Weer een kort nachtje, wel meer dan vorige nacht. 4 uur geslapen. Ik ben moe, toch eruit. Met de auto naar school. Ik heb les vanaf 9:10 en blijf tot 14:00. Daarna loop ik de les uit en ga ik rustig naar mijn kluisje en mijn jas aantrekken. Als ik om 14:10 buiten sta is mijn moeder er nog niet. Eenmaal thuis nog even rusten. Om 15:15 weer in de auto richting Tilburg, al de hele week ben ik zenuwachtig voor dit gesprek. Het gesprek is gepland om 16:00. Deze loopt uit, rond 16:30 geroepen, het loopt weer uit.
De zenuwen waren uiteindelijk voor niks. Ik heb het behandelplan gekregen. De komende 6 รก 8 weken ben ik er 2x in de week met de volgende afspraken:
1x fysiotherapie opbouwend (spieren, conditie)
1x fysiotherapie ontspannend (ontspanningsoefeningen, rust nemen)
1x ergotherapie (dag/weekplanning)
1x in de 2 weken een psycholoog. (Omgaan met ziek zijn, gevoelens, gedachtes etc.)
Het valt me niet tegen, gelukkig maar!
Na het gesprek rijden we naar Waalwijk, we gaan naar de mac. Achter de kassa staat een bekende. 'Mama, de linkse rij!' Toch gaat ze rechts staan. Ondertussen praat diegene met me over de toonbank. Als we zitten:
'Mama, ik zei dat we de linkse rij moesten hebben, er stond een bekende achter die kassa!'
'Oh, niet gehoord.'
'En ik was ook nog met haar aan het praten toen we aan het wachten waren op de bestelling.'
'Dat heb ik niet meegekregen.'
Daarna nog een McFlurry. Bij thuiskomst meteen op de bank, in ben kapot. Met moeite hou ik mijn ogen open tijdens gtst en expeditie robinson. Ondertussen wat whatsappgesprekken. Ik ben geirriteerd. Ik heb vanmiddag te horen gekregen dat ik moet gaan leren om niks te gaan doen, rust nemen. Dat wist iedereen al, toch komt het hard aan. Ook is er gezegd dat ik heel gesloten ben, dat klopt. In sommige gevallen. Uiteindelijk is er weer onenigheid. Ik ben te moe om er verder op in te gaan. 'Ik zeg wel niks meer.' Daarna reageer ik toch weer, het zit me niet lekker.
Ik irriteer mezelf eraan dat ik steeds achter loop met mijn blog. De afgelopen tijd ben ik ontzettend vergeetachtig, met moeite herinner ik me wat ik gister heb gedaan. Hierdoor wil ik het gewoon weer elke avond doen. Niet altijd tijd en energie voor. Laten zitten kan ik niet. Dankzij mijn blog krijg ik veel steun en heb ik zelf de dingen op een rijtje. Bijna elke dag krijg ik lieve berichtjes via twitter of whatsapp over mijn blog. Dit geeft me energie, doet me goed. Er toch tijd voor maken.
Terwijl ik dit blogbericht schrijf beginnen mijn ogen weer dicht te vallen, gauw afmaken. Wonder boven wonder heb ik vandaag geen moeite om het te schrijven, het gaat weer spontaan. Fijn, des te sneller heb ik de dag op een rijtje. En nu maar hopen, hopen op zo'n goede nacht als van zondag naar maandag, toen had ik bijna 10 uur geslapen. Want als ik iets graag wil, dan is het energie hebben. Energie om iets te doen, dat is waar ik naar verlang.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten