Sinds ik bij de revalidatie zit heb ik het heel erg moeilijk. Ik worstel met een hoop dingen. Iets wat me het allerergste dwarszat durfde, of wilde, ik niet uitspreken. Dit heeft voor het nodige aantal problemen gezorgd. Hierbij ook een sorry voor iedereen die het gemerkt heeft en/of er last van heeft gehad.
Toen ik wakker werd op 1 januari 2012 had ik pijn. De eerste gedachte die op dat moment door mijn hoofd flitste was: 'Je wordt niet beter.' Ik heb vaker van zulke 'flitsgedachtes' gehad met dingen die ik helemaal niet kon weten, maar ze werden altijd werkelijkheid. Tijdens alle onderzoeken heb ik daarom in grote angst gezeten. Stel dat het dodelijk is? Uiteindelijk was dat allemaal uitgesloten en was de angst verdwenen. Maar de gedachte bleef. Ik heb het altijd naar mezelf en iedereen ontkent dat ik niet beter werd, omdat het niet vastgesteld was door een arts. 100% zeker is het dus niet, maar zoals ik al zei: Zulke gedachtes heb ik vaker gehad, en ze werden allemaal werkelijkheid.
Toen ik bij de revalidatie kwam, kwam alles weer in het teken van ziek zijn en beter worden. Je wordt op 2 manieren behandeld: 1, om beter te worden. 2, om om te leren gaan met de pijn als je niet beter wordt. Ik heb alleen maar het 2e ervaren, het 1e kwam niet aan te pas. De gedachte: 'Je wordt niet beter' kwam weer steeds vaker in mijn hoofd en dat maakte het geestelijk extra zwaar, en dat was het zonder ook al.
Naast dat durfde ik het ook met niemand te delen. Ik hield alles in mezelf. Omdat ik er zo mee zat was ik vaak chagrijnig, verdrietig en had ik een kort lontje. Dit veroorzaakte ontzettend veel ruzies met vrienden en vriendinnen. Ik heb nogal wat vriendschappen verpest omdat ik zei dat ik het zou veranderen. Maar hoe hard ik het ook probeerde, het lukte niet.
Vorige week kwamen we weer bij 1 januari, dit keer 2013. 2 dagen later, donderdag 3 januari, kwamen alle emoties van die dag eruit. Deze bleven terugkomen. Vervolgens kwamen er weer meer ruzies en ga zo maar door. Vandaag werd het me uiteindelijk allemaal te veel. Ik heb het te lang voor me gehouden waardoor ik het mezelf moeilijk heb gemaakt. Uiteindelijk heb ik mijn hart gelucht en er viel een hele, hele grote last van mijn schouders.
Er zijn heel veel tranen gevallen. En nu ik dit schrijf ga ik weer opnieuw. Al meer dan een jaar weet ik het eigenlijk al en toch bleef ik het ontkennen en hoop houden. En ondanks dat het niet medisch vastgesteld is, weet ik eigenlijk het antwoord al. Zelf vind ik dat heel erg heftig. Ontkennen ga ik het niet meer, ik ga het proberen te accepteren. Wel blijf ik hoop houden, eigenlijk tegen beter weten in.
Ik word niet meer beter, nu nog wachten totdat het medisch vastgesteld is. Maar misschien, gebeurt dat wel nooit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten