Goed geslapen, met een korte onderbreking rond half 7 's ochtends. Mijn vader vertrekt naar Duitsland voor een beurs, 2 broers zijn gister al gegaan. Ik kijk er al langere tijd naar uit, mijn moeder en ik met zijn tweetjes alleen thuis.
Om 8 uur weer wakker. Het is koud buiten, volgens mijn telefoon is het -10. Dit wordt met de bus in plaats van de fiets. Als ik beneden kom ligt er onder mijn flesje drinken 10 euro. Mijn moeder dacht hetzelfde. Als ik naar de bushalte loop is het glad. Goed naar de stoep kijken, plekken vol ijs. Als ik bij de bushalte opkijk, staat de bus voor mijn neus. Ik schrik, ik had hem niet horen aankomen. Ook nog op het randje gehaald, geluk!
De dagkaarten zijn er niet. Zo'n 2 jaar geleden waren ze 3 euro per stuk. Sinds de ov-chipkaart waren de ritkaarten 3 euro. Deze zijn in het nieuwe jaar opgehoogd naar 3,50. Ik ga voor de dagkaart, 5 euro 50. En dan vindt de overheid het raar dat het openbaar vervoer niet vaker gebruikt wordt terwijl ze dat wel willen? De prijzen schrikken eerder af.
Ik ben ontzettend moe. De 1e les doen we eigenlijk niks. Daarna een pauze. Na de pauze hebben we maatschappijleer. Een andere les dan normaal. Een man genaamd Mathijs uit Eindhoven komt ons voorlichting geven. Hij is van een organisatie die scholen voorlichting geven over misdaad. Hij heeft meer dan 4 jaar in de gevangenis gezeten door heel veel pech. Hij vertelt zijn verhaal.
Hij was beveiligingsmedewerker en werd gepromoveerd tot afdelingsleider. Kort daarna werd er bij hem spierreuma geconstateerd. Hij werd op staande voet ontslagen met de reden dat hij geheime informatie had doorgegeven aan de concurrent. Dit is nooit gebeurd. Hij solliciteerde vaak naar banen, maar hij werd nergens aangenomen omdat hij spierreuma had. Zijn schulden liepen op. Zo hoog dat er werd aangeboden om drugs te gaan smokkelen naar Duitsland. Hij zei ja, ondanks dat hij het liever niet wilde. Hij zag geen andere uitweg meer.
Na een aantal succesvolle ritten werden ze aangehouden net voor de plek van bestemming. De politieagent rook iets, de drugs was niet goed verpakt. Zo werd hij opgepakt en zijn tijd in de cel uitgezeten. Omdat hij het eigenlijk nooit gewild heeft, heeft hij zich aangesloten bij de organisatie, vrijwilligerswerk. En de schulden, die heeft hij nog steeds.
Ik ben aangeslagen door dit verhaal. Ondanks dat ik alles kan, heb ik dagen en weken dat het ontzettend slecht gaat. Ik denk er liever niet over na, maar door dit verhaal word je wel weer op de feiten gedrukt. Werk zoeken wordt moeilijk.
Daarna nog een les en pauze. Na de pauze loop ik naar het kamertje van mijn leerlingcoordinator. Hij zou me les geven in maatschappijwetenschappen, ik loop anderhalf boek achter. Hij is er niet. Al snel loop ik door naar de docentenkamer. Hij loopt daarna met me mee, terug naar zijn kamertje. Daar staat een meisje die voor mij moet met een gesprek, weer wachten. Uiteindelijk hebben we nog een half lesuur over. We vatten anderhalf hoofdstuk samen en dan is het lesuur voorbij. Ik snap het, nu nog onthouden. Daarna een overhoring van levensbeschouwing. Het gaat niet goed, het nodige aantal dingen gok ik of hou ik leeg. Ik kom er niet uit. Ook is mijn concentratie laag, ik krijg de antwoorden niet goed verwoord. Na mijn laatste les loop ik terug naar de bushalte. De bus is net geweest, nog 25 minuten wachten. Als ik uiteindelijk thuis kom heb ik het koud. Ik begin te zingen, toch stop ik halverwege. Keelpijn, even rekening mee houden.
's Avonds komt mijn oude buurvrouw even langs, verrassing. Ondertussen vraag ik wat rond op twitter of er meer behoefte is naar een forum voor chronisch/langdurig zieke jongeren. Na een tijdje weet ik genoeg, tijd om in actie te komen! Ik maak een begin in de reclames van 'The Voice Kids' en 'Moordvrouw.' Daarna ga ik nog kort door en besluit ik af te sluiten en naar boven te gaan. Boven heb ik energie te veel en zit ik vol ideeën. Ik zet mijn laptop aan en ga daar verder. Zo heb ik al een twitteraccount (@TouwInEigenHand) aangemaakt voor de vorderingen. Ik krijg veel leuke reacties. Ook doe ik een oproep voor eventuele organisaties om ze te linken op het forum. Zodra mijn batterij begint te knipperen sluit ik af, een mooie start gemaakt.
Als ik lig kom ik niet in slaap, te veel adrenaline om het verder in gang te zetten. Ik blijf draaien. Ook stijgt de keelpijn, ik ben benieuwd wat dit voor nachtje wordt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten