De wekker gaat, ik ben moe. Veel pijn, durf niet te bewegen. Even blijven liggen, uiteindelijk trekt het weg. Ik besluit er toch uit te gaan en me klaar te maken voor school, wordt het in de tussentijd weer erger blijf ik thuis. Bij het opstaan even veel last van mijn voeten, na eventjes lopen trekt ook dit weer weg. Als ik naar buiten kijk zie ik de bomen waaien, het gaat hard te keer. Ik besluit vervoer te regelen, ik word gebracht, zo hou ik het langer vol op school. Van het 3e t/m het 8e les, halverwege mijn 4e uur krijg ik een smsje. Het revalidatiecentrum heeft gebeld, we kunnen terecht. AANSTAANDE MAANDAG! Een golf van blijheid, heel veel blijheid. Half huppelend door de gang in de pauze, even een moment van geen pijn. Wonderbaarlijk wat goed nieuws met je kan doen. Het 7e uur heb ik een gesprek met mijn leerlingcoordinator over alles, daarna de les in. Ook het laatste uur hou ik vol. Trots. Ondanks dat ik nog niet top fit was, toch een hele dag op school gebleven.
Daarna opgehaald en naar huis, thuis ga ik zingen. Na het eten ga ik douchen, daarna ruim ik mijn kamer op. Als mijn kamer niet opgeruimd is, mogen Merel en Karlijn niet binnen. Om 2 uur 's nachts stop ik, een aantal uren bezig geweest, het is genoeg. Morgenochtend stofzuigen en op sommige plekken met een doekje erlangs en dan is het klaar. Ik heb zin in morgen. Eerst een middag gezellig met zijn drieën, en 's avonds naar een theatervoorstelling. Als ik eenmaal in bed lig, slaap ik snel. Doodop, zoals we dat noemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten