Een slechte nacht. Ik ben veel wakker. In totaal 4,5 uur geslapen, chagrijnig. Als ik daarna nog een uur blijf draaien geef ik het op, het uur erna speel ik spelletjes op mijn telefoon, slapen lukt niet meer.
Vroeg uit bed, om kwart over 8 zitten we al in de auto richting Tilburg. Ik ben een beetje zenuwachtig, zometeen weer een kort psychologisch onderzoek. Als ik in de wachtkamer zit komt mijn oude ergotherapeut langs. Ze komt even bij me zitten. Opeens vraagt ze of ik het moeilijker heb sinds ik bij het revalidatiecentrum ben, ik knik van ja. Enigszins lastig om aan te geven, het hoort beter te gaan. Ze vertelt dat dat vrijwel altijd gebeurd, en dat het binnenkort weer rustiger in mijn hoofd wordt, waardoor het beter gaat. Ze zegt dat het goed komt als ik het de tijd geef, ik hoop het maar, maar ik vertrouw haar.
Even later word ik opgehaald door de stagaire van mijn psycholoog, deze neemt de test bij me af. Ik ben voor een half uur ingepland, ze is verbaasd. De test heeft maar 2 kantjes, ik ben daarom ook binnen 10 minuten klaar. Daarna 35 minuten lang wachten voor fysiotherapie. Ik geef de cd terug, krijg er een andere voor terug. Daarna 15 minuten op de fiets en 15 minuten badmintonnen met een andere jongen rond mijn leeftijd, zijn fysiotherapeut en mijn fysiotherapeut. We verliezen het potje, helaas!
Als laatste heb ik ergotherapie. Er wordt weer veel gepraat, er maken mensen zorgen om me, ik zeg dat dat niet nodig is. Ik krijg als antwoord dat ze het gaan blijven doen totdat het beter gaat. Het is te druk en te vol in mijn hoofd, ik pieker te veel. Daarna klaar, richting huis.
Als we thuis zijn maak ik mijn brood klaar, daarna fiets ik naar school. Ik kom 10 minuten voor de pauze aan, kan de laatste 3 uur meedoen. Toch blijf ik chagrijnig, er speelt te veel in mijn hoofd. Na schooltijd fiets ik met Merel en Karlijn mee. Daarna loop ik met Karlijn mee naar de winkels voor wat spullen, het is gezellig. Daarna naar huis. Thuis heb ik geen honger, ik ben alleen maar moe. Weer over de streep gegaan, ik moet het nog steeds leren.
's Avonds kijk ik goede tijden slechte tijden, ondertussen meerdere gesprekken op whatsapp. Niet alleen de ergotherapeut maakt zich zorgen om me. Daarna maak ik nog wat huiswerk, maar mijn energie is op. Als laatste zet ik de cd met rustgevende muziek op. De muziek is beter, maar ondertussen praat er een vrouw doorheen met oefeningen waar ik me mateloos aan erger, dit wordt hem ook niet.
Morgen de dag waar ik al weken bang voor ben, de dag waar het een jaar geleden begon. Ik ben benieuwd hoe ik ga reageren. Verdrietig ben ik, al een jaar moe. De hoop vaart langzaam weg en komt soms weer terug. Veel steun van vriendinnen. Ze houden me staande, altijd. Nu hopen op een goede nacht slaap, dat kan ik wel gebruiken. Daarbij lopen dan de emoties minder snel hoog op, die gaan we proberen in bedwang te houden op school, ik wil niet breken waar anderen bij zijn. Nu niet, nooit niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten