Tot ziens 2014

2014 begon bij mij met een opname in de Hoogstraat. De eerste stapjes naar een normaal leven. Elke week ging ik verder vooruit, kon ik meer. Ik deed weer iets aan school, sport en ik kon eindelijk weer iets ondernemen met vriendinnen. Langzaam bloeide ik op, ook mentaal. Ik leerde dat ik niet altijd alles voor een ander moet doen, maar ook aan mezelf moet denken. Iets wat eigenlijk heel erg belangrijk is in het leven.

Na mijn opname ging het helaas een beetje mis. Het opbouwen met school ging moeizaam en mijn dwang werd meer en meer. De goede behandeling bleef maar uit. Uiteindelijk kreeg ik een hele fijne psycholoog waar ik me echt prettig bij voelde, maar deze werd zwanger. Ik heb daar veel over gevloekt, niet omdat ik het niet leuk voor haar vond, maar gewoon omdat ik het gevoel had dat ik de hulp die ik nodig had niet verdiende en het daarom alsmaar maar niet wilde lukken.

2014, het jaar van aanpakken, doen. Terwijl ik nog geen hele dagen naar school ging, besloot ik om te solliciteren bij de Efteling. Ongelofelijk zenuwachtig ging ik mijn sollicitatiegesprek in, bang dat ik afgewezen zou worden door mijn beperkingen. Dat bleek allesbehalve waar. Ik werd aangenomen en na een half jaar kreeg ik zelfs een contractverlenging. Ik kreeg er veel sociale contacten door en ik heb het ontzettend naar mijn zin. Ik ben dankbaar en trots op elke dag dat ik op de werkvloer kan en mag staan!

Verder kan ik terugkijken op de mooie middagen en avonden in het theater. The Little Voices, 2 keer Klaas Vaak, 2 keer Hij Gelooft In Mij, 2 keer Sister Act, 2 keer sprookjesboom de musical en 2 keer Waanzinnig Gedroomd. Wat heb ik genoten van alle casts!

Het was een jaar vol hoogte- en dieptepunten, maar ook een jaar waar ik met een mooi gevoel op terug kan kijken. 2014 bedankt, en dat 2015 nog veel mooier mag worden!

Een hele fijne jaarwisseling gewenst!

Hierbij wil ik ook iedereen bedanken voor alle lieve mailtjes, berichtjes, kaarten en woorden van het afgelopen jaar. Zowel tijdens, als na mijn opname! Dankjewel!

Dwang

Ik heb erg lang getwijfeld om dit naar buiten te brengen. Hoe zijn de reacties? Zijn er mensen boos, teleurgesteld? Vinden ze me geen aansteller? Ik hoorde de reacties al in mijn hoofd: 'Marleen mankeert wéér iets hoor jongens!' Maar na maandenlang twijfelen hak ik de knoop door. Het is tijd om open te zijn, om voor mezelf te gaan, om te stoppen met mezelf alsmaar te kort te doen.

Van kleins af aan heb ik een grote behoefte gehad om alles onder controle te hebben, om zekerheid te hebben zodat ik me op die manier 'veilig' voel. Toen ik pijn kreeg, dat later chronisch werd, werd die behoefte alleen maar sterker. Ik belandde in een achtbaan vol ziekenhuizen, onderzoeken en onzekerheid, maar wat ik het allerliefste wilde, weten waar ik aan toe was, kreeg ik alsmaar niet te horen. In mei 2013 was de maat vol, ik kon niet meer zonder die zekerheid. Ik móést ergens controle over hebben, al creëerde ik die controle zelf. En dat gebeurde ook. Ik begon met overmatig handen wassen, niet omdat ik bang was om ziek te worden, maar gewoon, omdat ik dan naar mijn idee ergens controle over had, en dat gaf me rust.

Nog geen maand later merkte ik dat het handen wassen me geen controle meer gaf, maar toen ik daarmee wilde stoppen lukte het niet meer. Want als ik het niet deed, dan werd ik ziek. De smetvrees was er onbewust ingeslopen en ik moest nog vaker mijn handen wassen om dat gevoel van controle weer te hebben.

Het ging van kwaad tot erger en er kwamen steeds meer handelingen bij. Schoonmaken, tellen, rechtzetten, aantikken, dingen in een bepaalde volgorde doen, naadjes van kleding goed doen, allerlei dingen 4 keer doen en ga zo maar door. Aan alles wat ik deed hing een handeling en als ik die handeling niet deed raakte ik volledig in paniek. Daarbij gaf elke handeling na een tijdje geen gevoel meer van rust, controle of voldoening meer, dus moest ik het vaker doen. Het werd zelfs zo erg, dat ik vandaag de dag tussen de 16 en 20 uur per dag bezig ben met mijn dwang.

Vorige week begon ik naar mijn gevoel voor het eerst 'echt' met de behandeling voor mijn dwang en al heel snel besefte ik dat als ik het niet accepteer en me ervoor blijf schamen er heel weinig verbetering gaat komen. Vanaf dat moment was ik er klaar voor om het naar buiten te brengen. Het gaat hier niet om wat de rest van de wereld over mij denkt, het gaat hier over hoe ik me voel en hoe ik dat kan gaan verbeteren. Dat gaf de doorslag, ik moet dit voor mezelf doen.

Kort daarna zette ik een berichtje op facebook, en nu zet ik een extra stapje via mijn blog. Ik heb een dwangstoornis, maar ik ga keihard knokken voor verbetering!

Voor de mensen die meer over dwang willen weten, heb ik een aflevering van Je Zal Het Maar Hebben gevonden. Dat is het verhaal van Daphny. Ik vond het heel erg herkenbaar en vooral het stukje vanaf 16:50 laat goed zien wat er in het hoofd omgaat van iemand met een dwangstoornis. En natuurlijk kan vragen altijd!

Schoolstress

Ondertussen zitten we al ruim een maandje in 5 havo. Ondanks dat ik maar de helft van de vakken doe dit jaar vind ik het erg zwaar. Mijn lichaam is nog steeds niet gewend aan naar school gaan en het begint behoorlijk zijn tol op te eisen.

Ik krijg het naar school gaan maar niet goed onder de knie en ik snap niet waarom het fout blijft gaan. De vermoeidheid en de concentratie werken absoluut niet mee en ondertussen loop ik alweer zo'n 10 hoofdstukken achter in het nieuwe schooljaar, laat staan als ik alles van 4 havo er nog bij op zou tellen. Ik probeer rustig te blijven onder de omstandigheden. 'Ik kan het wel, maar mijn lichaam wil niet meewerken.' Ik heb te veel pijn en ik ben te moe om me goed te kunnen concentreren. Maar in hoeverre kunnen we daar nu nog op inkorten?

Tientallen planningen zijn vooraf gegaan, maar elke planning die ik maakte was onhaalbaar, hoe weinig werk er ook instond. Na een schooldag is mijn energie voor die dag op. Er is veel te veel te doen en voor te bereiden, met de dag stijgt de hoeveelheid stress.

Mijn lichaam voelt steeds zwaarder en ik merk dat ik kracht in mijn armen en benen verlies. Het gaat de verkeerde kant op op het verkeerde moment en ik heb geen idee hoe ik erger kan voorkomen. Aankomende maandag heb ik twee herkansingen. Dat levert nog meer stress op, nog meer pijn, nog minder slaap, nog minder concentratie en daarmee weer nog meer stress. Het is een vicieuze cirkel die ik maar niet doorbroken krijg.

Begin van deze week was het op. Het lukte me niet meer om door te gaan. Met heel veel moeite ging ik na mijn schooldag liggen en heb ik de rest van de dag eigenlijk niks meer gedaan. Het is confronterend dat mijn lichaam nog altijd een grote spelbreker is in veel dingen, terwijl het voor iedereen zo goed lijkt te gaan.

Het voelt niet goed om te gaan liggen, herinneringen. 10 maanden lang heb ik zo gelegen, dag in en dag uit. Vandaag is het pas dag 3, veel rust en soms afwisselen met rustige activiteiten. Gillend gek word ik ervan, hoe heb ik dit ooit 10 maanden lang vol kunnen houden?

Ik pieker veel. Is het een echte terugval of ligt het aan alle stress en gaat het weer beter na de herkansingen? Zou ik weer zo lang thuis moeten zitten straks? Haal ik het schooljaar nu wel? Het houdt niet op in mijn hoofd en de ergste worst-case-scenario's zijn al lang langs geweest in mijn hoofd. Het lost niks op en het is ook niet helpend en daarom probeer het zoveel mogelijk los te laten. Voor nu heb ik weinig keuze en is het gewoon rusten, een beetje proberen te leren, afwachten of het vanzelf beter wordt en er het beste ervan maken!

Welkom in 5 havo

Daar zijn we dan. Weliswaar een jaartje 'te laat,' maar we zijn er! Afgelopen week ben ik begonnen in 5 havo. Vlak voor de zomervakantie hebben we goede afspraken gemaakt om dit schooljaar zo goed mogelijk te laten verlopen. Ik zou nog 4 schoolexamens in de 1e schoolweek inhalen om vervolgens 4 en 5 havo in één jaar er doorheen te knallen. Toch lukte het me deze zomer niet om de concentratie te vinden en daardoor begon ik toch weer te twijfelen over het gespreid examen doen.

Het liefste zou ik alles in één jaar af willen sluiten, volgend jaar met een frisse start beginnen aan een nieuwe studie om mijn leven echt weer op te pakken. Ondanks dat het echt super goed met me gaat, blijf ik heel vatbaar voor ziektes en ben ik veel sneller moe. En aangezien een examenjaar een stressjaar is en ik daar erg gevoelig voor ben, wist ik niet of het wel een goed idee was om het dubbele te moeten doen van iemand die gewoon 'gezond' is.


Uiteindelijk was de keuze niet meer zo moeilijk. Het in één jaar examen doen was namelijk gewoon niet meer haalbaar. De concentratie was te slecht en de vermoeidheid te hoog en de stof stapelde zich alleen maar op. Daarbij heb ik ook nog steeds therapie die veel van mijn energie opslokt en die nog steeds erg belangrijk is. Begin deze week hebben we dan ook officieel besloten om het in twee jaar te doen en dit jaar 4 vakken af te sluiten. Een grote last viel van mijn schouder af, er kwam een stukje rust in de plaats van stress. En vanaf dat moment wist ik zeker dat dit de juiste keuze was.

Het was zeker in het begin even slikken, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer vrede ik ermee krijg. Mijn gezondheid en hoe ik me voel is belangrijker geworden dan school. Het in één jaar doen is letterlijk vragen om een terugval en dat wil ik zoveel mogelijk proberen te voorkomen. Ik heb hard geknokt om zover terug te komen en het is zonde om dat weer te laten gaan. En om het een beetje te kunnen accepteren ging ik ook zoveel mogelijk positieve dingetjes erover bedenken en ik moet je zeggen, dat viel niet tegen!

~ Ik heb maar 15 lesuren in de week en 8 tussenuren, hierdoor kan ik grotendeels van mijn huiswerk in ieder geval op school al af hebben, waardoor ik meer tijd heb om leuke dingen te doen en dat is maar goed ook, want ik heb genoeg in te halen!
~ Ik heb tijd om te rusten zonder meteen vreselijk ver achter te lopen.
~ Ik heb twee keer revue!
~ Ik heb ook twee keer gala.
~ Ik heb (als het goed is) minder stress in de examenweken, omdat ik in minder vakken examen moet doen!

Het gaat er niet om in hoeveel jaar ik het doe, als ik dat diploma maar haal. Ik weet dat ik er nog lang niet ben en dat ik hard moet werken om dit te kunnen halen. Immers, de stof van 4 havo ligt ook nog steeds een beetje op me te wachten. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het me gaat lukken. Het gaat er niet om in hoeveel jaar ik het doe, als ik dat diploma maar haal. Maar eerst richting dat tussenstapje, op naar dat certificaat!

Geachte regering van Nederland

Geachte regering van Nederland,
Om om te gaan met mijn chronische pijnklachten krijg ik hulp van een psycholoog. Met dank aan jullie nieuwe wet om de jeugdggz over te plaatsen naar de gemeentes, wordt dit binnenkort niet meer vergoed.

Mag ik vragen, waar zijn jullie mee bezig? Want hoe je het ook went of keert, als ik niet met mijn pijn op de goede manier om leer gaan, lig ik binnen no-time weer hele dagen op de bank zonder ook maar iets te kunnen doen.

Doordat ik meerdere dingen (die ik normaal vervloek) bij mijn psycholoog wil(/moet) bespreken die onder een geheel ander kopje vallen, kan ik gelukkig nog aan een nieuwe verwijzing komen om toch aan de hulp te komen die ik nodig heb. Maar wat zou er nu moeten gebeuren met de mensen die geen andere problemen hebben en er nu wel uit worden gegooid omdat de behandeling voor chronische pijn niet meer vergoed wordt?

Geachte regering van Nederland, Ik kan met enige zekerheid zeggen, dat de behandeling die mensen met chronische pijn nodig hebben als ze niet tot nauwelijks meer in staat zijn om mee te draaien met de maatschappij veel duurder is dan de behandeling van een psycholoog. Zij hebben immers meestal een opname nodig om tot verbetering te komen. Een opname in het ziekenhuis/revalidatiecentrum kost tussen de 500-1000 euro per nacht! Een consult bij een psycholoog ligt tussen de 70-125 euro per keer.

Geachte regering van Nederland, waar zijn jullie mee bezig? Waarom maken jullie zo'n potje van deze maatschappij? Waarom 'heffen' jullie kosten op, omdat volgens jullie die behandeling niet nodig is, om vervolgens nog hoger in de kosten te lopen omdat de goede hulp op het juiste moment niet is aangeboden? Om vervolgens met de steeds hoger wordende kosten, het bedrag wat chronisch zieken krijgen om van te leven nog verder in te korten.

Geachte regering van Nederland,
Waarom kunnen jullie nu nooit eens nadenken wat de lange termijn gevolgen zijn en op aanzien daarvan verstandige keuzes maken?

Hieperdepiep hoera!

Hieperdepiep hoera! Dit blog bestaat vandaag 2 jaar!

29 juni 2012 zette ik met enige spanning mijn eerste blogbericht online. Wat zou de wereld van mijn verhaal vinden? Hoe reageert mijn omgeving erop? Nu, twee jaar later, ben ik alleen maar heel blij dat die stap heb gezet. Wat heb ik er veel door meegemaakt en wat heb ik er veel mensen door leren kennen! Mensen die me begrijpen, die weten wat je doormaakt en die je kunnen steunen in mindere tijden.

Ik praatte niet veel over de pijn, over hoeveel invloed het op mijn leven had en hoe verdrietig ik daarover was. Ik wilde anderen niet lastig vallen en daarom kropte ik alles op. Pas toen ik begon te schrijven over mijn leven begrepen mensen hoe dat was en wat ik doormaakte. Wat heb ik vaak de woorden 'Ik wist niet dat het zó erg was' gehoord. Het werd mijn manier om me te uiten en door het schrijven begon ik stapje voor stapje het leven met pijn een klein beetje te accepteren.

Inmiddels heeft dit blog gisteren de mijlpaal van 20.000 views overschreden en dat maakt me natuurlijk heel erg trots. Maar waar ik vooral heel erg trots op ben is dat ik gevraagd werd voor een artikel in de CosmoGirl doordat de redacteur via via via op mijn blog terecht was gekomen. Na een tijdje nadenken kon ik natuurlijk geen nee zeggen en heb ik deze kans aangegrepen. Daarbij creëerde we zo meer bekendheid voor chronische pijn, wat hard nodig is omdat er zo'n 800.000 mensen in Nederland zijn die te maken hebben met chronische pijn!

Om de verjaardag van dit blog te vieren had ik heel erg veel ideeën. Helaas was school eventjes belangrijker en kon ik mijn ideeën nog niet voor vandaag uitwerken. Ik wil een andere aanvulling aan mijn blog geven en dit leek me een geschikt moment. Hoe? Dat weet ik nog steeds niet helemaal (keuzes!), maar in de komende maand gaan er waarschijnlijk nog wat dingetjes veranderen!

Daarbij heb ik een facebookpagina aangemaakt en deze kan je natuurlijk liken! Zo blijf je altijd op te hoogte van mij, een nieuw blogbericht en alle veranderingen die er gaan komen! :)

Op naar jaar nummer 3! Eten jullie nog even een taartje mee?

Blog Hoezo Anders: Afscheid

Ik ben geen kei in keuzes maken, overigens ook nooit geweest. Toch heb ik deze keer de knoop redelijk snel doorgehakt. Ik stop met het bloggen voor Hoezo Anders. Een moeilijke keuze was het wel, maar ik weet dat dit het beste is. Ik heb deze weg bewandeld, maar het is nu tijd voor mij om af te slaan en een ander pad te gaan bewandelen.

Ik begon maart vorig jaar met bloggen voor deze stichting, net na mijn terugval. Het was het enige wat ik afgelopen jaar deed naast op de bank liggen en het heeft me daarmee ook een heleboel afleiding gegeven. Ik heb het altijd erg leuk gevonden en het was een hele andere manier van schrijven dan dat ik op mijn persoonlijke blog deed. Ik ben anders naar verschillende onderwerpen gaan kijken en ik kreeg veel leuke, lieve en fijne reacties via Twitter op de blogs waardoor ik er ook heel veel kracht uithaalde. Ik heb een kans gekregen om me verder te ontwikkelen, daar ben ik dankbaar voor.

Begin dit jaar heb ik in mijn opname in het revalidatiecentrum geleerd dat niet altijd alles over de pijn moet gaan. Er zit een Marleen achter de pijn en dat wil ik steeds meer gaan omdraaien. De focus hoeft niet altijd op de pijn te liggen, het mag ook op de persoon liggen die ik ben en dat was ik vergeten toen het zo slecht met me ging. Nu het beter met me gaat is het tijd om stapjes terug te gaan maken naar het normale leven en dat is wat ik nu ook ga doen.

Ik ben er ook nog lang niet qua gezondheid en ik heb nog een hele weg te gaan, maar als ik terugkijk met hoe het eerst met me ging heb ik al zoveel afgelegd en ik ben ontzettend dankbaar dat ik dat heb kunnen doen. Ik ga weer naar school, ik heb een bijbaantje en ik kan leuke dingen doen met vriendinnen in mijn vrije tijd, wat wil een mens nog meer? Ik heb het normale leven gemist en ik wil daar bewust van gaan genieten omdat ik weet hoe snel het zomaar weer uit je handen kan glippen.

Ik hoop dat iedereen stappen kan gaan maken net zoals ik die heb gemaakt en dat iedereen een zo normaal mogelijk leven kan lijden. Geloof in jezelf, leef je eigen droom en dan weet ik zeker dat je veel meer kan dan je denkt. ‘Geloof in het onmogelijke en het is mogelijk!’ Lieve allemaal, bedankt!

'Maar je bent toch beter?'

Steeds vaker krijg ik de vraag 'Maar je bent toch beter?' als ik aangeef dat ik iets niet kan. Ik weet nooit zo goed wat ik moet antwoorden. Volgens de revalidatiedoelen ben ik 'beter,' ik doe weer alles en daar gaat het vooral om. Maar in werkelijkheid ligt het een stuk ingewikkelder. Nog steeds belemmerd de pijn me elke dag, weliswaar op een andere manier dan eerst, maar ik moet steeds weer die keuzes maken en nadenken bij alles wat ik doe. Is het handig wat ik doe? Is het het wel waard als ik hier een hoge tol voor moet betalen?

'Beter' voel ik me niet. Bij lange na niet zelfs. Ik voel nog steeds helse pijnen de gehele dag door. Pijn waardoor ik 's nachts nog steeds maar 2-3 uurtjes slaap. Pijn waardoor ik na elke leuke activiteit de dag daarna weer veel moet inleveren. Pijn die op sommige momenten zo erg is dat ik moet spugen. Pijn die zorgt dat ik soms letterlijk in elkaar stort. En als ik er nog steeds zoveel last van heb, wil ik me dan wel beter noemen?

'Ja maar door de revalidatie is de pijn toch minder geworden?' Nee! Eerder erger. Dat klinkt misschien heel stom, ik kan en doe namelijk veel meer. Maar doordat ik meer kan en ga doen heb ik ook veel meer last. Dat heb ik ervoor over aangezien dingen kunnen doen het allerfijnste is dat er bestaat!

Naar mijn idee ben ik pas 'beter' als de pijn weg is, als ik er geen rekening mee hoef te houden. Als ik nu zou zeggen dat ik beter was, zou het voor iedereen veel ingewikkelder zijn als ik ergens zou moeten stoppen omdat het niet gaat. Want waarom zou je stoppen als je toch geen pijn meer hebt? Dan ben je toch lui en heb je er gewoon geen zin in? Ik loop al heel veel tegen dit soort onbegrip aan, laat staan als ik ook nog van de daken roep dat ik beter ben!

Vallen en opstaan, knokken en doorgaan!

'Vallen en opstaan, knokken en doorgaan!' Dat is wat de afgelopen dagen veel uit mijn mond kwam toen mensen vroegen hoe het met me ging. Over het algemeen gaat het eigenlijk heel erg goed met me. Mijn lichaam kan zoveel aan en ik blijf mezelf elke dag verbazen. Ik ga naar school, ik werk vrijwel elk weekend en ik ben niet meer elke dag bekaf en ik sla sommige dagen zelfs het liggen op de bank over. Wat heb ik een stappen gezet!

Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Mijn weerstand blijft verschrikkelijk laag en daardoor ben ik vatbaar voor alle virusjes die in de lucht hangen. Al wekenlang ben ik niet lekker en afgelopen week zette het weer door. Een fikse verkoudheid zorgde ervoor dat mijn leven weer op z'n kop ging staan. Elke hoestbui zorgde voor een pijnaanval en uiteindelijk lag ik meer op de bank van de pijn dan van de verkoudheid zelf. Normaal lopen lukte niet meer en ook op de trap moest ik weer bijstappen.

'Niet weer...' Dat was mijn allereerste gedachte. De angst voor weer zo'n ellendige terugval was groot. Ik wilde niet weer 1 jaar thuis zitten, niet weer blijven zitten, niet weer alle leuke dingen moeten opgeven. Maar tegelijkertijd voelde ik mijn spieren in een hard tempo steeds verder afzwakken, en uiteindelijk kon ik alleen maar huilen. Verdrietig omdat ik eindelijk het 'gewone' leven weer geproefd had en nooit meer terug wilde. Boos, omdat ik in mijn ogen weer 'gefaald' had. Maar ik was vooral heel bang dat het weer echt zo erg zou zijn en het niet zomaar op te lossen was.

Terecht was mijn boosheid en angst echter niet. Qua verkoudheid knapte ik weer een beetje op en uiteindelijk durfde ik weer te oefenen met lopen. Het kostte me een paar uur, maar uiteindelijk lukte het me om weer gewoon te lopen op sokken. Op schoenen ging het nog niet helemaal goed en maakte ik nog rare stapjes, maar desalniettemin zag het er al een stuk beter uit. Ook traplopen ging na een tijdje oefenen weer oké.

Mijn angst werd geen werkelijkheid. Het was maar een kleine terugval en dat kan ik aan. Ik maak stapjes en ik laat het leven me echt niet zomaar nog een keer afnemen. Misschien gaat alles nog niet helemaal zo goed als eerst en moeten mijn spieren weer hard trainen om weer zo sterk te worden als voor deze terugval, maar dat gaat me lukken. Binnen de kortste keren is fietsen naar school weer een eitje in plaats van een grote opgave!

 

Terugval

De weken na mijn opname was ik voorbereid op een terugval van de pijn, deze kwam niet. Langzaam kreeg ik steeds meer vertrouwen in mijn lichaam en uiteindelijk begon ik te geloven dat het weer echt goed met me ging en dat die terugval niet zou komen. Enkele dagen daarna gebeurde het toch, die terugval waar ik zó bang voor was, waar ik wekenlang op voorbereid was, en toen ik dat even niet was... bam.

Het was een harde klap en even was ik helemaal uit het veld geslagen. Niet alweer. Ik zag alles alweer in mijn hoofd voorbij gaan. Weer niet over naar mijn examenjaar, niet werken deze zomer, geen leuke dingen kunnen doen en weer wekenlang aan de bank gekluisterd. Dat kon ik niet weer aan, niet nu ik eindelijk weer iets geproefd had van het normale leven.

Ik werd aangesproken door docenten op school, ze maakten zich zorgen toen ze zagen dat ik weer strompelde. Ik voelde niet meer goed wat ik met mijn voeten deed doordat ze steeds slapend aanvoelde. Urenlang heb ik geoefend totdat ik het lopen weer onder de knie kreeg en dat lukte me. Gelukkig maar, want ik heb nog genoeg leuke plannen voor deze wereld. :)

Ondanks dat het nu weer goed gaat heeft het toch weer heel wat indruk gemaakt. Het laat me zien hoe onvoorspelbaar het hele leven is en dat ik niet meteen te hard van stapel moet lopen. Het gaat goed en dat wil ik graag zo houden. Desalniettemin heb ik ook geleerd dat ik veel sterker ben dan ik zelf denk, ik heb mezelf hieruit gehaald en weer terug op de rit gekregen en daar ben ik hartstikke trots op!

Blog Hoezo Anders: Op weg naar succes!

Vorig jaar dacht ik nog dat het niet meer goed zou komen met me, dat ik geen diploma zou halen en voor de rest van mijn leven aan de bank gekluisterd zou zitten. Ik wist niet meer goed wat ik van de rest van mijn leven moest verwachten en ik dacht dat verbetering voor mij niet meer haalbaar was. Een hele donkere gedachte die eigenlijk nergens op gebaseerd was.

Begin dit jaar begon ik met een intern revalidatietraject in Utrecht. Acht weken lang heb ik ontzettend veel therapieën gehad. Ik ging met stappen vooruit. In hele korte tijd liep ik weer normaal in plaats van te strompelen, leerde ik op een andere manier schrijven en sportte ik mee met het rustige sportgroepje. Langzaam begon ik in mezelf te geloven en leerde ik dat mijn lichaam meer aankan dan ik eigenlijk zelf denk.

Op 28 februari nam ik afscheid. Het ritueel is daar dat je dan op de tafel moet staan terwijl er een afscheidspraatje over je wordt gehouden. Toen ik op de tafel stapte voelde het in het begin heel ongemakkelijk, maar uiteindelijk besefte ik me op dat moment dat het liet zien hoeveel ik bereikt had en voelde het ook wel oké.

Ik ben alweer een tijdje thuis en op dit moment ga ik halve dagen naar school. Met een opbouwschema ben ik bezig om uiteindelijk dit op te krikken tot hele dagen. Ook heb ik gesolliciteerd bij de Efteling en kreeg ik pas het bericht dat ik ben aangenomen. Het gaat nog steeds niet allemaal vlekkeloos, maar het gaat wel beter dan hoe het eerst was. Langzaam begin ik stappen terug te zetten naar het normale leven en leer ik dat ook ik succes kan boeken, daar ben ik trots op.

Succes gaat niet om op welk punt je op de maatschappelijke ladder staat of dat je iets beter doet dan iemand anders. Het gaat erom dat je gelooft in jezelf en dat je groeit omwille van je eigen maatstaven. Iedereen kan wel iets bereiken op zijn of haar niveau. En zoals mijn fysiotherapeut altijd tegen mij zei: ‘Je kan alles, je moet alleen in jezelf geloven.’

Cosmo Girl: Mijn verhaal

Klik hier of op de foto aan de zijkant om het artikel te openen!

Sollicitatie

Een hele lange tijd heb ik de behoefte om mijn eigen geld te verdienen, niet afhankelijk te hoeven zijn van andermans geld voor uitstapjes, maar ook zelf iets te kunnen ondernemen. Dagenlang heb ik op internet gezocht voor baantjes die me misschien wel zouden lukken, maar het enige wat ik echt aan zou kunnen was enquêtes invullen op de computer. Die gedachte maakte me verdrietig. Ik wilde zo graag, maar wat ik ook bedacht, het lukte me niet.

Tijdens mijn revalidatietraject veranderde er al snel dingen en elke week had ik steeds meer vertrouwen in dat het wel weer goed zou komen. Dat ik binnenkort weer hele dagen naar school kon en misschien zelfs een bijbaantje kon nemen voor in de vakantie en weekenden. Ik heb er daarom ook flink wat gesprekken over gehad, want onzeker was ik zeker. Zou mijn lichaam een hele dag werken wel aankunnen?

Zowel de therapeuten als ik geloven dat ik het aankan. Toch twijfelde ik even toen er sollicitaties van de Efteling langskwamen in mijn eerste week dat ik thuis was. Het enige wat ik hoefde te doen was de stap te zetten om verder terug te gaan in het gewone leven. Iets wat, ondanks dat ik weet dat ik het kan, toch wel een beetje spannend is. Na er een nachtje over geslapen te hebben besloot ik om het toch gewoon te doen, al heel lang heb ik het idee om bij de Efteling te werken, dit is wat ik wil en ik moet niks me laten remmen!

Na twee weken gewacht te hebben kreeg ik op een dinsdagmiddag een mail dat ik uitgenodigd was voor een sollicitatiegesprek. De maandagavond daarop was het moment dat ik moest knallen. Met een groep moest je langs een aantal plekken langs waar je informatie kreeg over het werken. Als laatst had ik het daadwerkelijke sollicitatiegesprek. Ik was vooral zenuwachtig dat ik moest vertellen dat ik niet volledige dagen kon werken, dit omdat ik bang was daardoor afgewezen te worden. Maar ze reageerde goed en er werd meteen gesproken over halve dagen, waardoor die angst in ieder geval wat afzwakte.

Ik was erg onzeker over de uitslag, maar uiteindelijk concludeerde ik dat als ik niet aangenomen werd, ik wel een hele leuke, gezellige avond heb gehad en veel nieuwe mensen heb leren kennen en daarmee had ik een tevreden gevoel.

Maandag 31 maart kreeg ik een mailtje dat ik AANGENOMEN was! Ik kon mijn geluk niet op. Ik heb een aantal jaar moeten wachten totdat ik oud genoeg was, toen leek mijn gezondheid roet in het eten te gooien en toen was het opeens gelukt! Het gaf een behoorlijke boost voor mijn zelfvertrouwen en als ik er aan denk word ik meteen ontzettend vrolijk. Weer een stapje in de goede richting, terug naar het normale leven!

Op naar school

Afgelopen week was het carnavalsvakantie en daarom was het maandag pas mijn eerste schooldag na mijn terugkomst uit het revalidatiecentrum. Ik was erg zenuwachtig, maar ik had vooral heel veel zin om iedereen weer terug te zien en echt weer lessen te gaan volgen en het gevoel te hebben om toch weer een beetje 'normaal' te zijn.

Even leek mijn lijfje weer roet in het eten te gooien. In het weekend werd ik ontzettend verkouden en daarmee was er eventjes paniek. Gelukkig knapte ik snel een beetje op en ondanks dat ik niet alle geplande uren ging, heb ik wel een uurtje in de klas gezeten en wauw wat voelde dat goed!

Één jaar lang heb ik alleen maar thuis gezeten, met soms een uurtje school voor de gezelligheid en toen zat ik daar opeens om ook echt weer lessen te gaan volgen! Iedereen reageerde heel goed en dat was erg prettig. Met een filmpje dat ik in de Hoogstraat heb gemaakt heb ik laten zien wat ik precies in Utrecht gedaan. Ook werd erin uitgelegd dat ik niet meteen helemaal terug naar school ga, maar dat ik begin met halve dagen en het zo opbouw.

De 2e schooldag heb ik 3 uur meegedraaid en daarbij merkte ik dat het wel echt heel pittig is. Alle geluiden en indrukken vreten ontzettend veel energie en na die 3 uur was het voor mij ook echt wel even klaar. Toen ik thuis kwam ben ik snel gaan rusten en uiteindelijk was mijn lichaam weer een klein beetje hersteld en kon ik toch nog wat dingen gaan doen. De tol die ik moest betalen viel dus eigenlijk heel erg mee en dat was wel een meevallertje waardoor ik alleen maar meer zin kreeg in de volgende schooldag.

Ik kan er echt van genieten dat ik langzaam weer ritme in mijn leven krijg. Op dit moment vind ik het echt heel erg leuk om weer naar school te gaan en huiswerk te krijgen en te moeten leren. Dat klinkt misschien heel raar, maar toch voel ik het echt zo. Het is fijn om 'gewoon' weer 'gewoon' te zijn!

Terug naar huis

Afgelopen vrijdag had ik mijn afscheid in de Hoogstraat. Na een periode van 8 weken intern was het tijd om terug te gaan naar huis. Aan de ene kant is dat natuurlijk heel fijn, maar aan de andere kant vond ik het ook wel een beetje eng. Terug naar de 'echte' wereld. Terug naar school, naar de plek waar je alles weer zelf moet doen. Zij geloven dat ik het aankan, ik twijfel nog een beetje. Ik ben erg bang voor een terugval.

Op de jeugdafdeling is er het ritueel dat als je afscheid neemt je op de tafel moet. Een medewerker doet een afscheidspraatje en je krijgt een kaart (in mijn geval een boekje) waar iedereen iets in kan schrijven. Op de tafel staan is voor de meeste revalidanten niet het leukste om te doen, zo ook voor mij. Ik hou er niet van om helemaal in het middelpunt van de belangstelling te staan en op dat moment sta je dat natuurlijk juist wel.

De verpleegkundige van mijn eerste dag was ook de verpleegkundige die mijn afscheidspraatje deed. Het was de eerste persoon die vertrouwen naar me uitstraalde en ook meteen de eerste persoon die ik daar in vertrouwen heb genomen. Eigenlijk vond ik het dus wel prettig dat zij het deed. Toen het afscheid afgelopen was concludeerde ik dat op de tafel staan iets minder rampzalig was dan dat ik me had voorgesteld, het viel eigenlijk best wel mee!

In de afgelopen 8 weken heb ik ontzettend veel geleerd. Fysiek heb ik flinke stappen vooruit gedaan waardoor ik nu weer kan lopen, traplopen, rennen, fietsen, skeeleren, springen, schrijven, potjes en flesjes opendraaien en ga zo maar door. Mentaal heb ik iets meer vrede met de pijn die ik heb, ik weet hoe ik mezelf rustig kan krijgen als ik in de stress ben geschoten (uitvoeren is nog wel een puntje), ik heb geleerd mijn eigen keuzes te maken en ik denk naar mijn gevoel toch een beetje positiever dan ik eerst deed. Ik heb vooral veel inzichten in mezelf gekregen. Ik weet dat ik er nog lang niet, maar de eerste stappen zijn gezet.

Ik heb geleerd dat je overal je eigen plekje kan creëren en je daardoor ergens veilig kan voelen. Op mijn kamer kreeg ik het besef dat zelfs in de rottigste momenten van je leven, er ook hele mooie dingen bestaan. Een van de avonden zat ik te huilen in de vensterbank en daardoor kon ik over heel Utrecht heen kijken. Heel lang heb ik daar gezeten en uiteindelijk zag ik de zon ondergaan en dat maakte meteen mijn hele dag weer goed. Ook de avonden daarna ben ik het gaan bekijken en daarmee werd het echt mijn momentje van de dag. Wat een prachtig uitzicht was dat!

Mijn plekje

Het uitzicht met zonsondergang

De muur op mijn kamer

Volgende week ga ik na meer dan één jaar weer een keer naar school. 3 uur lang. Ik vind het best een beetje spannend, ik ben benieuwd of het schooljaar nog haalbaar is, hoe het in mijn klas is en of hoeveel energie het gaat kosten. Maar ik heb er vooral ontzettend veel zin in, eindelijk weer naar normaal!

En zoals mijn fysiotherapeut altijd tegen me zei: 'Je kan veel meer dan je denkt, als je maar in jezelf gelooft.'

De eerste week

6 januari was mijn opnamedag in de Hoogstraat. Ik was heel erg zenuwachtig maar uiteindelijk had ik ook wel ergens 'zin.' Ik werd opgevangen door een verpleegkundige en na mijn spullen op de kamer te hebben gezet gingen we al gauw in gesprek over een aantal zaken en daarna was het al meteen tijd voor mijn eerste therapie.

Ik maakte kennis met mijn fysiotherapeut en ik kreeg meteen een lijst met dingen die ik moest doen, met de opdracht dat ik na die 20 minuten nog dingen kon doen en niet helemaal op was. Een hele gemene opdracht, zeker voor de eerste keer. Vrijwel iedereen heeft namelijk de neiging om de lijst met dingen af te werken en vergeten de echte opdrachten. Zo ook ik en dat heb ik de rest van de dag (en de dagen erna) geweten ook.

Daarna had ik educatie en daar ben je met een groep heel erg bezig met je manier van denken en welke gedachtes je klachten in stand houden of erger maken en welke niet. Het is zeker niet de leukste therapie maar ik denk dat ik er wel wat aan ga hebben.

De rest van de dag had ik niks en heb ik een beetje kennis gemaakt met de rest van de groep. Al snel gingen we met een groepje een spelletje doen en zo was het ijs gebroken en werd het voor mij ook iets makkelijker om te gaan praten. Mijn 3 kamergenootjes waren meteen heel erg aardig en zo kon ik na een goede eerste dag gaan slapen.

De dagen daarna zaten 'vol' met therapieën en ik merkte dat ik 's avonds echt moeite had om wakker te blijven. 10 uur was het pas bedtijd en ondanks dat dat voor mij normaal heel erg vroeg is, had ik de eerste week echt veel moeite om dat vol te houden. Ik maakte kennis met veel verschillende mensen en het onthouden van de namen kostte me erg veel energie. Dinsdagavond maakte ik voor het eerst echt kennis met mijn mentorverpleegkundige en hebben we tijdens een spelletje een beetje zitten praten om elkaar iets beter te leren kennen.

Naast fysiotherapie en educatie kreeg ik ook ergotherapie, sport, focus en chill en school. Vrijdagmiddag mocht ik weer naar huis en was ik echt helemaal doorgebrand. Toch liep ik al beter dan toen ik maandag binnen kwam en had ik al een aantal dingen waarmee ik moest oefenen. De conclusie was dat ik in één week in de Hoogstraat al meer had geleerd en bereikt dan in de 3 maanden in Tilburg en dat was voor mij een hele prettige gedachte om de eerste week af te ronden.

Kaartjes

Ik kreeg van een aantal mensen de vraag voor het adres om me een kaartje te sturen. Het adres staat al op Facebook en Twitter, maar voor de mensen die dat toevallig niet hebben en het toch leuk vinden om mijn plekje een beetje op te vrolijken met een kaartje is hier het adres:

Marleen Kuijs
Revalidatiecentrum de Hoogstraat
Afdeling jeugd
Paranadreef 2
3563 AZ Utrecht

Hou je ons op de hoogte?

'Schrijf je wat meer blogs als je opgenomen bent? Ik wil wel weten hoe het met je gaat!' Deze vraag heb ik de afgelopen tijd veel gehad. In eerste instantie was dit ook mijn idee en wilde ik het zelf graag. Maar hoe dichterbij we komen, hoe meer ik twijfel of dat haalbaar is en of ik dat wel wil.

De revalidatie wordt heel zwaar en daar wil ik mezelf zoveel mogelijk op gaan richten. Ik wil niet dat ik nog een blog moet schrijven om iedereen op de hoogte te houden als ik vreselijk moe ben. Ik wil het geen verplichting maken voor mezelf. Daarnaast weet ik niet of ik alles meteen wil delen of dat ik zoiets eerst voor mezelf op een rijtje wil hebben.

Een vriendin kwam met het idee om mijn Twitter aan mijn blog te linken, zodat ik toch iedereen op de hoogte kon houden met een kort berichtje. Ik zag het idee wel zitten maar ik wilde het niet met mijn eigen Twitteraccount. Diezelfde vriendin kwam toen op het idee om een nieuw Twitteraccount te maken met de naam van mijn blog. Na wat tweets met een andere Marleen heb ik kunnen regelen dat ik de naam kon overnemen. (Heel erg bedankt!)

Ik ben dus vanaf nu te volgen op @LifeOfMarleen voor updates!

Allemaal nog een gelukkig nieuwjaar en ik hoop voor iedereen op een mooi, gezellig, fijn, maar vooral gezond 2014!