Vrijdag 18 januari 2013

Als ik wakker ben verbaasd het me hoe snel je in slaap kan vallen als je niet piekert. Daarna opschieten. Ik maak me klaar. Mijn broer haalt me op. Hij heeft honger als hij mijn stapel vol eten ziet. Toch geef ik niks, ik weet niet of ik genoeg heb. Op school meteen naar mijn kluisje. Al een extra kluisje van een vriendin geregeld voor als het niet pastte, maar het pastte precies. Zelfs mijn boeken konden er nog bij!

Beginnen met een toets bij Nederlands. Daarna naar beneden. Ik ben hyperactief en ontzettend vrolijk. Ik zoek Feline en vraag of ze even meeloopt naar mijn kluisje om de spullen te halen. Als we de gang van mijn kluisje inlopen worden we tegengehouden, we mogen er niet bij. We wachten tot 5 minuten voor het einde van de pauze. Daarna loop ik een klein rondje voor de mensen die het 4e geen tussenuur hebben. Uiteindelijk loop ik naar de tafel met een groot deel van mijn klas. Ik ga zitten. Op dat moment gaat de zoemer. Ik deel de dingen uit. Ondertussen loopt Larissa naar mijn kluisje om de 2e doos van de appelflappen te pakken. Ik word gefeliciteerd voor mijn verjaardag, niet iedereen weet de reden. Er wordt veel gelachen, het is gezellig.

Ik heb over en loop naar de andere aula. Daar zit het andere deel van mijn klas. De rest wat ik over heb stop ik in mijn kluisje. Het lesuur is bijna afgelopen. Daarna heb ik Engels, een onverwachte luistertoets. Het gaat niet zo goed naar mijn gevoel. Daarna grote pauze. Ik zoek nog wat mensen op die niet hebben gehad, daarna gaat de doos voor de rest van deze schooldag in mijn kluisje. Het 6e uur heeft mijn klas ckv, hier hoef ik niet bij te zijn. Wel lever ik mijn verslagen in aan het begin van het lesuur, daarna ga ik in de aula zitten en maak ik mijn economie. De andere 2 lesuren probeer ik die vakken in te halen.

Als ik uit ben komt mijn broer me ophalen. Er zijn nog 2 appelflappen over. Eentje voor hem, eentje voor mij. Ik ben nog even alleen thuis en ik zing. Ik ben ontzettend vrolijk, een mooie schooldag. Na het eten nog wat huiswerk maken. Ondertussen zijn er wat heftige gesprekken. Het wordt uitgesproken. Uiteindelijk lees ik wat ik niet wil lezen. Het wordt niet zoals eerst. Nooit meer. Ik wist het al, en toch hou je nog een sprankje hoop. Door de stress van de revalidatie was ik vaak chagrijnig en reageerde ik dingen af op mijn vriendinnen. Vriendschappen gaan eraan kapot, helaas.

's Avonds kijk ik 'The Voice Kids' en 'Moordvrouw.' Daarna denk ik wat na, om half 1 ga ik slapen.

Accepteren dat je niet beter wordt is soms de beste medicatie en geneesmiddel.

Stoppen met de revalidatie, is vervelende tijdperken afsluiten. En nieuwe, leuke beginnen. En dat is wat ik doe, iets afsluiten. En goed ook. De pijn zakt heel erg en zit tegen geen pijn aan. Een mooier cadeau om dit te vieren kon ik niet wensen.