Ik lig in bed, moe. Nauwelijks geslapen. Om half 11 word ik eruit geroepen, vandaag naar de Fontys in 's-Hertogenbosch om te gaan kijken voor een vervolgopleiding. Ik wil voor 99% de pabo gaan doen. In de auto weer piekeren, ik probeer iets goeds te verzinnen om het goed te maken, het lukt niet. Bij de Fontys veel informatie gekregen, ook veel bekenden gezien. De rest van de middag blijf ik piekerend, ondertussen whatsappen met mensen als afleiding. Uiteindelijk lig ik op de bank, ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan.
Als ik 's avonds alleen thuis ben denk ik aan het gedicht wat ik vannacht had geschreven, genoeg inspiratie voor een liedje. Ik schrijf de tekst verder, een melodie in mijn hoofd. Zal ik het naar de mensen waarmee ik ruzie heb sturen? Ja. Ik zing het acapella in. Ben nog niet tevreden. Ik pak mijn keyboard erbij, gaan experimenteren met de akkoorden. Na een paar keer een keuring door Kirsten komt er een echt liedje uit, met akkoorden eronder. Ik speel en zing het in, de 1e paar keer mislukt het. Daarna komt een goede versie. Ik stuur het door via whatsapp, even lijkt het niet te werken, ik geef de moed te snel op. Even later wordt er gereageerd, we praten verder. Er worden dingen aangegeven en besproken. Het komt wel goed.
De puzzelstukjes vallen langzaam in elkaar. Ik heb zoveel moeite met de dingen waarmee ik moet dealen, zo in de knoop met mezelf dat ik de mensen om me heen vergeten. Ik reageer alles op hen af, iets wat ik niet zo bedoel, maar natuurlijk erg vervelend om over je heen te krijgen. Het is me nu duidelijk, het voelt alsof ik iets geleerd heb. Iets goeds, hopelijk komt het ook tot uiting.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten