Als ik wakker word voel ik me ronduit beroerd. Heel veel pijn, ik durf niet te bewegen. Ik whatsapp mijn moeder of ze me af wil melden. Ik blijf even liggen, later er toch uit. Beneden op de bank, ik eet twee bananen, meer niet. Misselijk van de pijn, en niet zo'n beetje ook niet.
De hele dag hang ik op de bank, moe. Logisch, vannacht 4,5 uur geslapen. Iets meer als vorige nacht, nog steeds weinig. Veel mijn ogen dicht, als ik ze open heb kijk ik kinderprogamma's. Halverwege de middag ga ik douchen, meestal helpt dat tegen de pijn. Vandaag niet, totaal niet zelfs. De pijn blijft maar stijgen, het gaat naar een toppunt.
De pijnmedicatie is hoog, in totaal slik ik vandaag 3 diclofenac en 6 paracetamol. Dit is eigenlijk boven de norm van mijn gewicht. Toch daalt de pijn niet, het blijft stijgen. Een absolute rotdag. Weinig contact met vriendinnen. Na een tijdje gaat mijn telefoon af. Ik beweeg niet, bewegen zorgt ervoor dat ik een aanval krijg. Een uur later whatsapp ik uiteindelijk terug. Hier krijg ik commentaar op. Ook als ik het uitleg wordt het niet geaccepteerd, laat dan maar zitten.
's Avonds eet ik toch nog mee, ik hang weer op de tafel. Mijn moeder vertelt dat toen ze school belde, ze reactie kreeg dat ze dat hadden aan zien komen, logisch. Ik was gister lijkbleek op school. Nog steeds blijft de pijn stijgen, 's avonds haalt mijn moeder nog oliebollen op de kermis, de laatste dag. Halverwege de tweede komt de misselijkheidsgolf weer terug, daar gaan we weer.
Het is net over twaalven, ik voel me beroerd. Ik wil niet naar bed, liggen draaien in het donker is niet waar ik naar verlang. Ik zit eindelijk rechtop. Morgen heb ik weer een dag te draaien op de bank, het zit niet mee. De pijn blijft stijgen, dit trek ik niet meer lang, dat is zeker. Hopelijk slaap ik vannacht een beetje. Want als ik slaap, even geen pijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten