Alsof er een wonder gebeurd. Ik slaap lang en onderbroken (op ong. 5 minuutjes na als mijn moeder komt vragen of ik naar school ga, waarbij ik duf antwoord met nee), ik tel, in totaal 9,5 uur. Dat is veel, heel veel. Meer dan dat ik nog had kunnen hopen. De hele dag ben ik hangerig, ik ben nog steeds beroerd. Ook nog steeds moe, pijn kost veel energie. Ik mis school, een beetje afleiding is wel goed. Maar op school zal ik inzakken door alle drukte om me heen, geen slim idee.
Met een dekentje op de bank. Mijn moeder moet weg, en zegt dat ik zo maar eens wat moet gaan eten omdat ik naar de fysiotherapie moet. Ik pak mijn tas in en eet wat, fiets richting medifit. Als ik daar aankom krijg ik de reactie dat ik vroeg ben, ik vond het wel meevallen. Mijn fysiotherapeut neemt me even mee naar haar kamertje, we praten over de pijn. Dat ik er zo beroerd van ben, zo zie ik er blijkbaar ook uit. Als we klaar zijn zegt ze dat ik een uur te vroeg ben, toen pas snapte ik waarom ze vond dat ik vroeg was. Zo helder ben ik dus. Ik krijg de map mee, maar eerst besluit ik eventjes te bellen met Merel, dit zou ik anders na de fysiotherapie doen, kan nu ook ervoor. We praten een half uur, daarna ga ik omkleden. In de 5 minuten dat ik weg was word ik opeens gezocht. Daarna krijg ik van 2 fysiotherapeuten te horen dat ik kwijt was. Halverwege de fysiotherapie ben ik kapot. Toch doorgaan. Een coach van medifit zelf komt bij me staan, we maken een praatje terwijl ik aan het lopen ben op de loopband. Afleiding, zo gaat het wat beter, toch wel fijn.
Daarna naar huis, thuis plof ik op de bank. Ik ben kapot. Avondeten naar binnen werken, daarna even liggen en dan expeditie robinson kijken. Ik besluit om de wekker weer te zetten, ik wil naar school toe. En als het echt niet gaat, eerder naar huis. De pijn is weer gezakt, gelukkig maar. Want het was niet te harden, hopelijk morgen naar school, ik mis mensen om me heen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten