Een redelijke nacht. Snel in slaap gevallen, toch weer een paar keer wakker van de pijn. Als de wekker gaat ben ik dan ook redelijk chagrijnig, ik ben moe. Nu ook nog fysiotherapie. Met tegenzin uit bed, aankleden. Tijdens het ontbijt kom ik erachter dat ik een spijkerbroek aan heb gedaan, ik moet eerst nog een trainingsbroek hebben, weer omkleden.
Om 9:40 stappen we binnen in het Leijpark. In de gang komen we mijn oude ergotherapeut tegen. Ze zegt vrolijk 'Hoi.' Ondanks dat mijn nieuwe ergotherapeut ook super aardig is vind ik het jammer dat ik haar niet meer heb. Ze gaf positieve energie, maakte me aan het lachen. Op een andere manier als mijn nieuwe ergotherapeut dat doet.
Om 9:45 klaar om aan de fysiotherapie te beginnen. Mijn fysiotherapeut zegt dat ik maar alvast moet beginnen met fietsen, hij komt er zo aan. Maar zodra ik in de zaal kom zijn ze allemaal bezet, wachten dus. Na 8 minuten mag ik stoppen, we gaan wat anders doen. Hij neemt me mee naar een gymzaal en pakt een strandbal, we gaan volleyballen. Opeens gaat er een klik om. Ik word fanatiek. Iets te. Mijn fysiotherapeut wil dat ik even een minuut op het bankje ga zitten om te rusten, ik ben daar niet mee eens. Uiteindelijk pakte hij de strandbal af en moest ik verplicht gaan zitten. Met tegenzin doe ik het toch maar. Het viel hem op dat ik (hard) bovenhands serveer. 'Je hebt toch nooit op volleybal gezeten? Waarom serveer je dan bovenhands?' 'Dat was de allereerste vraag die ik hier kreeg, ik heb wél op volleybal gezeten.' 'Oh, wil je toch even onderhands serveren?' In totaal haalde we 61 keer overvolleyballen, het doel was 25. Netjes gedaan dus! Aan het einde vraagt hij of ik zo naar huis ga. Ik antwoord dat ik een schoolexamen moet maken. 'Daarna ga je naar huis zeker?' 'Nou, nee. Dat is niet de bedoeling.' 'Is dat slim?' Ik kan niet antwoorden, de waarheid is lastig.
Een kwartier pauze. Daarna ergotherapie. Of tenminste, dat is de bedoeling. Mijn ergotherapeut loopt 10 minuten uit. Ik schiet in de stress, zometeen ben ik nog te laat voor het schoolexamen, nog geen mail terug van mijn leerlingcoordinator. Bij de ergotherapie weer flink geconfronteerd worden met rust. We bespreken een aantal dingen. Ik krijg te horen dat er donderdag over mij gepraat wordt met het team en de revalidatie-arts. Mooi, binnenkort krijgen we dus te horen wat we gaan bereiken! Daarna plannen we voor volgende week dat we een weekrooster gaan maken. Hierin gaan we blokken wanneer ik rust neem. Of ik me daaraan houdt is het 2e, maar we maken zo een stukje houvast. Als laatste krijg ik een opdracht mee voor thuis. Ik moet gaan bedenken wie of wat me kan remmen met altijd maar door blijven gaan, en waarom ik moeite heb met huiswerk zodra ik een pauze heb genomen. Twee rotvragen, ik moet een antwoord gaan verzinnen voor donderdag.
Richting school. Een race tegen de klok. Uiteindelijk rijden we ook nog verkeerd en komen we in een straat waar allemaal ganzen staan. Het duurt een tijdje voordat ze aan de kant gaan. Uiteindelijk ben ik nog ruim op tijd op school. Ik ga op zoek naar mijn leerlingcoordinator. Wil graag weten of ik het examen nou mee moet maken of niet. Hij blijkt spoorloos, ook als de zorgcoordinator voor me meezoekt. Pas toen ik naar het lokaal wou lopen, 1 minuut voor het schoolexamen kwam ik hem tegen. We bespreken het snel en besluiten dat ik het schoolexamen niet mee maak. Ik ga weer in de cirkel zitten, al snel zie ik een docent die nog een formulier voor me heeft voor de psycholoog. Ik strompel er naartoe, mijn voeten willen niet meer. Na een tijd wachten krijg ik dit formulier terug. Mooi, nu is het compleet.
Daarna nog een les, tussenuur en les. Bij de laatste les wordt weer kort over mijn ziekte besproken, er wordt gevraagd hoe het gaat bij de revalidatie. Ik weet nog hoe het vorig jaar ging in mijn klas. Er was geen aandacht voor, geen respect, en er werd geen rekening mee gehouden. Ik moest maar meedraaien zoals de rest van de klas. Fijn dat het dit jaar anders is. Uiteindelijk geef ik 2 klasgenoten een link van dit blog.
Na school merk ik dat ik niet lekker in mijn vel zit. Alles overvalt me weer, ik pieker te veel. Weer veel pijn. Ik loop weer een groot gedeelte van de dag moeilijk. Het eist een tol, alles eist een tol. Bij een fysieke dip hoort ook een mentale dip. Het accepteren dat je niet alles meer kan zoals eerst is moeilijk, en dat al bijna een jaar. Als het niet over gaat, gaat het dan ooit wennen?
Aan het begin van de avond krijg ik een lief facebookberichtje van 1 van de 2 klasgenoten. Ze heeft mijn blog bekeken. Lieve berichtjes geven kracht, warmte. Fijn.
Ik probeer wat economie te maken. Halverwege stop ik. Rotgesprekken, grote kans dat ze uitlopen op ruzie. Ondertussen schrijf ik mijn blog zover dat de dag al is. Het valt me op dat er veel gebeurd is vandaag gezien de hoeveelheid tekst. Ik ben moe, weinig energie. Ik wil vroeg mijn bed in, dit ga ik dan ook doen. Chagrijnig ben ik nog steeds, proberen niet te laten merken. Maar uiteindelijk zijn er dan toch tranen, het is te veel. Houdt het dan nooit op? We hopen, en dat blijven we doen....
(Kleine aanpassing: Dit is mijn 100ste blogbericht alweer! Wat gaat de tijd toch snel.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten