Als ik wakker word is het koud, mijn telefoon geeft -5 aan. Uiteindelijk blijkt het -14 te zijn. De verwarming doet het niet in de badkamer, ik heb het koud. Met ijskoude handen probeer ik haarmousse in mijn haar te smeren, meerdere lagen. het is statisch, blijft slecht zitten.
Op school geniet ik. Normaal mis ik deze lessen. een blokuur wiskunde, het eerste uur heeft mijn klas een so. Ik zit buiten het lokaal met een andere klasgenoot. Inhalen, ze legt wat dingen uit zodat ik door kan. Ik heb het nog steeds koud. Daarnaast ben ik zenuwachtig voor morgen, het mdo bij het revalidatiecentrum. In de pauze heb ik honger, net de koekjes in mijn kluisje gegooid. Ik haal Feline over dat ze met me meeloopt, dat doet ze. Ook zij heeft honger. Ook in de 2e pauze worden mijn koekjes met alle liefde mee opgegeten.
Aan het einde van de schooldag even praten bij de kapstok. Er zijn dingen uitgepraat en er wordt weer vriendelijk gedaan. Ik ben vrolijk. Daarna naar huis. Thuis heb ik een vreetkick, ik heb de hele dag al honger. Daarna zingen. Rond kwart over 4 word ik opgehaald, naar de fysiotherapie in Den Bosch om gekraakt te worden. Uiteindelijk blijkt het vast te zitten vanaf mijn eerste nekwervel tot mijn knie. Het was hoog nodig. De pijn stijgt er helaas wel door.
Ik heb honger onderweg naar huis. We eten pannekoeken. Halverwege is die honger weg, misselijkheid komt hiervoor in de plaats, met dank aan de pijn. Er gaat een paracetamol naar binnen, dit helpt gelukkig een beetje. Ik maak wat huiswerk. Daarna maak ik mijn Wicked-verslag af. Ik voeg er foto's bij en laat hem keuren door Mark en mijn moeder. Enige spelfouten en fouten uit het verhaal worden eruit gehaald. Daarna ga ik douchen, wat dingen op een rijtje zetten.
Morgen het mdo. Een vergadering tussen alle behandelaars. Mijn moeder en ik mogen erbij zijn. Dit is het moment waarop ik krijg te horen of we stoppen met de revalidatie of niet. Ik spreek af dat als we stoppen ik trakteer op taart op school. Stoppen we niet, trakteer ik mezelf op haribo als troost. Ik weet niet wat ik moet verwachten. De hele week heb ik me voorgenomen dat we gingen stoppen, hier werd ik vrolijk van. Wat moet ik voornemen? Dat we stoppen en dat ik vrolijk blijf, maar als het niet zo is dat ik dan diep teleurgesteld ben? Of toch dat we niet stoppen en dat ik me rot voel? Ik besluit er neutraal in te gaan, niet goed, niet slecht.
Als ik in bed lig heb ik veel pijn. Is het van het kraken of van de zenuwen en de stress? Een mengeling daarvan? Je kan ernaar graaien, nooit ga je het echt weten. Inslapen wordt lastig, proberen niet te piekeren. Het beste van deze nacht maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten