Het is 27 november. 2 jaar geleden werd ik ziek. Het was de dag dat ik een griepje kreeg waar ik nooit meer helemaal van herstelde. Het besef dat alles anders is geworden sinds deze dag is er en ik probeer me vaak nog te herinneren hoe het ook alweer was om alles te kunnen, om geen rekening te hoeven houden met je lichaam, om geen pijn te hebben. Vooral dat laatste kan ik me moeilijk herinneren en dat laat me soms wel even slikken.
Toch ben ik deze mijlpaal-dag niet zo boos en verdrietig zoals de andere keren. Natuurlijk had ik graag liever een leven zonder pijn gehad en maakt me dat op momenten wel verdrietig. Maar de pijn heeft me ook veel gebracht. Ik heb mezelf leren kennen, ik heb leuke mensen ontmoet en ik krijg kansen die ik anders nooit zou hebben gehad.
Ik ben begonnen met schrijven en ik heb een kans gekregen om mijn schrijven uit te bereiden bij Stichting Hoezo Anders. Ik heb 'Touw In Eigen Handen' opgericht en ondanks dat het geen groot succes is geworden heb ik daardoor wel contact gekregen met veel leuke mensen. Ik heb mezelf bewezen dat ik heel veel sterker ben en dat ik veel langer vol kan houden dan ik zelf denk. En dan anderen denken. In 3 havo ging ik 7 maanden lang maar 3 uur per dag naar school. Velen bleven zeggen dat ik het schooljaar niet zou halen, maar ik zette door en ik ging over met een geweldig rapport. Ik had mezelf overtroffen. Hetzelfde gebeurde bij de fysiotherapie in de zomer van 2012. Niemand had ooit kunnen denken dat ik na de zomervakantie mee op kamp zou kunnen, op de fiets naar school zou gaan en hele dagen les vol zou houden. Met doorzetten kom je zoveel verder dan je denkt. Ik heb het gedaan, en daar ben ik ontzettend trots op.
Deze dingen waren nooit speciaal zonder de pijn. En ondanks dat ik niet blij ben met de pijn, ben ik wel dankbaar voor de fijne dingen die ik erdoor heb gekregen. Ik moet misschien wel twee keer zo hard werken als 'normale' mensen, maar als ik een doel haal, heb ik een dubbele overwinning. Heel langzaam begin ik te beseffen dat ik de grote dingen niet meer kan en voor nu moet laten zitten. Ik moet gaan genieten van de kleine dingetjes. Dat ik één uurtje naar school kan, dat ik op goede momenten even naar de winkel kan fietsen. Voor anderen is het gewoon, maar voor mij is het speciaal. Daar word ik me nu van bewust. Het zien van de kleine mooie dingetjes, dat is daarom ook mijn volgende doel.
woensdag 27 november 2013
donderdag 7 november 2013
Het rugzakje
Vandaag hadden we een gesprek met de zorg coördinator en de ambulante begeleider over het aanvragen van een rugzakje. Ik wist niet heel goed wat ik moest verwachten van het gesprek dus ik liet alles maar op me af komen.
Ze wilden voor mij graag een rugzakje aanvragen om begeleiding op school te kunnen vergoeden. Deze begeleiding zou ik dan krijgen van een docent die het vak waar ik begeleiding in wou gaf en toevallig het meeste tijd had. Wel zou deze begeleiding op school plaats vinden.
Daarna moesten we vooral veel formulieren invullen en nalezen of ze klopte, ook kregen we er één mee naar huis. Als schrijven echt een groter probleem zou worden, zouden ze ook nog een laptop kunnen vergoeden met het geld van het rugzakje.
We hebben het kort gehad over hoe ver ik achterliep en hoe ik dit moest aanpakken om in te halen. Ik heb zelf een toetsenlijst gemaakt en ik begin van boven af aan en doe die toetsen als eerste. (De eerst gemaakte door mijn klas, zijn in principe ook de eerst gemaakte door mij.) Daarnaast wacht ik nog steeds op een mailtje van school over welke toetsen ik kan laten vallen, hier gaan ze nog even achteraan mailen. Verder was mijn plan goed.
Al met al weet ik niet of dit echt mijn probleem gaat oplossen. Ik ben heel erg autodidactisch en ik snap in principe alles. Het is de hoeveelheid energie en pijn waardoor ik weinig concentratie heb om lang door te gaan waardoor ik zo ver achter ben gaan lopen. Ik leer al 2 jaar lang op mezelf en ik ben nauwelijks tegen problemen aan gelopen. Als ik iets niet snap mail ik de docent en krijg ik meestal een snel antwoord waardoor ik weer verder kan. Eerlijk gezegd vind ik het alleen doen fijner dan de uitleg krijgen als ik zo weinig energie heb. Ook heb ik het gevoel dat ik het nu gewoon beter begrijp.
Ondanks dat heb ik dit niet afgeslagen. Wie weet komt het toch nog een keer van pas als het echt niet in mijn eentje lukt. Ik snap dat het bij veel andere leerlingen wel echt nodig is omdat deze moeilijker alleen kunnen leren. In dat geval kan ik spreken van een geluk dat ik zo autodidactisch ben, ik had niet willen weten waar ik anders terecht was gekomen.
Ze wilden voor mij graag een rugzakje aanvragen om begeleiding op school te kunnen vergoeden. Deze begeleiding zou ik dan krijgen van een docent die het vak waar ik begeleiding in wou gaf en toevallig het meeste tijd had. Wel zou deze begeleiding op school plaats vinden.
Daarna moesten we vooral veel formulieren invullen en nalezen of ze klopte, ook kregen we er één mee naar huis. Als schrijven echt een groter probleem zou worden, zouden ze ook nog een laptop kunnen vergoeden met het geld van het rugzakje.
We hebben het kort gehad over hoe ver ik achterliep en hoe ik dit moest aanpakken om in te halen. Ik heb zelf een toetsenlijst gemaakt en ik begin van boven af aan en doe die toetsen als eerste. (De eerst gemaakte door mijn klas, zijn in principe ook de eerst gemaakte door mij.) Daarnaast wacht ik nog steeds op een mailtje van school over welke toetsen ik kan laten vallen, hier gaan ze nog even achteraan mailen. Verder was mijn plan goed.
Al met al weet ik niet of dit echt mijn probleem gaat oplossen. Ik ben heel erg autodidactisch en ik snap in principe alles. Het is de hoeveelheid energie en pijn waardoor ik weinig concentratie heb om lang door te gaan waardoor ik zo ver achter ben gaan lopen. Ik leer al 2 jaar lang op mezelf en ik ben nauwelijks tegen problemen aan gelopen. Als ik iets niet snap mail ik de docent en krijg ik meestal een snel antwoord waardoor ik weer verder kan. Eerlijk gezegd vind ik het alleen doen fijner dan de uitleg krijgen als ik zo weinig energie heb. Ook heb ik het gevoel dat ik het nu gewoon beter begrijp.
Ondanks dat heb ik dit niet afgeslagen. Wie weet komt het toch nog een keer van pas als het echt niet in mijn eentje lukt. Ik snap dat het bij veel andere leerlingen wel echt nodig is omdat deze moeilijker alleen kunnen leren. In dat geval kan ik spreken van een geluk dat ik zo autodidactisch ben, ik had niet willen weten waar ik anders terecht was gekomen.
woensdag 6 november 2013
Afspraken op school
Voor de herfstvakantie werden de data voor de schoolexamens maatschappijleer en levensbeschouwing bekend. Vorig jaar is er met me afgesproken dat ik in principe alles opnieuw zou moeten maken, tenzij het echt niet haalbaar was. Dan zou er een oplossing worden gevonden om ze bijvoorbeeld toch mee te mogen nemen.
Voor de zekerheid vroeg ik het daarom even na. 'Nee dat is onmogelijk.' Ik was overdonderd, uit het veld geslagen. Dat weekend was ik erg overstuur en gestresst. Voor beide schoolexamens moest ik alle stof nog behandelen, 3 weken de tijd. Hoe ga ik dat in hemelsnaam doen met zo weinig energie? Datzelfde weekend hebben mijn moeder en ik een mail opgesteld naar de schoolleiding. Na de vakantie kregen we een mailtje terug.
Ik kreeg twee keuzes. De 1e keuze was alles opnieuw maken. De 2e keuze is alles meenemen en dan het slechte cijfer herkansen. Diezelfde week hadden we een gesprek hierover dus ik kon er toch nog even over nadenken, ook al wist ik het antwoord erg snel: Alles meenemen.
Tijdens het gesprek probeerden we alles in grote lijnen op te stellen. De gemaakte schoolexamens en po's gaan allen mee. Dit zorgt ervoor dat ik 3 schoolexamens en 2 po's minder hoef te maken. Daarnaast was iedereen het eens met mijn keuze om voorlopig even thuis te blijven, mijn klas maakt 'herrie' en dat vreet mijn energie op. Ik leer daar niks en ik ben erg autodidactisch, alleen kan ik het dus ook. We hebben gesproken over eventueel toetsen laten vallen, zodat ik niet alles hoef in te halen. Dit gaan ze uitzoeken en bespreken met de docenten, zodat de toetsen die minder belangrijk zijn afgestreept kunnen worden. Als laatste hebben we het gehad over de mogelijkheden voor de VAVO als een mogelijke oplossing voor de komende jaren.
Ik was erg opgelucht en ik had het gevoel dat er echt actie kwam. Ik hoefde in ieder geval maar één van de twee schoolexamens te leren in die 2 weken die ik toen nog over had. Op dit moment zitten we overigens in die week, morgenochtend heb ik mijn schoolexamen maatschappijleer. 's Middags zal ik een gesprek hebben over een mogelijk rugzakje, om school toch iets makkelijker te laten verlopen. Ik ben benieuwd hoe alles gaat verlopen.
Voor de zekerheid vroeg ik het daarom even na. 'Nee dat is onmogelijk.' Ik was overdonderd, uit het veld geslagen. Dat weekend was ik erg overstuur en gestresst. Voor beide schoolexamens moest ik alle stof nog behandelen, 3 weken de tijd. Hoe ga ik dat in hemelsnaam doen met zo weinig energie? Datzelfde weekend hebben mijn moeder en ik een mail opgesteld naar de schoolleiding. Na de vakantie kregen we een mailtje terug.
Ik kreeg twee keuzes. De 1e keuze was alles opnieuw maken. De 2e keuze is alles meenemen en dan het slechte cijfer herkansen. Diezelfde week hadden we een gesprek hierover dus ik kon er toch nog even over nadenken, ook al wist ik het antwoord erg snel: Alles meenemen.
Tijdens het gesprek probeerden we alles in grote lijnen op te stellen. De gemaakte schoolexamens en po's gaan allen mee. Dit zorgt ervoor dat ik 3 schoolexamens en 2 po's minder hoef te maken. Daarnaast was iedereen het eens met mijn keuze om voorlopig even thuis te blijven, mijn klas maakt 'herrie' en dat vreet mijn energie op. Ik leer daar niks en ik ben erg autodidactisch, alleen kan ik het dus ook. We hebben gesproken over eventueel toetsen laten vallen, zodat ik niet alles hoef in te halen. Dit gaan ze uitzoeken en bespreken met de docenten, zodat de toetsen die minder belangrijk zijn afgestreept kunnen worden. Als laatste hebben we het gehad over de mogelijkheden voor de VAVO als een mogelijke oplossing voor de komende jaren.
Ik was erg opgelucht en ik had het gevoel dat er echt actie kwam. Ik hoefde in ieder geval maar één van de twee schoolexamens te leren in die 2 weken die ik toen nog over had. Op dit moment zitten we overigens in die week, morgenochtend heb ik mijn schoolexamen maatschappijleer. 's Middags zal ik een gesprek hebben over een mogelijk rugzakje, om school toch iets makkelijker te laten verlopen. Ik ben benieuwd hoe alles gaat verlopen.
Abonneren op:
Posts (Atom)