Ik slaap uit, nog steeds moe. Beginnen met een ochtendje whatsappen in bed. Daarna naar beneden, ik start langzaam. Halverwege de middag verhuis ik naar boven, ik begin aan wat huiswerk. Als ik een half vak gedaan heb komen de zenuwen weer op, veel nadenken. Meer dan alles op je af laten komen kan je niet doen.
Ik kijk een aflevering terug van over mijn lijk, een heftig progamma. Daarna schrijf ik 4 blogberichten, ik loop weer achter. Pijn, moeheid en huiswerk maken het moeilijk. Na het eten kijk ik de musical Ciske de Rat op youtube, even afleiding. Dit helpt gelukkig, toch moeilijke momenten. Soms een zinnetje waarin ik herkenning heb, opeens tranen. Is het van de afgelopen week? Is het van de spanning? Het is graaien naar de oorzaak, ik voel me niet goed.
Vandaag veel gesprekken met vrienden die ik allang niet meer gesproken heb, ik mis ze. Alsof we andere paden in zijn geslagen, van de ene op de andere dag niet meer met elkaar praten. Bij de ene moet ik nog uitleggen dat ik chronisch ziek ben, de andere weet al een hoop. Sommige lezen zelfs mijn blog, toeval. Ik heb ze de link nooit gestuurd, mooi om te zien. Fijn om weer met ze te praten, met sommige raak ik niet uitgepraat, bij de andere is het weer kort. Ik denk nog vaak aan ze. 'Weet je nog toen...' gesprekken.
Als ik mijn medicijnen tegen mijn astma inneem besef ik dat ik vandaag geen pijnstilling heb geslikt. Wat een verandering. Afgelopen dinsdag nog aan de maximale dosis, nu geen? Soms is mijn ziekte best raar, het klapt om op onverwachte momenten. Soms naar het goede, meestal naar het slechte.
Ik besef me dat het nog 1 maand en 3 weken duurt voordat ik 1 jaar ziek ben. Ik had toen griep, na 2 weken thuis te hebben gezeten was ik vooral heel moe, ze dachten aan de ziekte van Pfeiffer. Dit bleek het niet te zijn. 1 januari kreeg ik pijn. Een lange tijd geleden, het voelt nog veel langer geleden. Mijn absolute streven, wanneer ik beter MOET zijn, is 31 december. 1 januari 2012 startte ik met pijn, 1 januari 2013 start ik gezond, een frisse start. Ik hoop er zo op, op een makkelijk jaar. Blijven hopen, ooit moet het meezitten.
Ontzettend veel zenuwen voor morgen, zijn de behandelaars aardig? Ga ik me er goed bij voelen? Is het zwaar? Heeft het effect? Kan ik fysiotherapie bij medifit houden? Zoveel vragen, nog even geen antwoorden. Bang? Ja. Ontzettend. Weer op de weg richting het ziekenhuis, herinneringen. Hopelijk, wordt mijn leven ooit weer de oude, met een heftige, impact hebbende ervaring erbij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten