Weer een nacht dat ik bijna alle uren op de wekker zitten, als de wekker gaat ben ik daarom ook doodmoe. Toch opstaan, rustig omkleden. Ik gooi water in mijn gezicht, wakker worden. Daarna in de auto, ik word gedropt. Vanaf de slagboom naar het revalidatiecentrum lopen, het is niet koud buiten, ook niet warm. Als ik in de wachtkamer zit schoenen wisselen. Daarna fysiotherapie. Weer ruzie met de hartslagband. Hij deed het in het begin, maar al gauw stopt hij ermee. Overnieuw, de 2e keer doet hij het wel goed, mooizo. Gemiddeld zit mijn hartslag op de 157, goedzo!
Daarna rustig omkleden. Weer terug in de wachtkamer, rustig een koekje eten. Er komt een klein meisje langs. 'Hoi' 'Hallo' 'Hoe heet jij?' 'Ik heet Marleen, en jij?' .... Geen reactie meer, laat maar zitten. Na mijn half uur pauze ergotherapie. We maken de vragenlijst verder af. Volgende week een andere ergotherapeut. Hier ben ik niet heel blij mee, ik mag diegene die ik nu heb, ik hou ook niet zo van verandering. Hopelijk heb ik ook een klik met de andere ergotherapeut. Als we het spreekkamer uitlopen vraagt ze of ik wel goed op mezelf pas, ik kan er geen antwoord opgeven. Het woord 'rust' is veel uitgesproken.
Weer een half uur pauze. De stagaire van de eerste keer is er weer, ze komt even naast me zitten, komt bij mijn gesprek zitten, ik vind het best. Als mijn psycholoog eindelijk klaar is (20 minuten uitgelopen) gaan we naar binnen. We praten wat, we stoppen eerder. Het is zichtbaar dat ik moe ben, ze kapt het af, overigens tegen mijn wil in. Ik moet rust nemen, of ik wil of niet.
Ik loop naar buiten, een stuk lopen. Daarna met de auto naar huis, thuis zingen. Al gauw ga ik op de bank liggen, ik ben moe. Toch die rust, ook al wil ik niet. Hierna beginnen met leren. Ik hik er weer tegenaan. 75 bladzijdes maatschappijwetenschappen kennen, ik merk al dat het niet red. Zoveel concentratie heb ik niet. Ik besluit maatschappijwetenschappen te schrappen, en Engels mee te maken in plaats van andersom. Na het eten nog even Engels lezen.
Als ik klaar ben fiets ik naar het scoutinggebouw. Of tenminste, dat was de bedoeling. Ik fietste de verkeerde straat in. Uiteindelijk 5 minuten te laat. Daar een korte evaluatie van het afgelopen jaar van het jeugdvakantiewerk. Ook worden er verbeterpunten genoemd. Uiteindelijk weer veel lachen, een mooie avond. Om 21:00 weer naar huis fietsen. Daarna nog even op facebook en twitter, ik lees nog wat Engels. Uiteindelijk besluit ik mijn blog te gaan schrijven, vandaag niet te laat maken. Het is genoeg, ik ben kapot. Hopelijk een goede nachtrust, en de rem erop gaan zetten. En hard ook. Dan maar niet over naar 5 havo, ik moet nu aan mijn gezondheid denken, deze gaat dit jaar voor. Ik baal, ik kan niet álles, daar heb ik moeite mee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten