Dwang

Ik heb erg lang getwijfeld om dit naar buiten te brengen. Hoe zijn de reacties? Zijn er mensen boos, teleurgesteld? Vinden ze me geen aansteller? Ik hoorde de reacties al in mijn hoofd: 'Marleen mankeert wéér iets hoor jongens!' Maar na maandenlang twijfelen hak ik de knoop door. Het is tijd om open te zijn, om voor mezelf te gaan, om te stoppen met mezelf alsmaar te kort te doen.

Van kleins af aan heb ik een grote behoefte gehad om alles onder controle te hebben, om zekerheid te hebben zodat ik me op die manier 'veilig' voel. Toen ik pijn kreeg, dat later chronisch werd, werd die behoefte alleen maar sterker. Ik belandde in een achtbaan vol ziekenhuizen, onderzoeken en onzekerheid, maar wat ik het allerliefste wilde, weten waar ik aan toe was, kreeg ik alsmaar niet te horen. In mei 2013 was de maat vol, ik kon niet meer zonder die zekerheid. Ik móést ergens controle over hebben, al creëerde ik die controle zelf. En dat gebeurde ook. Ik begon met overmatig handen wassen, niet omdat ik bang was om ziek te worden, maar gewoon, omdat ik dan naar mijn idee ergens controle over had, en dat gaf me rust.

Nog geen maand later merkte ik dat het handen wassen me geen controle meer gaf, maar toen ik daarmee wilde stoppen lukte het niet meer. Want als ik het niet deed, dan werd ik ziek. De smetvrees was er onbewust ingeslopen en ik moest nog vaker mijn handen wassen om dat gevoel van controle weer te hebben.

Het ging van kwaad tot erger en er kwamen steeds meer handelingen bij. Schoonmaken, tellen, rechtzetten, aantikken, dingen in een bepaalde volgorde doen, naadjes van kleding goed doen, allerlei dingen 4 keer doen en ga zo maar door. Aan alles wat ik deed hing een handeling en als ik die handeling niet deed raakte ik volledig in paniek. Daarbij gaf elke handeling na een tijdje geen gevoel meer van rust, controle of voldoening meer, dus moest ik het vaker doen. Het werd zelfs zo erg, dat ik vandaag de dag tussen de 16 en 20 uur per dag bezig ben met mijn dwang.

Vorige week begon ik naar mijn gevoel voor het eerst 'echt' met de behandeling voor mijn dwang en al heel snel besefte ik dat als ik het niet accepteer en me ervoor blijf schamen er heel weinig verbetering gaat komen. Vanaf dat moment was ik er klaar voor om het naar buiten te brengen. Het gaat hier niet om wat de rest van de wereld over mij denkt, het gaat hier over hoe ik me voel en hoe ik dat kan gaan verbeteren. Dat gaf de doorslag, ik moet dit voor mezelf doen.

Kort daarna zette ik een berichtje op facebook, en nu zet ik een extra stapje via mijn blog. Ik heb een dwangstoornis, maar ik ga keihard knokken voor verbetering!

Voor de mensen die meer over dwang willen weten, heb ik een aflevering van Je Zal Het Maar Hebben gevonden. Dat is het verhaal van Daphny. Ik vond het heel erg herkenbaar en vooral het stukje vanaf 16:50 laat goed zien wat er in het hoofd omgaat van iemand met een dwangstoornis. En natuurlijk kan vragen altijd!

Schoolstress

Ondertussen zitten we al ruim een maandje in 5 havo. Ondanks dat ik maar de helft van de vakken doe dit jaar vind ik het erg zwaar. Mijn lichaam is nog steeds niet gewend aan naar school gaan en het begint behoorlijk zijn tol op te eisen.

Ik krijg het naar school gaan maar niet goed onder de knie en ik snap niet waarom het fout blijft gaan. De vermoeidheid en de concentratie werken absoluut niet mee en ondertussen loop ik alweer zo'n 10 hoofdstukken achter in het nieuwe schooljaar, laat staan als ik alles van 4 havo er nog bij op zou tellen. Ik probeer rustig te blijven onder de omstandigheden. 'Ik kan het wel, maar mijn lichaam wil niet meewerken.' Ik heb te veel pijn en ik ben te moe om me goed te kunnen concentreren. Maar in hoeverre kunnen we daar nu nog op inkorten?

Tientallen planningen zijn vooraf gegaan, maar elke planning die ik maakte was onhaalbaar, hoe weinig werk er ook instond. Na een schooldag is mijn energie voor die dag op. Er is veel te veel te doen en voor te bereiden, met de dag stijgt de hoeveelheid stress.

Mijn lichaam voelt steeds zwaarder en ik merk dat ik kracht in mijn armen en benen verlies. Het gaat de verkeerde kant op op het verkeerde moment en ik heb geen idee hoe ik erger kan voorkomen. Aankomende maandag heb ik twee herkansingen. Dat levert nog meer stress op, nog meer pijn, nog minder slaap, nog minder concentratie en daarmee weer nog meer stress. Het is een vicieuze cirkel die ik maar niet doorbroken krijg.

Begin van deze week was het op. Het lukte me niet meer om door te gaan. Met heel veel moeite ging ik na mijn schooldag liggen en heb ik de rest van de dag eigenlijk niks meer gedaan. Het is confronterend dat mijn lichaam nog altijd een grote spelbreker is in veel dingen, terwijl het voor iedereen zo goed lijkt te gaan.

Het voelt niet goed om te gaan liggen, herinneringen. 10 maanden lang heb ik zo gelegen, dag in en dag uit. Vandaag is het pas dag 3, veel rust en soms afwisselen met rustige activiteiten. Gillend gek word ik ervan, hoe heb ik dit ooit 10 maanden lang vol kunnen houden?

Ik pieker veel. Is het een echte terugval of ligt het aan alle stress en gaat het weer beter na de herkansingen? Zou ik weer zo lang thuis moeten zitten straks? Haal ik het schooljaar nu wel? Het houdt niet op in mijn hoofd en de ergste worst-case-scenario's zijn al lang langs geweest in mijn hoofd. Het lost niks op en het is ook niet helpend en daarom probeer het zoveel mogelijk los te laten. Voor nu heb ik weinig keuze en is het gewoon rusten, een beetje proberen te leren, afwachten of het vanzelf beter wordt en er het beste ervan maken!