Vroeg op. Iets te vroeg voor mijn gevoel. Om half 9 zitten we in de auto. Daar aangekomen beginnen met fysiotherapie. Ik heb zin om te volleyballen, toch gaan we dat deze keer niet doen. Het wordt badminton. Al snel merk ik dat mijn coordinatie vandaag niet goed is, volgende keer beter.
Daarna de uitslag van het psychologisch onderzoek, deze heb ik gemaakt op 22 oktober. De vragenlijsten worden doorgesproken. Hoe zit ik in elkaar? Er komen verschillende dingen uit, de meeste dingen kloppen. Sommige dingen zijn confronterend, officieel. Daarna naar huis. Vanaf daar met de fiets naar school. Nog 3 uur les volgen. Ik heb een rotdag. Mentaal blijft de uitslag maar in mijn hoofd spoken, ik krijg het er niet uitgezet. Daarnaast gebeuren er dingen waar ik niet blij mee ben dat ze gebeuren, maar waar ik geen impact op heb.
Tijdens economie gaat het brandalarm af. Iedereen naar buiten, het bleek vals alarm te zijn. Gelukkig maar! Was het dat niet, waren nu een hele hoop leerlingen verbrandt. Meer dan de helft was nog niet buiten. Een bedankje via de intercom, hopelijk gaat het de volgende keer opnieuw zo! 'Nou hopelijk niet!'
Na schooltijd fiets ik weer mee met Merel en Karlijn. Ik probeer verslag te geven van vanochtend. Ik merk dat ik het moeilijk vind, krijg de woorden niet gevonden. Als ik later naar huis fiets blijf ik piekeren. Ik krijg dingen niet geaccepteerd. Ook heb ik weer veel meer pijn, vooral in mijn knieën.
Afgelopen zaterdag kwam het idee in mijn hoofd om met dit blog te stoppen. Er is weinig goed nieuws te melden. Ik zit niet lekker in mijn vel. Ik wil mensen geen verkeerd beeld over me geven. Toch heb ik het gevoel dat ik door moet bloggen, het geeft een klein beetje rust in mijn hoofd. Mentale dippen horen erbij, dit is een hele grote. Groter dan ik ooit had kunnen denken. Alles is snel en veel veranderd, ik heb moeite om de klik te maken.
Ik lig voor 12 uur in bed, hopelijk weer een goed nachtje slaap. Ik betwijfel het, de pijn in mijn knieën wil maar niet zakken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten