Over mij

Ik ben Marleen Kuijs en ik ben 17 jaar oud. Ik heb 3 oudere broers en ik zit in 5 havo. Ik was altijd een heel actief meisje die overal aan mee wilde werken. Zo zat ik in de leerlingenraad en activiteitencommissie op school. Ik wilde overal aan meewerken en ik deed veel buitenschoolse activiteiten. Helaas veranderde dat, voor altijd.

Het begon op 25 november 2011, de gymles. Ik was die dag heel erg moe. Tijdens de les werd ik licht in mijn hoofd. Toen ik naar de kant liep begon ook alles te draaien. Ik bleef staan, maar al snel kwamen er zwarte vlekken bij. Heel rustig liep ik naar de docent. 'Ik denk dat ik zo ga flauwvallen.' Meteen werd ik op een stoel gezet. Ik moest wat eten omdat ze dachten dat het daaraan lag. Uiteindelijk trok het weg en heb ik toch nog verder gegymd, niet wetend dat dat mijn laatste sportactiviteit was.

Twee dagen later, 27 november 2011, had ik de griep. Vandaar waarschijnlijk de moeheid de dagen ervoor. Twee weken later was ik nog steeds erg moe terwijl de griep al een week over was. Een bezoekje aan de huisarts, deze probeerde ons gerust te stellen. Waarschijnlijk een nasleep van de griep, met mogelijk de ziekte van Pfeiffer eronder. Het viel allemaal wel mee, gewoon goed uitrusten. Met school hadden we afgesproken dat ik halve dagen naar school zou gaan, zo hoefde ik toch niet alles te missen.

Ik vertrouwde het niet. Een week later wilde ik het zeker weten. We lieten bloedprikken, de ziekte van Pfeiffer was negatief. 'Het zou wel een soortgenootje zijn.' Weer werd er niks gedaan. Mijn moeder en ik waren er klaar mee, we gingen erachteraan. Nog een keer bloedprikken, ik wilde het zeker weten.

1 januari 2012. Ik werd wakker met pijn in mijn handen en voeten. Geen gewone pijn. Door mijn hoofd flitst dat dit nooit meer over gaat. Ik wilde er niet vanuit gaan, afwachten. Ook de uitslag van het soortgenootje van de ziekte van Pfeiffer was negatief. We werden doorgestuurd naar een kinderarts, het werd iets ernstiger nu ik er ook nog pijn bij had gekregen.

In het ziekenhuis opnieuw bloedprikken, alle mogelijke ziektes die je in het bloed kon zien werden uitgesloten. Eind maart kreeg ik een diagnose. 'Het benigne pijnsyndroom.' Het houdt in dat ik pijn heb. Deze is echt, maar de oorzaak is niet kunnen vinden. Na 6 maanden zou dit chronisch worden. Hoe langer ik pijn heb, hoe kleiner de kans dat het ooit nog over gaat.

Ondertussen zijn we al een aantal jaren verder. Na een traumatische ervaring bij een revalidatiecentrum, heb ik uiteindelijk toch de stap durven nemen om opnieuw te beginnen bij een ander revalidatiecentrum in Utrecht. Daar ben ik gelukkig wel een stuk beter uitgekomen waardoor ik lichamelijk weer de dagelijkse, normale dingen kon doen.