Uitslapen, redelijk geslapen. Richting revalidatiecentrum, ik heb geen zin. Beginnen met fysiotherapie, ik heb het benauwd. Verkouden en benauwdheid spelen daarin een rol. Omdat ik veel last van mijn voeten heb wordt het schema een beetje veranderd. Eerst fietsen, daarna weer volleyballen. Ik maak me om veel dingen zorgen. Mijn fysiotherapeut vraagt hierop in.
'Heeft het nut?'
'Nee.'
'Waarom doe je het dan?'
'Omdat ik bang ben dat het fout gaat.'
'Kan je er wat aan doen?'
'Nee.'
'Waarom doe je het dan?'
Na het volleyballen in 1 minuut proberen om te kleden, uiteindelijk worden dit er vier. Ik zit nog optijd in de wachtkamer, ondertussen daar wat whatsappen. Uiteindelijk word ik opgehaald door mijn ergotherapeut. We gaan een planning maken. Als we de 'gewone' planning afhebben willen we hem printen. De printer doet het niet. 'Kan je hem naar jezelf mailen?' Ik druk op internet, ook deze heeft geen verbinding. Verkeerde computer gekozen, een planning voor niks gemaakt. Volgende keer opnieuw. Ondertussen krijg ik de afspraken te horen voor volgende week. Dinsdag de uitslag van het psychologisch onderzoek, donderdag gesprek met de revalidatiearts. De rest van de dag blijft dit hoog zitten, toch weer enige spanning.
Daarna naar school. Ik kom in een tussenuur op school aan. Na het tussenuur pauze, dan een blokuur m&o en economie. Bij m&o ben ik erg moe, moeite om mijn ogen open te houden. Bij economie gaat het weer, gelukkig. Halverwege de les word ik door de docent even uit het lokaal gehaald, hij wil vragen hoe het gaat. Onzettend lief.
Als ik thuis ben ben ik moe, hoofdpijn. Ik doe weinig. Ik ben vrolijk, maar halverwege de avond keert deze stemming. Ik word weer chagrijnig, ik eindig de avond toch weer met een ruzie. Ik ben snel aangebrand, dit wordt steeds erger. Hopen op een goed nachtje slaap, weinig kans. Veel gepieker in mijn hoofd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten