Onderweg naar Tilburg ben ik ontzettend zenuwachtig. Ik heb weinig zin, toch weet ik dat het moet gebeuren. Daar aangekomen melden we ons bij de balie. We worden in wachtkamer 3 gezet, een nieuwe wachtkamer. Even later worden we opgehaald door dezelfde vrouw, we zitten verkeerd. We moeten helemaal naar het einde van het revalidatiecentrum lopen. Ik heb het koud.
We gaan de vergaderruimte in. Mijn ergotherapeut, psycholoog, stagaire van de psycholoog, nieuwe maatschappijlijk werkster en mijn revalidatiearts zijn aanwezig. We bespreken een aantal dingen. Uiteindelijk worden er dingen gezegd waar ik niet helemaal mee eens was. Zo zei de ergotherapeut: 'We kunnen Marleen niet dwingen. Want elk plan wat we dan opbouwen, gaat ze zich toch niet aanhouden.' Als ik verplicht door zou moeten gaan, waarom zou ik me dan nergens aan houden? Ik vond het erg zwart-wit gezien.
Uiteindelijk wordt er besloten om inderdaad te stoppen met de revalidatie. Mijn revalidatiearts adviseert wel dat, als ik ergens op vast loop in mijn eentje of ergens mee zit, naar een psycholoog te gaan. Ik geef mijn e-mailadres en ik krijg binnenkort een brief opgestuurd die ik moet goedkeuren, deze wordt naar mijn huisarts toegestuurd. Ook spreken we af dat ik over 3/4 maanden nog een keer terugkom om even te kijken en te bespreken hoe het met me gaat omdat ze zich toch nog een beetje verantwoordelijk voelt, ik ga akkoord. Met een opgelucht gevoel ga ik de kamer uit, HET WORDT TAART!
In de auto twijfelt mijn moeder eraan of dit wel de goede keuze. Ik negeer haar gevoel, ik ben vrolijk. Een grote last valt van mijn schouders en een grote hoeveelheid pijn is opeens verdwenen. Ik loop op een normaal tempo, ik heb zin om te huppelen. Ik vraag of ik nog een uurtje naar school mag. Thuis pak ik gauw mijn boeken en we rijden door naar school. Een klasgenootje vraagt naar de uitslag. Ik straal. 'Is het taart?' 'JA!' Veel mensen zijn blij voor me, ik voel me goed.
Eenmaal weer thuis pak ik de fiets en fiets ik naar de bank. Geld pinnen. Daarna fiets ik door naar de jumbo. Ik haal 3 dozen appelflappen, minidonuts, mini roze koeken en nog wat chocoladekoekjes voor de zekerheid als ik te weinig heb. Ik krijg het niet mee op de fiets. Mijn jongste broer is zo lief om wat dozen appelflappen voor me op te halen. Mijn moeder is niet zo blij dat ik zo vrolijk ben en zo uitbundig ga trakteren omdat ik stop bij de revalidatie. Dit laat ze er goed merken. Ik probeer het uit te leggen, aan het einde van de avond geeft ze aan dat het misschien inderdaad niet zo slecht is om te stoppen met de revalidatie.
's Avonds rijden we naar medifit. We zoeken mijn oude fysiotherapeut op om afspraken te maken voor hoe we het gaan doen. Ze heeft op dit moment geen tijd, we maken een afspraak voor maandag om 19:40. Ik maak nog wat huiswerk en dan kijk ik 'Wie is de Mol.' Mijn dag kan niet beter.
We snijden de appelflappen door midden. Zo heb ik er 24 in plaats van 12. Daarna naar bed. Midden in de nacht ga ik terug naar beneden, op zoek naar servetjes. Daarna kan ik pas rustig in bed liggen. Ik heb het gevoel dat ik moet huilen uit opluchting, toch komt het niet. Uiteindelijk laat ik het los. Als het komt, dan komt het. Voor het eerst in een hele lange tijd ga ik slapen zonder dat ik iets heb om te piekeren, ik kan niks bedenken. Met een groot gevoel van vrede doe ik mijn ogen dicht. Genieten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten