Een redelijke nacht, om half 11 ben ik klaarwakker. Even later uit bed. Ik ben de hele dag erg beroerd en lig vrijwel alleen maar op de bank. Ook heb ik gedouched met haren wassen, zittend. Het ging niet goed. Nadat ik even had gestaan storten ik weer in, ik ben kapot.
Pas als iedereen thuis komt, rond half 6 's avonds kom ik weer een beetje tot actie. Ik schrijf twee blogberichten, ik loop erg achter en ik wil het graag inhalen. Daarna is mijn batterij weer helemaal leeg. Ik kijk enkele 'Goede Tijden, Slechte Tijden' afleveringen.
Ik probeer vroeg naar bed te gaan. Toch lukt het me. Steeds moet ik zitten tussen de dingen doen door om naar bed te kunnen gaan. Daar doe ik alleen al bijna één uur over. Ik ben dood op, hopelijk gaat het morgen iets beter.
zondag 24 februari 2013
Maandag 18 februari 2013
Leuke nachtgesprekken met lotgenootjes, voornamelijk over eten. We krijgen er honger van. Even later toch weer een poging doen om te slapen. Één uur later word ik weer wakker, kokhalzend. Daarna hoestbuien, weer rechtop. Steeds als ik ga liggen begin ik opnieuw met kokhalzen. Na een tijd ben ik er klaar mee, ik stap uit bed en ga naar beneden. Ik ben op zoek naar iets te eten waar ik zin in heb, dit kan ik nergens vinden.
Ik zet de film 'Achtste Groepers Huilen Niet' op. Tussendoor steeds op de bank liggen, steeds weer hoestbuien. Uiteindelijk heb ik de hele film afgekeken met tussenpauzes. Daarna ga ik opnieuw op de bank liggen, iets minder hoestbuien. Maar slapen lukt niet. Een uurtje later komen er mensen naar beneden, de dag is begonnen. En ik heb maar één uur geslapen. Ik zet de tv aan en kijk naar kinderseries. Kort daarna komt er 'Mega Mindy de Musical' op tv. Ik probeer het te volgen, maar zelfs dat is te veel gevraagd.
Als ik even opsta om naar de wc te gaan ben ik gammel. Zo sla ik perongeluk een deur tegen mijn hoofd aan, mijn coordinatie is vandaag niet goed. Ook val ik meerdere keren naar voren toe, gelukkig vang ik me elke keer op. Even later eet ik een paar happen rijstepap, daarna is mijn gehele eetlust weer verdwenen. De gehele dag lig ik op de bank, ik heb het gevoel dat ik steeds een stapje achteruit ga. Ik heb moeite met staan en lopen. Nadat de fysiotherapie is afgebeld ga ik wat proberen te slapen. Een deken over me heen. Uiteindelijk heb ik er 2 extra uren slaap bijgeplakt. Ik kom op een totaal van 3 uur, dit is nog niks.
's Avonds bedenk ik me dat ik eigenlijk wel een erg druk leven heb, en ik het steeds drukker maak. Niet altijd even handig. Ik schrijf 3 blogberichten, voel me nog steeds ontzettend beroerd maar het hoesten is iets minder geworden. Voor 11 uur 's avonds lig ik in bed zonder telefoon, ontzettend vroeg voor mijn doen, ik ben een nachtmens. De paracetamol zit er weer in. En nu hopen op een betere nacht als vannacht.
Ik zet de film 'Achtste Groepers Huilen Niet' op. Tussendoor steeds op de bank liggen, steeds weer hoestbuien. Uiteindelijk heb ik de hele film afgekeken met tussenpauzes. Daarna ga ik opnieuw op de bank liggen, iets minder hoestbuien. Maar slapen lukt niet. Een uurtje later komen er mensen naar beneden, de dag is begonnen. En ik heb maar één uur geslapen. Ik zet de tv aan en kijk naar kinderseries. Kort daarna komt er 'Mega Mindy de Musical' op tv. Ik probeer het te volgen, maar zelfs dat is te veel gevraagd.
Als ik even opsta om naar de wc te gaan ben ik gammel. Zo sla ik perongeluk een deur tegen mijn hoofd aan, mijn coordinatie is vandaag niet goed. Ook val ik meerdere keren naar voren toe, gelukkig vang ik me elke keer op. Even later eet ik een paar happen rijstepap, daarna is mijn gehele eetlust weer verdwenen. De gehele dag lig ik op de bank, ik heb het gevoel dat ik steeds een stapje achteruit ga. Ik heb moeite met staan en lopen. Nadat de fysiotherapie is afgebeld ga ik wat proberen te slapen. Een deken over me heen. Uiteindelijk heb ik er 2 extra uren slaap bijgeplakt. Ik kom op een totaal van 3 uur, dit is nog niks.
's Avonds bedenk ik me dat ik eigenlijk wel een erg druk leven heb, en ik het steeds drukker maak. Niet altijd even handig. Ik schrijf 3 blogberichten, voel me nog steeds ontzettend beroerd maar het hoesten is iets minder geworden. Voor 11 uur 's avonds lig ik in bed zonder telefoon, ontzettend vroeg voor mijn doen, ik ben een nachtmens. De paracetamol zit er weer in. En nu hopen op een betere nacht als vannacht.
Zondag 17 februari 2013
Vannacht heel veel wakker geweest, heel veel hoesten. Om 8 uur geef ik het op, het gaat niet meer. Van het hoesten wordt de gewone pijn niet beter, deze bereikt ook weer zijn hoogtepunten. Ik heb het gevoel alsof ik een rib heb gekneusd, het gaat niet goed. Na lang blijven liggen omdat mijn energie te laag is om uit bed te stappen heb ik om half 12 eindelijk de energie en moed verzamelt om het te proberen.
Eenmaal beneden weer op de bank, de batterij is alweer leeg. Zo had ik mijn vakantie niet willen eindigen. Na veel liggen even rechtop, wat fruit proberen te eten, het gaat niet. Ook heb ik het gevoel dat mijn ranja naar schoonmaakmiddel smaakt, en dat terwijl dat helemaal niet mogelijk is. Daarna weer liggen. Rond 3 uur besluit ik wat spelletjes te gaan spelen op de computer, ik hou het niet lang vol. Even later lig ik weer, vanavond opnieuw rechtop zitten, nu even liggen.
's Avonds eet ik wat vla, in no-time heb ik spijt dat ik dat gedaan heb. Het is verkeerd gevallen en ik word ontzettend misselijk. Op de computer zoek ik goedkope musicals op. 'Dik Trom' komt binnenkort in 's-Hertogenbosch, ik twijfel of ik ga, ik zou dan in mijn eentje moeten. Hier ga ik over nadenken. Ook schrijf ik 4 nieuwe blogberichten met het kleine beetje energie wat ik heb. Later op de avond gaat de tv aan voor 'Divorce.' Dit voor mijn portie Chantal Janzen, en omdat het een leuke serie is.
Als ik in bed lig alleen maar hoesten, ik merk al dat dit een slechte nacht word. Steeds weer overeind, ik ben benieuwd hoeveel uurtjes slaap ik ga halen. Morgen iniedergeval niet naar school, het lijkt me verstandig.
Eenmaal beneden weer op de bank, de batterij is alweer leeg. Zo had ik mijn vakantie niet willen eindigen. Na veel liggen even rechtop, wat fruit proberen te eten, het gaat niet. Ook heb ik het gevoel dat mijn ranja naar schoonmaakmiddel smaakt, en dat terwijl dat helemaal niet mogelijk is. Daarna weer liggen. Rond 3 uur besluit ik wat spelletjes te gaan spelen op de computer, ik hou het niet lang vol. Even later lig ik weer, vanavond opnieuw rechtop zitten, nu even liggen.
's Avonds eet ik wat vla, in no-time heb ik spijt dat ik dat gedaan heb. Het is verkeerd gevallen en ik word ontzettend misselijk. Op de computer zoek ik goedkope musicals op. 'Dik Trom' komt binnenkort in 's-Hertogenbosch, ik twijfel of ik ga, ik zou dan in mijn eentje moeten. Hier ga ik over nadenken. Ook schrijf ik 4 nieuwe blogberichten met het kleine beetje energie wat ik heb. Later op de avond gaat de tv aan voor 'Divorce.' Dit voor mijn portie Chantal Janzen, en omdat het een leuke serie is.
Als ik in bed lig alleen maar hoesten, ik merk al dat dit een slechte nacht word. Steeds weer overeind, ik ben benieuwd hoeveel uurtjes slaap ik ga halen. Morgen iniedergeval niet naar school, het lijkt me verstandig.
Zaterdag 16 februari 2013
Een slechte nacht, veel hoesten. Rond half 6 's ochtends hou ik een gesprek met mezelf in mijn hoofd, ik probeer me met fantaseren weer in slaap te laten vallen. 'Welkom in de nachtwinkel, wat kan ik voor u betekenen?' 'Een beetje slaap zou wel prettig zijn.' Ik blijf draaien, over een paar uur moet ik vertrekken naar Woerden, kan ik wel gaan? Ik betwijfel het, ik wil het zo graag.
Na uiteindelijk nog wat draaien val ik weer in slaap. Om kwart voor 9 moet ik uiteindelijk uit bed. Ik blijf nog even liggen. Daarna paracetamol erin en kijken hoe het gaat als ik wat doe. Ik hoest weinig en naar mijn gevoel hou ik de reis wel vol, op naar Woerden! Ik start met de auto naar 's-Hertogenbosch. Daarna een kaartje kopen op het station. De trein die ik wilde nemen is geschrapt, de trein daarvoor heeft 5 minuten vertraging. Ik trek een sprintje, ik ben net op tijd.
Als ik in de trein zit ben ik al moe, na een kwartiertje zet ik muziek op, Racoon. Ik wil de andere dingen in de trein niet horen, mezelf even uit de wereld laten verdwijnen omdat ik misselijk word van het geschommel. Misschien was het toch niet zo'n goed idee om te gaan. Op Utrecht Centraal ben ik eerder dan de planning, ik haal een broodje en eet dat op. Daarna loop ik naar het perron waar ik zijn moet, heel veel treinen vallen uit. De trein die voor de trein die ik zou nemen komt staat er al. Ik besluit deze te nemen, geen risico lopen. Zodra de trein gaat rijden komt de trein die ik zou nemen op het andere spoor aangereden.
In Woerden uitstappen, als ik langs de trein loop zie ik een docent van mijn school in de trein zitten. Even de weg zoeken op het station, daarna wachten op de auto met Kirsten en haar vader. Daarna een tijdje rijden. Als we bij haar huis zijn gaan we even naar boven, daarna weer naar beneden. We maken er een spelletjesmiddag van. Langzaam aan word ik steeds hangeriger, ik voel me ook steeds beroerder. Ik heb het koud met een dik vest aan. Ze ziet het aan me, merkt het op. En dat terwijl ik het probeer te verbergen, zoals ik dat normaal doe. Lotgenootjes zien het.
Even later liggen we op haar bed boven, gezellig kletsen. Ik ben moe, voel me ziek en heb rillingen. Halverwege het gesprek slik ik paracetamol, daarna nog een foto maken en kletsen. Op tijd weer terug met de auto naar het station. Het was gezellig, ondanks dat ik zo beroerd was.
De trein naar Utrecht, hangend tegen het raam aan. Mijn batterij is leeg, vraag me af hoe ik de hele reis ga overleven. Op het station haal ik 2 cheeseburgers, daarna loop ik weer naar het perron waar ik zijn moet. De trein vertrekt op een ander spoor en is laat. Er wordt gerookt, mijn astma komt erbij kijken. Nog meer hoesten, de benauwdheid vertrekt niet meer. Happen naar adem. Bang dat ik omval. Ik ben blij als ik weer zit, het is druk in de trein. Veel gillende kinderen om me heen, een wat oudere vrouw naast me. Na een aantal hoestbuien biedt ze me een dropje aan, ik hoef niet. Het enige wat ik wil is mijn bed. Als ik aankom in 's-Hertogenbosch moet ik wachten op de auto naar huis. Ik blijf boven wachten, kijkend naar de weg of ik de auto al zie. Ik ben licht in mijn hoofd, het lukt me niet meer om recht te lopen.
Eenmaal thuis ga ik meteen op de bank liggen, ik heb geen fut meer om te vertellen hoe gezellig ik heb het gehad. Ze moeten het doen met een kort antwoord. Mijn oudste broer is er, ik wil graag een spelletje met hem doen, dit keer wel winnen. Maar zelfs daar is mijn energie te laag voor, rechtop zitten gaat niet meer. Mijn moeder voorspelt dat de griep gaat doorzetten, ik voorspel met haar mee. Verhoging, rillingen, hoofdpijn, keelpijn, hoesten. Verhoging wordt koorts. Het kost me veel moeite om uiteindelijk naar boven te gaan en mijn bed in te stappen. Tijd om te slapen, hopelijk gaat het morgen beter. Ik hoop het, maar ik denk het niet.
Na uiteindelijk nog wat draaien val ik weer in slaap. Om kwart voor 9 moet ik uiteindelijk uit bed. Ik blijf nog even liggen. Daarna paracetamol erin en kijken hoe het gaat als ik wat doe. Ik hoest weinig en naar mijn gevoel hou ik de reis wel vol, op naar Woerden! Ik start met de auto naar 's-Hertogenbosch. Daarna een kaartje kopen op het station. De trein die ik wilde nemen is geschrapt, de trein daarvoor heeft 5 minuten vertraging. Ik trek een sprintje, ik ben net op tijd.
Als ik in de trein zit ben ik al moe, na een kwartiertje zet ik muziek op, Racoon. Ik wil de andere dingen in de trein niet horen, mezelf even uit de wereld laten verdwijnen omdat ik misselijk word van het geschommel. Misschien was het toch niet zo'n goed idee om te gaan. Op Utrecht Centraal ben ik eerder dan de planning, ik haal een broodje en eet dat op. Daarna loop ik naar het perron waar ik zijn moet, heel veel treinen vallen uit. De trein die voor de trein die ik zou nemen komt staat er al. Ik besluit deze te nemen, geen risico lopen. Zodra de trein gaat rijden komt de trein die ik zou nemen op het andere spoor aangereden.
In Woerden uitstappen, als ik langs de trein loop zie ik een docent van mijn school in de trein zitten. Even de weg zoeken op het station, daarna wachten op de auto met Kirsten en haar vader. Daarna een tijdje rijden. Als we bij haar huis zijn gaan we even naar boven, daarna weer naar beneden. We maken er een spelletjesmiddag van. Langzaam aan word ik steeds hangeriger, ik voel me ook steeds beroerder. Ik heb het koud met een dik vest aan. Ze ziet het aan me, merkt het op. En dat terwijl ik het probeer te verbergen, zoals ik dat normaal doe. Lotgenootjes zien het.
Even later liggen we op haar bed boven, gezellig kletsen. Ik ben moe, voel me ziek en heb rillingen. Halverwege het gesprek slik ik paracetamol, daarna nog een foto maken en kletsen. Op tijd weer terug met de auto naar het station. Het was gezellig, ondanks dat ik zo beroerd was.
De trein naar Utrecht, hangend tegen het raam aan. Mijn batterij is leeg, vraag me af hoe ik de hele reis ga overleven. Op het station haal ik 2 cheeseburgers, daarna loop ik weer naar het perron waar ik zijn moet. De trein vertrekt op een ander spoor en is laat. Er wordt gerookt, mijn astma komt erbij kijken. Nog meer hoesten, de benauwdheid vertrekt niet meer. Happen naar adem. Bang dat ik omval. Ik ben blij als ik weer zit, het is druk in de trein. Veel gillende kinderen om me heen, een wat oudere vrouw naast me. Na een aantal hoestbuien biedt ze me een dropje aan, ik hoef niet. Het enige wat ik wil is mijn bed. Als ik aankom in 's-Hertogenbosch moet ik wachten op de auto naar huis. Ik blijf boven wachten, kijkend naar de weg of ik de auto al zie. Ik ben licht in mijn hoofd, het lukt me niet meer om recht te lopen.
Eenmaal thuis ga ik meteen op de bank liggen, ik heb geen fut meer om te vertellen hoe gezellig ik heb het gehad. Ze moeten het doen met een kort antwoord. Mijn oudste broer is er, ik wil graag een spelletje met hem doen, dit keer wel winnen. Maar zelfs daar is mijn energie te laag voor, rechtop zitten gaat niet meer. Mijn moeder voorspelt dat de griep gaat doorzetten, ik voorspel met haar mee. Verhoging, rillingen, hoofdpijn, keelpijn, hoesten. Verhoging wordt koorts. Het kost me veel moeite om uiteindelijk naar boven te gaan en mijn bed in te stappen. Tijd om te slapen, hopelijk gaat het morgen beter. Ik hoop het, maar ik denk het niet.
dinsdag 19 februari 2013
Vrijdag 15 februari 2013
Ik heb 4 uur geslapen, geen nacht zoals ik gewild had dus. Ik kom uit op een probleem, ik heb 3 hele drukke dagen, dus geen extra tijd om te rusten. Deze heb ik nu wel nodig. Om iets voor half 8 probeer ik opnieuw te slapen, het moet lukken. Om 11 uur uiteindelijk uit bed, een paar uurtjes eraan geplakt.
Ik begin de dag met dubbele astma-medicijnen, dit om te voorkomen dat ik echt ziek word. Ik ben begonnen met hoesten. Na mijn ontbijt hard aan de slag met huiswerk. Ik moet het onderbreken voor de fysiotherapie. Er is een stagiaire. Daarna weer terug naar huis, kort daarna begin ik weer aan mijn huiswerk.
Na het eten ga ik douchen, zittend. Ik heb geen energie meer over. Daarna de finale van 'The Voice Kids' kijken, 'Moordvrouw' erachteraan geplakt. Ik heb hoofdpijn, keelpijn en voel me koortsig. Ook bepalen er opeens mensen van alles voor me. Ze zeggen dat ik me aanstel, dat ik niet ziek ben. Dat ik helemaal niet mocht stoppen met de revalidatie. Kwetsend. We beginnen toch niet weer opnieuw, weer die hele discussies met dat ik niet ziek ben?
Morgen als het goed is naar Woerden, richting Kirsten, een lotgenootje. Of tenminste, dat hoop ik. Omdat ik zo beroerd ben weet ik niet of het morgen lukt met de trein, ook is het niet zeker of het dan mag. Misschien als ik goed slaap? Om half 1 lig ik rustig in mijn bed met mijn telefoon weg, laten we het hopen, ik kijk al weken naar morgen uit.
Ik begin de dag met dubbele astma-medicijnen, dit om te voorkomen dat ik echt ziek word. Ik ben begonnen met hoesten. Na mijn ontbijt hard aan de slag met huiswerk. Ik moet het onderbreken voor de fysiotherapie. Er is een stagiaire. Daarna weer terug naar huis, kort daarna begin ik weer aan mijn huiswerk.
Na het eten ga ik douchen, zittend. Ik heb geen energie meer over. Daarna de finale van 'The Voice Kids' kijken, 'Moordvrouw' erachteraan geplakt. Ik heb hoofdpijn, keelpijn en voel me koortsig. Ook bepalen er opeens mensen van alles voor me. Ze zeggen dat ik me aanstel, dat ik niet ziek ben. Dat ik helemaal niet mocht stoppen met de revalidatie. Kwetsend. We beginnen toch niet weer opnieuw, weer die hele discussies met dat ik niet ziek ben?
Morgen als het goed is naar Woerden, richting Kirsten, een lotgenootje. Of tenminste, dat hoop ik. Omdat ik zo beroerd ben weet ik niet of het morgen lukt met de trein, ook is het niet zeker of het dan mag. Misschien als ik goed slaap? Om half 1 lig ik rustig in mijn bed met mijn telefoon weg, laten we het hopen, ik kijk al weken naar morgen uit.
Donderdag 14 februari 2013
Als ik 's ochtends wakker word heb ik veel pijn. De tol van gisteren komt toch nog een kijkje nemen, niet verwacht omdat het zo goed ging. Ik had een slechte nacht. Om half 12 besluit ik mijn bed uit te gaan, medicijnen te slikken en te gaan eten. Mijn moeder is ziek, we gaan dus niet naar de stad voor een nieuwe jas. Uiteindelijk besluit ik zelf te gaan, ik heb toch echt een nieuwe nodig, en de rest van de vakantie heb ik geen tijd.
Om iets over half 2 's middags zit ik in de bus richting 's-Hertogenbosch. Ik heb veel pijn, ik hoop dat ik het volhoud. De eerste winkel is de New Yorker, hier zijn jassen, maar niks voor mij. Wel vind ik een ketting waar ik al ruim anderhalf jaar naar opzoek ben. Daarna door. De winterjassen zijn meestal uitverkocht. Als ze er nog hebben, hebben ze geen leuke. Hebben ze wel leuke, niet in mijn maat. Om gek van te worden.
Om half 4 ben ik moe, ik loop naar de La Place, even een broodje eten en uitrusten. Daarna besluit ik nog enkele winkels te gaan, nergens is een jas te vinden. Wel vond ik nog drie armbandjes voor me, ook al lang naar opzoek! Bij de allerlaatste winkel kom ik een jas tegen. Hij staat leuk en is in mijn maat, maar 25 euro. Ik koop hem, daarna kan ik eindelijk naar huis.
Ik ben kapot, zoek nog energie om naar het station te lopen. Er staat dat de bus over 11 minuten komt, aftellen. Na die 11 minuten is er geen bus, sneeuw. Die zal wel vertraging hebben. Bijna 10 minuten later komt de bus aanrijden en stap ik in. In de bus bedenk ik me dat ik vandaag inhaalwerk zou gaan doen, weer mislukt. Steeds komt er iets tussen.
's Avonds kijk ik een aantal afleveringen 'Goede Tijden, Slechte Tijden' terug. Ik loop nogal achter. Ook schrijf ik weer één blogbericht, langzaam de blogberichten gaan inhalen. De kapper zou speciaal van mij komen, ik zit al klaar. Ze komt niet. Even later luisteren we de voicemail af, ze heeft afgebeld door de gladheid. Om half 9 zit ik klaar voor de televisie voor 'Wie is de mol?' Het hoort bij de donderdagavond, lekker op de bank.
Al de gehele dag voel ik me niet topfit, ik ben moe en heb ontzettend veel pijn. Hopelijk kom ik toch een beetje in slaap, ik heb het nodig. Bijtanken.
Om iets over half 2 's middags zit ik in de bus richting 's-Hertogenbosch. Ik heb veel pijn, ik hoop dat ik het volhoud. De eerste winkel is de New Yorker, hier zijn jassen, maar niks voor mij. Wel vind ik een ketting waar ik al ruim anderhalf jaar naar opzoek ben. Daarna door. De winterjassen zijn meestal uitverkocht. Als ze er nog hebben, hebben ze geen leuke. Hebben ze wel leuke, niet in mijn maat. Om gek van te worden.
Om half 4 ben ik moe, ik loop naar de La Place, even een broodje eten en uitrusten. Daarna besluit ik nog enkele winkels te gaan, nergens is een jas te vinden. Wel vond ik nog drie armbandjes voor me, ook al lang naar opzoek! Bij de allerlaatste winkel kom ik een jas tegen. Hij staat leuk en is in mijn maat, maar 25 euro. Ik koop hem, daarna kan ik eindelijk naar huis.
Ik ben kapot, zoek nog energie om naar het station te lopen. Er staat dat de bus over 11 minuten komt, aftellen. Na die 11 minuten is er geen bus, sneeuw. Die zal wel vertraging hebben. Bijna 10 minuten later komt de bus aanrijden en stap ik in. In de bus bedenk ik me dat ik vandaag inhaalwerk zou gaan doen, weer mislukt. Steeds komt er iets tussen.
's Avonds kijk ik een aantal afleveringen 'Goede Tijden, Slechte Tijden' terug. Ik loop nogal achter. Ook schrijf ik weer één blogbericht, langzaam de blogberichten gaan inhalen. De kapper zou speciaal van mij komen, ik zit al klaar. Ze komt niet. Even later luisteren we de voicemail af, ze heeft afgebeld door de gladheid. Om half 9 zit ik klaar voor de televisie voor 'Wie is de mol?' Het hoort bij de donderdagavond, lekker op de bank.
Al de gehele dag voel ik me niet topfit, ik ben moe en heb ontzettend veel pijn. Hopelijk kom ik toch een beetje in slaap, ik heb het nodig. Bijtanken.
maandag 18 februari 2013
Woensdag 13 februari 2013
Om 10 uur gaat de wekker, uiteindelijk blijf ik te lang liggen. Opschieten, buiten mijn bed is het koud. Toch weer even wennen. Voordat ik naar de bushalte vertrek schrijf ik nog 2 brieven voor Aniek, ze moet en zal die weddenschap winnen! Ik loop naar de postbus. Even later loop ik langs de sloot naar de bushalte. Er zijn veel eenden. Spontaan word ik aangevallen. Ze vliegen met een hoop boven mijn hoofd heen en landen op mijn voeten. Ik durf niet meer te bewegen, heb ik weer. Ik begin haast te krijgen. Als uiteindelijk één eend de sloot in gaat volgen er meer, uiteindelijk durf ik weer te bewegen. Klein sprintje naar de bushalte. Ik ben op tijd. Gelukkig maar want de bus komt ook nog te vroeg, weer duurder geworden. Meer dan betalen kan ik niet doen, ik heb weinig keus. En als ik dan eindelijk rustig en warm in de bus zit, is mijn reis begonnen.
Op station 's-Hertogenbosch een kaartje kopen, daarna naar het perron. In de trein zit ik tegenover een zakenman. Ik mag hem niet zo, aan zijn telefoongesprekken te horen is hij alleen maar op geld uit, ongeacht wat het voor een ander mens betekent. Ik mag zulke mensen niet. Ook begin ik licht in mijn hoofd te worden en heb ik veel pijn, ik zie de bui alweer hangen. Ik had weer een leuke dag gepland hoor.. Als ik mijn medicijnen wil slikken ontdek ik dat ik geen drinken bij heb. Nog even volhouden totdat ik op het station ben dus.
Als ik op het station kom zie ik Roan eindelijk weer. Ik heb hem gemist, een trouwe vriend die er altijd voor me wil zijn. We lopen eerst naar de Albert Heijn To Go voor een flesje drinken, kort daarna een pilletje slikken. We gaan opzoek naar een restaurant met een stopcontact, zijn telefoon is leeg. Uiteindelijk komen we uit bij de La Place. We eten en kletsen bij. Even later lopen we nog even door de V&D. Veel lachen.
De rest van de dag lopen we door de stad. Meerdere winkeltjes in. Uiteindelijk koop ik een boek en een cadeautje voor Kirsten. Aan het einde van de middag lopen we naar de Hogeschool voor de Kunsten. We wachten op Lisanne, een vriendin van Roan. Zij reizen samen naar huis. We krijgen een korte rondleiding door de school, daarna lopen we weer terug naar het station. Op het station kijken wanneer mijn trein rijdt, het duurt nog een tijdje. We gaan ergens zitten, even gezellig praten. Zo'n 10 minuten voordat de trein vertrekt lopen we naar de Starbucks, ik wil nog wat te drinken voor onderweg. Het is druk en na een tijdje wordt het timen. Nog één minuut te gaan. Uiteindelijk zien we mijn trein voor onze neus voorbij gaan, over 15 minuten gaat de volgende. Weer praten, daarna afscheid nemen.
Weer terug bij 's-Hertogenbosch opgehaald met de auto, thuis een muziekje op. Mijn moeder zegt dat ik eigenlijk wel heel erg leuke vrienden heb, ook al wonen ze niet allemaal in de buurt. Daarna schrijf ik nog drie blogberichten. Ik krijg meteen reacties van lezers dat ze vannacht weer wat te doen, leuk om te horen! Ondanks een slecht begin ging het lopen door de stad me heel erg goed af. Ook onderweg naar huis ging het goed met de pijn, alleen de moeheid was aanwezig. Pas aan het einde van de avond steekt de pijn zijn hoofd om het hoekje. Uiteindelijk verpest het toch een klein beetje de leuke dag, maar niks kan dat helemaal verpesten. Een dagje om weer lang van na te genieten.
Op station 's-Hertogenbosch een kaartje kopen, daarna naar het perron. In de trein zit ik tegenover een zakenman. Ik mag hem niet zo, aan zijn telefoongesprekken te horen is hij alleen maar op geld uit, ongeacht wat het voor een ander mens betekent. Ik mag zulke mensen niet. Ook begin ik licht in mijn hoofd te worden en heb ik veel pijn, ik zie de bui alweer hangen. Ik had weer een leuke dag gepland hoor.. Als ik mijn medicijnen wil slikken ontdek ik dat ik geen drinken bij heb. Nog even volhouden totdat ik op het station ben dus.
Als ik op het station kom zie ik Roan eindelijk weer. Ik heb hem gemist, een trouwe vriend die er altijd voor me wil zijn. We lopen eerst naar de Albert Heijn To Go voor een flesje drinken, kort daarna een pilletje slikken. We gaan opzoek naar een restaurant met een stopcontact, zijn telefoon is leeg. Uiteindelijk komen we uit bij de La Place. We eten en kletsen bij. Even later lopen we nog even door de V&D. Veel lachen.
De rest van de dag lopen we door de stad. Meerdere winkeltjes in. Uiteindelijk koop ik een boek en een cadeautje voor Kirsten. Aan het einde van de middag lopen we naar de Hogeschool voor de Kunsten. We wachten op Lisanne, een vriendin van Roan. Zij reizen samen naar huis. We krijgen een korte rondleiding door de school, daarna lopen we weer terug naar het station. Op het station kijken wanneer mijn trein rijdt, het duurt nog een tijdje. We gaan ergens zitten, even gezellig praten. Zo'n 10 minuten voordat de trein vertrekt lopen we naar de Starbucks, ik wil nog wat te drinken voor onderweg. Het is druk en na een tijdje wordt het timen. Nog één minuut te gaan. Uiteindelijk zien we mijn trein voor onze neus voorbij gaan, over 15 minuten gaat de volgende. Weer praten, daarna afscheid nemen.
Weer terug bij 's-Hertogenbosch opgehaald met de auto, thuis een muziekje op. Mijn moeder zegt dat ik eigenlijk wel heel erg leuke vrienden heb, ook al wonen ze niet allemaal in de buurt. Daarna schrijf ik nog drie blogberichten. Ik krijg meteen reacties van lezers dat ze vannacht weer wat te doen, leuk om te horen! Ondanks een slecht begin ging het lopen door de stad me heel erg goed af. Ook onderweg naar huis ging het goed met de pijn, alleen de moeheid was aanwezig. Pas aan het einde van de avond steekt de pijn zijn hoofd om het hoekje. Uiteindelijk verpest het toch een klein beetje de leuke dag, maar niks kan dat helemaal verpesten. Een dagje om weer lang van na te genieten.
Dinsdag 12 februari 2013
Het is half 10 's ochtends als ik wakker word, ik blijf een tijd liggen. Ondertussen whatsappen. Uiteindelijk ga ik uit bed. Ik zet John Mayer op en ga mijn haren doen, even genieten. Kort daarna zit ik op de fiets met mijn oude winterjas. Deze is ook dun, maar dikker dan mijn kapotte. Als ik thuiskom weer even skypen, ondertussen eet ik tikkels. De fruittikkels zijn af te raden.
Daarna besluit ik stomme spelletjes te spelen, ook begin ik even aan mijn inhaalwerk maar het lukt niet. Al snel liggen de boeken weer aan de kant. Aan het begin van de middag loop ik naar de postbus. Een kaart op de post doen voor Aniek, een soort van lotgenootje, zij is ook chronisch ziek. Ze heeft een weddenschap met haar broer dat ze meer valentijnskaarten krijgt dan hem, ik heb er aan mee.
Als ik aan het einde van de avond naar boven loop ligt er 10 euro op mijn kussen. Morgen heb ik een meeting met Roan, een goede vriend. Extra geld kan nooit kwaad. Even later pak ik mijn tas gauw in, er staat weer een reis voor de boeg, weer met de trein. Morgen een dagje genieten.
Daarna besluit ik stomme spelletjes te spelen, ook begin ik even aan mijn inhaalwerk maar het lukt niet. Al snel liggen de boeken weer aan de kant. Aan het begin van de middag loop ik naar de postbus. Een kaart op de post doen voor Aniek, een soort van lotgenootje, zij is ook chronisch ziek. Ze heeft een weddenschap met haar broer dat ze meer valentijnskaarten krijgt dan hem, ik heb er aan mee.
Als ik aan het einde van de avond naar boven loop ligt er 10 euro op mijn kussen. Morgen heb ik een meeting met Roan, een goede vriend. Extra geld kan nooit kwaad. Even later pak ik mijn tas gauw in, er staat weer een reis voor de boeg, weer met de trein. Morgen een dagje genieten.
Maandag 11 februari 2013
Als ik wakker word check ik mijn e-mail van 'Touw In Eigen Handen' op mijn telefoon, ik zie dat ik een mailtje heb van een revalidatiecentrum. In no time sta ik naast mijn bed, mijn telefoon is sloom dus ik lees hem pas beneden. Dit revalidatiecentrum wil er graag wat mee doen. Ik word meteen weer ontzettend enthousiast.
Daarna begin ik met mijn schoolwerk in te halen. Mijn doel is 4 hoofdstukken management & organisatie, het is meer dan ik dacht. ik krijg uiteindelijk maar anderhalf hoofdstuk af. Daarna besluit ik even te ontspannen, ik sluit de wii aan en ga een beetje mariokarten. Ik heb een rotdag, zit niet lekker in mijn vel. Het wil gewoon niet vandaag.
's Avonds komt er nog een mailtje binnen voor 'Touw In Eigen Handen,' dit keer van 100% NL, er wordt deze week contact opgenomen als ze er wat mee willen doen, wel vonden ze het sowieso een goed initiatief. Het is nog niks, maar toch een stapje dichterbij.
Aan het einde van de avond aan het whatsappen met Kirsten, we vervelen ons. Verzinnen spelletjes om op whatsapp te doen, vele lachbuien. Even later laat ik haar weten dat ze heel belangrijk voor me is, een echte vriendin. Daarna een lief berichtje van haar, tranen in mijn ogen. Het betekent veel voor me.
Even later komt mijn moeder naar beneden met mijn winterjas. Deze was in de was gegaan doordat deze groen was van mijn haar. Ondanks dat ze de gebruiksaanwijzing heeft aangehouden, is de vulling zo goed als uit mijn jas. Deze is voortaan de koud op de fiets, we spreken af om donderdag maar naar de stad te gaan voor een nieuwe jas.
Als ik in bed lig nog even doorpraten met Kirsten, daarna houden we het voor gezien en ga ik slapen, het is goed. Ontspannen na zo'n fijn gesprek.
Daarna begin ik met mijn schoolwerk in te halen. Mijn doel is 4 hoofdstukken management & organisatie, het is meer dan ik dacht. ik krijg uiteindelijk maar anderhalf hoofdstuk af. Daarna besluit ik even te ontspannen, ik sluit de wii aan en ga een beetje mariokarten. Ik heb een rotdag, zit niet lekker in mijn vel. Het wil gewoon niet vandaag.
's Avonds komt er nog een mailtje binnen voor 'Touw In Eigen Handen,' dit keer van 100% NL, er wordt deze week contact opgenomen als ze er wat mee willen doen, wel vonden ze het sowieso een goed initiatief. Het is nog niks, maar toch een stapje dichterbij.
Aan het einde van de avond aan het whatsappen met Kirsten, we vervelen ons. Verzinnen spelletjes om op whatsapp te doen, vele lachbuien. Even later laat ik haar weten dat ze heel belangrijk voor me is, een echte vriendin. Daarna een lief berichtje van haar, tranen in mijn ogen. Het betekent veel voor me.
Even later komt mijn moeder naar beneden met mijn winterjas. Deze was in de was gegaan doordat deze groen was van mijn haar. Ondanks dat ze de gebruiksaanwijzing heeft aangehouden, is de vulling zo goed als uit mijn jas. Deze is voortaan de koud op de fiets, we spreken af om donderdag maar naar de stad te gaan voor een nieuwe jas.
Als ik in bed lig nog even doorpraten met Kirsten, daarna houden we het voor gezien en ga ik slapen, het is goed. Ontspannen na zo'n fijn gesprek.
zondag 17 februari 2013
Zondag 10 februari 2013
Als ik wakker word weer even in bed blijven liggen. Mijn plan was om vandaag mijn haren groen te spuiten en de optocht te gaan kijken, toch twijfel ik weer. Bang dat ik dan toch weer wil carnavallen. Uiteindelijk besluit ik met Naomi naar de optocht in Drunen te gaan. Ik laat mijn haar groen spuiten, daarna word ik gebracht naar Drunen.
Ik loop naar het huis naar Naomi, vanuit daar lopen we richting de optocht. We staan te wachten, het duurt langer, we hebben het koud. Na de optocht lopen we naar een feestzaal, daar is niks te doen. We lopen naar een friettent, daar komen we spongebob tegen. Foto's maken, veel lachen. Na een frietje te hebben gegeten lopen we door naar het huis van Naomi. Daar kletsen we nog wat totdat ik word opgehaald.
Thuis maken we nog een foto van mijn groene haren en dan ga ik het uitspoelen. Na 5 keer wassen was het water niet meer groen, de rest van mijn lichaam wel. Na het eten even skypen, uiteindelijk wordt het anderhalf uur. Daarna mijn wekelijkse portie Chantal Janzen met 'Divorce.' Weer even genieten.
Als ik naar bed ga ontdek ik dat mijn rug nog steeds groen is, we krijgen het er niet zomaar af. Even later durf ik mijn bed niet in te gaan, bang dat deze ook groen wordt. Na nog een paar keer schrobben met een washandje ben ik te moe om door te gaan en kruip ik alsnog met mijn groene rug mijn bed in. Ik lijk een beetje op Elphaba van Wicked. En met die gedachte ga ik lekker slapen, dromen over Wicked!
Ik loop naar het huis naar Naomi, vanuit daar lopen we richting de optocht. We staan te wachten, het duurt langer, we hebben het koud. Na de optocht lopen we naar een feestzaal, daar is niks te doen. We lopen naar een friettent, daar komen we spongebob tegen. Foto's maken, veel lachen. Na een frietje te hebben gegeten lopen we door naar het huis van Naomi. Daar kletsen we nog wat totdat ik word opgehaald.
Thuis maken we nog een foto van mijn groene haren en dan ga ik het uitspoelen. Na 5 keer wassen was het water niet meer groen, de rest van mijn lichaam wel. Na het eten even skypen, uiteindelijk wordt het anderhalf uur. Daarna mijn wekelijkse portie Chantal Janzen met 'Divorce.' Weer even genieten.
Als ik naar bed ga ontdek ik dat mijn rug nog steeds groen is, we krijgen het er niet zomaar af. Even later durf ik mijn bed niet in te gaan, bang dat deze ook groen wordt. Na nog een paar keer schrobben met een washandje ben ik te moe om door te gaan en kruip ik alsnog met mijn groene rug mijn bed in. Ik lijk een beetje op Elphaba van Wicked. En met die gedachte ga ik lekker slapen, dromen over Wicked!
Zaterdag 9 februari 2013
Rond half 10 wakker, even blijven liggen. Daarna begin ik met mailen voor Touw In Eigen Handen en ben ik bezig met een nieuw sub-forum voor als we meer leden hebben. 's Middags begin ik weer te twijfelen of ik vanavond echt niet mee ga carnavallen. Dit komt ook omdat heel veel mensen me mee vragen. Lief bedoeld, maar wel lastig. Ik blijf opnieuw bij mijn besluit, die tol is het niet waard.
Ik stuur 7 e-mails weg, daarna schrijf ik het gehele logboek uit. Even later ga ik weer verder met mailen, over de gehele dag heb ik 17 e-mails gestuurd, onder andere naar radiostations en vele revalidatiecentra waar kinderen en jongeren worden behandeld. Tussendoor heb ik wat gewhatsappt.
Het was een rustige dag, zo leek het niet. Toch best veel voor het forum gedaan. Dat gevoel heb ik niet, een mooie dag om de vakantie mee in te luiden. Doen wat ik leuk vind, organiseren. Iets doen in de maatschappij, voor andere mensen klaarstaan! Daar geniet ik van, altijd.
Ik stuur 7 e-mails weg, daarna schrijf ik het gehele logboek uit. Even later ga ik weer verder met mailen, over de gehele dag heb ik 17 e-mails gestuurd, onder andere naar radiostations en vele revalidatiecentra waar kinderen en jongeren worden behandeld. Tussendoor heb ik wat gewhatsappt.
Het was een rustige dag, zo leek het niet. Toch best veel voor het forum gedaan. Dat gevoel heb ik niet, een mooie dag om de vakantie mee in te luiden. Doen wat ik leuk vind, organiseren. Iets doen in de maatschappij, voor andere mensen klaarstaan! Daar geniet ik van, altijd.
Vrijdag 8 februari 2013
Deze ochtend verslaap ik me niet, gelukkig maar. Na eventjes te zijn blijven liggen sta ik op. Ik vertrek ruim op tijd naar school. Het fietsen gaat niet goed, pijn komt hard naar binnen rennen. Tranen. In totaal doe ik er 40 minuten over, normaal 25. Daarna strompelend naar mijn kluisje. Wachten op een menigte voordat ik naar mijn eigen lokaal strompel. Ik voel me aangestaard, iets waardoor ik normaal altijd door de pijn heen loop. Het lukt me niet, niet vandaag.
Op school heb ik het 3e t/m 5e les. Het 6e uur hebben we uitleg over de profielwerkstukken. Halverwege het 7e uur weggaan om naar de fysiotherapie te gaan, eerder vertrekken met mijn tempo. Ik wilde meerdere keren medicijnen slikken, omeprazol op. Ik durf geen diclofenac te slikken, bang dat ik weer zo misselijk word en ga spugen, liever pijn dan spugen op school.
In de kleedkamer van medifit is een vrouw bezorgd, ze is bang dat ik zo meteen flauw val. Ik leg kort uit wat ik heb, dan begrijpt ze waarom ik zo gammel loop. Na even rusten in de kleedkamer omkleden, daarna weer rusten en dan pas fysiotherapie. We doen het rustig aan. Mijn fysiotherapeut noemt het 'speeltijd.' Ik mag zelf kiezen hoe zwaar ik alles doe.
Na bijna één uur lang fysiotherapie ben ik pas klaar, het is te merken dat mijn tempo veel langzamer is. Na weer even te hebben gerust naar huis fietsen. Thuis friet eten, daarna even rustig doen. 's Avonds kijk ik 'The Voice Kids' en 'Moordvrouw.' Iedereen is carnaval aan het vieren, veel carnavaltweets. Opeens begin ik weer te twijfelen of ik echt geen carnaval ga vieren. Ik vind het leuk, maar dan moet ik wel weer mijn tol betalen. Ik weet nog dat het vorig jaar geen succes was, toen moest ik bijna één week weer op de bank liggen. Ik hou het bij mijn oude besluit, ik ga niet mee.
Iets over 12 uur lig ik in bed, na een hele slechte dag is het tijd voor slaap. Ik hoop dat ik die krijg.
Op school heb ik het 3e t/m 5e les. Het 6e uur hebben we uitleg over de profielwerkstukken. Halverwege het 7e uur weggaan om naar de fysiotherapie te gaan, eerder vertrekken met mijn tempo. Ik wilde meerdere keren medicijnen slikken, omeprazol op. Ik durf geen diclofenac te slikken, bang dat ik weer zo misselijk word en ga spugen, liever pijn dan spugen op school.
In de kleedkamer van medifit is een vrouw bezorgd, ze is bang dat ik zo meteen flauw val. Ik leg kort uit wat ik heb, dan begrijpt ze waarom ik zo gammel loop. Na even rusten in de kleedkamer omkleden, daarna weer rusten en dan pas fysiotherapie. We doen het rustig aan. Mijn fysiotherapeut noemt het 'speeltijd.' Ik mag zelf kiezen hoe zwaar ik alles doe.
Na bijna één uur lang fysiotherapie ben ik pas klaar, het is te merken dat mijn tempo veel langzamer is. Na weer even te hebben gerust naar huis fietsen. Thuis friet eten, daarna even rustig doen. 's Avonds kijk ik 'The Voice Kids' en 'Moordvrouw.' Iedereen is carnaval aan het vieren, veel carnavaltweets. Opeens begin ik weer te twijfelen of ik echt geen carnaval ga vieren. Ik vind het leuk, maar dan moet ik wel weer mijn tol betalen. Ik weet nog dat het vorig jaar geen succes was, toen moest ik bijna één week weer op de bank liggen. Ik hou het bij mijn oude besluit, ik ga niet mee.
Iets over 12 uur lig ik in bed, na een hele slechte dag is het tijd voor slaap. Ik hoop dat ik die krijg.
Donderdag 7 februari 2013
Ik verslaap me, waarschijnlijk omdat ik te hard door heb gewerkt. Op school beginnen met een schoolfoto, ik heb er een hekel aan. Eerst de klassenfoto. Even later de individuele foto's, de mijne gaat geloof ik. Dat is al beter dan alle schoolfoto's daarvoor. Daarna doen we de klassenfoto overnieuw, een klasgenoot kwam later aan.
Als we weer in het lokaal zitten leveren we de levensvisiewerkstukken in, dan blijkt het dat je het ook morgen af mag hebben. Eigenlijk maakt het me niet zo heel veel uit, ik ben er nu tenminste vanaf. Daarna een uurtje geschiedenis. In de pauze probeer ik Engels te lezen voor een overhoring voor zometeen, het lukt niet. Al snel geef ik het op en ga ik gezellig kletsen. Omdat ik nog iets vergeten ben in mijn kluisje loop ik terug, een oud-klasgenootje moet ook naar haar kluisje, ik val bijna over haar en we schieten hard in de lach.
Na de pauze een uurtje maatschappijwetenschappen, daarna de overhoring van Engels. Het gaat redelijk, voor mij al heel wat. Na de 2e pauze een uurtje m&o, daarna ben ik helemaal moe. Nog 2 uurtjes volhouden. Na die 2 uur naar huis, in de auto mijn ogen dicht, het is weer duidelijk dat ik te veel heb gedaan.
Het punt van de doe-opdracht van mijn levensvisie staat al op magister, ik heb een 10. Ik ben blij, voor diegene die benieuwd zijn. Het waren allemaal liedteksten die me inspireren met het volgende zelfgeschreven gedicht erbij:
Als we weer in het lokaal zitten leveren we de levensvisiewerkstukken in, dan blijkt het dat je het ook morgen af mag hebben. Eigenlijk maakt het me niet zo heel veel uit, ik ben er nu tenminste vanaf. Daarna een uurtje geschiedenis. In de pauze probeer ik Engels te lezen voor een overhoring voor zometeen, het lukt niet. Al snel geef ik het op en ga ik gezellig kletsen. Omdat ik nog iets vergeten ben in mijn kluisje loop ik terug, een oud-klasgenootje moet ook naar haar kluisje, ik val bijna over haar en we schieten hard in de lach.
Na de pauze een uurtje maatschappijwetenschappen, daarna de overhoring van Engels. Het gaat redelijk, voor mij al heel wat. Na de 2e pauze een uurtje m&o, daarna ben ik helemaal moe. Nog 2 uurtjes volhouden. Na die 2 uur naar huis, in de auto mijn ogen dicht, het is weer duidelijk dat ik te veel heb gedaan.
Het punt van de doe-opdracht van mijn levensvisie staat al op magister, ik heb een 10. Ik ben blij, voor diegene die benieuwd zijn. Het waren allemaal liedteksten die me inspireren met het volgende zelfgeschreven gedicht erbij:
Jij bent in een land hier ver vandaan,
Waar ik soms ook wel naartoe zou willen gaan.
Want dan zal ik nog even kunnen zeggen,
Dat ik je mis, en van je houd.
Vragen om vergiffenis,
Voor alles wat ik heb gedaan.
Nog even met je lachen,
Voordat ik weer naar huis moet.
Het gebeurt vaak,
Zo in mijn droom.
Want ik ben hier,
En jij bent daar.
Schat kom terug,
Dat is alles wat ik vraag.
Waar ik soms ook wel naartoe zou willen gaan.
Want dan zal ik nog even kunnen zeggen,
Dat ik je mis, en van je houd.
Vragen om vergiffenis,
Voor alles wat ik heb gedaan.
Nog even met je lachen,
Voordat ik weer naar huis moet.
Het gebeurt vaak,
Zo in mijn droom.
Want ik ben hier,
En jij bent daar.
Schat kom terug,
Dat is alles wat ik vraag.
's Avonds wat whatsappen. Daarna 'Wie is de mol?' kijken. Daarna maak ik mijn economie inhaalwerk af, geen huiswerk voor morgen. Ik ben misselijk. Ondanks dat ik me helemaal niet goed voel zit ik lekker in mijn vel. Als ik in bed lig is het iets over half 12, nog iets minder dan 8 uur te slapen. Ik hoop dat ik dat haal.
donderdag 14 februari 2013
Woensdag 6 februari 2013
Ik beschrijf de nacht als een perfecte omschrijving van een rot nacht. Ik word naar school gebracht. 's Ochtends besluit ik dat als ik me vanmiddag nog zo voel eerder naar huis ga, ik moet vanavond naar een voorlichtingsavond. Ik ben bang dat ik instort, daar heb ik geen tijd voor.
Na het 5e uur regel ik mijn broer, ik ga naar huis. Thuis rusten, ik zet een buurman en buurman dvd aan. Even afleiden, ogen half dicht. Na ongeveer een uur besluit ik dat ik echt aan de slag moet, ik begin met knutselen voor de doe-opdracht voor mijn levensvisie. Ik lig op de grond, net als vroeger. Tekenen. Even later sta ik aan de bel twee huizen verder: 'Hebben jullie heel toevallig rood a3-papier?' Deze hebben ze gelukkig, ik kan door.
Als mijn moeder thuis komt bakt ze eitjes voor op brood voor me, ik ruim de boel een beetje op. Daarna even klaarmaken en eten. Ik word naar school gebracht, vanuit daar met de bus naar een middelbare school in 's-Hertogenbosch, voorlichtingsavond. Aan het einde van de voorlichting van de pabo vraag ik hoe de zorg op school is, ik krijg twee e-mailadressen waar ik mijn vraag naar moet sturen, het gaat mijn schoolkeuze bepalen. Daarna volg ik nog een voorlichting. Dan besluit ik te vragen of ik naar huis mag, de doe-opdracht is nog niet af en ik trek het weer niet.
Na een korte rustpauze maak ik mijn doe-opdracht af. Mijn moeder helpt mee met plakken, het resultaat is goed. Goed genoeg. Daarna snel douchen. Ik pak mijn tas in en kruip mijn bedje in, ik ben officieel: total loss!
Na het 5e uur regel ik mijn broer, ik ga naar huis. Thuis rusten, ik zet een buurman en buurman dvd aan. Even afleiden, ogen half dicht. Na ongeveer een uur besluit ik dat ik echt aan de slag moet, ik begin met knutselen voor de doe-opdracht voor mijn levensvisie. Ik lig op de grond, net als vroeger. Tekenen. Even later sta ik aan de bel twee huizen verder: 'Hebben jullie heel toevallig rood a3-papier?' Deze hebben ze gelukkig, ik kan door.
Als mijn moeder thuis komt bakt ze eitjes voor op brood voor me, ik ruim de boel een beetje op. Daarna even klaarmaken en eten. Ik word naar school gebracht, vanuit daar met de bus naar een middelbare school in 's-Hertogenbosch, voorlichtingsavond. Aan het einde van de voorlichting van de pabo vraag ik hoe de zorg op school is, ik krijg twee e-mailadressen waar ik mijn vraag naar moet sturen, het gaat mijn schoolkeuze bepalen. Daarna volg ik nog een voorlichting. Dan besluit ik te vragen of ik naar huis mag, de doe-opdracht is nog niet af en ik trek het weer niet.
Na een korte rustpauze maak ik mijn doe-opdracht af. Mijn moeder helpt mee met plakken, het resultaat is goed. Goed genoeg. Daarna snel douchen. Ik pak mijn tas in en kruip mijn bedje in, ik ben officieel: total loss!
woensdag 13 februari 2013
Dinsdag 5 februari 2013
Als ik wakker word constateer ik dat ik toch wel lekker geslapen heb, even later stap ik uit bed en regel ik mijn broer dat hij me naar school brengt. Uiteindelijk besluit ik toch op de fiets te gaan. Als ik op de fiets zit kraakt deze ontzettend, hij trapt zwaar. Ik fiets door naar de zaak. Daar wordt mijn fiets ingespoten met vet. Hagelbuien. Mijn fiets word in de bus gegooid en ik word toch nog naar school gebracht. Wonder boven wonder kom ik nog op tijd op school aan.
Na schooltijd even wachten, ik kom mensen tegen uit 4 vwo, even praten. Daarna fiets ik kort een stukje mee, ik ben te vroeg voor de fysiotherapie. Mijn fiets kraakt nog steeds, het vet moet inwerken. Daarna fiets ik door naar medifit. In de kleedkamer even wat eten, ook schrijf ik het gedicht voor mijn doe-opdracht van mijn levensvisie.
Na de fysiotherapie is mijn hoofdpijn gestegen, weer een paracetamol erin. Als ik thuiskom weer overig huiswerk doen, het lukt niet. Ik geef op en ga op de bank liggen, mijn oudste broer komt eten. 's Avonds print ik mijn levensvisie uit en typ ik het gedicht uit, morgen in mijn tussenuur er verder mee aan de slag.
Daarna naar bed, ik ben opgebrand. Deze week breekt me, mijn lichaam wil niet meer. Maar ik moet, bijna vakantie. Om half 12 leg ik mijn telefoon weg en ga ik slapen, rust is iets wat ik hard nodig heb.
Na schooltijd even wachten, ik kom mensen tegen uit 4 vwo, even praten. Daarna fiets ik kort een stukje mee, ik ben te vroeg voor de fysiotherapie. Mijn fiets kraakt nog steeds, het vet moet inwerken. Daarna fiets ik door naar medifit. In de kleedkamer even wat eten, ook schrijf ik het gedicht voor mijn doe-opdracht van mijn levensvisie.
Na de fysiotherapie is mijn hoofdpijn gestegen, weer een paracetamol erin. Als ik thuiskom weer overig huiswerk doen, het lukt niet. Ik geef op en ga op de bank liggen, mijn oudste broer komt eten. 's Avonds print ik mijn levensvisie uit en typ ik het gedicht uit, morgen in mijn tussenuur er verder mee aan de slag.
Daarna naar bed, ik ben opgebrand. Deze week breekt me, mijn lichaam wil niet meer. Maar ik moet, bijna vakantie. Om half 12 leg ik mijn telefoon weg en ga ik slapen, rust is iets wat ik hard nodig heb.
Maandag 4 februari 2013
Ik word slaapdronken wakker, ik weet niet meer hoe de wekker uit moet. Ik blijf even liggen maar al snel moet ik in actie gaan. Paracetamol slikken en dan doorgaan, bijna vakantie. De eerste les maatschappijleer, de man van de vorige keer kwam weer langs. Daarna een inhaal uur, ik heb geen werk om in te halen mee. Ik besluit daarom mijn blog bij te werken.
Na mijn 3e lesuur op school een gesprek met mijn leerlingcoordinator en zorgcoordinator, daarna mee naar huis. Even rusten, daarna richting 's-Hertogenbosch, fysiotherapie, manuele therapie. Opnieuw word ik gekraakt. Daarna potloden kopen zodat ik de doe-opdracht van mijn levensvisie kan maken. Als ik thuis kom aan mijn huiswerk. Ik lees mijn levensvisie over, haal de spelfouten eruit.
Ik voel me slecht. Veel pijn, misselijk, licht in mijn hoofd, gevoelig voor licht en geluid en ik ben ontzettend moe. Tranen, ik moet door. Ik heb geen tijd om te rusten, toch weer terug naar school, profielwerkstukken bekijken. Mijn gedachten dwalen af. Als ik thuis kom begin ik aan de doe-opdracht, ik probeer een gedicht te krijgen. Het lukt me niet, ik raak in paniek. Te weinig tijd, opnieuw tranen. Uiteindelijk doe ik nog een paar pogingen en dan geef ik het op. Dit heeft geen zin.
Ik sluit de computer af en ga naar bed, bang dat ik letterlijk in ga storten. Als ik boven bezig ben om me klaar te maken in mijn bed te stappen gebeurt dat ook. Ik zak door mijn knie heen, kan er niet meer op leunen. Daarna probeer ik rustig te ademen, nu slapen. Morgen weer verder stressen.
Na mijn 3e lesuur op school een gesprek met mijn leerlingcoordinator en zorgcoordinator, daarna mee naar huis. Even rusten, daarna richting 's-Hertogenbosch, fysiotherapie, manuele therapie. Opnieuw word ik gekraakt. Daarna potloden kopen zodat ik de doe-opdracht van mijn levensvisie kan maken. Als ik thuis kom aan mijn huiswerk. Ik lees mijn levensvisie over, haal de spelfouten eruit.
Ik voel me slecht. Veel pijn, misselijk, licht in mijn hoofd, gevoelig voor licht en geluid en ik ben ontzettend moe. Tranen, ik moet door. Ik heb geen tijd om te rusten, toch weer terug naar school, profielwerkstukken bekijken. Mijn gedachten dwalen af. Als ik thuis kom begin ik aan de doe-opdracht, ik probeer een gedicht te krijgen. Het lukt me niet, ik raak in paniek. Te weinig tijd, opnieuw tranen. Uiteindelijk doe ik nog een paar pogingen en dan geef ik het op. Dit heeft geen zin.
Ik sluit de computer af en ga naar bed, bang dat ik letterlijk in ga storten. Als ik boven bezig ben om me klaar te maken in mijn bed te stappen gebeurt dat ook. Ik zak door mijn knie heen, kan er niet meer op leunen. Daarna probeer ik rustig te ademen, nu slapen. Morgen weer verder stressen.
maandag 4 februari 2013
Zondag 3 februari 2013
Meerdere keren wakker. Bij de 4e keer besluit ik om wakker te blijven, het is al na 11'en. Ik heb veel pijn, besluit daarom te douchen. Dit helpt minimaal. Ook heb ik weer een bloedneus. Na het afdrogen is al mijn energie weer kwijt, op de bank zitten. We hebben het over de meivakantie. De laatste keer dat we op vakantie gingen had ik het niet leuk, ik was ziek en er waren geen leeftijdsgenootjes. Hierom twijfel ik of ik nog wel mee ga, ik ben er wel aan toe. Daarna televisie kijken, de batterij is leeg.
Aan het einde van de middag ga ik weer verder met mijn levensvisie. Op dat moment komen er weer mensen thuis, er wordt veel tegen me aangepraat. Ik word boos, ik ben moe en ik moet door. Met weinig concentratie moet je me niet extra af gaan leiden. Ondertussen eten. Daarna weer door tot half 10. Dan is het tijd voor de weekelijkse portie Chantal Janzen: Divorce! Na Divorce besluit ik nog even door te gaan. Uiteindelijk heb ik mijn levensvisiewerkstuk af, alleen de doe-opdracht moet nog gedaan worden.
Ik stuur het door naar 2 lotgenootjes, kijken wat zij er van vinden en of ze nog aanmerkingen hebben. Het was een zware opdracht, 'hoogte- en dieptepunten.' De meeste in hetzelfde jaar, vaak een brok in mijn keel gehad. Toen ik klaar was opeens tranen, het viel me zwaarder dan ik dacht. Ik krijg de reactie dat het verhaal me raakt, mooi. Dan is het goed genoeg, recht uit het hart geschreven.
Als ik naar bed ga heb ik ontzettende hoofdpijn. Pas in bed lees ik een lief whatsappberichtje van Kirsten, dat is een échte vriendin, ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten. Heel veel pogingen met proberen te slapen, het lukt niet. Te veel pijn. Om half 2 besluit ik mijn telefoon blijvend weg te leggen, draaien totdat ik wel in slaap val. En maar hopen dat het lukt.
Aan het einde van de middag ga ik weer verder met mijn levensvisie. Op dat moment komen er weer mensen thuis, er wordt veel tegen me aangepraat. Ik word boos, ik ben moe en ik moet door. Met weinig concentratie moet je me niet extra af gaan leiden. Ondertussen eten. Daarna weer door tot half 10. Dan is het tijd voor de weekelijkse portie Chantal Janzen: Divorce! Na Divorce besluit ik nog even door te gaan. Uiteindelijk heb ik mijn levensvisiewerkstuk af, alleen de doe-opdracht moet nog gedaan worden.
Ik stuur het door naar 2 lotgenootjes, kijken wat zij er van vinden en of ze nog aanmerkingen hebben. Het was een zware opdracht, 'hoogte- en dieptepunten.' De meeste in hetzelfde jaar, vaak een brok in mijn keel gehad. Toen ik klaar was opeens tranen, het viel me zwaarder dan ik dacht. Ik krijg de reactie dat het verhaal me raakt, mooi. Dan is het goed genoeg, recht uit het hart geschreven.
Als ik naar bed ga heb ik ontzettende hoofdpijn. Pas in bed lees ik een lief whatsappberichtje van Kirsten, dat is een échte vriendin, ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten. Heel veel pogingen met proberen te slapen, het lukt niet. Te veel pijn. Om half 2 besluit ik mijn telefoon blijvend weg te leggen, draaien totdat ik wel in slaap val. En maar hopen dat het lukt.
Zaterdag 2 februari 2013
Om 10 uur wakker, even blijven liggen. Daarna beroerd naar beneden. Op de bank zitten. Alleen thuis. Om 12 uur begin ik opnieuw aan mijn levensvisiewerkstuk, deze moet donderdag af zijn. Ik heb stress, het is veel en het lukt niet. Ik bekijk foto's, ik kom er veel tegen van meetings. Dat is ook al een paar jaar geleden. Ik schiet in de lach, mooie herinneringen. Ook veel foto's van vroeger, daar ben ik iets minder blij mee. Op zoek naar een normale foto voor in mijn levensvisie. Halverwege krijg ik een geweldige peptalk van een lotgenootje, ik krijg weer zin om er tegenaan te gaan. Om weer dingen te veranderen in mijn leven. Een nieuwe start, en deze was nodig. Heel hard.
Rond 18:00 behaal ik de 7000 views op mijn blog, in 9 dagen tijd 1000 views erbij! Ik ben vrolijk. Ondertussen spreek ik nog wat af met Kirsten over een 2e meeting, ik heb er zin in. Weer genieten, met iemand die me begrijpt. Daarom extra veel zin in de vakantie.
's Avonds krijg ik een hekel aan mijn vaste afspeellijst, ik besluit iets anders op te zetten. Ik werk hard door aan mijn levensvisie, uiteindelijk ben ik tot 's nachts bezig. Eindelijk af wat ik af wilde hebben, op naar bed. In bed schrijf ik nog twee blogberichten, een belofte die ik had gemaakt. Als ik uiteindelijk mijn telefoon wegleg ben ik moe, helemaal op. Mijn energie is nog niet zoals het hoort te zijn, tijd om te rusten. En goed.
Rond 18:00 behaal ik de 7000 views op mijn blog, in 9 dagen tijd 1000 views erbij! Ik ben vrolijk. Ondertussen spreek ik nog wat af met Kirsten over een 2e meeting, ik heb er zin in. Weer genieten, met iemand die me begrijpt. Daarom extra veel zin in de vakantie.
's Avonds krijg ik een hekel aan mijn vaste afspeellijst, ik besluit iets anders op te zetten. Ik werk hard door aan mijn levensvisie, uiteindelijk ben ik tot 's nachts bezig. Eindelijk af wat ik af wilde hebben, op naar bed. In bed schrijf ik nog twee blogberichten, een belofte die ik had gemaakt. Als ik uiteindelijk mijn telefoon wegleg ben ik moe, helemaal op. Mijn energie is nog niet zoals het hoort te zijn, tijd om te rusten. En goed.
zondag 3 februari 2013
Vrijdag 1 februari 2013
Een redelijk goede nacht, eindelijk! Toch ben ik super beroerd. Vandaag bijles van mijn leerlingcoordinator, gaan of niet gaan? Ik twijfel. Uiteindelijk besluit ik een mailtje te sturen, het gaat niet. Het haalt niks uit. Na het mailtje ga ik douchen tegen de pijn, het helpt weinig.
Beneden zet ik weer een film op. Halverwege de middag komt mijn moeder thuis. Er lag een pakje op de mat met mijn naam erop. Ik maak het open, de dvd 'Brave' samen met een brief van fristi. Ik had een spaarkaart opgestuurd om de dvd gratis te krijgen, ik ben blij. Nieuw filmvoer. Ook kopen we kaartjes voor de musical 'Annie,' hier zeurde ik al een aantal weken over. 28 februari is het zo ver, ik heb er zin in!
Even later moet ik gaan beslissen of ik naar de fysiotherapie ga. Ik wil graag, maar ik voel me zwak en koortsig. Temperatuur meten. 37,1. Het lijkt op vorig jaar. Ik zie er koortsig uit, ik voel koortsig aan, maar mijn temperatuur is helemaal normaal. Ik loop moeilijk en als mijn moeder zegt dat het verstandiger is om af te bellen barst ik in tranen uit. Ik wil zo graag, maar het lukt niet. Uiteindelijk bellen we af.
Ik zet de dvd 'Brave' op. Meerdere keren schiet ik in de lach. Mijn moeder wil meekijken, de film overnieuw. Tussendoor op pauze voor het eten. Na het eten helemaal doorgebrand. Ik hang tegen mijn moeder aan, geen fut om nog rechtop te zitten. Daarna een kleine opkikker. Ik probeer opnieuw te beginnen aan mijn levensvisie, weer zonder resultaat. Daarna kijk ik nog 'The Voice Kids' en 'Moordvrouw.' In bed ben ik moe maar klaarwakker, ik schrijf nog even 2 blogberichten en ga dan weer in bed liggen. Tijd om te slapen, morgen een dagje hard aan het werk voor school.
Donderdag 31 januari 2013
Een slechte nacht, ik blijf even liggen. Even later verhuis ik naar beneden. Op de bank met een deken, de tv aan. Thomas de stoomlocomotief. Ik denk aan vorig jaar, toen keek ik bijna elke dag deze kinderseries. Ik kan de liedjes meezingen.
's Middags heb ik een klein beetje energie, ik kruip achter de computer. Even later ben ik overstuur. Het twitteraccount van 'Touw In Eigen Hand' is neergehaald. Er is te vaak op 'report' gedrukt. Ik ben boos. Moeten mensen nou altijd alles verpesten? Omdat het een waarschuwing was kan ik het account weer activeren. Even twijfel ik, het kan zo opnieuw gebeuren. Uiteindelijk hak ik de knoop door, ik zet hem toch weer online.
Even later lig ik weer terug op de bank, ik heb zin in ijs. Op twitter contact met lotgenootjes. Een daarvan stelt voor om zelf ijsjes te maken. Ik pak een beker en een pak fristi. Na ongeveer 5 minuten knutselen staat er een beker met een lepel in de vriezer, nu nog laten opvriezen. Ik ben moe, dat activiteit van de dag.
Ik heb veel pijn, ik zet een film aan. Dekentje om me heen. 's Avonds eten we friet. Ik heb honger, de misselijkheid is weer aanwezig. Ik eet ongeveer de helft van normaal en dan stop ik, niet meer eten dan kan.
's Avonds kijk ik 'Wie is de mol?' Ondertussen probeer ik mijn fristi-ijsje uit. Het is lekker, voor herhaling vatbaar. Als ik naar bed ga diclofenac slikken. In bed word ik stijf. Even later een klein stukje lopen om het minder stijf te laten worden, dan weer in bed. En opnieuw hopen, hopen op een goede nacht.
zaterdag 2 februari 2013
Woensdag 30 januari 2013
Weer een slechte nacht, vaak wakker. Het is 9:00, ik ben beroerd en blijf liggen. Ik start rustig, eerst medicijnen, dan douchen. Daarna een bakje vla naar binnen werken. Ik zak door mijn knie heen, veel meer pijn. Toch heb ik het akelige gevoel dat deze pijn niet van het pijnsyndroom komt, we wachten af.
Mijn broers en vader komen 's middags terug uit Duitsland. Meteen is er veel geluid in huis, vervelend als je hoofdpijn hebt en juist rust wil. Ik lig vrijwel de gehele dag op de bank, ik heb het duidelijk nodig. Ik kan niet meer. Ik vraag me af hoe anderen rusten inhemelsnaam volhouden, ik ben er iniedergeval niet goed in.
Al meerdere malen werd ik door lotgenootjes verwezen naa 'neuzenroode.' Dit is een site van CliniClowns speciaal voor chronisch zieke kinderen om het ziek zijn even te vergeten. Ook kan je chatten en webcammen met andere kinderen en cliniclowns. Het klinkt goed, binnenkort een kijkje nemen.
's Avonds eet ik nog wat rijstepap. Ik ben moe. Aan het einde van de avond wordt @TouwInEigenHand geretweet door Vincent Vianen, met de vraag of hij mee wilde helpen voor meer bekendheid. Ik ben blij, gister zag ik hem en hij leek me aardig, nu weet ik dat hij ook echt aardig is. Even later besluit ik naar bed te gaan, en morgen? Morgen blijf ik thuis.
vrijdag 1 februari 2013
Dinsdag 29 januari 2013
Voor 4 uur 's nachts weer klaarwakker, dit haalt niks uit. Een uur later nog een beetje proberen te slapen, het lukt een beetje. Toch twijfel ik of ik naar school ga, ik ben moe. doorgebrand. Ik blijf een uurtje liggen, daarna gaat het iets beter. Toch nog even naar school, het eerste uur geskipt.
De bus komt laat, het regent.Op school aangekomen twee lesuren. Ik ben moe, maar het gaat. Daarna in snel tempo weer naar de bushalte lopen, er staat een grote groep: een nadeel van 40-minutenrooster. Cynthia staat er ook en we gaan bij elkaar staan, even praten. Als de bus aan komt rijden dringen. Daarna delen we samen een stoel, de bus zit vol. Daarna mijn straat doorlopen, bijna thuis.
Als ik thuis ben wil ik rusten. Toch eerst stofzuigen, het hele huis ligt vol zand door mijn schoenen, geen idee waar het vandaan komt. Daarna rusten. Tijdens het rusten kom ik erachter dat ik een 8,6 voor maatschappijleer heb, de toets van gisteren. Ik ben vrolijk, ik sta nu weer een 6 gemiddeld. Ik kijk de film 'Finding Nemo' af. Mijn energie is op. Ondertussen wat chocoladekoekjes eten, veel zin in zoete dingen.
Als de film afgelopen is even zingen, daarna aan mijn huiswerk. Maatschappijwetenschappen, ik maak een stuk van de krant af en stuur het door naar mijn klasgenoot. Daarna uiteten bij het pannekoekenrestaurant in Drunen. Een wiebelende tafel, veel gezelligheid met mijn moeder. Een pannekoek met banaan, chocoladesaus en slagroom, ik geniet. Toch ben ik snel erg stijf, pijn aan mijn knieën.
Als we klaar zijn word ik gebracht naar Naomi, een klasgenoot van me. Samen met nog wat anderen lopen we vanaf haar huis naar school toe voor de 'd'oultre dance,' de finale van een danswedstrijd bij ons op school. Ik geniet, maar ik heb meerdere pijnaanvallen. Baalmomenten. Vincent Vianen van 'So You Think You Can Dance' zit in de jury. Na de uitslag foto's. Ik kijk toe. Ondertussen praat ik met iemand die ik van de tennisclub ken. Ze zegt dat ik ben gegroeid, logisch. Ik heb haar al een aantal jaren niet meer gezien.
Als ik thuis kom meteen naar bed. Ik ben doodop, tijdens de dansen meerdere keren mijn ogen dicht gehad, gewoon omdat ik niet meer kon. Ik besluit dat als ik vannacht weer wakker word, ik de wekker uitzet en thuis blijf. Ik lig benauwd in bed, ik blijf maar draaien. Uiteindelijk heb ik er genoeg van, ik zet de wekker uit. Nu een nachtje slaap, ik kan niet meer.
Abonneren op:
Posts (Atom)