Woensdag 2 januari 2013

De wekker om 10:30. Toch om 10:00 wakker, ik kom niet meer in slaap. Ontbijten. Om 11:45 zit ik in de auto naar 's-Hertogenbosch. Mijn moeder vraagt over de meeting. Ik spreek er kort over en dan zijn we al op het station. Ik stap uit.

Om 12:23 vertrekt mijn trein, toch ben ik er om 12:00. Maar goed ook, mijn ov-chipkaart heeft weer kuren als ik hem op moet laden. Nergens wordt hij gelezen, naar de servicebalie. Dit is al de zoveelste keer. Daar wordt hij in een keer gelezen, er staat nog genoeg geld op. Ook het inchecken lukt daarna opeens weer, raar ding. In de trein richting Utrecht ga ik rekenen. Net één euro te weinig, in Utrecht dan nog maar op waarderen.

In Utrecht aangekomen lukt het opwaarderen daar wel. Mooizo. Daarna naar het busstation. Wachten op de bus. Als die aankomt toch nog even voor de zekerheid vragen of deze naar de Hoogstraat gaat, dat klopt. Gelukkig maar.

Rond half 2 ben ik dan eindelijk op mijn eindbestemming: Kirsten! Zij heeft ongeveer dezelfde klachten als ik. Het is daarom fijn haar om me heen te hebben, ze begrijpt me. Ze zit intern. Eerst gaan we even naar haar kamer, daarna even langs de huiskamer en dan richting sport, een therapie. Het is bekend dat ik meega. We gaan badmintonnen. Daarna weer naar de huiskamer. We drinken en praten wat. Daarna gaan we naar ergotherapie. We puzzelen wat. Veel plezier, want blijkbaar ben ik toch iets minder goed in puzzelen als ik dacht.

Daarna opnieuw de huiskamer. We zitten met nog wat anderen leeftijdsgenoten.

'Dus jij bent het meisje van het blog?'
'ehh, ja!'
'Sorry ik heb het aan tafel verteld.'
'Geeft niet hoor!'

We besluiten naar buiten te gaan. Voordat we onze jassen aan hebben gaan we toch nog even tafeltennissen. Een niet zo groot succes. Daarna toch echt naar buiten. We lopen even naar de bushalte om te kijken hoe laat de bus gaat. Om de 10 minuten. Opnieuw weer naar boven, weer tafeltennissen. We hebben het leuk samen. Daarna weer eventjes in de woonkamer. We eindigen op haar bed. Half liggend, telefoon aan de oplader en nog even kletsen. Rond 5 uur lopen we weer naar beneden en nemen we afscheid van elkaar, het was gezellig.

Daarna begint mijn reis terug. Eerst de bus. Daarna eten bij de Macdonalds. Teruglopen naar het station. Er is vertraging, veel vertraging. Om 18:20, is de trein van 18:08 er nog niet en gaat er ook voorlopig niet komen. Er wordt omgeroepen 'De extra trein naar 's-Hertogenbosch komt over enkele ogenblikken aan.' Meteen ren ik naar een incheckpaal. Hij doet het niet, ik probeer het bij meerdere, weer niet. Niet opnieuw... Ik ga naar de servicebalie, ook hier wordt hij niet meer gelezen. Ik krijg een formulier mee om hem op te sturen. Daarna bel ik mijn moeder, ik besluit een papierenkaartje te kopen. Als ik naar het perron ren voor de extra trein zie ik hem net wegrijden. Ik baal.

Ik haal starbucks. Daarna zie ik dat de trein van 18:08 elk moment aan komt, het is ondertussen al 18:40. Als ik in die trein zit, wachten. Er wordt omgeroepen dat het nog even gaat duren, ze hebben een melding over een ongeluk en daar moeten we even op wachten. Even later wordt er omgeroepen dat we mogen rijden, maar we nog geen machinist hebben. Deze is onderweg. Nog later krijgen we te horen dat de machinist er is, maar er nog een ongeluk is gebeurd en we daarop moeten wachten. Rond 19:10 krijgen we uiteindelijk te horen dat deze trein niet meer gaat rijden, met dank aan een aanrijding van een persoon in Boxtel.

Als iedereen de trein uitstapt is er opeens geen trein meer te vinden naar 's-Hertogenbosch, ook de sprinters zijn van het bord af. Op dat moment wordt er omgeroepen: 'De stoptrein naar Tilburg via 's-Hertogenbosch vertrekt over enkele minuten. Opeens zie je Utrecht centraal overeind staan en rennen naar het perron. Ook ik. Maar mijn benen zijn moe, alles doet me veel pijn. Als we bij de trein aankomen is er maar een deur open, er mogen nog maar enkele mensen in de trein. Er wordt verzocht aan de conducteur om ook de andere deuren open te maken, na 5 minuten wordt dit gedaan. Weer rennen. Uiteindelijk heb ik een plekje in een gangpad. Hutjemutje op elkaar, benauwd. Niet ideaal.
Met elke halte krijg je meer adem. Bij Geldermalsen stoppen we even. Een intercity met vertraging moet ons inhalen. De halve trein roept opeens: 'HEY, DAT IS ONZE TREIN!' als grap. Na zo'n 5-10 minuten stil staan rijden we weer. Bij het volgende perron besluit ik te gaan zitten in het gangpad, mijn voeten trekken het niet meer. Uiteindelijk.is het nog 5 minuten voordat we in 's-Hertogenbosch zijn. Ik whatsapp mijn moeder, deze komt me halen. Uiteindelijk ben ik om 20:30 pas thuis. 2,5 uur gedaan over van Utrecht naar 's-Hertogenbosch komen, iets wat normaal in een half uur kan.
's Avonds nagenieten. Ik heb veel aan deze dag gehad, ik ben blij dat ik het gedaan heb. Het was erg gezellig. Een dag met een lotgenootje, begrepen worden. Ik heb genoten.

Morgen weer een gesprek bij de revalidatie, om 10 uur in de auto. Ik heb weinig zin, vroeg op. En dat in mijn vakantie. Ik wil slapen na zo'n dag. Veel pijn en ook de migraine speelt weer op. Hopen dat ik morgen wakker kan worden en het iets beter is. Maar wauw, wat een dag! Het was het zeker waard.