2 juli weer weinig gedaan. Een groot gedeelte van de dag weer aan het mariokarten. Leuk tijdverdrijf. Veel zenuwen voor 3 juli. Ondanks de intake waarbij ik een goed gevoel kreeg benieuwd wat de revalidatie precies in gaat houden. Hoe zwaar wordt het? Hoe lang gaat het duren? Steeds meer vragen kwamen op in mijn hoofd, het piekeren begon. Om er even niet aan te denken alvast mijn verjaardag gaan plannen voor het einde van de vakantie. Een aantal vrienden hebben al laten weten dat ze waarschijnlijk wel kunnen komen, ik krijg zin. Het eindigt met een avond vol leuke gesprekken. Veel gezellige dingen. Toch komt in mijn achterhoofd de gedachte weer opduiken: 'Wat nou als je te veel pijn hebt?' 'Wat nou als je doet zoals je normaal zou doen?' Het zijn dingen die me bezig houden, elke dag. Ik slaap slecht. Gepieker, zenuwen, pijn? Het kan alles zijn, we proberen het maar snel te vergeten.
3 juli. De wekker op tijd, 3 uur voordat ik bij de revalidatie zou moeten zijn. Dan zou ik rustig kunnen douchen en wakker worden. De eerste wekker in de vakantie, mevrouw slaapt er doorheen. Een uur later ontwaakte ik. Weer een ochtend geslapen in plaats van een nacht. Het douchen maar verplaatst naar ná de revalidatie. Rustig ontbijten. Mama komt thuis, willen we vertrekken zijn de autosleutels kwijt. Gelukkig op tijd gevonden.
Bij medifit aangekomen omkleden. Tijdens het omkleden kwam ik erachter dat er een sauna in de kleedkamer zat, geen tijd gehad om uitgebreid te bestuderen of je daar geld voor zou moeten betalen. Zenuwen liepen op. De laatste lieve whatsappjes kwamen binnen. Telefoon uitgezet, en alles in een kluisje gedumpt. Kluisje nummer 58, leuk getal. Toen ik het kluisje dicht probeerde te doen bleef het deurtje haken, toen ik er tegenaan ging hangen ging die goed dicht. Ook het sleuteltje omdraaien ging moeilijk. Proberen niet in de lach te schieten, wetend dat er achter je vrouwen staan te kijken hoe jij ruzie zit te maken met het kluisje. Maar het was gelukt! Het sleuteltje was eruit, het kluisje op slot. Terug lopen naar het fysiotherapiekamertje. Voor de deur wachten, mama zat al. 'Je bent zenuwachtig.' 'NIET... Oke, misschien een klein beetje.' 'Ik merk het, je ratelt.' Mijn begeleidster (fysiotherapeut) komt uit het kamertje, we gaan starten.
Het begon met een korte uitleg over wat we precies gaan doen. Langzaam gaan we de oefeningen opbouwen, de moeilijkheidsgraad wat hoger leggen. De lat mag hoger gelegd worden, maar mag niet terug. Als ik dus meer last krijg na de revalidatie, doen we het de keer daarna op hetzelfde niveau. Er is me ook goed duidelijk gemaakt dat ik eerst méér pijn krijg, voordat het minder wordt. Dit omdat ik alles weer moet gaan belasten, terwijl ze al 6/7 maanden niks gewend zijn. Daarna wordt mijn lengte opgemeten en word ik gewogen. Binnenkort gaan we een conditietest doen, daar zijn die gegevens voor nodig. Daarna beginnen op de hometrainer. Snelheid op 70 rondjes per minuut houden. De 70 lukte niet, ik zat er altijd boven óf onder. Hij kwam nooit op de 70. Best lastig om daarop te blijven letten, helemaal als je eventjes de rest van de zaal met sportende mensen wil bekijken. Na 8 minuten stoppen, 1 onderdeel overleeft.
Nieuwe oefening. Een apparaat met gewicht, goed voor je rug spieren, ook goed om de pijn erger te maken. Ik moest recht zitten, iets wat sowieso al pijnlijk is. Ik zit altijd schuin, dat verlicht te pijn. 'Stop eens, heb je nou meer pijn?' 'Ja.' 'Waar?' 'In mijn zij.' 'Kom er eens af, weet je hoe het komt dat je meer pijn in je zij hebt?' 'Omdat ik hierop recht moet zitten.' 'Ja, weet je ook waarom ik je dit laat doen?' 'Omdat ik weer moet leren recht te zitten?' 'Precies!' Daarna nog 20 keer. Omdat ik goed ben in snelheid maken moet er meerdere keren gezegd worden dat ik het langzamer moet doen. Moeite mee. Dit betekent langer zitten op een pijnlijke manier. Daarom ook blij als ik die 20 heb gehaald.
Als laatste op de loopband. Een normaal tempo. Daarnaast een kort gesprekje over het lopen. En dan ben je klaar, de eerste keer erop zitten. De eerste ervaring werd gevraagd, hoe vond je de moeilijkheidsgraad en wat vond je ervan? 'Ik vond de moeilijkheidsgraad wel goed, en ik heb er geen hekel aan. Maar het is ook niet van: OH YESSSS, IK MAG!' Daarna weer omkleden. Of nouja, eerst mijn kluisje proberen open te maken. Na 5 minuten was het gelukt, gelukkig geen andere mensen in de kleedkamer. Nooit meer neem ik kluisje nummer 58. Daarna terug naar buiten. Richting de auto lopend 'Nu hopen dat er ook een goede reactie op de pijn komt.' Als ik in de auto wil stappen stoot ik mijn hoofd, ja. Zo ken ik mezelf weer, daarna de hele tijd hoofdpijn. Waar zou dat nou van komen?
Thuis aangekomen douchen, daarna weer een stukje fietsen. Toen ik net op de dijk was, ben ik op het eerste het beste bankje geploft. De pijn nekte alles weer, erger dan normaal. Na een half uurtje nog even naar de winkel gefietst voor avondeten, en gauw naar huis. Het ging niet meer. Weer rustig aandoen, rustig bewegen. Lastig voor een springveer nummer 1! De pijn zakt niet meer, helaas.
Aan het begin van de avond bericht van @DatIsTaartWaard op twitter. Ik heb een goede reden voor taart, en daarom krijg ik donderdag een bezorgd. Al afspraken gemaakt wie die lekkere taart mee gaat opeten, het zijn toevallig altijd dezelfde waarmee ik mijn gebak deel. De rest van de avond op de bank, moe. Vandaag vroeg naar bed, en hopen op een nachtje slaap. Ik twijfel voor de kans, met veel pijn is het moeilijk in slaap te komen. Al met al een vermoeiende dag, maar de meeste spanning is nu gelukkig geweest. Weer een last van mijn schouders af, weer een dagje overleeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten