Verslapen, binnen een kwartier alles doen voordat ik in de auto moet zitten. Wonder boven wonder lukt het, onderweg naar het revalidatiecentrum. Mijn moeder heeft de fysiotherapie van woensdag al afgezegd, we willen geen drie keer in één week naar Tilburg rijden, dan zou ik 3 schooldagen missen. Vandaag staat geen fysiotherapie ingepland.
We beginnen met de Ampstest, dit is onderdeel van de ergotherapie. Hier wordt gekeken naar hoe je dingen aanpakt en hoe chaotisch je bent. Voordat ik gehaald word komen de clini clowns langs, gezellig. Geweldig samenspel, terwijl ik toekijk hoe ze een ander kind blijmaken word ik ook vrolijk.
Het loopt weer uit. Bij de test moet ik een cakejes bakken en een fruitsalade maken. Uiteindelijk beginnen we pas om half 12, in plaats van 11 uur. Ik heb een iets slomer tempo dan een gemiddeld persoon, de cakejes zijn af maar we hebben te weinig tijd voor de fruitsalade. Ik vind het niet erg, ik vind het irritant als mensen blijven toekijken hoe je iets doet. We pakken de cakejes in en dan ben ik klaar, een half uurtje pauze voor de volgende therapie. Ik eet een saucijzenbroodje. Daarna weer teruglopen naar de wachtkamer.
Individuele begeleiding, ook wel de psycholoog genoemd. Voor de zoveelste keer wordt er gezegd dat ze gehoord hebben dat ik terug wil naar medifit. Ik geef aan dat ik liever helemaal wil stoppen met de revalidatie, het heeft meer stress en achteruitgang bezorgd dan wat anders. Uiteindelijk ronden we het af voor als we echt stoppen, het mdo, de bespreking met alle behandelaars en ons erbij is donderdag.
Een race naar school. Op school aangekomen heb ik een bijeenkomst met de leerlingenraad. We gaan de school verbouwen en wij mogen bij het onthullen van het bouwplan zijn. Het is gezellig. Er is champagne, aangezien een aantal van ons onder de 16 zijn en de anderen nog les hebben krijgen wij water in een champagneglas. Ik vind het naar wijn smaken. Er worden veel grapjes gemaakt. 'Misschien is het niet goed afgewassen van de vorige keer.' Ondertussen een kort gesprek met de adjunct-directeur van havo, ze regelt dat ik morgen op de open avond mee kan helpen, dit wilde ik graag. Fijn! Mijn laatste lesuur na de bijeenkomst valt uit, ik kan nog niet opgehaald worden. Wachten tot 10 voor 4. Als ik opgehaald word rijden we even langs de C1000 om nog wat boodschappen te doen, de pringles zijn in de aanbieding. Ik haal mijn moeder over.
Mijn moeder en ik hebben een discussie over het stoppen van de revalidatie, de zoveelste keer. Dan komt de zin: 'Anders word je niet beter.' Op dat moment breek ik, ik sprint naar boven. Even rustig worden. Ondertussen praat ik met een vriendin op whatsapp, ik leg uit dat ik het heel vervelend vind dat niemand gelooft dat ik niet beter word. Hierom hield ik het een jaar voor mezelf. Vaak wordt er dan gezegd dat ik de hoop niet moet verliezen. Die heb ik niet verloren, nog steeds hoop ik dat ik ooit nog beter wordt. Maar weten is wat anders. Iedereen wil mij meenemen in de gedachtes dat ik beter word. Dat heb ik heel lang toegelaten tegen beter weten in, ik kan het niet meer. Ik wil het niet meer. Als ik later weer naar beneden ga, leg ik het mijn moeder uit. Ze vindt het heel jammer dat ik zo denk, maar begrijpt het enigszins wel. Opnieuw komt er een golf van rust over me heen.
's Avonds probeer ik mijn Wicked-verslag af te maken. Ik ben snel afgeleid. Door de Wicked-muziek die in mijn oren zit, de tv, twitter en whatsapp. Opeens weet ik niks meer te schrijven over Wicked, het is een wonder. Tot grote opluchting van iedereen om me heen, maar voor mij iets minder omdat ik midden in het verslag zit. Uiteindelijk besluit ik twitter uit te zetten en ga ik door met mijn verslag. Met enige hulp van Mark kom ik er uit. Het verhaal van Wicked is af, het enige wat ik moet doen is mijn mening erbij voegen, dat moet lukken. Maar wel een andere dag.
Daarna tas inpakken en naar bed. Ik vergeet mijn medicijnen. Ik besef het net voordat ik in slaap val, uit bed en slikken. Daarna echt slapen. Morgen een druk dagje, ik heb er zin in.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten