Uitslapen, 5 minuten voor de wekker wakker. Een goede nacht, bijna 10 uur. Als ik een tijdje wakker ben schrijf ik het blogbericht van maandag. Daarna in tempo alles doen. Ook nog wat huiswerk in de ochtend.
Daarna richting de revalidatie. Hetzelfde als altijd. Ik ben moe en heb steken in mijn zij bovenop de steken in mijn zij. Onderweg naar huis ben ik stil, gedachtes malen maar door mijn hoofd.
Als ik thuis ben trek ik mijn schoenen uit. Opeens komt alles eruit. Tranen, heel veel tranen. Ik ga op de bank liggen. Er lijkt geen einde aan te komen. Toch besluit ik me klaar te maken voor school, afleiding. Ook op de fiets nog steeds in tranen. Halverwege word ik rustiger, de tranen stoppen. Mooizo.
Op school wel gedeeltelijk afwezig. Toch maak ik in dat ene uur wat huiswerk. Na schooltijd nog even praten en daarna naar huis. Nog steeds overstuur. Op de terugweg komen opnieuw tranen. Ondertussen zie ik een motor onderuit gaan. Het beeld blijft in mijn kop hangen, hij krijgt al hulp en ik fiets daarom door. Als ik thuis ben, gaat de bom pas echt af. Opnieuw heel veel tranen. Dan besluit ik dat het afgelopen is, sommige dingen moet je niet eeuwig voor je houden, helemaal niet als je er zo mee zit. Ik vertel het tegen iemand op whatsapp, het lucht op. Later tegen meerdere. Uiteindelijk besluit ik er een blogbericht over te schrijven, deze heet 'Nieuws.'
Ik krijg een hoop lieve reacties, het doet me goed. Daarna zet ik de akkoorden onder mijn liedje. Het opnemen lukt niet goed, stem is trillerig.
's Avonds nog even douchen. Ik voel me een heel stuk beter. Er is rust. De gedachte zit me niet meer dwars en de tranen zijn eruit, het is goed zo. Beter als dat ik hoopte.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten