Blog Hoezo Anders: Op weg naar succes!

Vorig jaar dacht ik nog dat het niet meer goed zou komen met me, dat ik geen diploma zou halen en voor de rest van mijn leven aan de bank gekluisterd zou zitten. Ik wist niet meer goed wat ik van de rest van mijn leven moest verwachten en ik dacht dat verbetering voor mij niet meer haalbaar was. Een hele donkere gedachte die eigenlijk nergens op gebaseerd was.

Begin dit jaar begon ik met een intern revalidatietraject in Utrecht. Acht weken lang heb ik ontzettend veel therapieën gehad. Ik ging met stappen vooruit. In hele korte tijd liep ik weer normaal in plaats van te strompelen, leerde ik op een andere manier schrijven en sportte ik mee met het rustige sportgroepje. Langzaam begon ik in mezelf te geloven en leerde ik dat mijn lichaam meer aankan dan ik eigenlijk zelf denk.

Op 28 februari nam ik afscheid. Het ritueel is daar dat je dan op de tafel moet staan terwijl er een afscheidspraatje over je wordt gehouden. Toen ik op de tafel stapte voelde het in het begin heel ongemakkelijk, maar uiteindelijk besefte ik me op dat moment dat het liet zien hoeveel ik bereikt had en voelde het ook wel oké.

Ik ben alweer een tijdje thuis en op dit moment ga ik halve dagen naar school. Met een opbouwschema ben ik bezig om uiteindelijk dit op te krikken tot hele dagen. Ook heb ik gesolliciteerd bij de Efteling en kreeg ik pas het bericht dat ik ben aangenomen. Het gaat nog steeds niet allemaal vlekkeloos, maar het gaat wel beter dan hoe het eerst was. Langzaam begin ik stappen terug te zetten naar het normale leven en leer ik dat ook ik succes kan boeken, daar ben ik trots op.

Succes gaat niet om op welk punt je op de maatschappelijke ladder staat of dat je iets beter doet dan iemand anders. Het gaat erom dat je gelooft in jezelf en dat je groeit omwille van je eigen maatstaven. Iedereen kan wel iets bereiken op zijn of haar niveau. En zoals mijn fysiotherapeut altijd tegen mij zei: ‘Je kan alles, je moet alleen in jezelf geloven.’

Cosmo Girl: Mijn verhaal

Klik hier of op de foto aan de zijkant om het artikel te openen!

Sollicitatie

Een hele lange tijd heb ik de behoefte om mijn eigen geld te verdienen, niet afhankelijk te hoeven zijn van andermans geld voor uitstapjes, maar ook zelf iets te kunnen ondernemen. Dagenlang heb ik op internet gezocht voor baantjes die me misschien wel zouden lukken, maar het enige wat ik echt aan zou kunnen was enquêtes invullen op de computer. Die gedachte maakte me verdrietig. Ik wilde zo graag, maar wat ik ook bedacht, het lukte me niet.

Tijdens mijn revalidatietraject veranderde er al snel dingen en elke week had ik steeds meer vertrouwen in dat het wel weer goed zou komen. Dat ik binnenkort weer hele dagen naar school kon en misschien zelfs een bijbaantje kon nemen voor in de vakantie en weekenden. Ik heb er daarom ook flink wat gesprekken over gehad, want onzeker was ik zeker. Zou mijn lichaam een hele dag werken wel aankunnen?

Zowel de therapeuten als ik geloven dat ik het aankan. Toch twijfelde ik even toen er sollicitaties van de Efteling langskwamen in mijn eerste week dat ik thuis was. Het enige wat ik hoefde te doen was de stap te zetten om verder terug te gaan in het gewone leven. Iets wat, ondanks dat ik weet dat ik het kan, toch wel een beetje spannend is. Na er een nachtje over geslapen te hebben besloot ik om het toch gewoon te doen, al heel lang heb ik het idee om bij de Efteling te werken, dit is wat ik wil en ik moet niks me laten remmen!

Na twee weken gewacht te hebben kreeg ik op een dinsdagmiddag een mail dat ik uitgenodigd was voor een sollicitatiegesprek. De maandagavond daarop was het moment dat ik moest knallen. Met een groep moest je langs een aantal plekken langs waar je informatie kreeg over het werken. Als laatst had ik het daadwerkelijke sollicitatiegesprek. Ik was vooral zenuwachtig dat ik moest vertellen dat ik niet volledige dagen kon werken, dit omdat ik bang was daardoor afgewezen te worden. Maar ze reageerde goed en er werd meteen gesproken over halve dagen, waardoor die angst in ieder geval wat afzwakte.

Ik was erg onzeker over de uitslag, maar uiteindelijk concludeerde ik dat als ik niet aangenomen werd, ik wel een hele leuke, gezellige avond heb gehad en veel nieuwe mensen heb leren kennen en daarmee had ik een tevreden gevoel.

Maandag 31 maart kreeg ik een mailtje dat ik AANGENOMEN was! Ik kon mijn geluk niet op. Ik heb een aantal jaar moeten wachten totdat ik oud genoeg was, toen leek mijn gezondheid roet in het eten te gooien en toen was het opeens gelukt! Het gaf een behoorlijke boost voor mijn zelfvertrouwen en als ik er aan denk word ik meteen ontzettend vrolijk. Weer een stapje in de goede richting, terug naar het normale leven!