Ik heb vanmiddag te horen gekregen dat ik moet gaan leren om niks te gaan doen, rust nemen. Dat wist iedereen al, toch komt het hard aan. Ook is er gezegd dat ik heel gesloten ben, dat klopt. In sommige gevallen. Uiteindelijk is er weer onenigheid. Ik ben te moe om er verder op in te gaan. 'Ik zeg wel niks meer.' Daarna reageer ik toch weer, het zit me niet lekker.
Ik irriteer mezelf eraan dat ik steeds achter loop met mijn blog. De afgelopen tijd ben ik ontzettend vergeetachtig, met moeite herinner ik me wat ik gister heb gedaan. Hierdoor wil ik het gewoon weer elke avond doen. Niet altijd tijd en energie voor. Laten zitten kan ik niet. Dankzij mijn blog krijg ik veel steun en heb ik zelf de dingen op een rijtje. Bijna elke dag krijg ik lieve berichtjes via twitter of whatsapp over mijn blog. Dit geeft me energie, doet me goed. Er toch tijd voor maken.
Terwijl ik dit blogbericht schrijf beginnen mijn ogen weer dicht te vallen, gauw afmaken. Wonder boven wonder heb ik vandaag geen moeite om het te schrijven, het gaat weer spontaan. Fijn, des te sneller heb ik de dag op een rijtje. En nu maar hopen, hopen op zo'n goede nacht als van zondag naar maandag, toen had ik bijna 10 uur geslapen. Want als ik iets graag wil, dan is het energie hebben. Energie om iets te doen, dat is waar ik naar verlang.
Woensdag 14 november 2012
Als ik wakker word ben ik moe. Al snel val ik weer terug in slaap. Ik word wakker gemaakt door mijn moeder. 'Je moet naar school!' Ik twijfel. De pijn in mijn knieën is vreselijk. 2 uur geslapen. Toch naar school, we zien wel hoe het gaat. Het 1e lesuur ging goed. Daarna een blokuur wiskunde met pauze ertussen. Het 1e uur is nog net haalbaar om mijn ogen open te houden, het 2e uur onmogelijk. Ik besluit naar huis te gaan, het geeft geen nut. Als ik me af heb gemeld nog even boeken inleveren bij de mediatheek, deze zijn al te laat. Daarna langzaam jas aandoen, tempo op een laag pitje. Als ik naar huis fiets zijn er toch weer tranen, ik wil het zo graag. Gewoon naar school, gewoon alles doen. Het kan niet, het lukt niet. Hard om te beseffen.
Thuis heb ik een half uurtje op de bank geslapen. Daarna gaat meerdere malen de telefoon, steeds anoniem. Uiteindelijk geef ik het op. Ondanks de weinige energie ga ik zingen, dit doet me goed. Het geeft me rust, rust in mijn hoofd. Mijn lichaam is nog steeds op.
's Avonds doe ik nog wat huiswerk. Na anderhalf vak stop ik, nog even rustig op de bank zitten en dan naar bed. Vroeg voor mijn doen naar boven, voor half 12 lig ik in bed zonder telefoon. En nou hopen op iets meer slaap dan die 2 uur van vannacht..
Thuis heb ik een half uurtje op de bank geslapen. Daarna gaat meerdere malen de telefoon, steeds anoniem. Uiteindelijk geef ik het op. Ondanks de weinige energie ga ik zingen, dit doet me goed. Het geeft me rust, rust in mijn hoofd. Mijn lichaam is nog steeds op.
's Avonds doe ik nog wat huiswerk. Na anderhalf vak stop ik, nog even rustig op de bank zitten en dan naar bed. Vroeg voor mijn doen naar boven, voor half 12 lig ik in bed zonder telefoon. En nou hopen op iets meer slaap dan die 2 uur van vannacht..
woensdag 14 november 2012
Dinsdag 13 november 2012
Vroeg op. Iets te vroeg voor mijn gevoel. Om half 9 zitten we in de auto. Daar aangekomen beginnen met fysiotherapie. Ik heb zin om te volleyballen, toch gaan we dat deze keer niet doen. Het wordt badminton. Al snel merk ik dat mijn coordinatie vandaag niet goed is, volgende keer beter.
Daarna de uitslag van het psychologisch onderzoek, deze heb ik gemaakt op 22 oktober. De vragenlijsten worden doorgesproken. Hoe zit ik in elkaar? Er komen verschillende dingen uit, de meeste dingen kloppen. Sommige dingen zijn confronterend, officieel. Daarna naar huis. Vanaf daar met de fiets naar school. Nog 3 uur les volgen. Ik heb een rotdag. Mentaal blijft de uitslag maar in mijn hoofd spoken, ik krijg het er niet uitgezet. Daarnaast gebeuren er dingen waar ik niet blij mee ben dat ze gebeuren, maar waar ik geen impact op heb.
Tijdens economie gaat het brandalarm af. Iedereen naar buiten, het bleek vals alarm te zijn. Gelukkig maar! Was het dat niet, waren nu een hele hoop leerlingen verbrandt. Meer dan de helft was nog niet buiten. Een bedankje via de intercom, hopelijk gaat het de volgende keer opnieuw zo! 'Nou hopelijk niet!'
Na schooltijd fiets ik weer mee met Merel en Karlijn. Ik probeer verslag te geven van vanochtend. Ik merk dat ik het moeilijk vind, krijg de woorden niet gevonden. Als ik later naar huis fiets blijf ik piekeren. Ik krijg dingen niet geaccepteerd. Ook heb ik weer veel meer pijn, vooral in mijn knieën.
Afgelopen zaterdag kwam het idee in mijn hoofd om met dit blog te stoppen. Er is weinig goed nieuws te melden. Ik zit niet lekker in mijn vel. Ik wil mensen geen verkeerd beeld over me geven. Toch heb ik het gevoel dat ik door moet bloggen, het geeft een klein beetje rust in mijn hoofd. Mentale dippen horen erbij, dit is een hele grote. Groter dan ik ooit had kunnen denken. Alles is snel en veel veranderd, ik heb moeite om de klik te maken.
Ik lig voor 12 uur in bed, hopelijk weer een goed nachtje slaap. Ik betwijfel het, de pijn in mijn knieën wil maar niet zakken.
Daarna de uitslag van het psychologisch onderzoek, deze heb ik gemaakt op 22 oktober. De vragenlijsten worden doorgesproken. Hoe zit ik in elkaar? Er komen verschillende dingen uit, de meeste dingen kloppen. Sommige dingen zijn confronterend, officieel. Daarna naar huis. Vanaf daar met de fiets naar school. Nog 3 uur les volgen. Ik heb een rotdag. Mentaal blijft de uitslag maar in mijn hoofd spoken, ik krijg het er niet uitgezet. Daarnaast gebeuren er dingen waar ik niet blij mee ben dat ze gebeuren, maar waar ik geen impact op heb.
Tijdens economie gaat het brandalarm af. Iedereen naar buiten, het bleek vals alarm te zijn. Gelukkig maar! Was het dat niet, waren nu een hele hoop leerlingen verbrandt. Meer dan de helft was nog niet buiten. Een bedankje via de intercom, hopelijk gaat het de volgende keer opnieuw zo! 'Nou hopelijk niet!'
Na schooltijd fiets ik weer mee met Merel en Karlijn. Ik probeer verslag te geven van vanochtend. Ik merk dat ik het moeilijk vind, krijg de woorden niet gevonden. Als ik later naar huis fiets blijf ik piekeren. Ik krijg dingen niet geaccepteerd. Ook heb ik weer veel meer pijn, vooral in mijn knieën.
Afgelopen zaterdag kwam het idee in mijn hoofd om met dit blog te stoppen. Er is weinig goed nieuws te melden. Ik zit niet lekker in mijn vel. Ik wil mensen geen verkeerd beeld over me geven. Toch heb ik het gevoel dat ik door moet bloggen, het geeft een klein beetje rust in mijn hoofd. Mentale dippen horen erbij, dit is een hele grote. Groter dan ik ooit had kunnen denken. Alles is snel en veel veranderd, ik heb moeite om de klik te maken.
Ik lig voor 12 uur in bed, hopelijk weer een goed nachtje slaap. Ik betwijfel het, de pijn in mijn knieën wil maar niet zakken.
Maandag 12 november 2012
Een goede nacht, niet zo'n beetje ook niet. Bijna 10 uur geslapen. Voor het eerst sinds tijden voel ik me een beetje uitgerust. Van het 4e t/m het 8e les. Het 5e uur valt uit. Ik ben in een redelijk goede stemming, toch worden deze verpest door een aantal verhalen, sommige dingen wil je gewoon niet horen.
Na schooltijd fiets ik mee met Merel en Karlijn. Karlijn vraagt opeens of ik de laatste tijd vroeger naar bed ga. Ik denk er even over na, nee niet echt. Later vraag ik op whatsapp hoe ze daarbij kwam. Ze zegt dat ik helderder uit mijn ogen keek. Heeft die slaap me toch iets goeds gegeven.
Na het eten nog whatsappen, fijne gesprekken. Ik probeer nog een beetje huiswerk te maken, dit mislukt. Mijn gedachte zijn er niet bij. Geen pijnstilling geslikt vandaag. Gaat het goed of ben ik gewoon eigenwijs? Volgens mij het 2e.
Morgen om 9:15 een afspraak bij het revalidatiecentrum. Vroeg, om half 9 vertrekken. Ik heb fysiotherapie en de uitslag van het psychologisch onderzoek, deze had ik 22 oktober. Ik ben enigszins zenuwachtig voor de uitslag, geen idee wat ik moet verwachten.
Na schooltijd fiets ik mee met Merel en Karlijn. Karlijn vraagt opeens of ik de laatste tijd vroeger naar bed ga. Ik denk er even over na, nee niet echt. Later vraag ik op whatsapp hoe ze daarbij kwam. Ze zegt dat ik helderder uit mijn ogen keek. Heeft die slaap me toch iets goeds gegeven.
Na het eten nog whatsappen, fijne gesprekken. Ik probeer nog een beetje huiswerk te maken, dit mislukt. Mijn gedachte zijn er niet bij. Geen pijnstilling geslikt vandaag. Gaat het goed of ben ik gewoon eigenwijs? Volgens mij het 2e.
Morgen om 9:15 een afspraak bij het revalidatiecentrum. Vroeg, om half 9 vertrekken. Ik heb fysiotherapie en de uitslag van het psychologisch onderzoek, deze had ik 22 oktober. Ik ben enigszins zenuwachtig voor de uitslag, geen idee wat ik moet verwachten.
dinsdag 13 november 2012
10 & 11 november 2012
10 november
Een absolute mentale rotdag. Kirsten heeft me vrijwel de hele dag gesteund. Verder wil ik er niks over kwijt, ik krijg het niet verwoord.
11 november
Een leuke dag gepland, ik kijk er al weken naar uit. Vandaag naar Rotterdam, de voorstelling 'Jungle Boek' door Hofplein Rotterdam bekijken. Daar speelt mijn vriend Roan in. Ik zie hem weinig omdat hij in Rotterdam woont. Ondanks de rotdag van gister heb ik er zin in. Wel de wekker een uurtje te vroeg gezet, de helderheid als je te veel in je hoofd hebt. Gauw tas inpakken. Om kwart voor 11 richting 's-Hertogenbosch met de auto. Vanuit daar met de trein naar Utrecht. Op Utrecht Centraal heb ik zo'n 10 minuten. Ik besluit starbucks te gaan halen. Uiteindelijk is het rennen voor de trein. Ik moet op perron 8 zijn. Ik sprint een trein in en snel vraag ik aan iemand of dit de trein naar Rotterdam is. 'Dit is naar Den Haag.' Gauw sprint ik eruit, er was al gefloten. Later bleek er dus 8a & 8b te zijn. Sprintend naar 8b, net optijd voor de trein naar Rotterdam! Wel staat het bomvol. We staan met zo'n 20 mensen in het voorste gedeelte. Al snel besluiten een aantal mensen te zitten, ik doe mee. Lol in de trein. Twee meisjes van rond de 18 beginnen handje klap te spelen, iets wat me weer opvrolijkt. Hopelijk doet de rest van de dag dat ook!
Op Rotterdam Centraal aangekomen heb ik tijd over. Ik loop wat rond, kijken wat er te eten is. Ik besluit voor de burger king te gaan. Daarna de weg zoeken. Ik ben verdwaald op het station. (Alles is blijkbaar mogelijk!) Je kan aan 2 kanten eruit, ik heb geen idee welke kant ik moet hebben. Ik had een routeplanner uitgeprint, beide kanten staan erop. Kom ik achter na ruim een kwartier rond te hebben gelopen op het station. Als ik bij het hofplein theater aankom ben ik 3 kwartier te vroeg. Daarna besef ik dat ik vergeten ben te pinnen. Ik heb geen geld meer, moet zo nog eten halen. Weinig zin om dan in het donker een pinautomaat te gaan zoeken. Uiteindelijk ben ik weer bijna helemaal terug bij het station. Met een sprintje terug. Grote kruising. Als het licht van de voetgangers op groen is hoor ik opeens een bel alsof er een trein aankomt. Ik zie de logica niet, een trein midden in de stad? Pas als ik op de tramrails sta ontdek ik opeens waar dat voor was, oja. Trams hebben ze hier ook in Rotterdam. Sprintje maken, niet aangereden door de tram! Ik zie nog steeds de logica niet waarom het voetgangerslicht op groen was, en je toch niet over kon steken door de tram.
Eenmaal terug bij het hofplein theater is het opeens druk. Nog een kwartier over. Langzaam naar boven gaan, stoel zoeken. Ik zit op de 5e rij, naast het middelste gangpad. Voordat het begint komen de apen al tevoorschijn in de zaal. Één jat er mijn tas, het brengt je in de sfeer. Mijn tas komt netjes terug! Later eten 2 apen mijn koekjes die in mijn tas zaten op. In hetzelfde vakje zaten al mijn medicijnen. Ze mochten van mij aan alles komen behalve mijn medicijnen, die hebben ze ook netjes laten zitten!
Tijdens de voorstelling komt het stekelvarken aan onze kant van de zaal naar beneden sluipen. Deze laat mensen schrikken. Tot 3 keer toe ben ik me helemaal kapot geschrokken, veel gelachen. Toch halverwege een pijnaanval, ondanks de pijnstilling. Gelukkig trekt deze ook snel weg. In de pauze eventjes lopen. Ik merkte al dat ik stijf werd. Als ik bij het spelersbord 'cast B' (die op dat moment speelde) sta word ik aangesproken door een moeder met een klein kind. 'Zit jij ook bij hofplein?' 'Nee, ik kom uit Den Bosch, beetje ver weg!' 'Kijk ..., dit meisje komt helemaal uit brabant!' Weer in de zaal terug komt één van de 2 apen die een koekje op had gegeten terug. Dit keer bescherm ik mijn tas wel, een hele uitdaging!
Ik heb genoten van de voorstelling. Ik wacht even op Roan. Dit duurt uiteindelijk iets langer dan gepland. Het was de allerlaatste voorstelling van 'Jungle Boek,' hierdoor is er ook een afterparty. Eventjes sta ik ertussen, gezellig praten met Roan. Voorgesteld worden aan het stekelvarken dat me heel hard heeft laten schrikken. Maar na eventjes blijven staan en kletsen is het tijd om te gaan. Ik ben moe, een vermoeiende dag. Nog een hele reis naar huis. Als ik naar buiten ga is het al hard aan het schemeren. Gauw naar het station lopen. De eerste trein naar Utrecht zit zó bomvol dat ik niet eens probeer om er nog in te komen. Ik wacht wel een kwartiertje, heb ik kans op lucht, en misschien ook nog op een zitplek.
Reis terug naar Utrecht zittend met ogen dicht, opgebrandt. Op Utrecht Centraal haal ik 2 saucijzenbroodjes die ik naar binnen werk, daarna de trein richting 's-Hertogenbosch. Op het station is het druk, veel mensen met carnavalskleding. '11-11.' Met de auto het laatste stukje naar huis. Thuis begin ik overenthousiast te vertellen hoe het was, betekenis dat het een hele leuke dag was! Ik ga redelijke tijd naar bed, morgen weer school. Gelukkig de 1e 3 uur vrij.
Weinig pijnstilling gebruikt. 1 diclofenac en 1 paracetamol. Minder dan normaal, en dat met een drukke dag. Mooie afleiding gekregen. Hofplein Rotterdam, Jungle Boek, Cast B. Bedankt! :)
Een absolute mentale rotdag. Kirsten heeft me vrijwel de hele dag gesteund. Verder wil ik er niks over kwijt, ik krijg het niet verwoord.
11 november
Een leuke dag gepland, ik kijk er al weken naar uit. Vandaag naar Rotterdam, de voorstelling 'Jungle Boek' door Hofplein Rotterdam bekijken. Daar speelt mijn vriend Roan in. Ik zie hem weinig omdat hij in Rotterdam woont. Ondanks de rotdag van gister heb ik er zin in. Wel de wekker een uurtje te vroeg gezet, de helderheid als je te veel in je hoofd hebt. Gauw tas inpakken. Om kwart voor 11 richting 's-Hertogenbosch met de auto. Vanuit daar met de trein naar Utrecht. Op Utrecht Centraal heb ik zo'n 10 minuten. Ik besluit starbucks te gaan halen. Uiteindelijk is het rennen voor de trein. Ik moet op perron 8 zijn. Ik sprint een trein in en snel vraag ik aan iemand of dit de trein naar Rotterdam is. 'Dit is naar Den Haag.' Gauw sprint ik eruit, er was al gefloten. Later bleek er dus 8a & 8b te zijn. Sprintend naar 8b, net optijd voor de trein naar Rotterdam! Wel staat het bomvol. We staan met zo'n 20 mensen in het voorste gedeelte. Al snel besluiten een aantal mensen te zitten, ik doe mee. Lol in de trein. Twee meisjes van rond de 18 beginnen handje klap te spelen, iets wat me weer opvrolijkt. Hopelijk doet de rest van de dag dat ook!
Op Rotterdam Centraal aangekomen heb ik tijd over. Ik loop wat rond, kijken wat er te eten is. Ik besluit voor de burger king te gaan. Daarna de weg zoeken. Ik ben verdwaald op het station. (Alles is blijkbaar mogelijk!) Je kan aan 2 kanten eruit, ik heb geen idee welke kant ik moet hebben. Ik had een routeplanner uitgeprint, beide kanten staan erop. Kom ik achter na ruim een kwartier rond te hebben gelopen op het station. Als ik bij het hofplein theater aankom ben ik 3 kwartier te vroeg. Daarna besef ik dat ik vergeten ben te pinnen. Ik heb geen geld meer, moet zo nog eten halen. Weinig zin om dan in het donker een pinautomaat te gaan zoeken. Uiteindelijk ben ik weer bijna helemaal terug bij het station. Met een sprintje terug. Grote kruising. Als het licht van de voetgangers op groen is hoor ik opeens een bel alsof er een trein aankomt. Ik zie de logica niet, een trein midden in de stad? Pas als ik op de tramrails sta ontdek ik opeens waar dat voor was, oja. Trams hebben ze hier ook in Rotterdam. Sprintje maken, niet aangereden door de tram! Ik zie nog steeds de logica niet waarom het voetgangerslicht op groen was, en je toch niet over kon steken door de tram.
Eenmaal terug bij het hofplein theater is het opeens druk. Nog een kwartier over. Langzaam naar boven gaan, stoel zoeken. Ik zit op de 5e rij, naast het middelste gangpad. Voordat het begint komen de apen al tevoorschijn in de zaal. Één jat er mijn tas, het brengt je in de sfeer. Mijn tas komt netjes terug! Later eten 2 apen mijn koekjes die in mijn tas zaten op. In hetzelfde vakje zaten al mijn medicijnen. Ze mochten van mij aan alles komen behalve mijn medicijnen, die hebben ze ook netjes laten zitten!
Tijdens de voorstelling komt het stekelvarken aan onze kant van de zaal naar beneden sluipen. Deze laat mensen schrikken. Tot 3 keer toe ben ik me helemaal kapot geschrokken, veel gelachen. Toch halverwege een pijnaanval, ondanks de pijnstilling. Gelukkig trekt deze ook snel weg. In de pauze eventjes lopen. Ik merkte al dat ik stijf werd. Als ik bij het spelersbord 'cast B' (die op dat moment speelde) sta word ik aangesproken door een moeder met een klein kind. 'Zit jij ook bij hofplein?' 'Nee, ik kom uit Den Bosch, beetje ver weg!' 'Kijk ..., dit meisje komt helemaal uit brabant!' Weer in de zaal terug komt één van de 2 apen die een koekje op had gegeten terug. Dit keer bescherm ik mijn tas wel, een hele uitdaging!
Ik heb genoten van de voorstelling. Ik wacht even op Roan. Dit duurt uiteindelijk iets langer dan gepland. Het was de allerlaatste voorstelling van 'Jungle Boek,' hierdoor is er ook een afterparty. Eventjes sta ik ertussen, gezellig praten met Roan. Voorgesteld worden aan het stekelvarken dat me heel hard heeft laten schrikken. Maar na eventjes blijven staan en kletsen is het tijd om te gaan. Ik ben moe, een vermoeiende dag. Nog een hele reis naar huis. Als ik naar buiten ga is het al hard aan het schemeren. Gauw naar het station lopen. De eerste trein naar Utrecht zit zó bomvol dat ik niet eens probeer om er nog in te komen. Ik wacht wel een kwartiertje, heb ik kans op lucht, en misschien ook nog op een zitplek.
Reis terug naar Utrecht zittend met ogen dicht, opgebrandt. Op Utrecht Centraal haal ik 2 saucijzenbroodjes die ik naar binnen werk, daarna de trein richting 's-Hertogenbosch. Op het station is het druk, veel mensen met carnavalskleding. '11-11.' Met de auto het laatste stukje naar huis. Thuis begin ik overenthousiast te vertellen hoe het was, betekenis dat het een hele leuke dag was! Ik ga redelijke tijd naar bed, morgen weer school. Gelukkig de 1e 3 uur vrij.
Weinig pijnstilling gebruikt. 1 diclofenac en 1 paracetamol. Minder dan normaal, en dat met een drukke dag. Mooie afleiding gekregen. Hofplein Rotterdam, Jungle Boek, Cast B. Bedankt! :)
zaterdag 10 november 2012
Vrijdag 9 november 2012
De eerste 3 uur vrij, uitslapen. Uiteindelijk maakt het weinig uit, ik heb ontzettend slecht geslapen. Dat was te verwachten. Op de fiets naar school een huilbui, te veel breekpunten gehad de afgelopen weken, dit is wel de allergrootste. Op school 1 uur les, daarna 2 tussenuren. In mijn 2e tussenuur fiets ik even met Merel en Karlijn mee, ze zijn al uit. Uiteindelijk wordt er weinig besproken, stilte op de fiets.
Weer richting school, opnieuw tranen. Deze gelukkig minder erg, sneller weer uitgeveegd. Op school niet laten merken dat ik breek, nog een half tussenuurtje over. Daarna levensbeschouwing, werk proberen in te halen. Dit lukt niet goed, hoofdpijn gaat richting migraine. Ik begin te twijfelen of ik het uurtje wiskunde nog wel mee kan doen, vorige week had ik hetzelfde. Het einde van de week ben ik op, gesloopt. Zowel fysiek als mentaal.
Na levensbeschouwing ga ik naar huis. Op de fiets wéér tranen. De 3e keer vandaag, het gaat lekker. Thuis op de bank liggen, na een uurtje kom ik toch weer in actie. Ik kan niet stil blijven zitten. Wel hou ik het rustig, niet te veel doen. Naast de hoofdpijn heb ik er ook ontzettend veel keelpijn bij gekregen, mijn stem is heser. Niet ziek worden, niet nu. Na zondag, dan mag je.
's Avonds kijk ik the voice of holland met een half oog, ik ben moe. Ondertussen met Kirsten aan het whatsappen, hele lieve steun. Iedereen is naar het schoolfeest, ik kan niet. Ook al had ik zo graag gewild. Niet verstandig, daarbij zondag naar Rotterdam, ik moet het niet op gaan zoeken. Daarna nog van der vorst ziet sterren kijken en mijn bed in. Proberen het piekeren uit te zetten, en nu wel proberen te slapen. Wat zal dat mijn stemming goed doen.
Weer richting school, opnieuw tranen. Deze gelukkig minder erg, sneller weer uitgeveegd. Op school niet laten merken dat ik breek, nog een half tussenuurtje over. Daarna levensbeschouwing, werk proberen in te halen. Dit lukt niet goed, hoofdpijn gaat richting migraine. Ik begin te twijfelen of ik het uurtje wiskunde nog wel mee kan doen, vorige week had ik hetzelfde. Het einde van de week ben ik op, gesloopt. Zowel fysiek als mentaal.
Na levensbeschouwing ga ik naar huis. Op de fiets wéér tranen. De 3e keer vandaag, het gaat lekker. Thuis op de bank liggen, na een uurtje kom ik toch weer in actie. Ik kan niet stil blijven zitten. Wel hou ik het rustig, niet te veel doen. Naast de hoofdpijn heb ik er ook ontzettend veel keelpijn bij gekregen, mijn stem is heser. Niet ziek worden, niet nu. Na zondag, dan mag je.
's Avonds kijk ik the voice of holland met een half oog, ik ben moe. Ondertussen met Kirsten aan het whatsappen, hele lieve steun. Iedereen is naar het schoolfeest, ik kan niet. Ook al had ik zo graag gewild. Niet verstandig, daarbij zondag naar Rotterdam, ik moet het niet op gaan zoeken. Daarna nog van der vorst ziet sterren kijken en mijn bed in. Proberen het piekeren uit te zetten, en nu wel proberen te slapen. Wat zal dat mijn stemming goed doen.
Donderdag 8 november 2012
Uitslapen, redelijk geslapen. Richting revalidatiecentrum, ik heb geen zin. Beginnen met fysiotherapie, ik heb het benauwd. Verkouden en benauwdheid spelen daarin een rol. Omdat ik veel last van mijn voeten heb wordt het schema een beetje veranderd. Eerst fietsen, daarna weer volleyballen. Ik maak me om veel dingen zorgen. Mijn fysiotherapeut vraagt hierop in.
'Heeft het nut?'
'Nee.'
'Waarom doe je het dan?'
'Omdat ik bang ben dat het fout gaat.'
'Kan je er wat aan doen?'
'Nee.'
'Waarom doe je het dan?'
Na het volleyballen in 1 minuut proberen om te kleden, uiteindelijk worden dit er vier. Ik zit nog optijd in de wachtkamer, ondertussen daar wat whatsappen. Uiteindelijk word ik opgehaald door mijn ergotherapeut. We gaan een planning maken. Als we de 'gewone' planning afhebben willen we hem printen. De printer doet het niet. 'Kan je hem naar jezelf mailen?' Ik druk op internet, ook deze heeft geen verbinding. Verkeerde computer gekozen, een planning voor niks gemaakt. Volgende keer opnieuw. Ondertussen krijg ik de afspraken te horen voor volgende week. Dinsdag de uitslag van het psychologisch onderzoek, donderdag gesprek met de revalidatiearts. De rest van de dag blijft dit hoog zitten, toch weer enige spanning.
Daarna naar school. Ik kom in een tussenuur op school aan. Na het tussenuur pauze, dan een blokuur m&o en economie. Bij m&o ben ik erg moe, moeite om mijn ogen open te houden. Bij economie gaat het weer, gelukkig. Halverwege de les word ik door de docent even uit het lokaal gehaald, hij wil vragen hoe het gaat. Onzettend lief.
Als ik thuis ben ben ik moe, hoofdpijn. Ik doe weinig. Ik ben vrolijk, maar halverwege de avond keert deze stemming. Ik word weer chagrijnig, ik eindig de avond toch weer met een ruzie. Ik ben snel aangebrand, dit wordt steeds erger. Hopen op een goed nachtje slaap, weinig kans. Veel gepieker in mijn hoofd.
'Heeft het nut?'
'Nee.'
'Waarom doe je het dan?'
'Omdat ik bang ben dat het fout gaat.'
'Kan je er wat aan doen?'
'Nee.'
'Waarom doe je het dan?'
Na het volleyballen in 1 minuut proberen om te kleden, uiteindelijk worden dit er vier. Ik zit nog optijd in de wachtkamer, ondertussen daar wat whatsappen. Uiteindelijk word ik opgehaald door mijn ergotherapeut. We gaan een planning maken. Als we de 'gewone' planning afhebben willen we hem printen. De printer doet het niet. 'Kan je hem naar jezelf mailen?' Ik druk op internet, ook deze heeft geen verbinding. Verkeerde computer gekozen, een planning voor niks gemaakt. Volgende keer opnieuw. Ondertussen krijg ik de afspraken te horen voor volgende week. Dinsdag de uitslag van het psychologisch onderzoek, donderdag gesprek met de revalidatiearts. De rest van de dag blijft dit hoog zitten, toch weer enige spanning.
Daarna naar school. Ik kom in een tussenuur op school aan. Na het tussenuur pauze, dan een blokuur m&o en economie. Bij m&o ben ik erg moe, moeite om mijn ogen open te houden. Bij economie gaat het weer, gelukkig. Halverwege de les word ik door de docent even uit het lokaal gehaald, hij wil vragen hoe het gaat. Onzettend lief.
Als ik thuis ben ben ik moe, hoofdpijn. Ik doe weinig. Ik ben vrolijk, maar halverwege de avond keert deze stemming. Ik word weer chagrijnig, ik eindig de avond toch weer met een ruzie. Ik ben snel aangebrand, dit wordt steeds erger. Hopen op een goed nachtje slaap, weinig kans. Veel gepieker in mijn hoofd.
woensdag 7 november 2012
Woensdag 7 november 2012
Ik word wakker van de wekker, viel laat in slaap. Zo'n 2 uur geslapen. Ik val weer opnieuw in slaap. Als ik daarna weer wakker word heb ik nog 10 minuten voordat ik op de fiets moet zitten. Tegelijkertijd hoor ik dat er iemand de badkamer in gaat en ik heb veel pijn. Wat heb ik? Economie. Skippen of niet? Even twijfel ik. Maar als ik lotgenoot Kirsten om advies vraag krijg ik het antwoord: 'Skippen.' Even later wel uit bed, rustig opstarten. Ondertussen door whatsappen met Kirsten. Ik heb haar om advies gevraagd voor de opdracht van de ergotherapeut, ik kom er niet uit met mezelf. Uiteindelijk kom ik er zo wel gedeeltelijk uit. Mooi.
Ik ben niet afwezig gemeld bij economie, ik besluit er daarom ook niet op ingegaan. Geen zin om weer achter alles aan te gaan, geen energie voor. Na een uurtje wiskunde pauze. Merel blijft speciaal voor mij op school, de rest gaat naar huis om vergeten spullen te halen. Halverwege de pauze ontdekken we dat dat misschien niet zo slim was, ik heb zo les en Merel een tussenuur. Dan zit ze alleen. Uiteindelijk vinden we toch nog gezelschap voor haar. Ik ga door met mijn 2e uurtje wiskunde. Halverwege even uit de les, medicijnen innemen. Ik blijf het niet fijn vinden in de klas medicijnen te slikken, zeker niet als het niet mijn stamklas is.
Als laatste een uurtje geschiedenis. Ik ben moe, weinig concentratie. Om 12:50 ben ik uit. Het 7e valt uit en het 6e heb ik altijd een tussenuur. Ik blijf nog even op school en dan ga ik uiteindelijk naar huis. Eenmaal thuis gekomen weer naar de emte, ik heb honger en ik heb zin in wat lekkers. Uiteindelijk kom ik met te veel thuis dan waarvoor ik kwam. Nooit boodschappen gaan doen als je honger hebt! Ik eet 2 frikandelbroodjes en 1 saucijzenbroodje. Uiteindelijk ben ik misselijk. Wel goed gegeten, de calorietjes komen weer binnen!
Ik maak een Marleendagje, hard nodig. Ik heb weinig huiswerk, komt mooi uit. Ik laat het inhaalwerk even liggen. Ik begin me goed te voelen. Halverwege de avond zakt dit naar beneden, ik pieker te veel. Ook moet ik de opdracht van de ergotherapeut nog uitschrijven, ik wil nog douchen. Ik krijg het allemaal niet meer voor elkaar. Eerst blog schrijven, dan is dat in ieder geval al gedaan. Schrijven helpt me, het laat me alles op een rijtje zetten. Vooral nodig op zulke dagen, dagen dat er veel gebeurd in mijn hoofd.
Morgen weer fysiotherapie en ergotherapie. 's Middags naar school. Ondertussen zal 'het team' over mij spreken. Hoe gaan we verder? Hoe vaak in de week? Of wijken we toch van de planning af en wordt het klinisch? Iets wat mij is aangeboden door de psycholoog. Ik ben er fel op tegen, 4 nachten in Tilburg overnachten, mijn hoofd staat er niet naar. Het liefst wil ik nooit meer naar Tilburg toe, weer een normaal leven. Ik ben er klaar mee, en niet een beetje ook niet.
Ik ben niet afwezig gemeld bij economie, ik besluit er daarom ook niet op ingegaan. Geen zin om weer achter alles aan te gaan, geen energie voor. Na een uurtje wiskunde pauze. Merel blijft speciaal voor mij op school, de rest gaat naar huis om vergeten spullen te halen. Halverwege de pauze ontdekken we dat dat misschien niet zo slim was, ik heb zo les en Merel een tussenuur. Dan zit ze alleen. Uiteindelijk vinden we toch nog gezelschap voor haar. Ik ga door met mijn 2e uurtje wiskunde. Halverwege even uit de les, medicijnen innemen. Ik blijf het niet fijn vinden in de klas medicijnen te slikken, zeker niet als het niet mijn stamklas is.
Als laatste een uurtje geschiedenis. Ik ben moe, weinig concentratie. Om 12:50 ben ik uit. Het 7e valt uit en het 6e heb ik altijd een tussenuur. Ik blijf nog even op school en dan ga ik uiteindelijk naar huis. Eenmaal thuis gekomen weer naar de emte, ik heb honger en ik heb zin in wat lekkers. Uiteindelijk kom ik met te veel thuis dan waarvoor ik kwam. Nooit boodschappen gaan doen als je honger hebt! Ik eet 2 frikandelbroodjes en 1 saucijzenbroodje. Uiteindelijk ben ik misselijk. Wel goed gegeten, de calorietjes komen weer binnen!
Ik maak een Marleendagje, hard nodig. Ik heb weinig huiswerk, komt mooi uit. Ik laat het inhaalwerk even liggen. Ik begin me goed te voelen. Halverwege de avond zakt dit naar beneden, ik pieker te veel. Ook moet ik de opdracht van de ergotherapeut nog uitschrijven, ik wil nog douchen. Ik krijg het allemaal niet meer voor elkaar. Eerst blog schrijven, dan is dat in ieder geval al gedaan. Schrijven helpt me, het laat me alles op een rijtje zetten. Vooral nodig op zulke dagen, dagen dat er veel gebeurd in mijn hoofd.
Morgen weer fysiotherapie en ergotherapie. 's Middags naar school. Ondertussen zal 'het team' over mij spreken. Hoe gaan we verder? Hoe vaak in de week? Of wijken we toch van de planning af en wordt het klinisch? Iets wat mij is aangeboden door de psycholoog. Ik ben er fel op tegen, 4 nachten in Tilburg overnachten, mijn hoofd staat er niet naar. Het liefst wil ik nooit meer naar Tilburg toe, weer een normaal leven. Ik ben er klaar mee, en niet een beetje ook niet.
dinsdag 6 november 2012
Dinsdag 6 november 2012
Gisteravond nog een lief berichtje van een bloglezer op twitter. Positieve berichtjes doen me goed, geven me energie om verder te gaan. Ik ben blij dat zulke berichtjes binnen komen, het houdt me overeind.
Ik heb goed geslapen, een nacht van 9 uur gemaakt. Fijn, hopelijk wat minder chagrijnig. Ik ben verkouden geworden, heb het benauwd. Niet eigenwijs doen, ik neem mijn astma-medicijnen in. Normaal nooit. Als ik de badkamer inloop om mijn mond te spoelen zie ik een heel wit, moe meisje. Ik zie er ziek en beroerd uit, maar mijn geest weigert het te accepteren.
Beneden muziekje op en meezingen tijdens mijn ontbijt maken. Al snel slaat mijn stem vaak over, de verkoudheid begint ook op mijn stem te slaan. Als ik op de fiets stap regent het, ik word angstig. De vorige keer dat ik in de regen fietste ging ik onderuit en had ik veel extra pijn, gelukkig kom ik zonder te vallen op school aan. Door de kou wel meer pijn aan mijn voeten.
Een gedeelte van de dag loop ik moeilijk, lastig om aan de pijn toe te geven. Het liefst wil ik niets laten merken. Je wordt door iedereen ingehaald, het duurt lang en iedereen staart je aan. Uiteindelijk besluit ik toch proberen normaal te lopen, dit lukt redelijk, maar veroorzaakt wel meer pijn.
Aan het einde van de schooldag ben ik benauwder dan dat ik eerst was, ik besluit mijn extra medicijnen tegen astma in te nemen, hierna gaat het beter.
Na schooltijd fiets ik met Merel en Karlijn mee naar hun huis. Al een tijdje niet meer geweest, drukte, te veel pijn, afwezig of met de auto waren hier de oorzaak van. Gezelligheid, ook weer praten. Ook een tijdje geleden dat we voor het laatst met zijn drieën zijn geweest.
Ik fiets rond half 7 naar huis, laat. Op de fiets besef ik me dat ik dit nodig had, zoals vaak. Thuis weer veel pijn aan mijn voeten en handen dankzij de kou. Deze zomer had ik hoop dat het niet meer terug zou komen, het tegendeel is bewezen. Als ik wat opgewarmd ben eet ik wat en dan beginnen aan huiswerk. Al snel is mijn concentratie op, zoals vaak. Nu erger. De opdracht van mijn ergotherapeut spookt door mijn hoofd, volgens mij niet van plan te rusten totdat ik een antwoord heb.
Mijn ziekte is fysiek heel zwaar. Vaak vergeten mensen dat ook het ook mentaal heel zwaar is, misschien wel zwaarder. Ik bots vaak tegen mezelf aan. En ga maar langs de kant staan terwijl je zo graag mee wil doen.
Veel gesprekken, veel mensen hebben vertrouwen en hoop. Dat delen ze met me. Ik begin het langzaam te verliezen. Het duurt zo lang, ik ben er klaar mee. Maar het stopt niet, ook niet als ik er geen zin meer in heb. Blij dat er mensen nog wel geloven, ook blij dat ze wel begrijpen dat ik het niet meer heb.
Ik besefte vandaag dat ik over 3 weken alweer een jaar ziek ben. De tijd gaat snel. De mijlpaal die we niet willen halen komt steeds dichterbij, ik heb geen idee hoe ik erop ga reageren. Ik zie er tegenop.
Morgen weer een dagje school, eerst nog een nachtje doorkomen. Ik hoop op veel slaap, maar ik twijfel of dat gaat lukken. Er is een grote kans dat de benauwdheid me wakker houdt, maar we hopen. Altijd blijven hopen, altijd.
Ik heb goed geslapen, een nacht van 9 uur gemaakt. Fijn, hopelijk wat minder chagrijnig. Ik ben verkouden geworden, heb het benauwd. Niet eigenwijs doen, ik neem mijn astma-medicijnen in. Normaal nooit. Als ik de badkamer inloop om mijn mond te spoelen zie ik een heel wit, moe meisje. Ik zie er ziek en beroerd uit, maar mijn geest weigert het te accepteren.
Beneden muziekje op en meezingen tijdens mijn ontbijt maken. Al snel slaat mijn stem vaak over, de verkoudheid begint ook op mijn stem te slaan. Als ik op de fiets stap regent het, ik word angstig. De vorige keer dat ik in de regen fietste ging ik onderuit en had ik veel extra pijn, gelukkig kom ik zonder te vallen op school aan. Door de kou wel meer pijn aan mijn voeten.
Een gedeelte van de dag loop ik moeilijk, lastig om aan de pijn toe te geven. Het liefst wil ik niets laten merken. Je wordt door iedereen ingehaald, het duurt lang en iedereen staart je aan. Uiteindelijk besluit ik toch proberen normaal te lopen, dit lukt redelijk, maar veroorzaakt wel meer pijn.
Aan het einde van de schooldag ben ik benauwder dan dat ik eerst was, ik besluit mijn extra medicijnen tegen astma in te nemen, hierna gaat het beter.
Na schooltijd fiets ik met Merel en Karlijn mee naar hun huis. Al een tijdje niet meer geweest, drukte, te veel pijn, afwezig of met de auto waren hier de oorzaak van. Gezelligheid, ook weer praten. Ook een tijdje geleden dat we voor het laatst met zijn drieën zijn geweest.
Ik fiets rond half 7 naar huis, laat. Op de fiets besef ik me dat ik dit nodig had, zoals vaak. Thuis weer veel pijn aan mijn voeten en handen dankzij de kou. Deze zomer had ik hoop dat het niet meer terug zou komen, het tegendeel is bewezen. Als ik wat opgewarmd ben eet ik wat en dan beginnen aan huiswerk. Al snel is mijn concentratie op, zoals vaak. Nu erger. De opdracht van mijn ergotherapeut spookt door mijn hoofd, volgens mij niet van plan te rusten totdat ik een antwoord heb.
Mijn ziekte is fysiek heel zwaar. Vaak vergeten mensen dat ook het ook mentaal heel zwaar is, misschien wel zwaarder. Ik bots vaak tegen mezelf aan. En ga maar langs de kant staan terwijl je zo graag mee wil doen.
Veel gesprekken, veel mensen hebben vertrouwen en hoop. Dat delen ze met me. Ik begin het langzaam te verliezen. Het duurt zo lang, ik ben er klaar mee. Maar het stopt niet, ook niet als ik er geen zin meer in heb. Blij dat er mensen nog wel geloven, ook blij dat ze wel begrijpen dat ik het niet meer heb.
Ik besefte vandaag dat ik over 3 weken alweer een jaar ziek ben. De tijd gaat snel. De mijlpaal die we niet willen halen komt steeds dichterbij, ik heb geen idee hoe ik erop ga reageren. Ik zie er tegenop.
Morgen weer een dagje school, eerst nog een nachtje doorkomen. Ik hoop op veel slaap, maar ik twijfel of dat gaat lukken. Er is een grote kans dat de benauwdheid me wakker houdt, maar we hopen. Altijd blijven hopen, altijd.
maandag 5 november 2012
Maandag 5 november 2012
Een redelijke nacht. Snel in slaap gevallen, toch weer een paar keer wakker van de pijn. Als de wekker gaat ben ik dan ook redelijk chagrijnig, ik ben moe. Nu ook nog fysiotherapie. Met tegenzin uit bed, aankleden. Tijdens het ontbijt kom ik erachter dat ik een spijkerbroek aan heb gedaan, ik moet eerst nog een trainingsbroek hebben, weer omkleden.
Om 9:40 stappen we binnen in het Leijpark. In de gang komen we mijn oude ergotherapeut tegen. Ze zegt vrolijk 'Hoi.' Ondanks dat mijn nieuwe ergotherapeut ook super aardig is vind ik het jammer dat ik haar niet meer heb. Ze gaf positieve energie, maakte me aan het lachen. Op een andere manier als mijn nieuwe ergotherapeut dat doet.
Om 9:45 klaar om aan de fysiotherapie te beginnen. Mijn fysiotherapeut zegt dat ik maar alvast moet beginnen met fietsen, hij komt er zo aan. Maar zodra ik in de zaal kom zijn ze allemaal bezet, wachten dus. Na 8 minuten mag ik stoppen, we gaan wat anders doen. Hij neemt me mee naar een gymzaal en pakt een strandbal, we gaan volleyballen. Opeens gaat er een klik om. Ik word fanatiek. Iets te. Mijn fysiotherapeut wil dat ik even een minuut op het bankje ga zitten om te rusten, ik ben daar niet mee eens. Uiteindelijk pakte hij de strandbal af en moest ik verplicht gaan zitten. Met tegenzin doe ik het toch maar. Het viel hem op dat ik (hard) bovenhands serveer. 'Je hebt toch nooit op volleybal gezeten? Waarom serveer je dan bovenhands?' 'Dat was de allereerste vraag die ik hier kreeg, ik heb wél op volleybal gezeten.' 'Oh, wil je toch even onderhands serveren?' In totaal haalde we 61 keer overvolleyballen, het doel was 25. Netjes gedaan dus! Aan het einde vraagt hij of ik zo naar huis ga. Ik antwoord dat ik een schoolexamen moet maken. 'Daarna ga je naar huis zeker?' 'Nou, nee. Dat is niet de bedoeling.' 'Is dat slim?' Ik kan niet antwoorden, de waarheid is lastig.
Een kwartier pauze. Daarna ergotherapie. Of tenminste, dat is de bedoeling. Mijn ergotherapeut loopt 10 minuten uit. Ik schiet in de stress, zometeen ben ik nog te laat voor het schoolexamen, nog geen mail terug van mijn leerlingcoordinator. Bij de ergotherapie weer flink geconfronteerd worden met rust. We bespreken een aantal dingen. Ik krijg te horen dat er donderdag over mij gepraat wordt met het team en de revalidatie-arts. Mooi, binnenkort krijgen we dus te horen wat we gaan bereiken! Daarna plannen we voor volgende week dat we een weekrooster gaan maken. Hierin gaan we blokken wanneer ik rust neem. Of ik me daaraan houdt is het 2e, maar we maken zo een stukje houvast. Als laatste krijg ik een opdracht mee voor thuis. Ik moet gaan bedenken wie of wat me kan remmen met altijd maar door blijven gaan, en waarom ik moeite heb met huiswerk zodra ik een pauze heb genomen. Twee rotvragen, ik moet een antwoord gaan verzinnen voor donderdag.
Richting school. Een race tegen de klok. Uiteindelijk rijden we ook nog verkeerd en komen we in een straat waar allemaal ganzen staan. Het duurt een tijdje voordat ze aan de kant gaan. Uiteindelijk ben ik nog ruim op tijd op school. Ik ga op zoek naar mijn leerlingcoordinator. Wil graag weten of ik het examen nou mee moet maken of niet. Hij blijkt spoorloos, ook als de zorgcoordinator voor me meezoekt. Pas toen ik naar het lokaal wou lopen, 1 minuut voor het schoolexamen kwam ik hem tegen. We bespreken het snel en besluiten dat ik het schoolexamen niet mee maak. Ik ga weer in de cirkel zitten, al snel zie ik een docent die nog een formulier voor me heeft voor de psycholoog. Ik strompel er naartoe, mijn voeten willen niet meer. Na een tijd wachten krijg ik dit formulier terug. Mooi, nu is het compleet.
Daarna nog een les, tussenuur en les. Bij de laatste les wordt weer kort over mijn ziekte besproken, er wordt gevraagd hoe het gaat bij de revalidatie. Ik weet nog hoe het vorig jaar ging in mijn klas. Er was geen aandacht voor, geen respect, en er werd geen rekening mee gehouden. Ik moest maar meedraaien zoals de rest van de klas. Fijn dat het dit jaar anders is. Uiteindelijk geef ik 2 klasgenoten een link van dit blog.
Na school merk ik dat ik niet lekker in mijn vel zit. Alles overvalt me weer, ik pieker te veel. Weer veel pijn. Ik loop weer een groot gedeelte van de dag moeilijk. Het eist een tol, alles eist een tol. Bij een fysieke dip hoort ook een mentale dip. Het accepteren dat je niet alles meer kan zoals eerst is moeilijk, en dat al bijna een jaar. Als het niet over gaat, gaat het dan ooit wennen?
Aan het begin van de avond krijg ik een lief facebookberichtje van 1 van de 2 klasgenoten. Ze heeft mijn blog bekeken. Lieve berichtjes geven kracht, warmte. Fijn.
Ik probeer wat economie te maken. Halverwege stop ik. Rotgesprekken, grote kans dat ze uitlopen op ruzie. Ondertussen schrijf ik mijn blog zover dat de dag al is. Het valt me op dat er veel gebeurd is vandaag gezien de hoeveelheid tekst. Ik ben moe, weinig energie. Ik wil vroeg mijn bed in, dit ga ik dan ook doen. Chagrijnig ben ik nog steeds, proberen niet te laten merken. Maar uiteindelijk zijn er dan toch tranen, het is te veel. Houdt het dan nooit op? We hopen, en dat blijven we doen....
(Kleine aanpassing: Dit is mijn 100ste blogbericht alweer! Wat gaat de tijd toch snel.)
Om 9:40 stappen we binnen in het Leijpark. In de gang komen we mijn oude ergotherapeut tegen. Ze zegt vrolijk 'Hoi.' Ondanks dat mijn nieuwe ergotherapeut ook super aardig is vind ik het jammer dat ik haar niet meer heb. Ze gaf positieve energie, maakte me aan het lachen. Op een andere manier als mijn nieuwe ergotherapeut dat doet.
Om 9:45 klaar om aan de fysiotherapie te beginnen. Mijn fysiotherapeut zegt dat ik maar alvast moet beginnen met fietsen, hij komt er zo aan. Maar zodra ik in de zaal kom zijn ze allemaal bezet, wachten dus. Na 8 minuten mag ik stoppen, we gaan wat anders doen. Hij neemt me mee naar een gymzaal en pakt een strandbal, we gaan volleyballen. Opeens gaat er een klik om. Ik word fanatiek. Iets te. Mijn fysiotherapeut wil dat ik even een minuut op het bankje ga zitten om te rusten, ik ben daar niet mee eens. Uiteindelijk pakte hij de strandbal af en moest ik verplicht gaan zitten. Met tegenzin doe ik het toch maar. Het viel hem op dat ik (hard) bovenhands serveer. 'Je hebt toch nooit op volleybal gezeten? Waarom serveer je dan bovenhands?' 'Dat was de allereerste vraag die ik hier kreeg, ik heb wél op volleybal gezeten.' 'Oh, wil je toch even onderhands serveren?' In totaal haalde we 61 keer overvolleyballen, het doel was 25. Netjes gedaan dus! Aan het einde vraagt hij of ik zo naar huis ga. Ik antwoord dat ik een schoolexamen moet maken. 'Daarna ga je naar huis zeker?' 'Nou, nee. Dat is niet de bedoeling.' 'Is dat slim?' Ik kan niet antwoorden, de waarheid is lastig.
Een kwartier pauze. Daarna ergotherapie. Of tenminste, dat is de bedoeling. Mijn ergotherapeut loopt 10 minuten uit. Ik schiet in de stress, zometeen ben ik nog te laat voor het schoolexamen, nog geen mail terug van mijn leerlingcoordinator. Bij de ergotherapie weer flink geconfronteerd worden met rust. We bespreken een aantal dingen. Ik krijg te horen dat er donderdag over mij gepraat wordt met het team en de revalidatie-arts. Mooi, binnenkort krijgen we dus te horen wat we gaan bereiken! Daarna plannen we voor volgende week dat we een weekrooster gaan maken. Hierin gaan we blokken wanneer ik rust neem. Of ik me daaraan houdt is het 2e, maar we maken zo een stukje houvast. Als laatste krijg ik een opdracht mee voor thuis. Ik moet gaan bedenken wie of wat me kan remmen met altijd maar door blijven gaan, en waarom ik moeite heb met huiswerk zodra ik een pauze heb genomen. Twee rotvragen, ik moet een antwoord gaan verzinnen voor donderdag.
Richting school. Een race tegen de klok. Uiteindelijk rijden we ook nog verkeerd en komen we in een straat waar allemaal ganzen staan. Het duurt een tijdje voordat ze aan de kant gaan. Uiteindelijk ben ik nog ruim op tijd op school. Ik ga op zoek naar mijn leerlingcoordinator. Wil graag weten of ik het examen nou mee moet maken of niet. Hij blijkt spoorloos, ook als de zorgcoordinator voor me meezoekt. Pas toen ik naar het lokaal wou lopen, 1 minuut voor het schoolexamen kwam ik hem tegen. We bespreken het snel en besluiten dat ik het schoolexamen niet mee maak. Ik ga weer in de cirkel zitten, al snel zie ik een docent die nog een formulier voor me heeft voor de psycholoog. Ik strompel er naartoe, mijn voeten willen niet meer. Na een tijd wachten krijg ik dit formulier terug. Mooi, nu is het compleet.
Daarna nog een les, tussenuur en les. Bij de laatste les wordt weer kort over mijn ziekte besproken, er wordt gevraagd hoe het gaat bij de revalidatie. Ik weet nog hoe het vorig jaar ging in mijn klas. Er was geen aandacht voor, geen respect, en er werd geen rekening mee gehouden. Ik moest maar meedraaien zoals de rest van de klas. Fijn dat het dit jaar anders is. Uiteindelijk geef ik 2 klasgenoten een link van dit blog.
Na school merk ik dat ik niet lekker in mijn vel zit. Alles overvalt me weer, ik pieker te veel. Weer veel pijn. Ik loop weer een groot gedeelte van de dag moeilijk. Het eist een tol, alles eist een tol. Bij een fysieke dip hoort ook een mentale dip. Het accepteren dat je niet alles meer kan zoals eerst is moeilijk, en dat al bijna een jaar. Als het niet over gaat, gaat het dan ooit wennen?
Aan het begin van de avond krijg ik een lief facebookberichtje van 1 van de 2 klasgenoten. Ze heeft mijn blog bekeken. Lieve berichtjes geven kracht, warmte. Fijn.
Ik probeer wat economie te maken. Halverwege stop ik. Rotgesprekken, grote kans dat ze uitlopen op ruzie. Ondertussen schrijf ik mijn blog zover dat de dag al is. Het valt me op dat er veel gebeurd is vandaag gezien de hoeveelheid tekst. Ik ben moe, weinig energie. Ik wil vroeg mijn bed in, dit ga ik dan ook doen. Chagrijnig ben ik nog steeds, proberen niet te laten merken. Maar uiteindelijk zijn er dan toch tranen, het is te veel. Houdt het dan nooit op? We hopen, en dat blijven we doen....
(Kleine aanpassing: Dit is mijn 100ste blogbericht alweer! Wat gaat de tijd toch snel.)
Zondag 4 november 2012
Een slechte nacht, moe stap ik uit bed om aan te kleden. Pijn valt gelukkig wel mee, mooizo. Vandaag een dagje Efteling, ik heb er zin in. Helaas gaat het bij het ontbijt al mis, misselijkheid wint het van het eten, opnieuw. Omdat ik het niet naar binnen kreeg uiteindelijk ook nog haast, rennend naar de bushalte. Al snel merk ik dat mijn conditie niet zo goed is en dat mijn spieren het niet aan kunnen, toch maar weer lopen dus. Uiteindelijk ben ik nog wel op tijd voor de bus.
Halverwege komt Pepijn de bus in. Als we even later bij de Efteling aankomen, nog even vragen voor een rolstoel. De vrouw achter de balie reageert chagrijnig, er zijn geen rolstoelen meer. Na 1 uur kunnen we het nog een keer navragen, we lopen door. Om 10 voor 1 zijn we weer terug, nog steeds geen rolstoelen. Ik baal. Mijn voeten doen veel pijn en ik heb ook nog blaren gelopen door mijn nieuwe schoenen. Daarbij is mijn conditie ronduit slecht. Ik ben snel buiten adem en moe. Toch gaan we door, niet opgeven. Ook moeite met rust nemen, mijn geest wil nog steeds niet toegeven aan ziek zijn.
In de middag begint het te gieten, ook nog koud. Meteen is het te merken, ik krijg meer pijn. Lekker doorheen gaan, dan maar een tol betalen. Rond kwart voor 6 staan we te wachten bij aquanura, na aquanura naar huis met de bus. Een hele gezellige dag!
Als ik thuis kom heb ik koortsblosjes, niet opnieuw. Niet weer. Waarom altijd koorts na een leuke dag? Even later pak ik mijn boek maatschappijleer erbij, morgen een schoolexamen. Halverwege skype ik eventjes met Merel en Karlijn, moet wat dingen met hen bespreken. Daarna weer verder. Het gaat, net zoals gister, weer niet. Mijn concentratie is ver te zoeken. Steeds dwaal ik af. Ik begin met piekeren, daardoor lukt het helemaal niet meer. Om half 12 besluit ik mijn leerlingcoordinator een mailtje te sturen. Het werkt niet. Toch meemaken of later? Morgen hopelijk een mailtje terug.
Morgenochtend revalidatie, fysiotherapie en ergotherapie. Daarna als een race tegen de klok naar school, een schoolexamen maken (mits ik deze meemaak). Ik zie op tegen morgen. Fysiotherapie met deze pijn? Geen idee of dat goed gaat komen...
Halverwege komt Pepijn de bus in. Als we even later bij de Efteling aankomen, nog even vragen voor een rolstoel. De vrouw achter de balie reageert chagrijnig, er zijn geen rolstoelen meer. Na 1 uur kunnen we het nog een keer navragen, we lopen door. Om 10 voor 1 zijn we weer terug, nog steeds geen rolstoelen. Ik baal. Mijn voeten doen veel pijn en ik heb ook nog blaren gelopen door mijn nieuwe schoenen. Daarbij is mijn conditie ronduit slecht. Ik ben snel buiten adem en moe. Toch gaan we door, niet opgeven. Ook moeite met rust nemen, mijn geest wil nog steeds niet toegeven aan ziek zijn.
In de middag begint het te gieten, ook nog koud. Meteen is het te merken, ik krijg meer pijn. Lekker doorheen gaan, dan maar een tol betalen. Rond kwart voor 6 staan we te wachten bij aquanura, na aquanura naar huis met de bus. Een hele gezellige dag!
Als ik thuis kom heb ik koortsblosjes, niet opnieuw. Niet weer. Waarom altijd koorts na een leuke dag? Even later pak ik mijn boek maatschappijleer erbij, morgen een schoolexamen. Halverwege skype ik eventjes met Merel en Karlijn, moet wat dingen met hen bespreken. Daarna weer verder. Het gaat, net zoals gister, weer niet. Mijn concentratie is ver te zoeken. Steeds dwaal ik af. Ik begin met piekeren, daardoor lukt het helemaal niet meer. Om half 12 besluit ik mijn leerlingcoordinator een mailtje te sturen. Het werkt niet. Toch meemaken of later? Morgen hopelijk een mailtje terug.
Morgenochtend revalidatie, fysiotherapie en ergotherapie. Daarna als een race tegen de klok naar school, een schoolexamen maken (mits ik deze meemaak). Ik zie op tegen morgen. Fysiotherapie met deze pijn? Geen idee of dat goed gaat komen...
zaterdag 3 november 2012
Zaterdag 3 november 2012
Ik word wakker, nog steeds hoofdpijn. Toch gaat het beter. Ik kijk op de klok, nog geen 9 uur. Ik probeer verder te slapen. Een uurtje later weer wakker, ik besluit er dan toch uit te gaan. Nog een schoolexamen voor te bereiden, morgen geen tijd. Dan loop ik in de Efteling met Pepijn. Ik heb weinig concentratie, al snel ben ik weer aan het whatsappen. Leuke gesprekken. 's Middags maak ik tompoesjes, daarna weer verder leren. Q-music gaat aan, ik wil me kwalificeren voor de Go1Den Ticket voor One Direction. De hele avond als One Direction komt bel ik naar de studio, ik kom er niet doorheen. Steeds klap ik eruit, niet opgeven. Dit is iets wat ik echt wil.
Ik probeer opnieuw te leren voor mijn schoolexamen maatschappijleer, het wil niet. Ik krijg het niet in mijn hoofd, weer snel afgeleid. De concentratie is verdwenen. Als ik bedenk wat ik deze avond nog wil doen is dat te veel. Ik moet gaan beslissen wat ik ga doen, ik besluit nog even te douchen en dan met nog wat chips te leren, ook nu lukt leren niet. Dit examen belooft wat. Ondertussen kom ik erachter dat mijn laptop achter loopt met de radio, een aantal keer voor niks naar qmusic gebeld.
Morgen om 8:45 vertrekken naar de bushalte, met de bus richting de Efteling, halverwege komt Pepijn instappen. Ik heb er zin in, een dagje uit. Leuke dingen plannen met vrienden. Weer zijn alle rolstoelen uitgeleend, toch na gaan vragen. Ik weet dat ik het anders niet red. We hopen op een goede dag, we doen het rustig aan. Eventjes genieten, dat is alles wat ik wil.
Ik probeer opnieuw te leren voor mijn schoolexamen maatschappijleer, het wil niet. Ik krijg het niet in mijn hoofd, weer snel afgeleid. De concentratie is verdwenen. Als ik bedenk wat ik deze avond nog wil doen is dat te veel. Ik moet gaan beslissen wat ik ga doen, ik besluit nog even te douchen en dan met nog wat chips te leren, ook nu lukt leren niet. Dit examen belooft wat. Ondertussen kom ik erachter dat mijn laptop achter loopt met de radio, een aantal keer voor niks naar qmusic gebeld.
Morgen om 8:45 vertrekken naar de bushalte, met de bus richting de Efteling, halverwege komt Pepijn instappen. Ik heb er zin in, een dagje uit. Leuke dingen plannen met vrienden. Weer zijn alle rolstoelen uitgeleend, toch na gaan vragen. Ik weet dat ik het anders niet red. We hopen op een goede dag, we doen het rustig aan. Eventjes genieten, dat is alles wat ik wil.
Vrijdag 2 november 2012
Om half 10 word ik wakker gemaakt. 'Je moest toch om 10 uur op school zijn?' 'Hoe laat is het?' 'Half 10.' Ik vlieg omhoog, verslapen! Snel opschieten, om 9:50 in de auto, de rest van mijn ontbijt opeten. Als ik net op school ben en mijn jas in mijn kluisje heb gepropt gaat de zoemer, mooi optijd dus. Ik loop het lokaal in, we hebben een leestoets van Nederlands, deze maak ik mee ondanks dat ik weinig heb geleerd. Onder de toets zet ik dat ik niet heb geleerd met dat er als het goed is een mailtje binnen is van mijn leerlingcoordinator.
Daarna pauze. Na de pauze heeft mijn klas een schoolexamen, deze maak ik niet mee. Ik ga in de cirkel zitten, daar zitten bekenden mensen. Er wordt even gezellig gepraat, leren sla ik even over. Het 5e uur een luistertoets van Engels, ook krijg ik mijn punt terug van de 20 bladzijdes met woordjes van voor de vakantie, hier heb ik een 6,5 voor. Ik ben blij, al 3 voldoendes voor Engels gehad, nog even en ik krijg een talenknobbel!
Daarna t/m het 8e uur volhouden. Het is zwaar, ik krijg hoofdpijn. Gaat richting migraine. Als ik thuis ben beginnen met leren, dit gaat niet top. Ondertussen whatsappen. 's Avonds whatsappen. Positieve gesprekken, puzzelstukjes vallen op hun plek. Ik krijg weer zin, nieuwe kracht. Hopelijk blijft deze lang, ik heb het nodig.
Aan het einde van de avond echte migraine, gepaard met spugen. Door het spugen zakt de hoofdpijn. In bed nog kort whatsappen, daarna toch gaan slapen. Hopelijk is de hoofdpijn weg als ik morgen wakker word, ik heb een schoolexamen te leren.
Daarna pauze. Na de pauze heeft mijn klas een schoolexamen, deze maak ik niet mee. Ik ga in de cirkel zitten, daar zitten bekenden mensen. Er wordt even gezellig gepraat, leren sla ik even over. Het 5e uur een luistertoets van Engels, ook krijg ik mijn punt terug van de 20 bladzijdes met woordjes van voor de vakantie, hier heb ik een 6,5 voor. Ik ben blij, al 3 voldoendes voor Engels gehad, nog even en ik krijg een talenknobbel!
Daarna t/m het 8e uur volhouden. Het is zwaar, ik krijg hoofdpijn. Gaat richting migraine. Als ik thuis ben beginnen met leren, dit gaat niet top. Ondertussen whatsappen. 's Avonds whatsappen. Positieve gesprekken, puzzelstukjes vallen op hun plek. Ik krijg weer zin, nieuwe kracht. Hopelijk blijft deze lang, ik heb het nodig.
Aan het einde van de avond echte migraine, gepaard met spugen. Door het spugen zakt de hoofdpijn. In bed nog kort whatsappen, daarna toch gaan slapen. Hopelijk is de hoofdpijn weg als ik morgen wakker word, ik heb een schoolexamen te leren.
Donderdag 1 november 2012
Vandaag 10 maanden pijn, weer een mijlpaal. Ook revalidatie. Fysiotherapie en ergotherapie. Beginnen met fysio om 10:30. We beginnen met een gesprek, er worden tekeningetjes gemaakt om het uit te leggen. Ik moet leren om mijn gevoel om te zetten in denken en doen. Daarna nog eventjes bewegen, zonder hartslagband, geen ge-emmer met dat ding vandaag, fijn!
Daarna ontzettend snel omkleden, om 11:00 zit ik weer in de wachtkamer. Daar word ik opgehaald door mijn ergotherapeut. Kort bespreken we wat er maandag met mijn leerlingcoordinator en zorgcoordinator is besproken. Daarna weer wat vragen. Ik geef aan dat ik moeite heb met rust nemen. Daarna komt de vraag of, als ik wakker lig, ik pieker. Ik antwoord met ja. Deze dingen gaat ze doorgeven aan mijn psycholoog, waarschijnlijk heeft zij daar tips voor en zal ik er beter mee om kunnen gaan. Om 11:30 klaar, terug naar huis.
Samen met mijn moeder nog even boodschappen doen, als we thuis zijn eten we poffertjes, net gehaald. Daarna word ik naar school gebracht, toch nog die 3 les doen. Op school merk ik dat ik nog steeds erg moe ben, als ik later mijn medicijnen in wil nemen blijken die niet in mijn tas te zitten. Met een flesje naar mijn kluisje, meestal liggen daar nog wel pilletjes, maar ook hier schiet ik mis. In mijn laatste les vraag ik of ik een paracetamol mag halen en nog even langs mijn leerlingcoordinator mag gaan, dit mag. Ik loop naar beneden, school geeft geen paracetamol meer aan leerlingen, zelf is mijn pijnstilling op. Ik kom Merel tegen, deze heeft gelukkig wél paracetamol bij. Ik neem het in. Daarna nog even kort praten, ik heb immers les, maar heb haar al bijna een week niet gezien. Nog even langs mijn leerlingcoordinator, hier leg ik de situatie over mijn levensbeschouwing examen uit. Hij stelt voor om in de mediatheek te gaan zitten, als ik dan afwezig wordt gemeld weet hij waarom. Daarna weer terug de les in.
Na de les naar buiten, het regent. Ik wacht op mijn broer, deze komt niet opdagen. Later blijkt dat mijn andere broer het niet had doorgegeven, wel netjes thuis gekomen. Thuis wat huiswerk maken, al snel merk ik dat ik toch nog best beroerd ben. Verder op de bank liggen. 's Avonds expeditie robinson. Morgen 2 toetsen meemaken, van het 3e t/m het 8e les. Toch een best lange dag. Ik regel dat ik gebracht en gehaald kan worden, dan heb ik meer energie over voor de rest van de dag. We hopen, morgen een hele dag school volhouden. Ik ben benieuwd.
Daarna ontzettend snel omkleden, om 11:00 zit ik weer in de wachtkamer. Daar word ik opgehaald door mijn ergotherapeut. Kort bespreken we wat er maandag met mijn leerlingcoordinator en zorgcoordinator is besproken. Daarna weer wat vragen. Ik geef aan dat ik moeite heb met rust nemen. Daarna komt de vraag of, als ik wakker lig, ik pieker. Ik antwoord met ja. Deze dingen gaat ze doorgeven aan mijn psycholoog, waarschijnlijk heeft zij daar tips voor en zal ik er beter mee om kunnen gaan. Om 11:30 klaar, terug naar huis.
Samen met mijn moeder nog even boodschappen doen, als we thuis zijn eten we poffertjes, net gehaald. Daarna word ik naar school gebracht, toch nog die 3 les doen. Op school merk ik dat ik nog steeds erg moe ben, als ik later mijn medicijnen in wil nemen blijken die niet in mijn tas te zitten. Met een flesje naar mijn kluisje, meestal liggen daar nog wel pilletjes, maar ook hier schiet ik mis. In mijn laatste les vraag ik of ik een paracetamol mag halen en nog even langs mijn leerlingcoordinator mag gaan, dit mag. Ik loop naar beneden, school geeft geen paracetamol meer aan leerlingen, zelf is mijn pijnstilling op. Ik kom Merel tegen, deze heeft gelukkig wél paracetamol bij. Ik neem het in. Daarna nog even kort praten, ik heb immers les, maar heb haar al bijna een week niet gezien. Nog even langs mijn leerlingcoordinator, hier leg ik de situatie over mijn levensbeschouwing examen uit. Hij stelt voor om in de mediatheek te gaan zitten, als ik dan afwezig wordt gemeld weet hij waarom. Daarna weer terug de les in.
Na de les naar buiten, het regent. Ik wacht op mijn broer, deze komt niet opdagen. Later blijkt dat mijn andere broer het niet had doorgegeven, wel netjes thuis gekomen. Thuis wat huiswerk maken, al snel merk ik dat ik toch nog best beroerd ben. Verder op de bank liggen. 's Avonds expeditie robinson. Morgen 2 toetsen meemaken, van het 3e t/m het 8e les. Toch een best lange dag. Ik regel dat ik gebracht en gehaald kan worden, dan heb ik meer energie over voor de rest van de dag. We hopen, morgen een hele dag school volhouden. Ik ben benieuwd.
Woensdag 31 oktober 2012
Weer een slechte dag, wel iets beter dan gisteren. Gelukkig. Ik kan me weer een beetje beter bewegen, inhouden. Dat maakt de pijn weer erger. Lastig, al 3 dagen aan het rusten, ik ben er klaar mee. Ik wil weer wat doen. Hopelijk weer naar school morgen.
In de avond eten we Chinees, ik krijg wat binnen. Voor het eerst sinds een paar dagen. Daarna een kleine opleving, al snel zakt deze weer. Ik ben hier thuis wel klaar, de afgelopen maanden lang genoeg thuis gezeten, ik was zo blij dat ik eindelijk normaal naar school kon. Maar het is veranderd, geen gewone schoolweken meer voor mij. Opnieuw. Hopelijk morgen wel naar school, eerst nog revalidatie. Ik wil graag die laatste 3 uur op school zijn, verveel me thuis. Ik mis mijn leeftijdsgenoten. En ik heb gewoon zin in lessen, iets leren.
In de avond eten we Chinees, ik krijg wat binnen. Voor het eerst sinds een paar dagen. Daarna een kleine opleving, al snel zakt deze weer. Ik ben hier thuis wel klaar, de afgelopen maanden lang genoeg thuis gezeten, ik was zo blij dat ik eindelijk normaal naar school kon. Maar het is veranderd, geen gewone schoolweken meer voor mij. Opnieuw. Hopelijk morgen wel naar school, eerst nog revalidatie. Ik wil graag die laatste 3 uur op school zijn, verveel me thuis. Ik mis mijn leeftijdsgenoten. En ik heb gewoon zin in lessen, iets leren.
Abonneren op:
Posts (Atom)