Ik val snel in slaap. Daarna om 5:00 wakker, klaarwakker, het wordt steeds eerder. Dat was ook niet de bedoeling. Ik stap uit bed en ik loop eventjes naar de badkamer, flesje water vullen. Daarna weer terug mijn bed in. Ik twitter wat en lees wat dingen terug. Ik voel me ziek, ik mag niet ziek zijn. Woensdag heb ik pas weer tijd, woensdag mag ik ziek worden.
Een uur later probeer ik weer wat te slapen, 2 uur slaap erbij. Richting school. 40 minuten rooster, ik heb maar 2 lesuren en één tussenuur, rustig dagje dus. Bij de 1e les vraag ik aan mijn docent maatschappijleer of ik het forum misschien kan gebruiken voor mijn profielopdracht. Dit zou me dan een hoop tijd schelen. Hij reageert nauwelijks, daarna loopt de klas binnen en beginnen we met het proefwerk. Deze ging beter dan verwacht, nu maar hopen op een goed cijfer!
Vrijwel de gehele school is ziek. Enigszins ben ik daardoor een beetje angstig. Ik héb al zo'n lage weerstand en ik zit al tegen ziek aan. Ik probeer het uit mijn hoofd te zetten, dit gaat moeizaam. In het tussenuur probeer ik wat huiswerk te maken. Het lukt niet, ik ben te moe. Daarna opnieuw mijn docent maatschappijleer, hij is tevens mijn docent maatschappijwetenschappen, wat ik dat uur heb. We kijken na. Aan het einde van de les loop ik naar hem toe, ik vraag het nog een keer over het forum. Hij reageert enthousiast, dit is wat hij bedoelde als profielopdracht; iets doen voor je medemens. Daarbij ben ik ook nog origineel, hij wil me graag helpen als ik eventueel hulp nodig heb, fijn!
Eenmaal thuis stuur ik wat mailtjes. Zo onder andere naar 4 radiostations, druk bezig met de promotie. Na ongeveer anderhalf uur mailtjes te hebben geschreven stop ik. Tijd voor schoolwerk. Ik maak wat economie maar mijn concentratie is weer ver te zoeken. Even later zet ik de film 'Finding Nemo' op, tijd voor rust. Halverwege moet hij op pauze, omkleden voor medifit. Aan de ene kant heb ik er zin in. 100 dagen geleden nam ik afscheid, vandaag kom ik terug. Aan de andere kant voel ik me eigenlijk veel te beroerd, mijn energie is op.
Ik puf voor mijn astma vlak voordat we vertrekken, dit helpt een beetje. Bij de fysiotherapie wordt mijn oude lijst erbij gepakt. We starten iets lager dan waar ik was gebleven, dit komt omdat ik van mezelf weet dat ik achteruit ben gegaan. Beginnen op de fiets, na 2 van de 8 minuten ben ik kapot. Toch doorgaan. Daarna door. Ik weet meteen dat ik morgen spierpijn heb. Toch voelde het goed. Weer bewegen onder de normale mensen.
Als ik thuis kom eten, of tenminste dat is de bedoeling. Mijn bord in de magnetron, ik verbrand mijn vinger omdat het zo warm is. Onder de kraan. Even later wil ik mijn bord naar de tafel brengen. Te moe om na te denken, opnieuw pak ik het bord vast. Dit keer iets langer, het brandt heftiger. Dan zijn er tranen, dit was de druppel. Rond de 5 minuten lang hou ik mijn vingers onder de kraan. Dan worden ze stijf en pijnlijk van de kou, ik besluit te stoppen. Ik loop naar de bank en ga daar zitten. Mijn energiestreepje is op, ik moet slapen.
Tijdens het eten kijken we het nieuws over de koningin. Het verbaasd me niet. Daarna even liggen. Uiteindelijk moet ik toch weer aan de slag. Ik speel wat stomme spelletjes om me bezig te houden. Ondertussen bedenk ik me of ik het morgen wel volhoud. School van 10:20 tot 12:40, daarna huiswerk. Waarschijnlijk uit eten en daarna meteen door naar school voor een dansevent. Ik ben benieuwd.
Ik schrijf het blogbericht van gisteren, daarna doe ik deze erachteraan. Ik ben moe, maar ik heb niet het gevoel dat ik snel in slaap zou vallen. Voorlopig dus nog even de tijd doden met spelletjes, al wil ik er wel een beetje op tijd in. Slaap is soms het beste geneesmiddel. Om me beter te voelen moet ik dus slapen, dat is nog een pittige taak. We hopen, de 4e nacht moet lukken toch?
maandag 28 januari 2013
Zondag 27 januari 2013
Minder dan 5 uur slaap. Daar sta je dan, om half 7 in de badkamer. Ik zie een spookje in de spiegel, lijkbleek. Ik begin bang van mezelf te worden. Daarna nog proberen te slapen, uiteindelijk plak ik er nog 2 uur bij. In bed blijven draaien, ik ben moe.
De dag beginnen met een bak vla, nog steeds veel keelpijn. Ook zit mijn neus behoorlijk dicht. Even later kom ik erachter dat ik morgen een proefwerk maatschappijleer heb. Toch stel ik dat even achter. Om 12:30 open ik het forum 'Touw In Eigen Handen' voor chronisch/langdurig zieke jongeren. (www.touwineigenhanden.tk) Ik ben vrolijk. Daarna een pauze.
Middageten, daarna start ik met promoten. Een aantal vrienden helpen mee, lief. Even later schrijf ik mijn blogbericht van gisteren. Daarna een extra blogbericht speciaal voor touw in eigen handen. Deze wordt vaker gedeeld. De teller van het blogbericht van gisteren staat op 4, terwijl de andere al op 40 staat. Ik vind het best, het is voor een goed doel!
Aan het einde van de middag kijk ik de film 'The Incredibles.' Afleiding nodig. Ik voel me beroerd. Na het eten besef ik me dat ik door het forum mijn schoolwerk naar achter heb gesteld, tijd om even te knallen. Ik blijf uitstellen. Uiteindelijk leer ik toch nog een uurtje voor mijn proefwerk voordat 'Divorce' begint. In de reclames neem ik de laatste 2 paragrafen door. Ik ben benieuwd of ik het ken.
Aan het einde van de avond besef ik dat ik in 36 uur een forum in elkaar heb gebouwd terwijl ik ontzettend beroerd was. Ik ben trots, vooral omdat ik er zoveel leuke reacties op krijg. Daarna besef ik dat een vriend van me jarig is. Ik wacht tot 0:00 en feliciteer hem. Daarna zet ik een rustig muziekje op, poging om zometeen rustig in slaap te vallen.
Ondertussen denk ik na. Een maand geleden had ik nog ontzettend veel last van mijn zij. Nu heb ik daar veel minder last van, maar heb ik meer last van mijn knieën, heupen en schouders. We zijn in principe vooruit gegaan. De pijn van mijn zij was moeilijk op te vangen, je moest in onmogelijke posities gaan zitten om het zo min mogelijk pijn te laten doen.
Na enige tijd gaat mijn ademhaling omlaag, ik ontspan. Ik zet mijn muziek af, tijd om te slapen. En nu hopen op een goede nacht.
De dag beginnen met een bak vla, nog steeds veel keelpijn. Ook zit mijn neus behoorlijk dicht. Even later kom ik erachter dat ik morgen een proefwerk maatschappijleer heb. Toch stel ik dat even achter. Om 12:30 open ik het forum 'Touw In Eigen Handen' voor chronisch/langdurig zieke jongeren. (www.touwineigenhanden.tk) Ik ben vrolijk. Daarna een pauze.
Middageten, daarna start ik met promoten. Een aantal vrienden helpen mee, lief. Even later schrijf ik mijn blogbericht van gisteren. Daarna een extra blogbericht speciaal voor touw in eigen handen. Deze wordt vaker gedeeld. De teller van het blogbericht van gisteren staat op 4, terwijl de andere al op 40 staat. Ik vind het best, het is voor een goed doel!
Aan het einde van de middag kijk ik de film 'The Incredibles.' Afleiding nodig. Ik voel me beroerd. Na het eten besef ik me dat ik door het forum mijn schoolwerk naar achter heb gesteld, tijd om even te knallen. Ik blijf uitstellen. Uiteindelijk leer ik toch nog een uurtje voor mijn proefwerk voordat 'Divorce' begint. In de reclames neem ik de laatste 2 paragrafen door. Ik ben benieuwd of ik het ken.
Aan het einde van de avond besef ik dat ik in 36 uur een forum in elkaar heb gebouwd terwijl ik ontzettend beroerd was. Ik ben trots, vooral omdat ik er zoveel leuke reacties op krijg. Daarna besef ik dat een vriend van me jarig is. Ik wacht tot 0:00 en feliciteer hem. Daarna zet ik een rustig muziekje op, poging om zometeen rustig in slaap te vallen.
Ondertussen denk ik na. Een maand geleden had ik nog ontzettend veel last van mijn zij. Nu heb ik daar veel minder last van, maar heb ik meer last van mijn knieën, heupen en schouders. We zijn in principe vooruit gegaan. De pijn van mijn zij was moeilijk op te vangen, je moest in onmogelijke posities gaan zitten om het zo min mogelijk pijn te laten doen.
Na enige tijd gaat mijn ademhaling omlaag, ik ontspan. Ik zet mijn muziek af, tijd om te slapen. En nu hopen op een goede nacht.
zondag 27 januari 2013
Met grote trots presenteer ik u: Touw In Eigen Handen!
Lieve bloglezers,
Zoals jullie al weten ben ik bezig met een forum voor chronisch/langdurig zieke jongeren. Deze is vandaag, 27 januari 2013, geopend om 12:30. Neem gerust een kijkje en registreer een account!
Er is ook plek voor omstanders van een chronisch zieken. Ik hoop jullie er allemaal te zien!
www.touwineigenhanden.tk
Een hele dikke kus en knuffel van mij!
(Twitter het, facebook het, deel het via sms, whatsapp of wat dan ook! We willen graag zoveel mogelijk bekendheid, voor een goed doel!)
Zaterdag 26 januari 2013
Pas na 4:00 in slaap gevallen, veel wakker geweest. Elke keer een beetje meer keelpijn. Voor 10:00 ben ik volledig ontwaakt en blijf ik wakker. Mijn stem is vreselijk hees en ik kan moeilijk slikken. Opeens zijn er tranen. In de komende 4 dagen zou ik 2x uiteten gaan, er is weer een ziekte die het verpest. Dit keer geen pijn, maar een hevige verkoudheid. Is het me nou echt niet gegund? Ik voel me duidelijk beroerd.
Naast keelpijn heb ik ook ontzettende hoofdpijn. Als ik beneden kom gaat er eerst een paracetamol in. Dit helpt een beetje. Genoeg om weer aan de slag te gaan voor 'Touw In Eigen Handen.' Of tenminste, dat vind ik. Rond 13:00 ga ik pas ontbijten, een groot bord fruit. Vitamines naar binnen werken, hopelijk helpt het.
Halverwege de middag schrijf ik het blogbericht van gisteren, daarna ga ik weer door met het forum. Ik kan het niet laten liggen. Zelfs niet als ik ga rusten, steeds moet ik toch nog 'even' iets doen. Als mijn moeder thuis komt met de boodschappen wat vla eten, daarna wel echt rusten. Hard nodig naar zo'n gebrekkige nacht.
Aan het einde van de middag ga ik douchen. Eerst wegen. Één kilo aangekomen, nog steeds veel te licht. Maar het is een begin, zolang het er maar niet weer afvliegt. Tijdens het douchen krijg ik een spontane bloedneus. Handig, hoef je het niet schoon te maken. Verder zijn er alleen maar nadelen. Na ongeveer 1 minuut stopt het. Toch blijft het gevoel, helemaal omdat er water langsloopt.
's Avonds slik ik 2 paracetamol. Daarna richting het wokrestaurant in Nieuwkuijk. We eten gezellig. Met de paracetamol is het vol te houden. Na anderhalf uur merk ik dat mijn energie echt op is. We hebben nog een half uur over, toch gaan we naar huis. Thuis even op de bank liggen. Al snel ben ik weer aan het werk. Aan het einde van de avond is de basis geheel af. Mogelijk kan ik het forum morgen al openen. Ik ben benieuwd hoe het gaat lopen, maar ik heb zin. Veel zin. Het is voor een goed doel.
Ik lig na 1 uur in bed. Te laat. Rusten blijft mijn grootste obstakel, ik heb echt een beter plan nodig. Ik ben benieuwd hoe lang mijn lichaam zo nog door kan, binnenkort een grote dip? We zullen het zien, we wachten af.
Naast keelpijn heb ik ook ontzettende hoofdpijn. Als ik beneden kom gaat er eerst een paracetamol in. Dit helpt een beetje. Genoeg om weer aan de slag te gaan voor 'Touw In Eigen Handen.' Of tenminste, dat vind ik. Rond 13:00 ga ik pas ontbijten, een groot bord fruit. Vitamines naar binnen werken, hopelijk helpt het.
Halverwege de middag schrijf ik het blogbericht van gisteren, daarna ga ik weer door met het forum. Ik kan het niet laten liggen. Zelfs niet als ik ga rusten, steeds moet ik toch nog 'even' iets doen. Als mijn moeder thuis komt met de boodschappen wat vla eten, daarna wel echt rusten. Hard nodig naar zo'n gebrekkige nacht.
Aan het einde van de middag ga ik douchen. Eerst wegen. Één kilo aangekomen, nog steeds veel te licht. Maar het is een begin, zolang het er maar niet weer afvliegt. Tijdens het douchen krijg ik een spontane bloedneus. Handig, hoef je het niet schoon te maken. Verder zijn er alleen maar nadelen. Na ongeveer 1 minuut stopt het. Toch blijft het gevoel, helemaal omdat er water langsloopt.
's Avonds slik ik 2 paracetamol. Daarna richting het wokrestaurant in Nieuwkuijk. We eten gezellig. Met de paracetamol is het vol te houden. Na anderhalf uur merk ik dat mijn energie echt op is. We hebben nog een half uur over, toch gaan we naar huis. Thuis even op de bank liggen. Al snel ben ik weer aan het werk. Aan het einde van de avond is de basis geheel af. Mogelijk kan ik het forum morgen al openen. Ik ben benieuwd hoe het gaat lopen, maar ik heb zin. Veel zin. Het is voor een goed doel.
Ik lig na 1 uur in bed. Te laat. Rusten blijft mijn grootste obstakel, ik heb echt een beter plan nodig. Ik ben benieuwd hoe lang mijn lichaam zo nog door kan, binnenkort een grote dip? We zullen het zien, we wachten af.
zaterdag 26 januari 2013
Vrijdag 25 januari 2013
Goed geslapen, met een korte onderbreking rond half 7 's ochtends. Mijn vader vertrekt naar Duitsland voor een beurs, 2 broers zijn gister al gegaan. Ik kijk er al langere tijd naar uit, mijn moeder en ik met zijn tweetjes alleen thuis.
Om 8 uur weer wakker. Het is koud buiten, volgens mijn telefoon is het -10. Dit wordt met de bus in plaats van de fiets. Als ik beneden kom ligt er onder mijn flesje drinken 10 euro. Mijn moeder dacht hetzelfde. Als ik naar de bushalte loop is het glad. Goed naar de stoep kijken, plekken vol ijs. Als ik bij de bushalte opkijk, staat de bus voor mijn neus. Ik schrik, ik had hem niet horen aankomen. Ook nog op het randje gehaald, geluk!
De dagkaarten zijn er niet. Zo'n 2 jaar geleden waren ze 3 euro per stuk. Sinds de ov-chipkaart waren de ritkaarten 3 euro. Deze zijn in het nieuwe jaar opgehoogd naar 3,50. Ik ga voor de dagkaart, 5 euro 50. En dan vindt de overheid het raar dat het openbaar vervoer niet vaker gebruikt wordt terwijl ze dat wel willen? De prijzen schrikken eerder af.
Ik ben ontzettend moe. De 1e les doen we eigenlijk niks. Daarna een pauze. Na de pauze hebben we maatschappijleer. Een andere les dan normaal. Een man genaamd Mathijs uit Eindhoven komt ons voorlichting geven. Hij is van een organisatie die scholen voorlichting geven over misdaad. Hij heeft meer dan 4 jaar in de gevangenis gezeten door heel veel pech. Hij vertelt zijn verhaal.
Hij was beveiligingsmedewerker en werd gepromoveerd tot afdelingsleider. Kort daarna werd er bij hem spierreuma geconstateerd. Hij werd op staande voet ontslagen met de reden dat hij geheime informatie had doorgegeven aan de concurrent. Dit is nooit gebeurd. Hij solliciteerde vaak naar banen, maar hij werd nergens aangenomen omdat hij spierreuma had. Zijn schulden liepen op. Zo hoog dat er werd aangeboden om drugs te gaan smokkelen naar Duitsland. Hij zei ja, ondanks dat hij het liever niet wilde. Hij zag geen andere uitweg meer.
Na een aantal succesvolle ritten werden ze aangehouden net voor de plek van bestemming. De politieagent rook iets, de drugs was niet goed verpakt. Zo werd hij opgepakt en zijn tijd in de cel uitgezeten. Omdat hij het eigenlijk nooit gewild heeft, heeft hij zich aangesloten bij de organisatie, vrijwilligerswerk. En de schulden, die heeft hij nog steeds.
Ik ben aangeslagen door dit verhaal. Ondanks dat ik alles kan, heb ik dagen en weken dat het ontzettend slecht gaat. Ik denk er liever niet over na, maar door dit verhaal word je wel weer op de feiten gedrukt. Werk zoeken wordt moeilijk.
Daarna nog een les en pauze. Na de pauze loop ik naar het kamertje van mijn leerlingcoordinator. Hij zou me les geven in maatschappijwetenschappen, ik loop anderhalf boek achter. Hij is er niet. Al snel loop ik door naar de docentenkamer. Hij loopt daarna met me mee, terug naar zijn kamertje. Daar staat een meisje die voor mij moet met een gesprek, weer wachten. Uiteindelijk hebben we nog een half lesuur over. We vatten anderhalf hoofdstuk samen en dan is het lesuur voorbij. Ik snap het, nu nog onthouden. Daarna een overhoring van levensbeschouwing. Het gaat niet goed, het nodige aantal dingen gok ik of hou ik leeg. Ik kom er niet uit. Ook is mijn concentratie laag, ik krijg de antwoorden niet goed verwoord. Na mijn laatste les loop ik terug naar de bushalte. De bus is net geweest, nog 25 minuten wachten. Als ik uiteindelijk thuis kom heb ik het koud. Ik begin te zingen, toch stop ik halverwege. Keelpijn, even rekening mee houden.
's Avonds komt mijn oude buurvrouw even langs, verrassing. Ondertussen vraag ik wat rond op twitter of er meer behoefte is naar een forum voor chronisch/langdurig zieke jongeren. Na een tijdje weet ik genoeg, tijd om in actie te komen! Ik maak een begin in de reclames van 'The Voice Kids' en 'Moordvrouw.' Daarna ga ik nog kort door en besluit ik af te sluiten en naar boven te gaan. Boven heb ik energie te veel en zit ik vol ideeën. Ik zet mijn laptop aan en ga daar verder. Zo heb ik al een twitteraccount (@TouwInEigenHand) aangemaakt voor de vorderingen. Ik krijg veel leuke reacties. Ook doe ik een oproep voor eventuele organisaties om ze te linken op het forum. Zodra mijn batterij begint te knipperen sluit ik af, een mooie start gemaakt.
Als ik lig kom ik niet in slaap, te veel adrenaline om het verder in gang te zetten. Ik blijf draaien. Ook stijgt de keelpijn, ik ben benieuwd wat dit voor nachtje wordt.
Om 8 uur weer wakker. Het is koud buiten, volgens mijn telefoon is het -10. Dit wordt met de bus in plaats van de fiets. Als ik beneden kom ligt er onder mijn flesje drinken 10 euro. Mijn moeder dacht hetzelfde. Als ik naar de bushalte loop is het glad. Goed naar de stoep kijken, plekken vol ijs. Als ik bij de bushalte opkijk, staat de bus voor mijn neus. Ik schrik, ik had hem niet horen aankomen. Ook nog op het randje gehaald, geluk!
De dagkaarten zijn er niet. Zo'n 2 jaar geleden waren ze 3 euro per stuk. Sinds de ov-chipkaart waren de ritkaarten 3 euro. Deze zijn in het nieuwe jaar opgehoogd naar 3,50. Ik ga voor de dagkaart, 5 euro 50. En dan vindt de overheid het raar dat het openbaar vervoer niet vaker gebruikt wordt terwijl ze dat wel willen? De prijzen schrikken eerder af.
Ik ben ontzettend moe. De 1e les doen we eigenlijk niks. Daarna een pauze. Na de pauze hebben we maatschappijleer. Een andere les dan normaal. Een man genaamd Mathijs uit Eindhoven komt ons voorlichting geven. Hij is van een organisatie die scholen voorlichting geven over misdaad. Hij heeft meer dan 4 jaar in de gevangenis gezeten door heel veel pech. Hij vertelt zijn verhaal.
Hij was beveiligingsmedewerker en werd gepromoveerd tot afdelingsleider. Kort daarna werd er bij hem spierreuma geconstateerd. Hij werd op staande voet ontslagen met de reden dat hij geheime informatie had doorgegeven aan de concurrent. Dit is nooit gebeurd. Hij solliciteerde vaak naar banen, maar hij werd nergens aangenomen omdat hij spierreuma had. Zijn schulden liepen op. Zo hoog dat er werd aangeboden om drugs te gaan smokkelen naar Duitsland. Hij zei ja, ondanks dat hij het liever niet wilde. Hij zag geen andere uitweg meer.
Na een aantal succesvolle ritten werden ze aangehouden net voor de plek van bestemming. De politieagent rook iets, de drugs was niet goed verpakt. Zo werd hij opgepakt en zijn tijd in de cel uitgezeten. Omdat hij het eigenlijk nooit gewild heeft, heeft hij zich aangesloten bij de organisatie, vrijwilligerswerk. En de schulden, die heeft hij nog steeds.
Ik ben aangeslagen door dit verhaal. Ondanks dat ik alles kan, heb ik dagen en weken dat het ontzettend slecht gaat. Ik denk er liever niet over na, maar door dit verhaal word je wel weer op de feiten gedrukt. Werk zoeken wordt moeilijk.
Daarna nog een les en pauze. Na de pauze loop ik naar het kamertje van mijn leerlingcoordinator. Hij zou me les geven in maatschappijwetenschappen, ik loop anderhalf boek achter. Hij is er niet. Al snel loop ik door naar de docentenkamer. Hij loopt daarna met me mee, terug naar zijn kamertje. Daar staat een meisje die voor mij moet met een gesprek, weer wachten. Uiteindelijk hebben we nog een half lesuur over. We vatten anderhalf hoofdstuk samen en dan is het lesuur voorbij. Ik snap het, nu nog onthouden. Daarna een overhoring van levensbeschouwing. Het gaat niet goed, het nodige aantal dingen gok ik of hou ik leeg. Ik kom er niet uit. Ook is mijn concentratie laag, ik krijg de antwoorden niet goed verwoord. Na mijn laatste les loop ik terug naar de bushalte. De bus is net geweest, nog 25 minuten wachten. Als ik uiteindelijk thuis kom heb ik het koud. Ik begin te zingen, toch stop ik halverwege. Keelpijn, even rekening mee houden.
's Avonds komt mijn oude buurvrouw even langs, verrassing. Ondertussen vraag ik wat rond op twitter of er meer behoefte is naar een forum voor chronisch/langdurig zieke jongeren. Na een tijdje weet ik genoeg, tijd om in actie te komen! Ik maak een begin in de reclames van 'The Voice Kids' en 'Moordvrouw.' Daarna ga ik nog kort door en besluit ik af te sluiten en naar boven te gaan. Boven heb ik energie te veel en zit ik vol ideeën. Ik zet mijn laptop aan en ga daar verder. Zo heb ik al een twitteraccount (@TouwInEigenHand) aangemaakt voor de vorderingen. Ik krijg veel leuke reacties. Ook doe ik een oproep voor eventuele organisaties om ze te linken op het forum. Zodra mijn batterij begint te knipperen sluit ik af, een mooie start gemaakt.
Als ik lig kom ik niet in slaap, te veel adrenaline om het verder in gang te zetten. Ik blijf draaien. Ook stijgt de keelpijn, ik ben benieuwd wat dit voor nachtje wordt.
donderdag 24 januari 2013
Donderdag 24 januari 2013
Ik word wakker met hoofdpijn, heel veel hoofdpijn. Beroerd. Toch uit bed, naar school voor 3 uurtjes. Dat moet lukken. Op school leer ik nog even voor mijn overhoring voor levensbeschouwing voordat de les begint. In de les wordt de toets uitgesteld, komt bij beter uit. Nog één dagje extra te leren. Daarna geschiedenis. Ik slik pijnstilling, een lange tijd geleden. De verkoudheid is erger geworden, meer slijm in mijn keel. Ik heb het gevoel dat ik ziek word, ik probeer het zo lang mogelijk uit te stellen. Volgende week woensdag, dan pas mag ik ziek worden, dan heb ik weer tijd.
In de pauze eten met Feline, ik lach veel, het is gezellig. Na de pauze nog één les en dan naar huis. Onderweg halen we kibbeling op de markt. Ik lust geen vis, op kibbeling na. Eenmaal thuis ben ik misselijk, na even rustig doen zakt het. Dan in rap tempo eten. Om 13:00 stap ik weer in de auto, op naar 's-Hertogenbosch om gekraakt te worden bij de fysiotherapeut. Na een paar rondjes rijden vinden we een parkeerplaats, net op tijd. Het kraken doet pijn, maar minder pijn dan vorige week. Gelukkig maar.
Thuis nog even rusten. Daarna besluit ik even naar mijn basisschool te lopen. Met vele docenten heb ik een goede band, dit komt omdat mijn moeder veel op school deed. Als peuter reed ik met mijn driewieler door de school heen, vele kennen me daarom al vanaf klein meisje. De meeste weten af van de revalidatie, ik vertel dat ik ben gestopt. Als ik weer thuis kom vertrekt even later mijn moeder, alleen thuis. Ik ga zingen. Daarna besluit ik mijn blog bij te werken. Net nadat ik het 2e blogbericht heb geschreven haal ik de 6000 views. Weer een mijlpaal.
Even later komt de editor van Chantal Janzen online op twitter. Op hoop van zegen stuur ik de link van 29 juli 2012, de dag van Wicked, de foto met Chantal Janzen, zodat ze haar misschien voor mij kan bedanken. Dan gebeurd alles in rap tempo. De tweet wordt geretweet. Het account (@CJanzenNews) heeft meer dan 11,000 volgers. De teller maakt grote stappen, en de teller blijft stappen maken. Whatsapp loopt over. 'Marleen, kijk je blogteller!' 'Ja ik zie het!' Ondertussen modereer ik een reactie en krijg ik een aantal tweets binnen van mensen die het voor het eerst lezen. Tot een paar uur geleden had 'Wicked dag 2' de meeste views over mijn hele blog. Al snel is deze ingehaald door 'Wicked dag 1.' Ik blijf de teller in de gaten houden. De gehele avond blijft deze stijgen, wel met een rustigere snelheid dan aan het begin van de avond.
Ik maak mijn huiswerk, daarna 'Wie is de Mol?' kijken. Door de bom op mijn blogteller heb ik aan het einde van de avond levensbeschouwing toch niet extra geleerd. Morgen in de pauze, dan heb ik weer tijd. Ik ben vrolijk, blij. Ik zing en dans door het hele huis. Soms met een onderbreking door de pijn. En de teller? Die tikt rustig door.
Uiteindelijk besluit ik af te sluiten, ik ben moe. Heel moe. Morgen op de fiets naar school na 2 weken niks doen. Geen fysiotherapie en niet naar school gefietst. Hoe ver is mijn conditie achteruit gegaan? Of beter gezegd, kom ik op school? Zo ja, hoe lang doe ik erover?
In de pauze eten met Feline, ik lach veel, het is gezellig. Na de pauze nog één les en dan naar huis. Onderweg halen we kibbeling op de markt. Ik lust geen vis, op kibbeling na. Eenmaal thuis ben ik misselijk, na even rustig doen zakt het. Dan in rap tempo eten. Om 13:00 stap ik weer in de auto, op naar 's-Hertogenbosch om gekraakt te worden bij de fysiotherapeut. Na een paar rondjes rijden vinden we een parkeerplaats, net op tijd. Het kraken doet pijn, maar minder pijn dan vorige week. Gelukkig maar.
Thuis nog even rusten. Daarna besluit ik even naar mijn basisschool te lopen. Met vele docenten heb ik een goede band, dit komt omdat mijn moeder veel op school deed. Als peuter reed ik met mijn driewieler door de school heen, vele kennen me daarom al vanaf klein meisje. De meeste weten af van de revalidatie, ik vertel dat ik ben gestopt. Als ik weer thuis kom vertrekt even later mijn moeder, alleen thuis. Ik ga zingen. Daarna besluit ik mijn blog bij te werken. Net nadat ik het 2e blogbericht heb geschreven haal ik de 6000 views. Weer een mijlpaal.
Ik maak mijn huiswerk, daarna 'Wie is de Mol?' kijken. Door de bom op mijn blogteller heb ik aan het einde van de avond levensbeschouwing toch niet extra geleerd. Morgen in de pauze, dan heb ik weer tijd. Ik ben vrolijk, blij. Ik zing en dans door het hele huis. Soms met een onderbreking door de pijn. En de teller? Die tikt rustig door.
Uiteindelijk besluit ik af te sluiten, ik ben moe. Heel moe. Morgen op de fiets naar school na 2 weken niks doen. Geen fysiotherapie en niet naar school gefietst. Hoe ver is mijn conditie achteruit gegaan? Of beter gezegd, kom ik op school? Zo ja, hoe lang doe ik erover?
6342 paginaweergaven om 22:23 op 24-1-2013. 366 pageviews vandaag. Blijer kon je me niet krijgen. Een cadeautje.Een verrassing. Wel een leuke!
Woensdag 23 januari 2013
7 uur de wekker, ik ben moe. Heel moe. Ik twijfel of ik de dag ga volhouden. Toch naar school. Ik ben wat eerder op school, ik zit aan een tafel met nog wat anderen mensen, gezellig voor in de ochtend. Wel rustig, iedereen moet nog wakker worden.
Ik begin met economie. Roosterwijziging door de examens. We zitten in een tekenlokaal. Ik loop voor. Van de docent mag ik gaan nakijken, als ik een aantal hoofdstukken heb doorgekeken gaat de zoemer. Ik sluit af en ga naar mijn volgende les. Een blokuur wiskunde met een pauze ertussen, niet mijn meest favoriete les. Ik heb het koud en voel me beroerd, nu maar hopen dat ik niet ziek word.
Na geschiedenis weer pauze. Als ik naar mijn kluisje ga wil ik alles snel doen. Ik sla met mijn hand tegen de bovenkant tegen mijn kluisje, hij schaaft. In een paar minuten is hij rood, blauw en dik. Ook doet bewegen ontzettend veel pijn. Dunne vingers. We gaan toch niet menen dat hij nu gekneusd is? Daarna met Naomi en nog wat anderen aan een tafel, we hebben beide zin in iets zoets. Uiteindelijk lopen we naar de automaat en kopen samen stoepkrijtjes. Deze eten we op. Later bedacht ik me dat ik ook nog colaflesjes van haribo in mijn tas had zitten. Ook deze pakken we erbij, het is geen goede combinatie.
Daarna hebben we de rekentoets in de mediatheek. Deze is niet moeilijk, van een andere klas kreeg ik te horen dat het wel veel was. Ik werk hard door. Na ongeveer 40 minuten van de 100 ben ik al over de helft. Ik besluit rustiger te gaan werken, meer rust te creëren. Uiteindelijk ben ik nog ruim op tijd klaar.
Als ik opgehaald wil worden reageert niemand. Als ik met mijn jas aan sta en ze zijn nog niet online geweest op whatsapp besluit ik mijn jas weer uit te doen. Ik ga bij Suzanne, een klasgenootje zitten, ook deze moet wachten op de auto. Het is bijna een uur later als ik opgehaald word.Thuis weer zingen, daarna een hoestbui. Meer pijn aan mijn zij, ik baal. Na het eten weer wat praten. Ik besef dat soms iemand streng tegen je moet zijn en je weerstand biedt omdat dat beter voor je is, ook al is dat op dat moment ontzettend rot.
Ik probeer meerdere keren te leren, morgen een schriftelijke overhoring van levensbeschouwing. Het lukt niet. Uiteindelijk besluit ik te stoppen. Ik kijk 'Goede Tijden, Slechte Tijden' en 'Welcome Home' en daarna begin ik opnieuw. Het gaat iets beter, gelukkig maar. Ik onderstreep de belangrijke dingen en dan ga ik naar bed, ik ben kapot. Ik sla leren in bed over, het heeft geen zin. Mijn vinger is nog steeds opgezwollen en pijnlijk, wel is hij niet meer rood of blauw. Dit is niet mijn week, gister ook al zo'n pech.
Als ik mijn ogen dicht doe blijf ik draaien, ik kom niet in slaap. Het piekeren staat weer aan, helaas.
Ik begin met economie. Roosterwijziging door de examens. We zitten in een tekenlokaal. Ik loop voor. Van de docent mag ik gaan nakijken, als ik een aantal hoofdstukken heb doorgekeken gaat de zoemer. Ik sluit af en ga naar mijn volgende les. Een blokuur wiskunde met een pauze ertussen, niet mijn meest favoriete les. Ik heb het koud en voel me beroerd, nu maar hopen dat ik niet ziek word.
Na geschiedenis weer pauze. Als ik naar mijn kluisje ga wil ik alles snel doen. Ik sla met mijn hand tegen de bovenkant tegen mijn kluisje, hij schaaft. In een paar minuten is hij rood, blauw en dik. Ook doet bewegen ontzettend veel pijn. Dunne vingers. We gaan toch niet menen dat hij nu gekneusd is? Daarna met Naomi en nog wat anderen aan een tafel, we hebben beide zin in iets zoets. Uiteindelijk lopen we naar de automaat en kopen samen stoepkrijtjes. Deze eten we op. Later bedacht ik me dat ik ook nog colaflesjes van haribo in mijn tas had zitten. Ook deze pakken we erbij, het is geen goede combinatie.
Daarna hebben we de rekentoets in de mediatheek. Deze is niet moeilijk, van een andere klas kreeg ik te horen dat het wel veel was. Ik werk hard door. Na ongeveer 40 minuten van de 100 ben ik al over de helft. Ik besluit rustiger te gaan werken, meer rust te creëren. Uiteindelijk ben ik nog ruim op tijd klaar.
Als ik opgehaald wil worden reageert niemand. Als ik met mijn jas aan sta en ze zijn nog niet online geweest op whatsapp besluit ik mijn jas weer uit te doen. Ik ga bij Suzanne, een klasgenootje zitten, ook deze moet wachten op de auto. Het is bijna een uur later als ik opgehaald word.Thuis weer zingen, daarna een hoestbui. Meer pijn aan mijn zij, ik baal. Na het eten weer wat praten. Ik besef dat soms iemand streng tegen je moet zijn en je weerstand biedt omdat dat beter voor je is, ook al is dat op dat moment ontzettend rot.
Ik probeer meerdere keren te leren, morgen een schriftelijke overhoring van levensbeschouwing. Het lukt niet. Uiteindelijk besluit ik te stoppen. Ik kijk 'Goede Tijden, Slechte Tijden' en 'Welcome Home' en daarna begin ik opnieuw. Het gaat iets beter, gelukkig maar. Ik onderstreep de belangrijke dingen en dan ga ik naar bed, ik ben kapot. Ik sla leren in bed over, het heeft geen zin. Mijn vinger is nog steeds opgezwollen en pijnlijk, wel is hij niet meer rood of blauw. Dit is niet mijn week, gister ook al zo'n pech.
Als ik mijn ogen dicht doe blijf ik draaien, ik kom niet in slaap. Het piekeren staat weer aan, helaas.
Dinsdag 22 januari 2013
Uitslapen. Mijn vervoer naar school heeft vertraging, uiteindelijk regel ik mijn andere broer. Op tijd op school. Een leuke schooldag. Veel lol met Naomi, een klasgenoot en vriendin. We huppelen door de gang op zoek naar mijn leerlingcoordinator, grote lachbuien. Ik geniet. Ook haal ik met haar een kaartje voor de 'D'Oultre Dance' een danswedstrijd bij ons op school.
Na schooltijd whatsapp ik mijn broer, hij reageert laat maar komt me uiteindelijk wel halen. Thuis kom ik erachter dat ik morgen een rekentoets van 2 uur heb, 1 van die uren is mijn tussenuur. Hierin had ik afgesproken met een docent om te gaan nakijken zodat ik donderdag een toets in kan halen, ik kan gaan mailen. Plannen gewijzigd. Fijn dat mijn school dat zo op tijd aangeeft.
Ik heb keelpijn. Toch ga ik zingen, wonder boven wonder gaat het goed en komen er nog redelijk zuivere noten uit mijn mond. Ik heb zin in melkproducten, toch probeer ik me daarvan te weer houden omdat de keelpijn dan erger wordt. Het lukt niet, uiteindelijk eet ik het toch. Daarna probeer ik mijn telefoon te maken, ik heb per ongeluk het fijne toetsenbord verwijderd. Uiteindelijk lukt het me om hem weer terug te hebben dankzij Danny, een trouwe bloglezer. Lief! Dat was niet het enige wat er vandaag fout ging. De open typex viel om en mijn pen lekte. Dit is niet mijn dag.
's Avonds een lang whatsappgesprek met Kirsten, we praten gezellig. Maar uiteindelijk neemt het gesprek toch een andere wending. Fijn dat ik met haar praat, ik kan dingen kwijt. Tijdens het gesprek krijg ik mijn eerste pijnaanval na het mdo, vorige week donderdag. Ik heb het gevoel dat het licht aan het hoesten en niezen, ik kan de klappen niet opvangen. Verkoudheid wordt zo een stuk erger.
's Avonds ben ik te moe om mijn blog te schrijven. Ik stop met whatsappen en ik ga liggen, ik ben vrolijk. Slapen met een lach.
Na schooltijd whatsapp ik mijn broer, hij reageert laat maar komt me uiteindelijk wel halen. Thuis kom ik erachter dat ik morgen een rekentoets van 2 uur heb, 1 van die uren is mijn tussenuur. Hierin had ik afgesproken met een docent om te gaan nakijken zodat ik donderdag een toets in kan halen, ik kan gaan mailen. Plannen gewijzigd. Fijn dat mijn school dat zo op tijd aangeeft.
Ik heb keelpijn. Toch ga ik zingen, wonder boven wonder gaat het goed en komen er nog redelijk zuivere noten uit mijn mond. Ik heb zin in melkproducten, toch probeer ik me daarvan te weer houden omdat de keelpijn dan erger wordt. Het lukt niet, uiteindelijk eet ik het toch. Daarna probeer ik mijn telefoon te maken, ik heb per ongeluk het fijne toetsenbord verwijderd. Uiteindelijk lukt het me om hem weer terug te hebben dankzij Danny, een trouwe bloglezer. Lief! Dat was niet het enige wat er vandaag fout ging. De open typex viel om en mijn pen lekte. Dit is niet mijn dag.
's Avonds een lang whatsappgesprek met Kirsten, we praten gezellig. Maar uiteindelijk neemt het gesprek toch een andere wending. Fijn dat ik met haar praat, ik kan dingen kwijt. Tijdens het gesprek krijg ik mijn eerste pijnaanval na het mdo, vorige week donderdag. Ik heb het gevoel dat het licht aan het hoesten en niezen, ik kan de klappen niet opvangen. Verkoudheid wordt zo een stuk erger.
's Avonds ben ik te moe om mijn blog te schrijven. Ik stop met whatsappen en ik ga liggen, ik ben vrolijk. Slapen met een lach.
dinsdag 22 januari 2013
Maandag 21 januari 2013
Goed geslapen, toch weinig zin om eruit te gaan. Ik blijf even liggen. Daarna haasten. Op school aangekomen meteen richting de mediatheek, ik moet iets uitprinten. Dan blijkt heel het wordbestandje overhoop te staan. Ik zet alles goed in elkaar en dan besluit ik het naar de docent te mailen. Steeds klapt internet eruit. Ik geef het op.
In de pauze open ik een zak haribo, veel lol met vriendinnen. Daarna start mijn lesdag pas echt. Beginnend met een toets, daarna een uur ckv waarbij ik weg mag en mag gaan inhalen. Mijn concentratie niveau is laag en ik kom niet ver, helaas. Na de 2e pauze een blokuur maatschappijwetenschappen en nog 1 uur Nederlands, bij beide docenten vertel ik dat ik gestopt ben bij de revalidatie, ik krijg goede reacties. Fijn!
Thuis aan mijn huiswerk, ik ben niet in topstemming. Na het eten nog even rustig aan doen en rid half 8 rijd ik samen met mijn moeder richting medifit in Drunen. Mijn oude fysiotherapeut, die ik nu weer als gewone fysiotherapeut kan noemen, loopt uit. Ondertussen praat ik nog even met een andere fysiotherapeut, deze heb ik ook een paar keer gehad. Tijdens het gesprek bespreken we wat er gebeurd is en wat is gedaan. Hoe gaan we het doen? Daarna vertelt ze me dat een medewerker van medifit een aantal keer naar me gevraagd heeft. En toen hij hoorde dat ik terug kwam bleef hij vragen hoe het met me ging. Ik kreeg de groetjes van hem, lief! Daarna maken we afspraken, volgende week maandag begin ik, ik heb er zin in.
Eenmaal weer thuis ben ik vrolijk. Ik whatsapp met Kirsten, ik geniet. Uiteindelijk word ik alleen maar vrolijker. Ik besluit nog een lange, warme douche te nemen voordat ik mijn bed in kruip. In bed lig ik nog steeds met een lach op mijn gezicht, ondertussen mijn blog schrijven. Veel gelachen vandaag, ondanks dat ik niet de hele dag lekker in mijn vel zat. Genieten van de mooie momenten, en onthouden. Als een mooie herinnering.
maandag 21 januari 2013
Zondag 20 januari 2013
Ik ben rond kwart voor 11 beneden, redelijk goed geslapen. Toch ben ik moe. Ik ontbijt en daarna maak ik wat huiswerk, mijn concentratie is bij van alles en nog wat, maar niet bij mijn huiswerk.
Rond 13:00 stap ik samen met mijn moeder in de auto, eerst tanken. Daarna rijden we richting Uden. Als we daar parkeren is het 14:00, het sneeuwde. We lopen het cafe binnen. Het is druk en koud, wachten op de garderobe. Daarna de zaal in. Het is een klein zaaltje. Eerst een voorprogamma.
Pas rond kwart over 3 komt Leona Philippo, de winnares van 'The Voice of Holland' op het podium. Ik sta ondertussen helemaal vooraan. ik maak veel foto's en film 2 liedjes, ik geniet. Leona is daarnaast een TOP artiest. Veel contact met het publiek. Blijft soms stilstaan zodat je foto's kan maken en kijkt meerdere keren de camera in. Ook geeft ze high five's. En dan nog niet te praten over die stem, wauw!
Onderweg naar huis ben ik moe, de hele middag gestaan. Eenmaal thuis heb ik het ook nog ijskoud, met een deken op de bank hangen. Toch blijf ik praten, ratelen wel te verstaan. Een geweldige middag. Als ik erover vertel straal ik, dat zegt genoeg!
Na het eten maak ik nog wat huiswerk. Uiteindelijk besluit ik mijn ckv-opdracht te maken. Deze gaat over vanmiddag. Een leuk uitje wat ik ook nog eens kan gebruiken voor school! Ik krijg het af, daarna 'Divorce' kijken en richting bed. Morgen weer een dagje school.
Ik heb 1 van de 2 filmpjes van vanmiddag geupload op youtube. Dit was het filmpje waarbij ze me een high five gaf en recht in de camera keek. Ik heb zo ontzettend genoten en ik kan er naar blijven kijken. Het was een mooie middag. Een mooie dag.
Hier een van de filmpjes van Leona.
Rond 13:00 stap ik samen met mijn moeder in de auto, eerst tanken. Daarna rijden we richting Uden. Als we daar parkeren is het 14:00, het sneeuwde. We lopen het cafe binnen. Het is druk en koud, wachten op de garderobe. Daarna de zaal in. Het is een klein zaaltje. Eerst een voorprogamma.
Pas rond kwart over 3 komt Leona Philippo, de winnares van 'The Voice of Holland' op het podium. Ik sta ondertussen helemaal vooraan. ik maak veel foto's en film 2 liedjes, ik geniet. Leona is daarnaast een TOP artiest. Veel contact met het publiek. Blijft soms stilstaan zodat je foto's kan maken en kijkt meerdere keren de camera in. Ook geeft ze high five's. En dan nog niet te praten over die stem, wauw!
Onderweg naar huis ben ik moe, de hele middag gestaan. Eenmaal thuis heb ik het ook nog ijskoud, met een deken op de bank hangen. Toch blijf ik praten, ratelen wel te verstaan. Een geweldige middag. Als ik erover vertel straal ik, dat zegt genoeg!
Na het eten maak ik nog wat huiswerk. Uiteindelijk besluit ik mijn ckv-opdracht te maken. Deze gaat over vanmiddag. Een leuk uitje wat ik ook nog eens kan gebruiken voor school! Ik krijg het af, daarna 'Divorce' kijken en richting bed. Morgen weer een dagje school.
Ik heb 1 van de 2 filmpjes van vanmiddag geupload op youtube. Dit was het filmpje waarbij ze me een high five gaf en recht in de camera keek. Ik heb zo ontzettend genoten en ik kan er naar blijven kijken. Het was een mooie middag. Een mooie dag.
Hier een van de filmpjes van Leona.
zondag 20 januari 2013
Zaterdag 19 januari 2013
Vroeg wakker, 9 uur. Dat zonder wekker. Ik begin de dag met een niet heel fijn gesprek, ik word chagrijnig. Rond kwart over 11 mijn bed uit. Ik blijf boven en pak mijn laptop erbij. Ik heb beloofd om mijn blog dit weekend bij te schrijven. Daar begin ik daarom ook mee.
2,5 uur schrijven. In totaal zijn het 7 blogberichten 4224 woorden. Toch voelt het goed. Het verhaal is op papier, ik krijg het op papier. Een groot verschil vergeleken met vorige week. Als ik naar beneden ga wat eten. Ik zet 'the nanny diaries' op, een mooie film. Ik voel me beroerd. Toch heb ik geen tot minimale pijn en ben ik verder ook niet ziek. Ik zit duidelijk niet lekker in mijn vel.
Tijdens het avondeten komt er ruzie. Ik vat dingen verkeerd op omdat ik chagrijnig ben en er worden verkeerde dingen gezegd. Ik ga naar boven zonder te eten en sluit mezelf op in de badkamer, ik wil rust. Na bijna 1 uur kom ik er pas uit en worden er dingen uitgepraat. Veel tranen, er zaten meerdere dingen me duidelijk dwars. Daarna voel ik me een stuk beter.
Om 8 uur weer naar beneden, even wat eten. Daarna bestel ik tickets voor Leona in Uden morgen, dit wil ik graag als culturele activiteit voor ckv. Dan zoek ik een bijbelverhaal uit voor mijn levensvisiewerkstuk. Als ik die gevonden heb ga ik door met economie. Ik werk wat voor zodat ik deze week wat meer tijd heb voor het leren van toetsen. Aangezien ik weinig concentratie heb moet ik zo weinig mogelijk één dag van te voren maken. Om tijdnood en stress te voorkomen.
Uiteindelijk is het bijna half 1 voordat ik naar boven ga. Ik ben moe. Toch schrijf ik mijn blogbericht nu. Want het fijnste is om het de avond nog te schrijven, dan herinner je je het meeste. Morgen een leuke dag voor de boeg, ik heb er zin in!
zaterdag 19 januari 2013
Vrijdag 18 januari 2013
Als ik wakker ben verbaasd het me hoe snel je in slaap kan vallen als je niet piekert. Daarna opschieten. Ik maak me klaar. Mijn broer haalt me op. Hij heeft honger als hij mijn stapel vol eten ziet. Toch geef ik niks, ik weet niet of ik genoeg heb. Op school meteen naar mijn kluisje. Al een extra kluisje van een vriendin geregeld voor als het niet pastte, maar het pastte precies. Zelfs mijn boeken konden er nog bij!
Beginnen met een toets bij Nederlands. Daarna naar beneden. Ik ben hyperactief en ontzettend vrolijk. Ik zoek Feline en vraag of ze even meeloopt naar mijn kluisje om de spullen te halen. Als we de gang van mijn kluisje inlopen worden we tegengehouden, we mogen er niet bij. We wachten tot 5 minuten voor het einde van de pauze. Daarna loop ik een klein rondje voor de mensen die het 4e geen tussenuur hebben. Uiteindelijk loop ik naar de tafel met een groot deel van mijn klas. Ik ga zitten. Op dat moment gaat de zoemer. Ik deel de dingen uit. Ondertussen loopt Larissa naar mijn kluisje om de 2e doos van de appelflappen te pakken. Ik word gefeliciteerd voor mijn verjaardag, niet iedereen weet de reden. Er wordt veel gelachen, het is gezellig.
Ik heb over en loop naar de andere aula. Daar zit het andere deel van mijn klas. De rest wat ik over heb stop ik in mijn kluisje. Het lesuur is bijna afgelopen. Daarna heb ik Engels, een onverwachte luistertoets. Het gaat niet zo goed naar mijn gevoel. Daarna grote pauze. Ik zoek nog wat mensen op die niet hebben gehad, daarna gaat de doos voor de rest van deze schooldag in mijn kluisje. Het 6e uur heeft mijn klas ckv, hier hoef ik niet bij te zijn. Wel lever ik mijn verslagen in aan het begin van het lesuur, daarna ga ik in de aula zitten en maak ik mijn economie. De andere 2 lesuren probeer ik die vakken in te halen.
Als ik uit ben komt mijn broer me ophalen. Er zijn nog 2 appelflappen over. Eentje voor hem, eentje voor mij. Ik ben nog even alleen thuis en ik zing. Ik ben ontzettend vrolijk, een mooie schooldag. Na het eten nog wat huiswerk maken. Ondertussen zijn er wat heftige gesprekken. Het wordt uitgesproken. Uiteindelijk lees ik wat ik niet wil lezen. Het wordt niet zoals eerst. Nooit meer. Ik wist het al, en toch hou je nog een sprankje hoop. Door de stress van de revalidatie was ik vaak chagrijnig en reageerde ik dingen af op mijn vriendinnen. Vriendschappen gaan eraan kapot, helaas.
's Avonds kijk ik 'The Voice Kids' en 'Moordvrouw.' Daarna denk ik wat na, om half 1 ga ik slapen.
Accepteren dat je niet beter wordt is soms de beste medicatie en geneesmiddel.
Stoppen met de revalidatie, is vervelende tijdperken afsluiten. En nieuwe, leuke beginnen. En dat is wat ik doe, iets afsluiten. En goed ook. De pijn zakt heel erg en zit tegen geen pijn aan. Een mooier cadeau om dit te vieren kon ik niet wensen.
Beginnen met een toets bij Nederlands. Daarna naar beneden. Ik ben hyperactief en ontzettend vrolijk. Ik zoek Feline en vraag of ze even meeloopt naar mijn kluisje om de spullen te halen. Als we de gang van mijn kluisje inlopen worden we tegengehouden, we mogen er niet bij. We wachten tot 5 minuten voor het einde van de pauze. Daarna loop ik een klein rondje voor de mensen die het 4e geen tussenuur hebben. Uiteindelijk loop ik naar de tafel met een groot deel van mijn klas. Ik ga zitten. Op dat moment gaat de zoemer. Ik deel de dingen uit. Ondertussen loopt Larissa naar mijn kluisje om de 2e doos van de appelflappen te pakken. Ik word gefeliciteerd voor mijn verjaardag, niet iedereen weet de reden. Er wordt veel gelachen, het is gezellig.
Ik heb over en loop naar de andere aula. Daar zit het andere deel van mijn klas. De rest wat ik over heb stop ik in mijn kluisje. Het lesuur is bijna afgelopen. Daarna heb ik Engels, een onverwachte luistertoets. Het gaat niet zo goed naar mijn gevoel. Daarna grote pauze. Ik zoek nog wat mensen op die niet hebben gehad, daarna gaat de doos voor de rest van deze schooldag in mijn kluisje. Het 6e uur heeft mijn klas ckv, hier hoef ik niet bij te zijn. Wel lever ik mijn verslagen in aan het begin van het lesuur, daarna ga ik in de aula zitten en maak ik mijn economie. De andere 2 lesuren probeer ik die vakken in te halen.
Als ik uit ben komt mijn broer me ophalen. Er zijn nog 2 appelflappen over. Eentje voor hem, eentje voor mij. Ik ben nog even alleen thuis en ik zing. Ik ben ontzettend vrolijk, een mooie schooldag. Na het eten nog wat huiswerk maken. Ondertussen zijn er wat heftige gesprekken. Het wordt uitgesproken. Uiteindelijk lees ik wat ik niet wil lezen. Het wordt niet zoals eerst. Nooit meer. Ik wist het al, en toch hou je nog een sprankje hoop. Door de stress van de revalidatie was ik vaak chagrijnig en reageerde ik dingen af op mijn vriendinnen. Vriendschappen gaan eraan kapot, helaas.
's Avonds kijk ik 'The Voice Kids' en 'Moordvrouw.' Daarna denk ik wat na, om half 1 ga ik slapen.
Accepteren dat je niet beter wordt is soms de beste medicatie en geneesmiddel.
Stoppen met de revalidatie, is vervelende tijdperken afsluiten. En nieuwe, leuke beginnen. En dat is wat ik doe, iets afsluiten. En goed ook. De pijn zakt heel erg en zit tegen geen pijn aan. Een mooier cadeau om dit te vieren kon ik niet wensen.
Donderdag 17 januari 2013
Ik heb gekozen voor uitslapen. De eerste 2 uur skippen, het 4e uur pas naar school. Ik heb goed gekozen, had die slaap nodig. Ik heb veel pijn. Alleen voor maatschappijwetenschappen naar school voor een groepsopdracht. Ik keek al die tijd uit naar deze dag, tegelijkertijd zag ik er tegenop. Ik ben zenuwachtig en dat is te merken. Ik ben druk. Toch uit ik het niet veel. Veel pijn, ik loop langzaam. Erg misselijk. Als ik weer thuis ben besluit ik een paracetamol in te nemen. Ook ben ik misselijk, ik probeer tegen de misselijkheid in te eten. Na een tijdje lukt dit.
Onderweg naar Tilburg ben ik ontzettend zenuwachtig. Ik heb weinig zin, toch weet ik dat het moet gebeuren. Daar aangekomen melden we ons bij de balie. We worden in wachtkamer 3 gezet, een nieuwe wachtkamer. Even later worden we opgehaald door dezelfde vrouw, we zitten verkeerd. We moeten helemaal naar het einde van het revalidatiecentrum lopen. Ik heb het koud.
We gaan de vergaderruimte in. Mijn ergotherapeut, psycholoog, stagaire van de psycholoog, nieuwe maatschappijlijk werkster en mijn revalidatiearts zijn aanwezig. We bespreken een aantal dingen. Uiteindelijk worden er dingen gezegd waar ik niet helemaal mee eens was. Zo zei de ergotherapeut: 'We kunnen Marleen niet dwingen. Want elk plan wat we dan opbouwen, gaat ze zich toch niet aanhouden.' Als ik verplicht door zou moeten gaan, waarom zou ik me dan nergens aan houden? Ik vond het erg zwart-wit gezien.
Uiteindelijk wordt er besloten om inderdaad te stoppen met de revalidatie. Mijn revalidatiearts adviseert wel dat, als ik ergens op vast loop in mijn eentje of ergens mee zit, naar een psycholoog te gaan. Ik geef mijn e-mailadres en ik krijg binnenkort een brief opgestuurd die ik moet goedkeuren, deze wordt naar mijn huisarts toegestuurd. Ook spreken we af dat ik over 3/4 maanden nog een keer terugkom om even te kijken en te bespreken hoe het met me gaat omdat ze zich toch nog een beetje verantwoordelijk voelt, ik ga akkoord. Met een opgelucht gevoel ga ik de kamer uit, HET WORDT TAART!
In de auto twijfelt mijn moeder eraan of dit wel de goede keuze. Ik negeer haar gevoel, ik ben vrolijk. Een grote last valt van mijn schouders en een grote hoeveelheid pijn is opeens verdwenen. Ik loop op een normaal tempo, ik heb zin om te huppelen. Ik vraag of ik nog een uurtje naar school mag. Thuis pak ik gauw mijn boeken en we rijden door naar school. Een klasgenootje vraagt naar de uitslag. Ik straal. 'Is het taart?' 'JA!' Veel mensen zijn blij voor me, ik voel me goed.
Eenmaal weer thuis pak ik de fiets en fiets ik naar de bank. Geld pinnen. Daarna fiets ik door naar de jumbo. Ik haal 3 dozen appelflappen, minidonuts, mini roze koeken en nog wat chocoladekoekjes voor de zekerheid als ik te weinig heb. Ik krijg het niet mee op de fiets. Mijn jongste broer is zo lief om wat dozen appelflappen voor me op te halen. Mijn moeder is niet zo blij dat ik zo vrolijk ben en zo uitbundig ga trakteren omdat ik stop bij de revalidatie. Dit laat ze er goed merken. Ik probeer het uit te leggen, aan het einde van de avond geeft ze aan dat het misschien inderdaad niet zo slecht is om te stoppen met de revalidatie.
's Avonds rijden we naar medifit. We zoeken mijn oude fysiotherapeut op om afspraken te maken voor hoe we het gaan doen. Ze heeft op dit moment geen tijd, we maken een afspraak voor maandag om 19:40. Ik maak nog wat huiswerk en dan kijk ik 'Wie is de Mol.' Mijn dag kan niet beter.
We snijden de appelflappen door midden. Zo heb ik er 24 in plaats van 12. Daarna naar bed. Midden in de nacht ga ik terug naar beneden, op zoek naar servetjes. Daarna kan ik pas rustig in bed liggen. Ik heb het gevoel dat ik moet huilen uit opluchting, toch komt het niet. Uiteindelijk laat ik het los. Als het komt, dan komt het. Voor het eerst in een hele lange tijd ga ik slapen zonder dat ik iets heb om te piekeren, ik kan niks bedenken. Met een groot gevoel van vrede doe ik mijn ogen dicht. Genieten.
Onderweg naar Tilburg ben ik ontzettend zenuwachtig. Ik heb weinig zin, toch weet ik dat het moet gebeuren. Daar aangekomen melden we ons bij de balie. We worden in wachtkamer 3 gezet, een nieuwe wachtkamer. Even later worden we opgehaald door dezelfde vrouw, we zitten verkeerd. We moeten helemaal naar het einde van het revalidatiecentrum lopen. Ik heb het koud.
We gaan de vergaderruimte in. Mijn ergotherapeut, psycholoog, stagaire van de psycholoog, nieuwe maatschappijlijk werkster en mijn revalidatiearts zijn aanwezig. We bespreken een aantal dingen. Uiteindelijk worden er dingen gezegd waar ik niet helemaal mee eens was. Zo zei de ergotherapeut: 'We kunnen Marleen niet dwingen. Want elk plan wat we dan opbouwen, gaat ze zich toch niet aanhouden.' Als ik verplicht door zou moeten gaan, waarom zou ik me dan nergens aan houden? Ik vond het erg zwart-wit gezien.
Uiteindelijk wordt er besloten om inderdaad te stoppen met de revalidatie. Mijn revalidatiearts adviseert wel dat, als ik ergens op vast loop in mijn eentje of ergens mee zit, naar een psycholoog te gaan. Ik geef mijn e-mailadres en ik krijg binnenkort een brief opgestuurd die ik moet goedkeuren, deze wordt naar mijn huisarts toegestuurd. Ook spreken we af dat ik over 3/4 maanden nog een keer terugkom om even te kijken en te bespreken hoe het met me gaat omdat ze zich toch nog een beetje verantwoordelijk voelt, ik ga akkoord. Met een opgelucht gevoel ga ik de kamer uit, HET WORDT TAART!
In de auto twijfelt mijn moeder eraan of dit wel de goede keuze. Ik negeer haar gevoel, ik ben vrolijk. Een grote last valt van mijn schouders en een grote hoeveelheid pijn is opeens verdwenen. Ik loop op een normaal tempo, ik heb zin om te huppelen. Ik vraag of ik nog een uurtje naar school mag. Thuis pak ik gauw mijn boeken en we rijden door naar school. Een klasgenootje vraagt naar de uitslag. Ik straal. 'Is het taart?' 'JA!' Veel mensen zijn blij voor me, ik voel me goed.
Eenmaal weer thuis pak ik de fiets en fiets ik naar de bank. Geld pinnen. Daarna fiets ik door naar de jumbo. Ik haal 3 dozen appelflappen, minidonuts, mini roze koeken en nog wat chocoladekoekjes voor de zekerheid als ik te weinig heb. Ik krijg het niet mee op de fiets. Mijn jongste broer is zo lief om wat dozen appelflappen voor me op te halen. Mijn moeder is niet zo blij dat ik zo vrolijk ben en zo uitbundig ga trakteren omdat ik stop bij de revalidatie. Dit laat ze er goed merken. Ik probeer het uit te leggen, aan het einde van de avond geeft ze aan dat het misschien inderdaad niet zo slecht is om te stoppen met de revalidatie.
's Avonds rijden we naar medifit. We zoeken mijn oude fysiotherapeut op om afspraken te maken voor hoe we het gaan doen. Ze heeft op dit moment geen tijd, we maken een afspraak voor maandag om 19:40. Ik maak nog wat huiswerk en dan kijk ik 'Wie is de Mol.' Mijn dag kan niet beter.
We snijden de appelflappen door midden. Zo heb ik er 24 in plaats van 12. Daarna naar bed. Midden in de nacht ga ik terug naar beneden, op zoek naar servetjes. Daarna kan ik pas rustig in bed liggen. Ik heb het gevoel dat ik moet huilen uit opluchting, toch komt het niet. Uiteindelijk laat ik het los. Als het komt, dan komt het. Voor het eerst in een hele lange tijd ga ik slapen zonder dat ik iets heb om te piekeren, ik kan niks bedenken. Met een groot gevoel van vrede doe ik mijn ogen dicht. Genieten.
Woensdag 16 januari 2013
Als ik wakker word is het koud, mijn telefoon geeft -5 aan. Uiteindelijk blijkt het -14 te zijn. De verwarming doet het niet in de badkamer, ik heb het koud. Met ijskoude handen probeer ik haarmousse in mijn haar te smeren, meerdere lagen. het is statisch, blijft slecht zitten.
Op school geniet ik. Normaal mis ik deze lessen. een blokuur wiskunde, het eerste uur heeft mijn klas een so. Ik zit buiten het lokaal met een andere klasgenoot. Inhalen, ze legt wat dingen uit zodat ik door kan. Ik heb het nog steeds koud. Daarnaast ben ik zenuwachtig voor morgen, het mdo bij het revalidatiecentrum. In de pauze heb ik honger, net de koekjes in mijn kluisje gegooid. Ik haal Feline over dat ze met me meeloopt, dat doet ze. Ook zij heeft honger. Ook in de 2e pauze worden mijn koekjes met alle liefde mee opgegeten.
Aan het einde van de schooldag even praten bij de kapstok. Er zijn dingen uitgepraat en er wordt weer vriendelijk gedaan. Ik ben vrolijk. Daarna naar huis. Thuis heb ik een vreetkick, ik heb de hele dag al honger. Daarna zingen. Rond kwart over 4 word ik opgehaald, naar de fysiotherapie in Den Bosch om gekraakt te worden. Uiteindelijk blijkt het vast te zitten vanaf mijn eerste nekwervel tot mijn knie. Het was hoog nodig. De pijn stijgt er helaas wel door.
Ik heb honger onderweg naar huis. We eten pannekoeken. Halverwege is die honger weg, misselijkheid komt hiervoor in de plaats, met dank aan de pijn. Er gaat een paracetamol naar binnen, dit helpt gelukkig een beetje. Ik maak wat huiswerk. Daarna maak ik mijn Wicked-verslag af. Ik voeg er foto's bij en laat hem keuren door Mark en mijn moeder. Enige spelfouten en fouten uit het verhaal worden eruit gehaald. Daarna ga ik douchen, wat dingen op een rijtje zetten.
Morgen het mdo. Een vergadering tussen alle behandelaars. Mijn moeder en ik mogen erbij zijn. Dit is het moment waarop ik krijg te horen of we stoppen met de revalidatie of niet. Ik spreek af dat als we stoppen ik trakteer op taart op school. Stoppen we niet, trakteer ik mezelf op haribo als troost. Ik weet niet wat ik moet verwachten. De hele week heb ik me voorgenomen dat we gingen stoppen, hier werd ik vrolijk van. Wat moet ik voornemen? Dat we stoppen en dat ik vrolijk blijf, maar als het niet zo is dat ik dan diep teleurgesteld ben? Of toch dat we niet stoppen en dat ik me rot voel? Ik besluit er neutraal in te gaan, niet goed, niet slecht.
Als ik in bed lig heb ik veel pijn. Is het van het kraken of van de zenuwen en de stress? Een mengeling daarvan? Je kan ernaar graaien, nooit ga je het echt weten. Inslapen wordt lastig, proberen niet te piekeren. Het beste van deze nacht maken.
Op school geniet ik. Normaal mis ik deze lessen. een blokuur wiskunde, het eerste uur heeft mijn klas een so. Ik zit buiten het lokaal met een andere klasgenoot. Inhalen, ze legt wat dingen uit zodat ik door kan. Ik heb het nog steeds koud. Daarnaast ben ik zenuwachtig voor morgen, het mdo bij het revalidatiecentrum. In de pauze heb ik honger, net de koekjes in mijn kluisje gegooid. Ik haal Feline over dat ze met me meeloopt, dat doet ze. Ook zij heeft honger. Ook in de 2e pauze worden mijn koekjes met alle liefde mee opgegeten.
Aan het einde van de schooldag even praten bij de kapstok. Er zijn dingen uitgepraat en er wordt weer vriendelijk gedaan. Ik ben vrolijk. Daarna naar huis. Thuis heb ik een vreetkick, ik heb de hele dag al honger. Daarna zingen. Rond kwart over 4 word ik opgehaald, naar de fysiotherapie in Den Bosch om gekraakt te worden. Uiteindelijk blijkt het vast te zitten vanaf mijn eerste nekwervel tot mijn knie. Het was hoog nodig. De pijn stijgt er helaas wel door.
Ik heb honger onderweg naar huis. We eten pannekoeken. Halverwege is die honger weg, misselijkheid komt hiervoor in de plaats, met dank aan de pijn. Er gaat een paracetamol naar binnen, dit helpt gelukkig een beetje. Ik maak wat huiswerk. Daarna maak ik mijn Wicked-verslag af. Ik voeg er foto's bij en laat hem keuren door Mark en mijn moeder. Enige spelfouten en fouten uit het verhaal worden eruit gehaald. Daarna ga ik douchen, wat dingen op een rijtje zetten.
Morgen het mdo. Een vergadering tussen alle behandelaars. Mijn moeder en ik mogen erbij zijn. Dit is het moment waarop ik krijg te horen of we stoppen met de revalidatie of niet. Ik spreek af dat als we stoppen ik trakteer op taart op school. Stoppen we niet, trakteer ik mezelf op haribo als troost. Ik weet niet wat ik moet verwachten. De hele week heb ik me voorgenomen dat we gingen stoppen, hier werd ik vrolijk van. Wat moet ik voornemen? Dat we stoppen en dat ik vrolijk blijf, maar als het niet zo is dat ik dan diep teleurgesteld ben? Of toch dat we niet stoppen en dat ik me rot voel? Ik besluit er neutraal in te gaan, niet goed, niet slecht.
Als ik in bed lig heb ik veel pijn. Is het van het kraken of van de zenuwen en de stress? Een mengeling daarvan? Je kan ernaar graaien, nooit ga je het echt weten. Inslapen wordt lastig, proberen niet te piekeren. Het beste van deze nacht maken.
Dinsdag 15 januari 2013
De eerste 3 uur vrij. Uitslapen dus. Voor de wekker wakker, kwartier na de wekker uit bed. Sneller dan normaal. Ik las op twitter dat het had gesneeuwd. Het sneeuwt nog steeds. Ik besluit mijn broer te regelen om naar school te rijden. Ik heb tijd over. Ik kijk filmpjes van Wicked, ik adem niet goed door. Zit met mijn mond open. Oja, ademen. Dat moet ook nog! Daarna klaarstaan voor de auto, ik word met het busje gebracht. Net iets hoger dan een personenauto, je kijkt uit over het verkeer. Leuk met al die sneeuw.
4 uurtjes les. Op school heb ik het gevoel dat er iets met iemand aan de hand is, zonder dat ik het echt kan weten. Niet opnieuw.. Uiteindelijk had ik gelijk, gelukkig niks ernstigs. Voor niks zorgen gemaakt.
Ik ben vrolijk op school, veel lachen. Bij economie zit ik op de gang. Mijn klas heeft een toets en deze kan ik nog niet meemaken. Muziek op. Halverwege begint één van de twee oortjes het te begeven, hij ruist. Ik baal, wel hangt het af van hoe ik zit. Ondertussen word ik door enkele docenten gevraagd of ik mee kan helpen bij de open avond. Gister was er al geregeld dat ik mee kon helpen. Vandaag heb ik één taak geaccepteerd, het geluid doen bij de schoolband. Hier blijft het bij, ik kan niet meer dan 2 dingen doen.
Na schooltijd loop ik naar de administratie. Ik heb nog een badge 'Leerling' nodig voor vanavond. Ook zou ik er een voor Larissa meenemen omdat zij in de schoolband zat en vanavond ook aanwezig was. Uiteindelijk krijg ik alle kaartjes met 'Schoolband' erop en eentje voor mezelf met 'Leerling.' Ook krijg ik huiswerkvrij briefjes mee. Ik loop naar het muzieklokaal waar de schoolband repeteert en deel de badges en huiswerkvrij briefjes uit. Ik blijf kijken maar op dat moment krijg ik een whatsappje dat mijn hulp nog ergens bij nodig is. Ik loop het lokaal uit en help met wat dingen mee. Daarna word ik opgehaald door mijn broer.
Thuis kan ik niet meer doen wat ik wil doen. Ik besluit heel mijn planning daarom om te gooien. Ik whatsapp wat mensen en spreek wat dingen uit. Ook zij spreken dingen uit, er worden dingen duidelijk en ik krijg weer meer rust. Daarna zingen. Ook ben ik van plan nog een stukje te schrijven voor mijn Wicked-verslag. Ook dit lukt niet meer.
We eten laat. Na het eten nog snel omkleden en dan in de auto. We staan vast door de sneeuw, ondertussen doe ik mijn badge op. Ongeveer 20 minuten nadat ik er moest zijn kom ik aanlopen. De eerste groep 8 kinderen komen tegelijkertijd met me aan. Ik loop door naar de aula waar de schoolband zit. daar krijg ik in sneltreintempo uitgelegd hoe het mixpaneel werkt. Ik hoef weinig te doen, soms het volume wat aanpassen. Uiteindelijk doe ik de lichten erbij. Ik laat ze wisselen op de maat van de muziek, het ziet er leuk uit.
Larissa en ik lopen wat door de school heen. Uiteindelijk besluiten we de schoolband te gaan promoten, het was de 1e ronde namelijk erg rustig. Meerdere keren gaat Larissa op een stoel staan en roept ze het om. De 2e ronde zit de aula bijna helemaal vol. Even later doen we het opnieuw, voor de laatste keer. De 3e ronde. Bij het allerlaatste lokaal waar het door ons wordt omgeroepen komt er applaus. Omdat de school langzaam leeg begint te lopen begint de schoolband iets eerder dan gepland. Het zit weer vol. Maar halverwege loopt het toch weer leeg, mensen gaan naar huis. Logisch, de open avond is bijna afgelopen.
Als het heel rustig in de school is lopen we naar het geschiedenislokaal. Het is de traditie van Larissa en mij dat we elke open avond de geschiedenisquiz maken. We zijn geslaagd. Daarna blijven we daar even zitten. Ik kom in gesprek met mijn oude leerlingcoordinator uit de 2e, hij vraagt hoe het gaat en of we al weten wat het is. Ik praat hem bij. Geintresseerd, fijn. Daarna lopen we nog even door we gaan aan een tafel zitten waar meer mensen van onze leeftijd zitten. Hapjes op tafel. Uiteindelijk krijg ik een whatsappje dat mijn moeder er is. We lopen naar de uitgang. Het was een mooie avond.
Eenmaal thuis ben ik moe, twee drukke dagen achter elkaar gehad. Wel merk ik dat dat beter gaat vergeleken met vorig jaar. Alleen moe, niet oneindig veel meer pijn. Ik kan nog steeds normaal lopen, vorig jaar strompelde ik ontzettend na de open avond. Ik krijg meerdere berichtjes dat mensen trots op me zijn, het doet me goed.
In bed schrijf ik nog 2 blogberichten, ik loop achter. Kreeg de woorden niet goed op papier. Daarna besluit ik te slapen, de rust hard nodig. Morgen een normale schooldag op een woensdag. De eerste normale woensdag sinds de herfstvakantie. Ik heb er zin in, en niet normaal veel.
4 uurtjes les. Op school heb ik het gevoel dat er iets met iemand aan de hand is, zonder dat ik het echt kan weten. Niet opnieuw.. Uiteindelijk had ik gelijk, gelukkig niks ernstigs. Voor niks zorgen gemaakt.
Ik ben vrolijk op school, veel lachen. Bij economie zit ik op de gang. Mijn klas heeft een toets en deze kan ik nog niet meemaken. Muziek op. Halverwege begint één van de twee oortjes het te begeven, hij ruist. Ik baal, wel hangt het af van hoe ik zit. Ondertussen word ik door enkele docenten gevraagd of ik mee kan helpen bij de open avond. Gister was er al geregeld dat ik mee kon helpen. Vandaag heb ik één taak geaccepteerd, het geluid doen bij de schoolband. Hier blijft het bij, ik kan niet meer dan 2 dingen doen.
Na schooltijd loop ik naar de administratie. Ik heb nog een badge 'Leerling' nodig voor vanavond. Ook zou ik er een voor Larissa meenemen omdat zij in de schoolband zat en vanavond ook aanwezig was. Uiteindelijk krijg ik alle kaartjes met 'Schoolband' erop en eentje voor mezelf met 'Leerling.' Ook krijg ik huiswerkvrij briefjes mee. Ik loop naar het muzieklokaal waar de schoolband repeteert en deel de badges en huiswerkvrij briefjes uit. Ik blijf kijken maar op dat moment krijg ik een whatsappje dat mijn hulp nog ergens bij nodig is. Ik loop het lokaal uit en help met wat dingen mee. Daarna word ik opgehaald door mijn broer.
Thuis kan ik niet meer doen wat ik wil doen. Ik besluit heel mijn planning daarom om te gooien. Ik whatsapp wat mensen en spreek wat dingen uit. Ook zij spreken dingen uit, er worden dingen duidelijk en ik krijg weer meer rust. Daarna zingen. Ook ben ik van plan nog een stukje te schrijven voor mijn Wicked-verslag. Ook dit lukt niet meer.
We eten laat. Na het eten nog snel omkleden en dan in de auto. We staan vast door de sneeuw, ondertussen doe ik mijn badge op. Ongeveer 20 minuten nadat ik er moest zijn kom ik aanlopen. De eerste groep 8 kinderen komen tegelijkertijd met me aan. Ik loop door naar de aula waar de schoolband zit. daar krijg ik in sneltreintempo uitgelegd hoe het mixpaneel werkt. Ik hoef weinig te doen, soms het volume wat aanpassen. Uiteindelijk doe ik de lichten erbij. Ik laat ze wisselen op de maat van de muziek, het ziet er leuk uit.
Larissa en ik lopen wat door de school heen. Uiteindelijk besluiten we de schoolband te gaan promoten, het was de 1e ronde namelijk erg rustig. Meerdere keren gaat Larissa op een stoel staan en roept ze het om. De 2e ronde zit de aula bijna helemaal vol. Even later doen we het opnieuw, voor de laatste keer. De 3e ronde. Bij het allerlaatste lokaal waar het door ons wordt omgeroepen komt er applaus. Omdat de school langzaam leeg begint te lopen begint de schoolband iets eerder dan gepland. Het zit weer vol. Maar halverwege loopt het toch weer leeg, mensen gaan naar huis. Logisch, de open avond is bijna afgelopen.
Als het heel rustig in de school is lopen we naar het geschiedenislokaal. Het is de traditie van Larissa en mij dat we elke open avond de geschiedenisquiz maken. We zijn geslaagd. Daarna blijven we daar even zitten. Ik kom in gesprek met mijn oude leerlingcoordinator uit de 2e, hij vraagt hoe het gaat en of we al weten wat het is. Ik praat hem bij. Geintresseerd, fijn. Daarna lopen we nog even door we gaan aan een tafel zitten waar meer mensen van onze leeftijd zitten. Hapjes op tafel. Uiteindelijk krijg ik een whatsappje dat mijn moeder er is. We lopen naar de uitgang. Het was een mooie avond.
Eenmaal thuis ben ik moe, twee drukke dagen achter elkaar gehad. Wel merk ik dat dat beter gaat vergeleken met vorig jaar. Alleen moe, niet oneindig veel meer pijn. Ik kan nog steeds normaal lopen, vorig jaar strompelde ik ontzettend na de open avond. Ik krijg meerdere berichtjes dat mensen trots op me zijn, het doet me goed.
In bed schrijf ik nog 2 blogberichten, ik loop achter. Kreeg de woorden niet goed op papier. Daarna besluit ik te slapen, de rust hard nodig. Morgen een normale schooldag op een woensdag. De eerste normale woensdag sinds de herfstvakantie. Ik heb er zin in, en niet normaal veel.
Maandag 14 januari 2013
Verslapen, binnen een kwartier alles doen voordat ik in de auto moet zitten. Wonder boven wonder lukt het, onderweg naar het revalidatiecentrum. Mijn moeder heeft de fysiotherapie van woensdag al afgezegd, we willen geen drie keer in één week naar Tilburg rijden, dan zou ik 3 schooldagen missen. Vandaag staat geen fysiotherapie ingepland.
We beginnen met de Ampstest, dit is onderdeel van de ergotherapie. Hier wordt gekeken naar hoe je dingen aanpakt en hoe chaotisch je bent. Voordat ik gehaald word komen de clini clowns langs, gezellig. Geweldig samenspel, terwijl ik toekijk hoe ze een ander kind blijmaken word ik ook vrolijk.
Het loopt weer uit. Bij de test moet ik een cakejes bakken en een fruitsalade maken. Uiteindelijk beginnen we pas om half 12, in plaats van 11 uur. Ik heb een iets slomer tempo dan een gemiddeld persoon, de cakejes zijn af maar we hebben te weinig tijd voor de fruitsalade. Ik vind het niet erg, ik vind het irritant als mensen blijven toekijken hoe je iets doet. We pakken de cakejes in en dan ben ik klaar, een half uurtje pauze voor de volgende therapie. Ik eet een saucijzenbroodje. Daarna weer teruglopen naar de wachtkamer.
Individuele begeleiding, ook wel de psycholoog genoemd. Voor de zoveelste keer wordt er gezegd dat ze gehoord hebben dat ik terug wil naar medifit. Ik geef aan dat ik liever helemaal wil stoppen met de revalidatie, het heeft meer stress en achteruitgang bezorgd dan wat anders. Uiteindelijk ronden we het af voor als we echt stoppen, het mdo, de bespreking met alle behandelaars en ons erbij is donderdag.
Een race naar school. Op school aangekomen heb ik een bijeenkomst met de leerlingenraad. We gaan de school verbouwen en wij mogen bij het onthullen van het bouwplan zijn. Het is gezellig. Er is champagne, aangezien een aantal van ons onder de 16 zijn en de anderen nog les hebben krijgen wij water in een champagneglas. Ik vind het naar wijn smaken. Er worden veel grapjes gemaakt. 'Misschien is het niet goed afgewassen van de vorige keer.' Ondertussen een kort gesprek met de adjunct-directeur van havo, ze regelt dat ik morgen op de open avond mee kan helpen, dit wilde ik graag. Fijn! Mijn laatste lesuur na de bijeenkomst valt uit, ik kan nog niet opgehaald worden. Wachten tot 10 voor 4. Als ik opgehaald word rijden we even langs de C1000 om nog wat boodschappen te doen, de pringles zijn in de aanbieding. Ik haal mijn moeder over.
Mijn moeder en ik hebben een discussie over het stoppen van de revalidatie, de zoveelste keer. Dan komt de zin: 'Anders word je niet beter.' Op dat moment breek ik, ik sprint naar boven. Even rustig worden. Ondertussen praat ik met een vriendin op whatsapp, ik leg uit dat ik het heel vervelend vind dat niemand gelooft dat ik niet beter word. Hierom hield ik het een jaar voor mezelf. Vaak wordt er dan gezegd dat ik de hoop niet moet verliezen. Die heb ik niet verloren, nog steeds hoop ik dat ik ooit nog beter wordt. Maar weten is wat anders. Iedereen wil mij meenemen in de gedachtes dat ik beter word. Dat heb ik heel lang toegelaten tegen beter weten in, ik kan het niet meer. Ik wil het niet meer. Als ik later weer naar beneden ga, leg ik het mijn moeder uit. Ze vindt het heel jammer dat ik zo denk, maar begrijpt het enigszins wel. Opnieuw komt er een golf van rust over me heen.
's Avonds probeer ik mijn Wicked-verslag af te maken. Ik ben snel afgeleid. Door de Wicked-muziek die in mijn oren zit, de tv, twitter en whatsapp. Opeens weet ik niks meer te schrijven over Wicked, het is een wonder. Tot grote opluchting van iedereen om me heen, maar voor mij iets minder omdat ik midden in het verslag zit. Uiteindelijk besluit ik twitter uit te zetten en ga ik door met mijn verslag. Met enige hulp van Mark kom ik er uit. Het verhaal van Wicked is af, het enige wat ik moet doen is mijn mening erbij voegen, dat moet lukken. Maar wel een andere dag.
Daarna tas inpakken en naar bed. Ik vergeet mijn medicijnen. Ik besef het net voordat ik in slaap val, uit bed en slikken. Daarna echt slapen. Morgen een druk dagje, ik heb er zin in.
We beginnen met de Ampstest, dit is onderdeel van de ergotherapie. Hier wordt gekeken naar hoe je dingen aanpakt en hoe chaotisch je bent. Voordat ik gehaald word komen de clini clowns langs, gezellig. Geweldig samenspel, terwijl ik toekijk hoe ze een ander kind blijmaken word ik ook vrolijk.
Het loopt weer uit. Bij de test moet ik een cakejes bakken en een fruitsalade maken. Uiteindelijk beginnen we pas om half 12, in plaats van 11 uur. Ik heb een iets slomer tempo dan een gemiddeld persoon, de cakejes zijn af maar we hebben te weinig tijd voor de fruitsalade. Ik vind het niet erg, ik vind het irritant als mensen blijven toekijken hoe je iets doet. We pakken de cakejes in en dan ben ik klaar, een half uurtje pauze voor de volgende therapie. Ik eet een saucijzenbroodje. Daarna weer teruglopen naar de wachtkamer.
Individuele begeleiding, ook wel de psycholoog genoemd. Voor de zoveelste keer wordt er gezegd dat ze gehoord hebben dat ik terug wil naar medifit. Ik geef aan dat ik liever helemaal wil stoppen met de revalidatie, het heeft meer stress en achteruitgang bezorgd dan wat anders. Uiteindelijk ronden we het af voor als we echt stoppen, het mdo, de bespreking met alle behandelaars en ons erbij is donderdag.
Een race naar school. Op school aangekomen heb ik een bijeenkomst met de leerlingenraad. We gaan de school verbouwen en wij mogen bij het onthullen van het bouwplan zijn. Het is gezellig. Er is champagne, aangezien een aantal van ons onder de 16 zijn en de anderen nog les hebben krijgen wij water in een champagneglas. Ik vind het naar wijn smaken. Er worden veel grapjes gemaakt. 'Misschien is het niet goed afgewassen van de vorige keer.' Ondertussen een kort gesprek met de adjunct-directeur van havo, ze regelt dat ik morgen op de open avond mee kan helpen, dit wilde ik graag. Fijn! Mijn laatste lesuur na de bijeenkomst valt uit, ik kan nog niet opgehaald worden. Wachten tot 10 voor 4. Als ik opgehaald word rijden we even langs de C1000 om nog wat boodschappen te doen, de pringles zijn in de aanbieding. Ik haal mijn moeder over.
Mijn moeder en ik hebben een discussie over het stoppen van de revalidatie, de zoveelste keer. Dan komt de zin: 'Anders word je niet beter.' Op dat moment breek ik, ik sprint naar boven. Even rustig worden. Ondertussen praat ik met een vriendin op whatsapp, ik leg uit dat ik het heel vervelend vind dat niemand gelooft dat ik niet beter word. Hierom hield ik het een jaar voor mezelf. Vaak wordt er dan gezegd dat ik de hoop niet moet verliezen. Die heb ik niet verloren, nog steeds hoop ik dat ik ooit nog beter wordt. Maar weten is wat anders. Iedereen wil mij meenemen in de gedachtes dat ik beter word. Dat heb ik heel lang toegelaten tegen beter weten in, ik kan het niet meer. Ik wil het niet meer. Als ik later weer naar beneden ga, leg ik het mijn moeder uit. Ze vindt het heel jammer dat ik zo denk, maar begrijpt het enigszins wel. Opnieuw komt er een golf van rust over me heen.
's Avonds probeer ik mijn Wicked-verslag af te maken. Ik ben snel afgeleid. Door de Wicked-muziek die in mijn oren zit, de tv, twitter en whatsapp. Opeens weet ik niks meer te schrijven over Wicked, het is een wonder. Tot grote opluchting van iedereen om me heen, maar voor mij iets minder omdat ik midden in het verslag zit. Uiteindelijk besluit ik twitter uit te zetten en ga ik door met mijn verslag. Met enige hulp van Mark kom ik er uit. Het verhaal van Wicked is af, het enige wat ik moet doen is mijn mening erbij voegen, dat moet lukken. Maar wel een andere dag.
Daarna tas inpakken en naar bed. Ik vergeet mijn medicijnen. Ik besef het net voordat ik in slaap val, uit bed en slikken. Daarna echt slapen. Morgen een druk dagje, ik heb er zin in.
Zondag 13 januari 2013
Slapen tot kwart voor 11, toch weer een goede nacht. Niet te veel uitslapen, het is goed. Ik pak mijn schrijfblok in bed erbij en probeer mijn gevoelens op papier te krijgen, het lukt me niet. Mijn gevoelens niet op papier kunnen schrijven, hoe uit ik ze dan? Ik bedenk me dat ik een probleem heb. Toch blijf ik er niet te lang op hangen, niet nodig.
Ik voel me vervangen bij vriendschappen die stuk zijn gelopen, er is al meteen iemand in mijn plaats en daar zit ik mee. Helemaal omdat de ruzies niet eens zijn opgelost. Ook kan ik geen muziek meer luisteren zonder herinneringen aan iets of iemand te hebben, dat is vervelend. Ik krijg mijn gedachtes niet neutraal. Dit lukt me niet en uiteindelijk geef ik het op, ik begin met mijn inhaalwerk. Dat heb ik gister uitgesteld.
Ik ben goed bezig, langzaam aan begint het er naar uit te zien dat 5 havo toch nog haalbaar is, ik ben trots. Ik flik het gewoon opnieuw, vorig jaar haalde ik het ook met 7 maanden 3 uur per dag naar school gaan. Ik race door het inhaalwerk, het meeste snap ik gewoon. Halverwege word ik gestoord. 'Mag ik even iets uitprinten?' Even wordt meer dan 70 minuten. Ik word chagrijnig. Ik had mijn tempo versneld om bij te zijn met mijn planning van dit weekend. Was ik dat eindelijk, loop ik uiteindelijk weer achter. Ik zet het tempo nog harder, aan het einde van de dag hoef ik nog maar 5 vakken in te halen.
Aan het einde van de avond werk ik aan mijn Wicked-verslag voor ckv. Het leek me makkelijk. Toch valt dat tegen. Ik wil te veel vertellen in één keer en weet geen volgorde, ik hang vast. Uiteindelijk heb ik bijna 1000 woorden geschreven en dan stop ik. Ik kijk de aflevering 'Divorce' terug van vorige week en daar achteraan komt meteen een nieuwe.
Ik kijk uit naar aankomende week, ik denk dat het een leuke week gaat worden. Ik eindig de dag zittend op het vensterbankje in de badkamer, mijn nadenkplekje. Ik weet niet wat ik moet voelen. Op dat moment zet ik: 'Het is oorlog in mij' van de musical Ciske de Rat op, zo voelt het een beetje. Oorlog in mij. Nog even opgevrolijkt worden door Marlies met raadsels. Als 0:00 is gepasseerd voel ik me iets beter, een nieuwe dag. Ik ga slapen. 8,5 uur te gaan, hopelijk helemaal doorslapen.
Ik voel me vervangen bij vriendschappen die stuk zijn gelopen, er is al meteen iemand in mijn plaats en daar zit ik mee. Helemaal omdat de ruzies niet eens zijn opgelost. Ook kan ik geen muziek meer luisteren zonder herinneringen aan iets of iemand te hebben, dat is vervelend. Ik krijg mijn gedachtes niet neutraal. Dit lukt me niet en uiteindelijk geef ik het op, ik begin met mijn inhaalwerk. Dat heb ik gister uitgesteld.
Ik ben goed bezig, langzaam aan begint het er naar uit te zien dat 5 havo toch nog haalbaar is, ik ben trots. Ik flik het gewoon opnieuw, vorig jaar haalde ik het ook met 7 maanden 3 uur per dag naar school gaan. Ik race door het inhaalwerk, het meeste snap ik gewoon. Halverwege word ik gestoord. 'Mag ik even iets uitprinten?' Even wordt meer dan 70 minuten. Ik word chagrijnig. Ik had mijn tempo versneld om bij te zijn met mijn planning van dit weekend. Was ik dat eindelijk, loop ik uiteindelijk weer achter. Ik zet het tempo nog harder, aan het einde van de dag hoef ik nog maar 5 vakken in te halen.
Aan het einde van de avond werk ik aan mijn Wicked-verslag voor ckv. Het leek me makkelijk. Toch valt dat tegen. Ik wil te veel vertellen in één keer en weet geen volgorde, ik hang vast. Uiteindelijk heb ik bijna 1000 woorden geschreven en dan stop ik. Ik kijk de aflevering 'Divorce' terug van vorige week en daar achteraan komt meteen een nieuwe.
Ik kijk uit naar aankomende week, ik denk dat het een leuke week gaat worden. Ik eindig de dag zittend op het vensterbankje in de badkamer, mijn nadenkplekje. Ik weet niet wat ik moet voelen. Op dat moment zet ik: 'Het is oorlog in mij' van de musical Ciske de Rat op, zo voelt het een beetje. Oorlog in mij. Nog even opgevrolijkt worden door Marlies met raadsels. Als 0:00 is gepasseerd voel ik me iets beter, een nieuwe dag. Ik ga slapen. 8,5 uur te gaan, hopelijk helemaal doorslapen.
Zaterdag 12 januari 2013
Ondanks dat ik me gisteravond niet goed voelde toch heel goed geslapen. Toch ben ik vroeg wakker. Ik wil mijn bed niet uit, dan moet ik beginnen met inhaalwerk en daar heb ik niet veel zin in. Als ik uit bed ga komt er een Wicked-golf in mijn timeline op twitter, gister was de laatste voorstelling. Ik baal, had de musical graag nog een keer willen zien, maar dat is te duur. Het heeft me veel afleiding gebracht, veel goeds.
Woensdag brak ik. Ik kon niet meer ontkennen dat ik niet meer beter werd, het spookte al maandenlang in mijn hoofd. Het was genoeg. Sindsdien heb ik veel meer rust en meer zin om voor alles te gaan en te genieten van het leven. Aan het begin van de middag bedenk ik me dat vrede met jezelf een van de beste dingen is wat je kan hebben.
Als ik alleen thuis ben bouw ik het huis om. Mijn keyboard staat voor de computer. Tijd om mijn nieuwe liedje op te nemen. Dit lukte de vorige keer niet goed en dit is de eerste keer dat ik weer alleen thuis ben met genoeg tijd. Het lukt. Hier de link voor als je benieuwd bent. De tekst van het liedje klopt niet helemaal met wat ik voel, hopen dat dat nog werkelijkheid wordt.
Nadat ik het huis heb terug verbouwd ga ik even zingen, een lading rust komt over me heen. Het doet me goed, even aan mezelf denken. Mezelf de aandacht geven die ik nodig heb, niet half. Helemaal. Als er mensen thuis komen ga ik even naar de winkel. Mijn voedselvoorraad is op en moet even bijgevuld worden. Bij de jumbo werkt iemand die ik ken, ik blijf even kletsen en daarna ga ik door naar de C1000, het is koud buiten.
Weer thuis kijk ik het slotapplaus van de allerlaatste Wicked van gister. Later de speech. Tranen in mijn ogen, wat heb ik door die musical 2 topdagen gehad, ik had graag gewild dat de musical nog een tijd door zou draaien. Genieten van de reclames op televisie, bij de eerste noten gilde ik al: 'WICKED!' door de hele kamer. Ik kan er uren over praten, ik krijg er geen genoeg van. Wat ga ik dat missen.
Uiteindelijk klik ik door naar de allerlaatste speech van Chantal Janzen, veel humor. Terugdenken aan 29 juli, ik stond naast haar. Iets wat op mijn bucket list stond. Uiteindelijk blijf ik door klikken op de dingen met Chantal erin voor. Genieten. We eten pas om 20:00, laat. Ik heb honger. We banken, Chantal is op tv bij de TVkantine, ik wil niks missen.
's Avonds alleen thuis. Ik zoek liedjes op van Wicked, als ik Willemijn hoor zingen valt mijn mond weer open, hoe kan zo'n stem uit een mond komen? Uiteindelijk begin ik zelf 'Ik lach om zwaartekracht' te zingen, ik krijg medelijden met de buren en stop er maar gauw mee.
Het is na 12 uur. De 13e. 2 jaar en 4 maanden geleden vloog Selina, mijn beste vriendin, weg naar de hemel. Ik had een heftige week, gisteravond een moeilijke avond. Momenten dat ik haar nodig had. Ik zet de film 'Achtste Groepers Huilen Niet' op, daarna komen mijn ouders thuis. Ik besluit hem af te sluiten en toch te gaan slapen, slaap is hard nodig. De film komt later wel, meer rust. Meer vrede creëren, dat is wat ik nodig heb.
Woensdag brak ik. Ik kon niet meer ontkennen dat ik niet meer beter werd, het spookte al maandenlang in mijn hoofd. Het was genoeg. Sindsdien heb ik veel meer rust en meer zin om voor alles te gaan en te genieten van het leven. Aan het begin van de middag bedenk ik me dat vrede met jezelf een van de beste dingen is wat je kan hebben.
Als ik alleen thuis ben bouw ik het huis om. Mijn keyboard staat voor de computer. Tijd om mijn nieuwe liedje op te nemen. Dit lukte de vorige keer niet goed en dit is de eerste keer dat ik weer alleen thuis ben met genoeg tijd. Het lukt. Hier de link voor als je benieuwd bent. De tekst van het liedje klopt niet helemaal met wat ik voel, hopen dat dat nog werkelijkheid wordt.
Nadat ik het huis heb terug verbouwd ga ik even zingen, een lading rust komt over me heen. Het doet me goed, even aan mezelf denken. Mezelf de aandacht geven die ik nodig heb, niet half. Helemaal. Als er mensen thuis komen ga ik even naar de winkel. Mijn voedselvoorraad is op en moet even bijgevuld worden. Bij de jumbo werkt iemand die ik ken, ik blijf even kletsen en daarna ga ik door naar de C1000, het is koud buiten.
Weer thuis kijk ik het slotapplaus van de allerlaatste Wicked van gister. Later de speech. Tranen in mijn ogen, wat heb ik door die musical 2 topdagen gehad, ik had graag gewild dat de musical nog een tijd door zou draaien. Genieten van de reclames op televisie, bij de eerste noten gilde ik al: 'WICKED!' door de hele kamer. Ik kan er uren over praten, ik krijg er geen genoeg van. Wat ga ik dat missen.
Uiteindelijk klik ik door naar de allerlaatste speech van Chantal Janzen, veel humor. Terugdenken aan 29 juli, ik stond naast haar. Iets wat op mijn bucket list stond. Uiteindelijk blijf ik door klikken op de dingen met Chantal erin voor. Genieten. We eten pas om 20:00, laat. Ik heb honger. We banken, Chantal is op tv bij de TVkantine, ik wil niks missen.
's Avonds alleen thuis. Ik zoek liedjes op van Wicked, als ik Willemijn hoor zingen valt mijn mond weer open, hoe kan zo'n stem uit een mond komen? Uiteindelijk begin ik zelf 'Ik lach om zwaartekracht' te zingen, ik krijg medelijden met de buren en stop er maar gauw mee.
Het is na 12 uur. De 13e. 2 jaar en 4 maanden geleden vloog Selina, mijn beste vriendin, weg naar de hemel. Ik had een heftige week, gisteravond een moeilijke avond. Momenten dat ik haar nodig had. Ik zet de film 'Achtste Groepers Huilen Niet' op, daarna komen mijn ouders thuis. Ik besluit hem af te sluiten en toch te gaan slapen, slaap is hard nodig. De film komt later wel, meer rust. Meer vrede creëren, dat is wat ik nodig heb.
dinsdag 15 januari 2013
Vrijdag 11 januari 2013
Het heeft gevroren. Ook mijn fiets doet mij, hij maakt een raar geluid en trapt zwaar, ik vind het nog een wonder dat ik op school ben gekomen. Les van het 3e t/m het 8e uur. Een lange vrijdag. Halverwege de dag loop ik opnieuw naar mijn leerlingcoordinator, ik regel dat ik geen ckv-lessen meer hoef te volgen zodat ik in deze uren in kan halen. Het 6e uur zit ik daarom ook hard te werken in de mediatheek.
Ik ben de gehele dag overgevoelig voor alles, elke stemming van iemand anders neem ik over. Erg vervelend. Thuis begin ik met het huiswerk voor maandag. Als dat af is rust. Er komt ruzie. Ik word boos omdat alles uit mijn handen wordt gehaald omdat ik toevallig wat meer pijn heb, terwijl ik duidelijk aangeef dat ze niks voor me moeten doen zolang ik het niet aangeef. Anders voel ik me afhankelijk, laat mij maar tobben.
Ik sprint naar boven en op dat moment komt alles eruit. Ik ga op de vensterbank in de badkamer zitten. Ik praat tegen de lucht, te bewolkt om de sterren te zien. Dikke tranen, het gaat niet meer. Even later op bed, met een zakdoek en de kikabeer in mijn handen. Als ik uiteindelijk rustig ben ga ik naar beneden en kijk ik moordvrouw. Daarna naar bed. Zowel geestelijk als lichamelijk helemaal op.
Donderdag 10 januari 2013
Ik heb het koud, heel koud. Ook voel ik me niet 100%, een paracetamolletje in de ochtend. Les van het 2e t/m het 8e. Bij maatschappijwetenschappen maken we een krant, we hebben een hoop lol. Ook zoek ik mijn leerlingcoordinator op om wat dingetjes te vragen, hij is moeilijk te vinden. Na schooltijd nog even een gesprek met een docent. Even wordt lang, pas rond half 5 fiets ik dan naar huis, een lange dag.
Thuis even rusten en eten. Daarna aan de slag. Het huiswerk voor Nederlands en maatschappijleer maken. Ook begin ik aan het inhalen van maatschappijleer. Ik dacht dat het weinig was, maar uiteindelijk blijkt het toch meer dan één hoofdstuk te zijn.
's Avonds val ik op mijn boeken in slaap, tijd om mijn bed in te kruipen, daar weer klaarwakker. Ik kijk terug op de dag en voel me opgelucht. Het nieuws van gister vertellen gaf me rust, heel veel rust. Een stukje vrede. Naast hele lieve reacties kreeg ik helaas ook veel 'dat is niet waar'-reacties. Dit was in principe ook de reden dat ik het voor me hield, toch maakt het me niet meer uit. Het is beter zo, en zolang ik dat zelf vind is het goed.
donderdag 10 januari 2013
Woensdag 9 januari 2013
Uitslapen, 5 minuten voor de wekker wakker. Een goede nacht, bijna 10 uur. Als ik een tijdje wakker ben schrijf ik het blogbericht van maandag. Daarna in tempo alles doen. Ook nog wat huiswerk in de ochtend.
Daarna richting de revalidatie. Hetzelfde als altijd. Ik ben moe en heb steken in mijn zij bovenop de steken in mijn zij. Onderweg naar huis ben ik stil, gedachtes malen maar door mijn hoofd.
Als ik thuis ben trek ik mijn schoenen uit. Opeens komt alles eruit. Tranen, heel veel tranen. Ik ga op de bank liggen. Er lijkt geen einde aan te komen. Toch besluit ik me klaar te maken voor school, afleiding. Ook op de fiets nog steeds in tranen. Halverwege word ik rustiger, de tranen stoppen. Mooizo.
Op school wel gedeeltelijk afwezig. Toch maak ik in dat ene uur wat huiswerk. Na schooltijd nog even praten en daarna naar huis. Nog steeds overstuur. Op de terugweg komen opnieuw tranen. Ondertussen zie ik een motor onderuit gaan. Het beeld blijft in mijn kop hangen, hij krijgt al hulp en ik fiets daarom door. Als ik thuis ben, gaat de bom pas echt af. Opnieuw heel veel tranen. Dan besluit ik dat het afgelopen is, sommige dingen moet je niet eeuwig voor je houden, helemaal niet als je er zo mee zit. Ik vertel het tegen iemand op whatsapp, het lucht op. Later tegen meerdere. Uiteindelijk besluit ik er een blogbericht over te schrijven, deze heet 'Nieuws.'
Ik krijg een hoop lieve reacties, het doet me goed. Daarna zet ik de akkoorden onder mijn liedje. Het opnemen lukt niet goed, stem is trillerig.
's Avonds nog even douchen. Ik voel me een heel stuk beter. Er is rust. De gedachte zit me niet meer dwars en de tranen zijn eruit, het is goed zo. Beter als dat ik hoopte.
woensdag 9 januari 2013
Nieuws
Sinds ik bij de revalidatie zit heb ik het heel erg moeilijk. Ik worstel met een hoop dingen. Iets wat me het allerergste dwarszat durfde, of wilde, ik niet uitspreken. Dit heeft voor het nodige aantal problemen gezorgd. Hierbij ook een sorry voor iedereen die het gemerkt heeft en/of er last van heeft gehad.
Toen ik wakker werd op 1 januari 2012 had ik pijn. De eerste gedachte die op dat moment door mijn hoofd flitste was: 'Je wordt niet beter.' Ik heb vaker van zulke 'flitsgedachtes' gehad met dingen die ik helemaal niet kon weten, maar ze werden altijd werkelijkheid. Tijdens alle onderzoeken heb ik daarom in grote angst gezeten. Stel dat het dodelijk is? Uiteindelijk was dat allemaal uitgesloten en was de angst verdwenen. Maar de gedachte bleef. Ik heb het altijd naar mezelf en iedereen ontkent dat ik niet beter werd, omdat het niet vastgesteld was door een arts. 100% zeker is het dus niet, maar zoals ik al zei: Zulke gedachtes heb ik vaker gehad, en ze werden allemaal werkelijkheid.
Toen ik bij de revalidatie kwam, kwam alles weer in het teken van ziek zijn en beter worden. Je wordt op 2 manieren behandeld: 1, om beter te worden. 2, om om te leren gaan met de pijn als je niet beter wordt. Ik heb alleen maar het 2e ervaren, het 1e kwam niet aan te pas. De gedachte: 'Je wordt niet beter' kwam weer steeds vaker in mijn hoofd en dat maakte het geestelijk extra zwaar, en dat was het zonder ook al.
Naast dat durfde ik het ook met niemand te delen. Ik hield alles in mezelf. Omdat ik er zo mee zat was ik vaak chagrijnig, verdrietig en had ik een kort lontje. Dit veroorzaakte ontzettend veel ruzies met vrienden en vriendinnen. Ik heb nogal wat vriendschappen verpest omdat ik zei dat ik het zou veranderen. Maar hoe hard ik het ook probeerde, het lukte niet.
Vorige week kwamen we weer bij 1 januari, dit keer 2013. 2 dagen later, donderdag 3 januari, kwamen alle emoties van die dag eruit. Deze bleven terugkomen. Vervolgens kwamen er weer meer ruzies en ga zo maar door. Vandaag werd het me uiteindelijk allemaal te veel. Ik heb het te lang voor me gehouden waardoor ik het mezelf moeilijk heb gemaakt. Uiteindelijk heb ik mijn hart gelucht en er viel een hele, hele grote last van mijn schouders.
Er zijn heel veel tranen gevallen. En nu ik dit schrijf ga ik weer opnieuw. Al meer dan een jaar weet ik het eigenlijk al en toch bleef ik het ontkennen en hoop houden. En ondanks dat het niet medisch vastgesteld is, weet ik eigenlijk het antwoord al. Zelf vind ik dat heel erg heftig. Ontkennen ga ik het niet meer, ik ga het proberen te accepteren. Wel blijf ik hoop houden, eigenlijk tegen beter weten in.
Ik word niet meer beter, nu nog wachten totdat het medisch vastgesteld is. Maar misschien, gebeurt dat wel nooit.
Toen ik wakker werd op 1 januari 2012 had ik pijn. De eerste gedachte die op dat moment door mijn hoofd flitste was: 'Je wordt niet beter.' Ik heb vaker van zulke 'flitsgedachtes' gehad met dingen die ik helemaal niet kon weten, maar ze werden altijd werkelijkheid. Tijdens alle onderzoeken heb ik daarom in grote angst gezeten. Stel dat het dodelijk is? Uiteindelijk was dat allemaal uitgesloten en was de angst verdwenen. Maar de gedachte bleef. Ik heb het altijd naar mezelf en iedereen ontkent dat ik niet beter werd, omdat het niet vastgesteld was door een arts. 100% zeker is het dus niet, maar zoals ik al zei: Zulke gedachtes heb ik vaker gehad, en ze werden allemaal werkelijkheid.
Toen ik bij de revalidatie kwam, kwam alles weer in het teken van ziek zijn en beter worden. Je wordt op 2 manieren behandeld: 1, om beter te worden. 2, om om te leren gaan met de pijn als je niet beter wordt. Ik heb alleen maar het 2e ervaren, het 1e kwam niet aan te pas. De gedachte: 'Je wordt niet beter' kwam weer steeds vaker in mijn hoofd en dat maakte het geestelijk extra zwaar, en dat was het zonder ook al.
Naast dat durfde ik het ook met niemand te delen. Ik hield alles in mezelf. Omdat ik er zo mee zat was ik vaak chagrijnig, verdrietig en had ik een kort lontje. Dit veroorzaakte ontzettend veel ruzies met vrienden en vriendinnen. Ik heb nogal wat vriendschappen verpest omdat ik zei dat ik het zou veranderen. Maar hoe hard ik het ook probeerde, het lukte niet.
Vorige week kwamen we weer bij 1 januari, dit keer 2013. 2 dagen later, donderdag 3 januari, kwamen alle emoties van die dag eruit. Deze bleven terugkomen. Vervolgens kwamen er weer meer ruzies en ga zo maar door. Vandaag werd het me uiteindelijk allemaal te veel. Ik heb het te lang voor me gehouden waardoor ik het mezelf moeilijk heb gemaakt. Uiteindelijk heb ik mijn hart gelucht en er viel een hele, hele grote last van mijn schouders.
Er zijn heel veel tranen gevallen. En nu ik dit schrijf ga ik weer opnieuw. Al meer dan een jaar weet ik het eigenlijk al en toch bleef ik het ontkennen en hoop houden. En ondanks dat het niet medisch vastgesteld is, weet ik eigenlijk het antwoord al. Zelf vind ik dat heel erg heftig. Ontkennen ga ik het niet meer, ik ga het proberen te accepteren. Wel blijf ik hoop houden, eigenlijk tegen beter weten in.
Ik word niet meer beter, nu nog wachten totdat het medisch vastgesteld is. Maar misschien, gebeurt dat wel nooit.
Dinsdag 8 januari 2013
Uitslapen, eerste 3 uur vrij. Toch een slechte nacht gehad, het piekeren won. Daarna naar school. Ik kom in een pauze aan. Meteen kom ik een docent tegen, hij vraagt hoe het gaat. Kort leg ik uit dat het heel erg wisselt. Daarna 2 uur les. Ik ben doodop, weinig energie om op te letten. Opnieuw een pauze. Als ik bij mijn kluisje zit komt er iemand langs lopen, we raken aan de praat en lopen samen naar een tafel. Uiteindelijk blijkt dat ik afgeleid was door het praten en wat boeken ben vergeten. Niet ideaal. Opnieuw naar mijn kluisje, dit keer alle boeken meegenomen. Daarna weer 2 lessen en dan ben ik uit.
Als ik naar huis fiets rijd ik langs medifit. Ik loop naar binnen en vraag na of mijn oude fysiotherapeut er is, deze is er. Ik wacht. Na ongeveer 20 minuten komt ze haar kamer uit, ze heeft eventjes tijd. Ik praat haar kort bij dat ik graag weer terug wil naar medifit voor fysiotherapie. Ook vertel ik dat ik liever helemaal weg wil bij het revalidatiecentrum, hier gaan we over spreken op donderdag 17 januari. Ik vraag wat dingetjes na en dan ga ik echt naar huis. Het was fijn mijn oude fysiotherapeut weer even gesproken te hebben.
Als ik thuis kom begin ik met schrijven van een liedje. Als iedereen thuis komt heb ik één couplet en het refrein. Ik ga verder met mijn ckv-verslag waar ik gister aan begonnen was, ik krijg hem af. Na het eten kijk ik 'Goede Tijden, Slechte Tijden.' Daarna ga ik naar boven en schrijf ik het liedje af. Ook zing ik hem acapella in, zodat ik de melodie morgen nog weet. Dan zet ik er akkoorden onder.
Aan het einde van de avond nog wat whatsapp- en skypegesprekken. Een daarvan is met Ess, haar heb ik al lang niet meer gesproken. Het voelt goed. In bed word ik opgevrolijkt met raadsels van Marlies, sommige veroorzaken lachbuien. Even alles vergeten. Hopelijk voldoende afgeleid en opgevrolijkt om in slaap te komen.
Als ik naar huis fiets rijd ik langs medifit. Ik loop naar binnen en vraag na of mijn oude fysiotherapeut er is, deze is er. Ik wacht. Na ongeveer 20 minuten komt ze haar kamer uit, ze heeft eventjes tijd. Ik praat haar kort bij dat ik graag weer terug wil naar medifit voor fysiotherapie. Ook vertel ik dat ik liever helemaal weg wil bij het revalidatiecentrum, hier gaan we over spreken op donderdag 17 januari. Ik vraag wat dingetjes na en dan ga ik echt naar huis. Het was fijn mijn oude fysiotherapeut weer even gesproken te hebben.
Als ik thuis kom begin ik met schrijven van een liedje. Als iedereen thuis komt heb ik één couplet en het refrein. Ik ga verder met mijn ckv-verslag waar ik gister aan begonnen was, ik krijg hem af. Na het eten kijk ik 'Goede Tijden, Slechte Tijden.' Daarna ga ik naar boven en schrijf ik het liedje af. Ook zing ik hem acapella in, zodat ik de melodie morgen nog weet. Dan zet ik er akkoorden onder.
Aan het einde van de avond nog wat whatsapp- en skypegesprekken. Een daarvan is met Ess, haar heb ik al lang niet meer gesproken. Het voelt goed. In bed word ik opgevrolijkt met raadsels van Marlies, sommige veroorzaken lachbuien. Even alles vergeten. Hopelijk voldoende afgeleid en opgevrolijkt om in slaap te komen.
Maandag 7 januari 2013
's Ochtends voel ik me uitgeslapen. We gaan naar de revalidatie, eerst tanken. Anders halen we Tilburg niet. Om 9:45 een afspraak met de fysiotherapeut. Als ik klaar ben omkleden. In de kleedkamer zit een meisje met een rolstoel. We praten wat en dan moeten we beide door. Om 10:30 heb ik een afspraak met de ergotherapeut. Bij de ergo kijken we naar mijn doelen die ik in het begin van het gehele traject heb ingevuld. Ik moest ze toen een punt geven hoe tevreden ik daarover was. Nu opnieuw. 1 gaat omlaag, 1 omhoog en 1 blijft gelijk. Weinig verandering.
Thuis wat eten en daarna op de fiets naar school. Ik kom net voor de pauze aan. De bedoeling is dat ik na de pauze een gesprek heb met mijn leerlingcoordinator, zorgcoordinator en moeder. Zo'n 5 minuten voor de zoemer komt de zorgcoordinator naar me toe, het gesprek gaat niet door. Enigzins boos. In totaal 15 minuten voor het gesprek. Ik ben blij dat ik een blokuur heb, heb ik toch nog mijn boeken bij voor de les.
Aan het einde van de lesdag, 15:50, naar huis. Thuis even rusten. Daarna ga ik verder met het inhaalwerk van Nederlands. Na het eten maak ik het af. Ook maak ik het huiswerk voor morgen van Nederlands, ik loop helemaal bij. De rest van de avond maak ik een ckv-verslag, een deel ervan tenminste. Daarna pak ik mijn tas in en ga ik naar bed.
In bed schrijf ik een lang berichtje voor iemand, weer ruzie. Het berichtje komt uiteindelijk neer op een klein boekwerk. Maar ik ben blij dat ik het verstuurd heb, enige rust in mijn hoofd. Wetend dat ik geen reactie terugkrijg hoop ik daar toch op. Toch besluit ik te slapen. Ik ben doodop, dat blogbericht schrijf ik morgen wel.
zondag 6 januari 2013
Zondag 6 januari 2013
Om 12 uur wakker, veel wakker geweest vannacht. Ik begin met mijn blogbericht van gister schrijven. Daarna uit bed en ontbijten. Na mijn ontbijt even tv kijken. Om kwart over 2 begin ik aan mijn Nederlands inhaalwerk. Ik ben heel erg snel afgeleid, over de hele dag maak ik anderhalf hoofdstuk, nog een half hoofdstuk te gaan.
's Avonds wat tv kijken. Opeens komt er een discussie over de revalidatie. Ik ben al langere tijd niet blij hoe het gaat en wil het het liefst stopzetten. 4 havo halen. Tijdens de discussie knapt het draadje waar ik al weken op liep. Tranen, heel veel tranen. Het gaat niet meer zo. Ik heb er geen zin meer in.
Daarna besluit ik te douchen. De rottigheid van me afspoelen. Ik douche in totaal anderhalf uur. Ook hier opeens plotselinge huilbuien. Alles komt eruit. Ik ben emotioneel gebroken, alles is heftig. Door de stress bezwijk ik, levert ook nog eens veel ruzie op. Vrienden die me zo graag willen begrijpen, maar het niet kunnen. Ik kan het ze proberen uitleggen, meer niet. Ik maak het ze lastig, ik maak het mezelf lastig. Ook dit moet veranderen. Na het huilen voel ik me al een stuk beter. Toch valt er nu een extra gevoel van missen op me. Vrienden die ik weinig zie omdat ze ver weg wonen, maar ze kunnen me meestal wel opvrolijken, ik kan met ze lachen.
Met dat gevoel ga ik naar bed. Morgen om 8:50 in de auto richting Tilburg, thuis weer op de fiets naar school. Daar een gesprek met mijn leerlingcoordinator en zorgcoordinator en dan nog twee lesuren. Had graag nog een weekje extra vakantie gehad, maar helaas. Voor nu hopen op een goede nacht, en dat alles goed komt. Vooral het laatste.
Zaterdag 5 januari 2013
Om half 12 wakker, om half 1 zit ik aan mijn ontbijt. Daarna begin ik aan huiswerk. Tussendoor ga ik even naar de winkel voor nieuwe schriften. Ook eet ik tussendoor. In totaal maak ik vandaag 10 hoofdstukken economie. Ik ben moe, maar loop bij 1 vak nu bij. Om 23:15 kan ik mijn boeken eindelijk dichtslaan. Overigens heb ik wel de hele dag gewhatsappt, soms reageerde ik wat later.
's Avonds ook whatsappgesprekken. Opeens in tranen. Het zit al een paar dagen vast en komt eruit door een bepaald onderwerp. Ik ben opgelucht, voel me een stuk beter. Uiteindelijk ga ik pas laat slapen, morgen nog zo'n huiswerkdag. Ik ben benieuwd wat ik er van maak.
zaterdag 5 januari 2013
Vrijdag 4 januari 2013
's ochtends rond 10 uur duf. Medicijnen slikken en daarna doorslapen. Rond 12 uur weer wakker en rond 1 uur ben ik beneden aan het ontbijt, ondertussen kijk ik de musical 'de kleine zeemeermin,' deze is op tv Halverwege besluit ik hem verder op te nemen. Ik ga douchen.
Een lange douche. Ik heb veel pijn en hou het lastig vol. Als ik beneden kom ben ik dood op. Lichamelijk ben ik opgebroken, geestelijk ben ik druk. Een slechte combinatie. Ik probeer wat huiswerk te maken. Na 10 minuten ben ik alweer zo afgeleid door de pijn dat het niks uithaalt. Ik baal.
Ook moet ik nog naar de apotheek. Ik fiets er naartoe. 9 wachtende voor me. Ik ga terug naar huis. Weer thuis ben ik op. Naar de apotheek was niet het beste plan, dat kon mijn lichaam duidelijk niet aan. De pijn wordt heviger en heviger. Het wil maar niet stoppen.
's Avonds ben ik alleen thuis. Een deel van de avond zing ik, het andere deel kijk ik tv. 'The Voice Kids' en 'Moordvrouw' zijn het progamma van deze avond. Ondertussen wat whatsappen. Ik zit niet zo lekker in mijn vel, groot en deels door de pijn. Waarom is het opeens zoveel erger? Joost mag het weten!
Na 'Moordvrouw' naar boven, dit keer richting mijn eigen bed. Deze ligt toch lekkerder. De hoop op morgen gericht, een betere dag als vandaag. We zullen zien of de hoop werkelijkheid wordt.
vrijdag 4 januari 2013
Donderdag 3 januari 2013
Geen topnacht. Ik hoorde knaaggeluiden en uiteindelijk verhuisde ik naar een ander bed. 's Ochtends wat moeite met wakker,worden, weinig zin om uit bed te gaan en naar de revalidatie te gaan. Uiteindelijk doe ik het toch maar.
Ik ontbijt veel voor mijn doen, daardoor ben ik wat misselijk. Om 10:45 hebben we een gesprek met mijn psycholoog en de maatschappelijk werkster. Er worden wat dingen uitgepraat. Daarna weer naar huis, onderweg halen we wat kibbeling, deze eten we thuis op.
Tv op. Ondertussen whatsappen. Merel vraagt of ze langs kan komen, uiteindelijk spreken we toch bij haar af omdat ik niet zo'n zin heb om mijn kamer binnen te gaan. Van ongeveer 14:00 tot 17:00 ben ik daar. Ondertussen ruimt mijn moeder mijn kamer een beetje op. Het is ontzettend gezellig. Wel ben ik super moe en hangerig, ook veel pijn. Ik baal.
's Avonds zijn mijn ouders weg. Ik kijk 'Wie is de mol?' en daarna ga ik een deel van de avond zingen. Ook komt mijn keyboard weer even aan te pas. Ook nog whatsappen ertussen door. Om half 12 naar boven, uiteindelijk lig ik om half 1 in mijn bed. Niet in mijn eigen bed. Ondanks dat er geen beest is gevonden voel ik daar nog even niks voor. Ik ben moe. Telefoon weg en slapen, morgen weer een dag.
donderdag 3 januari 2013
Woensdag 2 januari 2013
De wekker om 10:30. Toch om 10:00 wakker, ik kom niet meer in slaap. Ontbijten. Om 11:45 zit ik in de auto naar 's-Hertogenbosch. Mijn moeder vraagt over de meeting. Ik spreek er kort over en dan zijn we al op het station. Ik stap uit.
Om 12:23 vertrekt mijn trein, toch ben ik er om 12:00. Maar goed ook, mijn ov-chipkaart heeft weer kuren als ik hem op moet laden. Nergens wordt hij gelezen, naar de servicebalie. Dit is al de zoveelste keer. Daar wordt hij in een keer gelezen, er staat nog genoeg geld op. Ook het inchecken lukt daarna opeens weer, raar ding. In de trein richting Utrecht ga ik rekenen. Net één euro te weinig, in Utrecht dan nog maar op waarderen.
In Utrecht aangekomen lukt het opwaarderen daar wel. Mooizo. Daarna naar het busstation. Wachten op de bus. Als die aankomt toch nog even voor de zekerheid vragen of deze naar de Hoogstraat gaat, dat klopt. Gelukkig maar.
Rond half 2 ben ik dan eindelijk op mijn eindbestemming: Kirsten! Zij heeft ongeveer dezelfde klachten als ik. Het is daarom fijn haar om me heen te hebben, ze begrijpt me. Ze zit intern. Eerst gaan we even naar haar kamer, daarna even langs de huiskamer en dan richting sport, een therapie. Het is bekend dat ik meega. We gaan badmintonnen. Daarna weer naar de huiskamer. We drinken en praten wat. Daarna gaan we naar ergotherapie. We puzzelen wat. Veel plezier, want blijkbaar ben ik toch iets minder goed in puzzelen als ik dacht.
Daarna opnieuw de huiskamer. We zitten met nog wat anderen leeftijdsgenoten.
'Dus jij bent het meisje van het blog?'
'ehh, ja!'
'Sorry ik heb het aan tafel verteld.'
'Geeft niet hoor!'
We besluiten naar buiten te gaan. Voordat we onze jassen aan hebben gaan we toch nog even tafeltennissen. Een niet zo groot succes. Daarna toch echt naar buiten. We lopen even naar de bushalte om te kijken hoe laat de bus gaat. Om de 10 minuten. Opnieuw weer naar boven, weer tafeltennissen. We hebben het leuk samen. Daarna weer eventjes in de woonkamer. We eindigen op haar bed. Half liggend, telefoon aan de oplader en nog even kletsen. Rond 5 uur lopen we weer naar beneden en nemen we afscheid van elkaar, het was gezellig.
Daarna begint mijn reis terug. Eerst de bus. Daarna eten bij de Macdonalds. Teruglopen naar het station. Er is vertraging, veel vertraging. Om 18:20, is de trein van 18:08 er nog niet en gaat er ook voorlopig niet komen. Er wordt omgeroepen 'De extra trein naar 's-Hertogenbosch komt over enkele ogenblikken aan.' Meteen ren ik naar een incheckpaal. Hij doet het niet, ik probeer het bij meerdere, weer niet. Niet opnieuw... Ik ga naar de servicebalie, ook hier wordt hij niet meer gelezen. Ik krijg een formulier mee om hem op te sturen. Daarna bel ik mijn moeder, ik besluit een papierenkaartje te kopen. Als ik naar het perron ren voor de extra trein zie ik hem net wegrijden. Ik baal.
Ik haal starbucks. Daarna zie ik dat de trein van 18:08 elk moment aan komt, het is ondertussen al 18:40. Als ik in die trein zit, wachten. Er wordt omgeroepen dat het nog even gaat duren, ze hebben een melding over een ongeluk en daar moeten we even op wachten. Even later wordt er omgeroepen dat we mogen rijden, maar we nog geen machinist hebben. Deze is onderweg. Nog later krijgen we te horen dat de machinist er is, maar er nog een ongeluk is gebeurd en we daarop moeten wachten. Rond 19:10 krijgen we uiteindelijk te horen dat deze trein niet meer gaat rijden, met dank aan een aanrijding van een persoon in Boxtel.
Als iedereen de trein uitstapt is er opeens geen trein meer te vinden naar 's-Hertogenbosch, ook de sprinters zijn van het bord af. Op dat moment wordt er omgeroepen: 'De stoptrein naar Tilburg via 's-Hertogenbosch vertrekt over enkele minuten. Opeens zie je Utrecht centraal overeind staan en rennen naar het perron. Ook ik. Maar mijn benen zijn moe, alles doet me veel pijn. Als we bij de trein aankomen is er maar een deur open, er mogen nog maar enkele mensen in de trein. Er wordt verzocht aan de conducteur om ook de andere deuren open te maken, na 5 minuten wordt dit gedaan. Weer rennen. Uiteindelijk heb ik een plekje in een gangpad. Hutjemutje op elkaar, benauwd. Niet ideaal.
Met elke halte krijg je meer adem. Bij Geldermalsen stoppen we even. Een intercity met vertraging moet ons inhalen. De halve trein roept opeens: 'HEY, DAT IS ONZE TREIN!' als grap. Na zo'n 5-10 minuten stil staan rijden we weer. Bij het volgende perron besluit ik te gaan zitten in het gangpad, mijn voeten trekken het niet meer. Uiteindelijk.is het nog 5 minuten voordat we in 's-Hertogenbosch zijn. Ik whatsapp mijn moeder, deze komt me halen. Uiteindelijk ben ik om 20:30 pas thuis. 2,5 uur gedaan over van Utrecht naar 's-Hertogenbosch komen, iets wat normaal in een half uur kan.
's Avonds nagenieten. Ik heb veel aan deze dag gehad, ik ben blij dat ik het gedaan heb. Het was erg gezellig. Een dag met een lotgenootje, begrepen worden. Ik heb genoten.
Morgen weer een gesprek bij de revalidatie, om 10 uur in de auto. Ik heb weinig zin, vroeg op. En dat in mijn vakantie. Ik wil slapen na zo'n dag. Veel pijn en ook de migraine speelt weer op. Hopen dat ik morgen wakker kan worden en het iets beter is. Maar wauw, wat een dag! Het was het zeker waard.
Om 12:23 vertrekt mijn trein, toch ben ik er om 12:00. Maar goed ook, mijn ov-chipkaart heeft weer kuren als ik hem op moet laden. Nergens wordt hij gelezen, naar de servicebalie. Dit is al de zoveelste keer. Daar wordt hij in een keer gelezen, er staat nog genoeg geld op. Ook het inchecken lukt daarna opeens weer, raar ding. In de trein richting Utrecht ga ik rekenen. Net één euro te weinig, in Utrecht dan nog maar op waarderen.
In Utrecht aangekomen lukt het opwaarderen daar wel. Mooizo. Daarna naar het busstation. Wachten op de bus. Als die aankomt toch nog even voor de zekerheid vragen of deze naar de Hoogstraat gaat, dat klopt. Gelukkig maar.
Rond half 2 ben ik dan eindelijk op mijn eindbestemming: Kirsten! Zij heeft ongeveer dezelfde klachten als ik. Het is daarom fijn haar om me heen te hebben, ze begrijpt me. Ze zit intern. Eerst gaan we even naar haar kamer, daarna even langs de huiskamer en dan richting sport, een therapie. Het is bekend dat ik meega. We gaan badmintonnen. Daarna weer naar de huiskamer. We drinken en praten wat. Daarna gaan we naar ergotherapie. We puzzelen wat. Veel plezier, want blijkbaar ben ik toch iets minder goed in puzzelen als ik dacht.
Daarna opnieuw de huiskamer. We zitten met nog wat anderen leeftijdsgenoten.
'Dus jij bent het meisje van het blog?'
'ehh, ja!'
'Sorry ik heb het aan tafel verteld.'
'Geeft niet hoor!'
We besluiten naar buiten te gaan. Voordat we onze jassen aan hebben gaan we toch nog even tafeltennissen. Een niet zo groot succes. Daarna toch echt naar buiten. We lopen even naar de bushalte om te kijken hoe laat de bus gaat. Om de 10 minuten. Opnieuw weer naar boven, weer tafeltennissen. We hebben het leuk samen. Daarna weer eventjes in de woonkamer. We eindigen op haar bed. Half liggend, telefoon aan de oplader en nog even kletsen. Rond 5 uur lopen we weer naar beneden en nemen we afscheid van elkaar, het was gezellig.
Daarna begint mijn reis terug. Eerst de bus. Daarna eten bij de Macdonalds. Teruglopen naar het station. Er is vertraging, veel vertraging. Om 18:20, is de trein van 18:08 er nog niet en gaat er ook voorlopig niet komen. Er wordt omgeroepen 'De extra trein naar 's-Hertogenbosch komt over enkele ogenblikken aan.' Meteen ren ik naar een incheckpaal. Hij doet het niet, ik probeer het bij meerdere, weer niet. Niet opnieuw... Ik ga naar de servicebalie, ook hier wordt hij niet meer gelezen. Ik krijg een formulier mee om hem op te sturen. Daarna bel ik mijn moeder, ik besluit een papierenkaartje te kopen. Als ik naar het perron ren voor de extra trein zie ik hem net wegrijden. Ik baal.
Ik haal starbucks. Daarna zie ik dat de trein van 18:08 elk moment aan komt, het is ondertussen al 18:40. Als ik in die trein zit, wachten. Er wordt omgeroepen dat het nog even gaat duren, ze hebben een melding over een ongeluk en daar moeten we even op wachten. Even later wordt er omgeroepen dat we mogen rijden, maar we nog geen machinist hebben. Deze is onderweg. Nog later krijgen we te horen dat de machinist er is, maar er nog een ongeluk is gebeurd en we daarop moeten wachten. Rond 19:10 krijgen we uiteindelijk te horen dat deze trein niet meer gaat rijden, met dank aan een aanrijding van een persoon in Boxtel.
Als iedereen de trein uitstapt is er opeens geen trein meer te vinden naar 's-Hertogenbosch, ook de sprinters zijn van het bord af. Op dat moment wordt er omgeroepen: 'De stoptrein naar Tilburg via 's-Hertogenbosch vertrekt over enkele minuten. Opeens zie je Utrecht centraal overeind staan en rennen naar het perron. Ook ik. Maar mijn benen zijn moe, alles doet me veel pijn. Als we bij de trein aankomen is er maar een deur open, er mogen nog maar enkele mensen in de trein. Er wordt verzocht aan de conducteur om ook de andere deuren open te maken, na 5 minuten wordt dit gedaan. Weer rennen. Uiteindelijk heb ik een plekje in een gangpad. Hutjemutje op elkaar, benauwd. Niet ideaal.
Met elke halte krijg je meer adem. Bij Geldermalsen stoppen we even. Een intercity met vertraging moet ons inhalen. De halve trein roept opeens: 'HEY, DAT IS ONZE TREIN!' als grap. Na zo'n 5-10 minuten stil staan rijden we weer. Bij het volgende perron besluit ik te gaan zitten in het gangpad, mijn voeten trekken het niet meer. Uiteindelijk.is het nog 5 minuten voordat we in 's-Hertogenbosch zijn. Ik whatsapp mijn moeder, deze komt me halen. Uiteindelijk ben ik om 20:30 pas thuis. 2,5 uur gedaan over van Utrecht naar 's-Hertogenbosch komen, iets wat normaal in een half uur kan.
's Avonds nagenieten. Ik heb veel aan deze dag gehad, ik ben blij dat ik het gedaan heb. Het was erg gezellig. Een dag met een lotgenootje, begrepen worden. Ik heb genoten.
Morgen weer een gesprek bij de revalidatie, om 10 uur in de auto. Ik heb weinig zin, vroeg op. En dat in mijn vakantie. Ik wil slapen na zo'n dag. Veel pijn en ook de migraine speelt weer op. Hopen dat ik morgen wakker kan worden en het iets beter is. Maar wauw, wat een dag! Het was het zeker waard.
woensdag 2 januari 2013
Dinsdag 1 januari 2013
De eerste nacht van 2013. Om half 4 in slaap gevallen, iets voor 12 uur wakker. Helemaal doorgeslapen. Toch heb ik het gevoel dat ik een slechte nacht heb gehad, de moeheid wint. Pas rond half 2 besluit ik uit bed te gaan.
Ik ontbijt met appelringen. De rest van de dag hang ik wat op de bank en zit ik achter de computer. Ik zoek muziek op. Een groot deel van de dag verveel ik me. Een bloglezer reageert op mijn tweet: 'Begin met schrijven aan je boek!' Mijn ogen vallen dicht, ik ben te moe. Later.
's Avonds komt mijn oudste broer mee eten, hij woont niet meer thuis. Daarna kijken we darten. Halverwege haak ik af. Boven zoek ik kleding uit voor morgen en ga ik wat zingen, ook pak ik mijn tas al in. Met de trein naar Utrecht, naar lotgenootje Kirsten. Ik ben nogal zenuwachtig.
De bedoeling was dat ik optijd zou gaan slapen, uiteindelijk is het weer na middernacht. Ik zet de wekker en schrijf mijn blog. Ondertussen worden mijn ogen weer zwaarder. Tijd om te stoppen, tijd om te gaan slapen. En morgen een leuke dag hebben, moe of niet moe. Pijn of geen pijn.
dinsdag 1 januari 2013
Maandag 31 december 2012
Een slechte nacht. Halverwege kleed ik me aan, ik had gedroomd dat het 11 uur 's ochtends was. Weer een gebroken nacht. Voor de middag beneden, mijn moeder doet de voorbereidingen voor de oliebollen en appelringen. Ik eet een banaan. Veel pijn. Ik besluit te douchen. Niet gaan zitten tussen de shampoo en de cremespoeling, dat is lang geleden. Ik ben trots.
Als ik beneden kom zijn er al wat oliebollen klaar. Ik ben misselijk van de pijn. Drinken en de 1e pilletjes gaan erin. Toch nog pijnstilling in 2012, ik baal. Al lange tijd niet geslikt. Halverwege de middag komt er nog iemand oliebollen eten, het is gezellig.
's Avonds blijven we tot 10 uur thuis, daarna vertrekken we naar mijn tante en 2 nichten. 2 ooms en mijn opa zijn er ook. Ook hier is het gezellig, om 0:00 vuurwerk kijken door het raam, er wordt veel afgestoken. We blijven tot ongeveer half 3. Dan besluit ik aan de bel te trekken, mijn batterij is leeg. Helemaal leeg.
Vandaag een rotdag. Veel pijn. Delen van de dag chagrijnig, ik zit niet lekker in mijn vel. Later op de dag krijg ik mijn stemming gelukkig omgedraaid en heb ik er toch nog een positieve dag van kunnen maken.
Ik krijg veel lieve berichtjes vandaag. 'Ik bid voor je.' 'Ik denk aan je.' 'Ik hoop dat 2013 een beter jaar voor je is.' Deze berichtjes doen me goed. Geven me steun, kracht. Daarnaast kreeg ik de vraag hoe ik 2012 zou beschrijven. Als je het me 2 weken geleden zou vragen, zou ik zeggen dat het een super negatief jaar was. Totdat ik positief op het jaar terug keek. Ik heb veel leuke dingen gedaan, toch genieten van het leven. Ze kunnen de negatieve dingen niet weghalen, wel verminderen. Een iets minder negatief jaar als dat ik in eerste instantie dacht.
Voor nu iedereen een gelukkig nieuwjaar. Ik hoop voor jullie allen op een gelukkig, liefdevol, en vooral gezond 2013!
Abonneren op:
Posts (Atom)